Adhyaya 62: The Fire-God Enters the Brahmin Youth; Varuthini’s Love-Sickness and Kali’s Disguise

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथ ब्राह्मणवाक्यम् नामैकषष्टितमोऽध्यायः । द्विषष्टितमोऽध्यायः—६२ मार्कण्डेय उवाच । एवंतु वदतस्तस्य द्विजपुत्रस्य पावकः । गार्हपत्यः शरीरे तु सन्निधानमथाकरॊत् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்த பிராமண இளைஞன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், கார்ஹபத்ய ரூபமான புனித அக்னி அப்போது அவன் உடலுக்குள்ளேயே தன் இருப்பிடத்தை நிறுவியது.

Verse 2

तेन चाधिष्ठितः सोऽथ प्रभामण्डलमध्यगः । व्यदीपयत तं देशं मूर्तिमानिव हव्यवाट् ॥

அந்த அக்னியால் ஆவிஷ்டனாகி அவன் ஒளிவட்டத்திற்குள் நின்று அந்த இடமெங்கும் பிரகாசப்படுத்தினான்; அக்னியே உடலெடுத்ததுபோல் தோன்றியது.

Verse 3

तस्यास्तु सुतरां तत्र तादृग्रूपे द्विजन्मनि । अनुरागोऽभवद्विप्रं पश्यन्त्या देवयोषितः ॥

ஆனால் அந்த தெய்வீக கன்னி அங்கே அந்த பிராமண இளைஞனை அத்தகைய வடிவில் கண்டதும் அவன்மேல் வலிய ஆசை/பற்று எழுந்தது.

Verse 4

ततः सोऽधिष्ठितस्तेन हव्यवाहेन तत्क्षणात् । यथापूर्वं तथा गन्तुं प्रवृत्तो द्विजनन्दनः ॥

அப்போது அந்த அக்னியால் ஆவிஷ்டனான பிராமணப் புதல்வன் உடனே முன்புபோலவே செல்லத் தொடங்கினான்.

Verse 5

जगाम च त्वरायुक्तस्तया देव्याः निरीक्षितः । आदृष्टिपातात्तन्वङ्ग्या निश्वासोत्कम्पिकन्धरम् ॥

அவன் விரைவாகச் சென்றான்; ஆனால் அந்த தெய்வக் கன்னியின் பார்வை பட்டவுடன்—அந்த மெலிந்த அங்கங்களுடையவளின் கடாக்ஷப் பாய்ச்சலால்—அவனது தொண்டை நெடுமூச்சுகளால் நடுங்கியது।

Verse 6

ततः क्षणेनैव तदा निजगेहमवाप्य सः । यथाप्रोक्तं द्विजश्रेष्ठश्चकार सकलाः क्रियाः ॥

பின்பு ஒரு கணத்தில் அவன் தன் இல்லத்தை அடைந்தான்; அந்தச் சிறந்த பிராமணன் சாஸ்திர விதிப்படி எல்லா கிரியைகளையும் முறையாகச் செய்தான்।

Verse 7

अथ सा चारुसर्वाङ्गी तत्रासक्तात्ममानसा । निश्वासपरमा निन्ये दिनशेषं तथा निशाम् ॥

அப்போது அந்த அழகிய அங்கங்களுடைய கன்னி, மனமும் இதயமும் அவனிடமே பற்றிக்கொண்டதால், நாள் மீதியையும் இரவையும் பெரும்பாலும் நெடுமூச்சுகளிலேயே கழித்தாள்।

Verse 8

निश्वसन्त्यनवद्याङ्गी हाहेति रुदती मुहुः । मन्दभाग्येति चात्मानं निनिन्द मदिरेक्षणा ॥

நெடுமூச்சு விடும் அந்த குற்றமற்ற அங்கங்களுடைய மான்-கண் கன்னி, மீண்டும் மீண்டும் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று அழுதாள்; தன்னைத் தானே பழித்துக் கொண்டு ‘நான் துர்பாக்கியவள்’ என்றாள்।

Verse 9

न विहारे न चाहारे रमणीयॆ न वा वने । न कन्दरॆषु रम्यॆषु सा बबन्ध तदा रतिम् ॥

அப்போது அவளுக்கு விளையாட்டிலும், உணவிலும், இனிய காடிலும், கவர்ச்சியான குகைகளிலும் மகிழ்ச்சி இல்லை; அவளுடைய இன்பம் எங்கும் பற்றிக் கொள்ளவில்லை।

Verse 10

चकार रममाणे च चक्रवाकयुगे स्पृहाम् । मुक्ता तेन वरारोहा निनिन्द निजयौवनम् ॥

சக்ரவாகப் பறவைகளின் ஜோடி ஒன்றாக விளையாடுவதைக் கண்ட அந்த அழகிய இடுப்புடைய பெண் ஆசையால் கலங்கினாள்; அந்த உணர்வால் கட்டுப்பாடு தளர்ந்து, தன் இளமையையே அவள் பழித்தாள்।

Verse 11

क्वागताहमिमं शैलं दुष्टदैवबलात्कृता । क्व च प्राप्तः स मे दृष्टेर्गोचरं तादृशो नरः ॥

நான் எங்கே வந்தேன்—இந்த மலைக்கு—கொடூர விதியின் வலியால் தள்ளப்பட்டு? மேலும் என் பார்வை எல்லைக்குள் வந்த அந்த உயர்ந்த மனிதன் இப்போது எங்கே சென்றான்?

Verse 12

यद्यद्य स महाभागो न मे सङ्गमुपैष्यति । तत्कामाग्निरवश्यं मां क्षपयिष्यति दुःसहः ॥

அந்த உயர்ந்த மனிதன் என்னுடன் ஒன்றுகூட வராவிட்டால், தாங்க முடியாத காமத் தீ நிச்சயமாக என்னைச் சுட்டு சாம்பலாக்கும்।

Verse 13

रमणीयमभूद्यत्तत्पुंस्कोकिलनिनादितम् । तेन हीनन्तदेवैतद्दहतीवाद्य मामलम् ॥

அந்த தோட்டம் அழகானது, ஆண் குயில்களின் கூவலால் முழங்கியது; ஆனால் அவன் பிரிவால் அதே அழகு இன்று என்னைத் தீவிரமாகச் சுடுகிறது போல உள்ளது।

Verse 14

मार्कण्डेय उवाच इथ्थं सा मदनाविष्टा जगाम मुनिसत्तम । ववृधे च तदा रागस्तस्यास्तस्मिन् प्रतिक्षणम् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இவ்வாறு அவள் காதலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு புலம்பினாள்; பின்னர் அவன் மீது அவளுடைய பற்று கணம் கணமாக அதிகரித்தது।

Verse 15

कलिर्नाम्ना तु गन्धर्वः सानुरागो निराकृतः । तया पूर्वमभूत्सोऽथ तदवस्थां ददर्श ताम् ॥

அப்போது காளி என்னும் கந்தர்வன்—அவள் முன்பு அவன் காதலை மறுத்திருந்தாலும்—அவளை அந்த நிலையிலே கண்டான்।

Verse 16

स चिन्तयामास तदा किं न्वेषा गजगामिनी । निश्वासपवनम्लाना गिरावत्र वरूथिनी ॥

அவன் சிந்தித்தான்—‘யானைநடையுடைய இவள் மலைமேல் இங்கே ஏன் இவ்வாறு வெளிறி வாடி, பெருமூச்சின் காற்றால் சோர்ந்து தளர்ந்திருக்கிறாள்?’

Verse 17

मुनिशापकृता किंनु केनचित् किं विमानिता । वाष्पवारिपरिक्लिन्नमियं धत्ते यतो मुखम् ॥

‘அவள் முனிவரின் சாபத்தால் தாக்கப்பட்டாளா, அல்லது யாரோ அவளை அவமதித்தார்களா? ஏனெனில் அவளது முகம் கண்ணீர்நீரால் நனைந்துள்ளது.’

Verse 18

ततः स दध्यौ सुचिरं तमर्थं कौतुकात् कलिः । ज्ञातवांश्च प्रभावेण समाधेः स यथातथम् ॥

பின்னர் காளி ஆர்வத்தால் அந்த நிகழ்வை நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, சமாதியின் வலிமையால் அது இருந்தபடியே துல்லியமாக அறிந்தான்।

Verse 19

पुनः स चिन्तयामास तद्विज्ञाय मुनेः कलिः । ममोपपादितं साधु भाग्यैरेतत्पुराकृतैः ॥

மீண்டும் காளி, முனிவரின் வாக்குபோல் அறிந்து, சிந்தித்தான்—‘முன்னர் செய்த கர்மங்களால் உண்டான விதி, இதை எனக்காக நன்றாக அமைத்துள்ளது.’

Verse 20

मयैषा सानुरागेण बहुशः प्रार्थिता सती । निराकृतवती सेयमद्य प्राप्या भविष्यति ॥

நான் அன்புடன் மீண்டும் மீண்டும் இந்த நற்குணமுடைய பெண்ணை வேண்டினேன்; அவள் என்னை மறுத்தாலும், இன்று அவள் நிச்சயமாக எனால் அடையப்படுவாள்।

Verse 21

मानुषे सानुरागेयं तत्र तद्रूपधारिणि । रंस्यते मय्यसंदिग्धं किं कालेन करोमि तत् ॥

நான் அங்கே மனித வடிவம் எடுத்துக் கொள்ளும் போது, அன்பால் நிறைந்த இந்தப் பெண் நிச்சயமாக என்னுடன் மகிழ்வாள். ஆகவே காலத்தை காத்திருப்பதற்கு (தாமதத்திற்கு) என்ன தேவை?

Verse 22

मार्कण्डेय उवाच आत्मप्रभावेण ततस्तस्य रूपं द्विजन्मनः । कृत्वा चचार यत्रास्ते निषण्णा सा वरूथिनी ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது அவன் தன் சக்தியால் அந்த இருமுறை பிறந்த (த்விஜ) மனிதனின் வடிவத்தை ஏற்று, வரூதினி அமர்ந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 23

सा तं दृष्ट्वा वरारोहा किञ्चिदुत्फुल्ललोचना । समेत्य प्राह तन्वङ्गी प्रसीदेति पुनः पुनः ॥

அவனைப் பார்த்ததும், அழகிய இடுப்புடைய அந்தப் பெண், கண்கள் சிறிது மலர்ந்து ஒளிர, அருகே வந்து, மெலிந்த அங்கங்களுடையவள் மீண்டும் மீண்டும் கூறினாள்—“அருள்புரிவீராக.”

Verse 24

त्वया त्यक्ता न सन्देहः परित्यक्ष्यामि जीवितम् । तत्राधर्मः कष्टतरोः क्रियालोपो भविष्यति ॥

நீங்கள் என்னை கைவிட்டால்—ஐயமின்றி—நான் உயிரைத் துறப்பேன். அப்போது அங்கே இன்னும் கடுமையான அதர்மம் எழும்; யாக-விதிகள் மற்றும் கடமைகள் புறக்கணிக்கப்படும்।

Verse 25

मया समेत्य रम्येऽस्मिन् महाकन्दरकन्दरे । मत्परित्राणजं धर्ममवश्यं प्रतिपत्स्यसे ॥

என்னுடன் இந்த இனிய மாபெரும் குகை-குழியில் வா; என் பாதுகாப்பிலிருந்து பிறந்த தர்மத்தை நீ நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிப்பாய்।

Verse 26

आयुषः सावशेषं मे नृणमस्ति महामते । निवृत्तस्तेन नूनं त्वं हृदयाह्लादकारकः ॥

ஓ பெருந்தன்மையுள்ளவனே, என் உயிர் உள்ளவரை மனிதர்களுக்கான என் கடன் மீதமிருக்கிறது; ஆகவே நீயே என் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குபவன்।

Verse 27

कलिरुवाच किं करोमि क्रियाहानिर्भवत्यत्र सतो मम । त्वमप्येवंविधं वाक्यं ब्रवीषि तनुमध्यमे ॥

காளி கூறினாள்—நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? இங்கே, மற்றபடி நீதிமானாக உள்ள எனக்கு, முறையான செயல்/விதிகளின் இழப்பு ஏற்படுகிறது; நீயும், ஓ மெலிந்த இடையுடையவளே, இப்படிப் பேசுகிறாய்!

Verse 28

तदहं सङ्कटं प्राप्तो यद्ब्रवीमि करोṣi तत् । यदि स्यात् सङ्गमो मेऽद्य भवत्याः सह नान्यथा ॥

இவ்வாறு நான் துன்பத்தில் அகப்பட்டேன்; என் சொல்லைச் செய். இன்று உன்னுடன் எனக்கு இணைவு நிகழ வேண்டும்—வேறு வழியில்லை।

Verse 29

वरूथिनी उवाच प्रसीद यद्ब्रवीṣi त्वं तत्करोमि न ते मृṣā । ब्रवीम्येतदनाशङ्कं यत्ते कार्यं मयाधुना ॥

வரூதினி கூறினாள்—மகிழ்ந்து இரு; நீ சொல்வதையே நான் செய்கிறேன்—இது பொய் அல்ல. தயக்கமின்றி சொல்கிறேன்—இப்போது உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 30

कालिरुवाच नाद्य संभोगसमये द्रष्टव्योऽहं त्वया वने । निमीलिताक्ष्याः संसर्गस्तव सुभ्रु मया सह ॥

காளி கூறினாள்—இன்று காட்டில் சங்கம நேரத்தில் நீ என்னைப் பார்க்க வேண்டாம். அழகிய புருவமுடையவளே, கண்களை மூடி என்னுடன் மைதுனம் செய்.

Verse 31

वरूथिन्युवाच एवं भवतु भद्रन्ते यथेच्छसि तथास्तु तत् । मया सर्वप्रकारं हि वशे स्थेयं तवाधुना ॥

வரூதினி கூறினாள்—அப்படியே ஆகுக, ஆரியனே; நீ விரும்புவது போலவே ஆகட்டும். இனி எல்லாவிதத்திலும் நான் உன் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருப்பேன்.