Adhyaya 75: The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथ तामसमन्वन्तरे चतुःसप्ततितमोऽध्यायः । पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः— मार्कण्डेय उवाच । पञ्चमोऽपि मनुर्ब्रह्मन् रैवतो नाम विश्रुतः । तस्योत्पत्तिं विस्तरशः शृणुष्व कथयामि ते ॥

ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் தாமச மன்வந்தரத்திலுள்ள எழுபத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது எழுபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. மார்கண்டேயர் கூறினார்— ஓ பிராமணரே, ஐந்தாம் மனு ‘ரைவத’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்; அவனது தோற்றத்தை விரிவாகக் கேள், நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 2

ऋषिरासीन्महाभाग ऋतवागिति विश्रुतः । तस्यापुत्रस्य पुत्रोऽभूद्रेवत्यन्ते महात्मनः ॥

஋தவாக் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு புண்ணிய முனிவர் இருந்தார். அவர் மகன் இல்லாதவராயினும், மகாத்மா ரேவத்யந்தன் என்ற மகன் அவருக்கு பிறந்தான்.

Verse 3

स तस्य विधिवच्चक्रे जातकर्मादिकाः क्रियाः । तथोपनयनादींश्च स चाशीলোऽभवन्मुने ॥

அவனுக்காக ஜாதகர்மம் முதலிய பிறப்புச் சடங்குகளையும், உபநயனம் முதலிய சடங்குகளையும் முறையாகச் செய்தார்; ஆனால், ஓ முனிவரே, அந்த மகன் தீயொழுக்கமுடையவனானான்.

Verse 4

यतः प्रभृति जातोऽसौ ततः प्रभृति सोऽप्यृषिः । दीर्घरोगपरामर्शमवाप मुनिपुङ्गवः ॥

குழந்தை பிறந்த அதே நேரத்திலிருந்து அந்த முனிவரும்—முனிவர்களில் வृषபன்—நீடித்த நோயால் பிடிக்கப்பட்டார்।

Verse 5

माता तस्य परामार्तिः कुष्ठरोगादिपीडिता । जगाम स पिता चास्य चिन्तयामास दुःखितः ॥

அவனுடைய தாய் குஷ்டம் முதலிய நோய்களால் பீடிக்கப்பட்டு மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தாள்; அவனுடைய தந்தையும் கலங்கி கவலைச் சிந்தனைகளில் மூழ்கினார்।

Verse 6

किमेतदिति सोऽप्यस्य पुत्रोऽप्यत्यन्तदुर्मतिः । जग्राह भार्यामन्यस्य मुनिपुत्रस्य सम्मुखीम् ॥

‘இது என்ன?’—என்று பார்க்கும் முன்னரே, அவன் கண்முன்னே, மிகத் தீய மனம் கொண்ட அந்த மகன் மற்றொருவரின் மனைவியை—ஒரு முனிவின் மகனின் மனைவியை—பிடித்தான்।

Verse 7

ततो विषण्णमनसा ऋतवागिदमुक्तवान् । अपुत्रता मनुष्याणां श्रेयसे न कुपुत्रता ॥

அப்போது மனம் தளர்ந்த ருதவாக் கூறினார்—‘மனிதரின் நலனுக்காக, தீய மகனைப் பெறுவதற்குப் பதிலாக, பிள்ளையின்மைமே சிறந்தது.’

Verse 8

कुपुत्रो हृदयायासं सर्वदा कुरुते पितुः । मातुश्च स्वर्गसंस्थांश्च स्वपितॄन् पातयत्यधः ॥

தீய மகன் எப்போதும் தந்தையின் இதயத்தில் வேதனையை உண்டாக்குகிறான்; தாயையும் தாழ்த்துகிறான்; மேலும் விண்ணில் வாழும் தன் பித்ருக்களையும் வீழ்த்துகிறான்।

Verse 9

सुहृदां नोपकाराय पितॄणाञ्च न तृप्तये । पित्रोर्दुःखाय धिग्जन्म तस्य दुष्कृतकर्मणः ॥

அவன் நண்பர்களுக்கு உதவியல்ல, பித்ருக்களையும் திருப்திப்படுத்துவதில்லை; பெற்றோரின் துயரத்திற்குக் காரணமான அந்தத் தீயவனின் பிறப்பு நிந்திக்கத்தக்கது।

Verse 10

धन्यास्ते तनया येषां सर्वलोकाभिसंमताः । परोपकारिणः शान्ताः साधुकर्मण्यनुव्रताः ॥

எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் மகன்களை உடையோர் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் பிறருக்கு உதவுபவர்கள், அமைதியுடையவர்கள், தர்மச் செயல்களில் உறுதியாக நிலைப்பவர்கள்।

Verse 11

अनिर्वृतं तथा मन्दं परलोकपराङ्मुखम् । नरकाय न सद्गत्यै कुपुत्रालम्बि जन्मनः ॥

அத்தகைய பிறப்பு மகிழ்ச்சியளிப்பதுமல்ல, ஒளிவிடுவதுமல்ல; அது மறுலோகத்தை நோக்காமல் திரும்பியதாகும். தீய மகனின் பாரத்தில் சார்ந்திருப்பதால் அது நல்ல கதியல்ல, நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்கிறது।

Verse 12

करोति सुहृदां दैन्यमहितानां तथा मुदम् । अकाले च जरां पित्रोः कुपुत्रः कुरुते ध्रुवम् ॥

தீய மகன் நண்பர்களைத் துயருறச் செய்கிறான், பகைவர்களை மகிழ்விக்கிறான்; மேலும் அவன் பெற்றோருக்கு காலமுமுன் முதுமையைத் தருகிறான்।

Verse 13

मार्कण्डेय उवाच एवṃ सोऽत्यन्तदुष्टस्य पुत्रस्य चरितैर्मुनिः । दह्यमानमनॊवृत्तिर्वृत्तं गर्गमपृच्छत ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு அந்த முனிவர், மிகத் தீய மகனின் செயல்களால் மனம் எரிந்தவராய், நிகழ்ந்ததைப் பற்றி கார்க்யரை வினவினார்।

Verse 14

ऋतवागुवाच सुव्रतेन पुरा वेदा गृहीता विधिवन्मया । समाप्य वेदान् विधिवत् कृतो दारपरिग्रहः ॥

஋தவாக் கூறினார்—முன்னர் கடுமையான விரதநியமங்களுடன் விதிப்படி நான் வேதங்களைப் பயின்றேன்; வேதங்களை முறையாக நிறைவு செய்து விதிவழி திருமணத்தில் நுழைந்தேன்.

Verse 15

सदारेण क्रियाः कार्याः श्रौताः स्मार्ता वषट्क्रियाः । न मे न्यूनाः कृताः काश्चिद्यावदद्य महामुने ॥

என் மனைவியுடன் சேர்ந்து செய்யவேண்டிய கர்மங்களைச் செய்தேன்—ஶ்ரௌதமும் ஸ்மார்த்தமும், வஷட்-ஆஹுதிகளுடன்; மகரிஷியே, இன்றுவரை அவற்றில் ஒன்றும் எனால் குறைவாகச் செய்யப்படவில்லை.

Verse 16

गर्भाधानविधानॆन न काममनुरुध्यता । पुत्रार्थं जनितश्चायं पुन्नाम्नो बिभ्यता मुने ॥

முனிவரே, ஆசைவேட்கையால் அல்ல; கர்ப்பாதான விதிப்படி மட்டும் புத்ரார்த்தமாக இம்மகன் பிறந்தான்—‘புத்’ எனும் நரகத்தின் அச்சத்தால்.

Verse 17

सोऽयं किमात्मदोषेण मम दोषेण वा मुने । अस्मद्दुःखवहो जातो दौःशील्याद् बन्धुशोकदः ॥

முனிவரே, இவன் தன் குற்றத்தால் பிறந்தானோ, அல்லது என் குற்றத்தாலோ—எங்களுக்கு துயரச் சுமையாகி, தன் தீய நடத்தையால் எங்கள் உறவினர்க்கு வேதனை அளிப்பவனானான்?

Verse 18

रेवत्यन्ते मुनिश्रेष्ठ जातोऽयं तनयस्तव । तेन दुःखाय ते दुष्टे काले यस्मादजायत ॥

முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உங்கள் இம்மகன் ரேவதி நக்ஷத்திரத்தின் முடிவில் பிறந்தான்; ஆகவே அசுப காலத்தில் பிறந்ததனால் உங்களுக்கு துயரக் காரணமாக ஆனான்.

Verse 19

न तेऽपचारो नैवास्य मातुर्नायं कुलस्य ते । तस्य दौःशील्यहेतुस्तु रेवत्यन्तमुपागतम् ॥

உன்னிடமும் குற்றமில்லை; தாயிடமும் இல்லை; குலத்திற்கும் தோஷமில்லை. அந்தத் துராசாரத்தின் காரணம் ரேவத்யந்தன் மீது வந்து சேர்ந்தது.

Verse 20

ऋतवागुवाच यस्मान्ममैकपुत्रस्य रेवत्यन्तसमुद्भवम् । दौःशील्यमेतत्सा तस्मात् पततामाशु रेवती ॥

஋தவாகு கூறினார்—என் ஒரே மகனின் இந்தத் துராசாரம் ரேவத்யந்தனால் எழுந்தது; ஆகவே ரேவதி அந்த நிலையிலிருந்து விரைவில் வீழ்க.

Verse 21

मार्कण्डेय उवाच तेनैवं व्याहृते शापे रेवत्यृक्षं पपात ह । पश्यतः सर्वलोकस्य विस्मयाविष्टचेतसः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அவ்வாறு சாபம் உச்சரிக்கப்படவே, அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் ரேவதி-கரடி வீழ்ந்தது; மக்களின் மனங்கள் வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டன.

Verse 22

रेवत्यृक्षञ्च पतितं कुमुदाद्रौ समन्ततः । भावयामास सहसा वनकन्दरनिर्झरम् ॥

அந்த ரேவதி-கரடி குமுத மலை மீது வீழ்ந்தவுடன், உடனே சுற்றிலும் காடுகள், குகைகள், நீரோடைகள் தோன்றச் செய்தது.

Verse 23

कुमुदाद्रिश्च तत्पातात् ख्यातो रैवतकॊऽभवत् । अतीव रम्यः सर्वस्यां पृथिव्यां पृथिवीधरः ॥

அந்த வீழ்ச்சியின் காரணமாக குமுத மலை, உலகமெங்கும் ‘ரைவதக’ எனப் புகழ்பெற்றது; மிக அழகிய மலை ஆனது.

Verse 24

तस्यर्क्षस्य तु या कान्तिर्जाता पङ्कजिनी सरः । ततो जज्ञे तदा कन्या रूपेणातीव शोभना ॥

அந்த கரடியின் ஒளித்தேஜஸிலிருந்து தாமரைகள் நிறைந்த ஒரு ஏரி தோன்றியது; அதிலிருந்தே அக்காலத்தில் மிக அழகிய வடிவமுடைய ஒரு கன்னி பிறந்தாள்.

Verse 25

रेवतीकान्तिसम्भूतां तां दृष्ट्वा प्रमुचो मुनिः । तस्या नाम चकारेत्थं रेवती नाम भागुरे ॥

ரேவதியின் பிரகாசத்திலிருந்து பிறந்த அவளைப் பார்த்த முனிவர் பிரமுசர் அவளுக்கு ‘ரேவதி’ என்று பெயரிட்டார், ஓ பாகுரி.

Verse 26

पोषयामास चैवैतां स्वाश्रमाभ्याससम्भवाम् । प्रमुचः स महाभागस्तस्मिन्नेव महाचले ॥

தன் ஆசிரமத்தருகே பிறந்த அந்தக் கன்னியைப் பாக்கியமுடைய முனிவர் பிரமுசர் அந்தப் பெரும் மலையிலேயே அங்கேயே வளர்த்து வளர்த்தார்.

Verse 27

तान्तु यौवनिनीं दृष्ट्वा कान्यकां रूपशालिनीम् । स मुनिश्चिन्तमामास कोऽस्या भर्ता भवेदिति ॥

ஆனால் அவளை இளமைப் பருவத்தில் அழகால் நிறைந்தவளாகக் கண்ட முனிவர் சிந்தித்தார்—“இவளுக்குத் துணைவன் யார் ஆவான்?”

Verse 28

एवं चिन्तयतस्तस्य ययौ कालो महान् मुने । न चाससाद सदृशं वरं तस्या महामुनिः ॥

ஓ முனிவரே, இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் மிகுந்த காலம் கடந்தது; ஆயினும் அந்த மகாதபஸ்விக்கு அவளுக்கேற்ற வரன் கிடைக்கவில்லை.

Verse 29

ततस्तस्याः वरं प्रष्टुमग्निं स प्रमुको मुनिः । विवेश वह्निशालां वै प्रष्टारं प्राह हव्यभुक् ॥

அப்போது முனிவர் பிரமுசர் அவளுக்காக வரம் கேட்க விரும்பி அக்னிசாலையில் நுழைந்தார்; ஹவிபோஜி அக்னி கேள்வியாளரிடம் வாக்கு உரைத்தான்।

Verse 30

महाबलो महावीर्यः प्रियवाग् धर्मवत्सलः । दुर्गमो नाम भविता भर्ता ह्यस्य महीपतिः ॥

அவன் மிகுந்த பலமும் வீரமும் உடையவன், இனிய மொழியுடையவன், தர்மத்தில் நிலைத்தவன் ஆவான்; ‘துர்கம’ எனும் அரசன், பூமியின் அதிபதி, அவளுடைய கணவனாவான்।

Verse 31

मार्कण्डेय उवाच । अनन्तरञ्च मृगयाप्रसङ्गेनागतॊ मुने । तस्याश्रमपदं धीमान् दुर्गमः स नराधिपः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது, முனிவரே, வேட்டையின் போது ஞானமிக்க அரசன் துர்கம அந்த ஆசிரமக் குடியிருப்பிற்கு வந்தான்।

Verse 32

प्रियव्रतान्वयभवो महाबलपराक्रमः । पुत्रो विक्रमशीलस्य कालिन्दीजठरोद्भवः ॥

அவன் பிரியவ்ரத வம்சத்தில் பிறந்தவன், மிகுந்த பலமும் பராக்கிரமமும் உடையவன்; விக்ரமசீலனின் மகன், காலிந்தியின் கருவில் பிறந்தவன்।

Verse 33

स प्रविश्याश्रमपदं तां तन्वीं जगतीपतिः । अपश्यमानस्तमृषिं प्रियेत्यामन्त्र्य पृष्टवान् ॥

ஆசிரம வளாகத்தில் நுழைந்து பூமியின் அதிபதி அந்த மெலிந்த பெண்ணைக் கண்டான்; முனிவரை காணாமல் ‘பிரியே’ என்று அழைத்து அவரைப் பற்றி கேட்டான்।

Verse 34

राजोवाच । क्व गतो भगवाञस्मादाश्रमान्मुनिपुङ्गवः । तं प्रणे तुमिहेच्छामि तत् त्वं प्रब्रूहि शोभने ॥

அரசன் கூறினான்—இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து அந்தப் போற்றத்தக்க முனிவர், முனிகளில் சிறந்தவர், எங்கே சென்றார்? அவரிடம் என்னை அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறேன்; ஆகவே, ஓ அழகியே, எனக்குச் சொல்.

Verse 35

मार्कण्डेय उवाच । अग्निसालां गतो विप्रस्तच्छ्रुत्वा तस्य भाषितम् । प्रियेत्यामन्त्रणञ्चैव निष्चक्राम त्वरा न्वितः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்த பிராமணன் அக்னிசாலைக்குச் சென்றிருந்தான். அவன் சொற்களையும் ‘அன்பே’ என்ற அழைப்பையும் கேட்டவுடன், அவன் அவசரமாக விரைந்து வெளியே வந்தான்.

Verse 36

स ददर्श महात्मानं राजानं दुर्गमं मुनिः । नरेन्द्रचिह्नसहितं प्रश्रयावनतं पुरः ॥

அந்த முனிவர், மஹாத்மாவான துர்கம அரசனை கண்டார்—அரசருக்குரிய இலக்கணங்களுடன், பணிவும் மரியாதையும் கொண்டு வணங்கி, தன் முன் நின்றிருந்தான்.

Verse 37

तस्मिन् दृष्टे ततः शिष्यमुवाच स तु गौतमम् । गौतमानी यतां शीघ्रमर्घोऽस्य जगतीपतेः ॥

அவரைக் கண்டதும், அவர் தம் சீடன் கௌதமனிடம் கூறினார்—“கௌதமா, விரைவாக இந்தப் பூமிபதிக்கான அர்க்யத்தை கொண்டு வா.”

Verse 38

एकस्तावदयं भूपश्चिरकालादुपागतः । जामाता च विशेषेण योग्योर्'घस्य मतो मम ॥

ஏனெனில் இந்த அரசன் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு முதன்முறையாக வந்துள்ளான்; மேலும் குறிப்பாக, இவன் என் மருமகன்; ஆகையால் என் கருத்தில் இவன் அர்க்யத்திற்குத் தகுதியானவன்.

Verse 39

मार्कण्डेय उवाच ततः स चिन्तयामास राजा जामातृकारणम् । विवेद च न तन्मौनी जगृहेऽर्घञ्च तं नृपः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது அரசன் மருமகனுடன் தொடர்புடைய காரணத்தை மனத்தில் சிந்தித்தான். மௌன முனிவர் அதை ஏற்கவில்லை என்பதையும் உணர்ந்து, அரசன் அந்த மரியாதை அर्घ்யத்தை மீண்டும் எடுத்துக்கொண்டான்.

Verse 40

तमासनगतं विप्रो गृहीतार्घं महामुनिः । स्वागतं प्राह राजेन्द्रमपि ते कुशलं गृहे ॥

மகா ऋஷி பிராமணர் அर्घ்யத்தை ஏற்று, அமர்ந்திருந்த அரசனை நோக்கி—“வருக! உமது இல்லத்தில் எல்லாம் நலமா?” என்று கூறினார்.

Verse 41

कोषे बलेऽथ मित्रेषु भृत्यामात्ये नरेश्वर । तथात्मनि महाबाहो यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥

மனிதர்களின் தலைவனே! உன் கருவூலம், படை, நட்பரசர்கள்; உன் பணியாளர்கள், அமைச்சர்கள்—இவற்றில் நலம் உள்ளதா? மேலும் அனைத்திற்கும் ஆதாரமான மகாபாஹுவே, உன்னிடமும் நலமா?

Verse 42

पत्नी च ते कुशलीनी यत एवाऽनुतिष्ठति । पृच्छाम्यस्यास्ततो नाहं कुशल्योऽपरास्तव ॥

மேலும் உன் மனைவி நலமா—அவளாலேயே இல்லற ஒழுங்கு நடைபெறுகிறது. ஆகையால் அவளைப் பற்றியே கேட்கிறேன்; உன் பிற நல்வாழ்த்தாளர்கள் (அல்லது பிற பெண்கள்) குறித்து அதேபோல் நான் கேட்கவில்லை.

Verse 43

राजोवाच त्वत्प्रसादादकुशलं न क्वचिन्मम सुव्रत । जातकौतूहलश्चास्मि मम भार्यात्र का मुने ॥

அரசன் கூறினான்—நல்ல விரதம் கொண்டவரே! உங்கள் அருளால் எனக்கு எங்கும் தீங்கு இல்லை. ஆயினும் எனக்கு ஆவல் எழுகிறது—முனிவரே, நீங்கள் கூறும் ‘என் மனைவி’ இங்கே யார்?

Verse 44

ऋषिरुवाच रेवती सुमहाभागा त्रैलोक्यस्यापि सुन्दरी । तव भर्या वरारोहा तां त्वं राजन्न वेत्सि किम् ॥

முனிவர் கூறினார்—அரசே, மூன்று உலகங்களிலும் ஒப்பற்ற அழகும் பேர்பாக்கியமும் உடைய ரேவதி உன் மனைவி; சிறந்த வடிவழகுடையவள். அவளை நீ அறியாதாயோ?

Verse 45

राजोवाच सुभद्रां शान्ततनयां कावेरीतनयां विभो । सुराष्ट्रजां सुजातां च कदम्बां च वरूथजाम् ॥

அரசன் கூறினான்—பகவனே, சுபத்ரை, சாந்ததனயை, காவேரிதனயை, சுராஷ்ட்ரஜை, சுஜாதை, மேலும் கடம்பா மற்றும் வரூதஜையையும் நான் அறிவேன்.

Verse 46

विपाठां नन्दिनीं चैव वेद्मि भार्यां गृहे द्विज । तिष्ठन्ति मे न भगवन् रेवतीं वेद्मि कान्वियम् ॥

பிராமணரே, என் இல்லத்தில் விபாதா மற்றும் நந்தினியும் மனைவிகளாக உள்ளனர் என்று நான் அறிவேன். ஆனால், போற்றத்தக்கவரே, ரேவதி என்னுடன் தங்குவதில்லை; நான் அறிய வேண்டிய அந்த ரேவதி யார்?

Verse 47

ऋषिरुवाच प्रियेतिसाम्प्रतं येयं त्वयोक्ता वरवर्णिनी । किं विस्मृतन्ते भूपाल श्लाघ्येयं गृहिणी तव ॥

முனிவர் கூறினார்—இப்பொழுதே நீயே அவளை ‘பிரியா’ என்று சொன்னாய்; இவள் சிறந்த ஒளிமிக்க பெண். பூமியைப் பாதுகாப்பவனே, ஏன் அவளை மறந்தாய்? உன் இந்த மனைவி புகழத்தக்கவள்.

Verse 48

राजोवाच सत्यमुक्तं मया किन्तु भावो दुष्टो न मे मुने । नात्र कोपं भवान् कर्तुमर्हत्यस्मासु याचितः ॥

அரசன் கூறினான்—நான் சொன்னது உண்மையே; ஆயினும், முனிவரே, என் நோக்கம் தீயதல்ல. இவ்விஷயத்தில் எங்கள்மேல் கோபம் கொள்ளாதீர்—நான் வேண்டுகிறேன்.

Verse 49

ऋषिरुवाच तत्त्वं ब्रवीषि भूपाल ! न भावस्तव दूषितः । व्याजहार भवान् एतद् वह्निना नृप चोदितः ॥

ரிஷி கூறினார்—ஹே பூமிபாலனே, நீ உண்மையையே சொன்னாய்; உன் நோக்கம் மாசற்றது. ஹே அரசே, அக்னியின் தூண்டுதலால் நீ இவ்வாறு உரைத்தாய்.

Verse 50

मया पृष्टो हुतवहः कोऽस्या भर्तेति पार्थिव । भविता तेन चाप्युक्तो भवान् एव अद्य वै वरः ॥

ஹே அரசே, நான் ஹுதவாஹன் (அக்னி)ிடம் ‘அவளின் கணவர் யார் ஆவார்?’ என்று கேட்டேன். அவர் ‘இன்றே நீயே அவளின் மணமகன்’ என்று பதிலளித்தார்.

Verse 51

तद्गृह्यतां मया दत्ता तुभ्यं कन्या नराधिप । प्रियेत्यामन्त्रिता चेयं विचारं कुरुषे कथम् ॥

ஆகையால் அவளை ஏற்றுக்கொள்; ஹே அரசே, இந்தக் கன்னியை நான் உனக்கு அளித்தேன். அவளும் ‘பிரியே’ என்று அழைக்கப்பட்டதற்கு (ஒப்புதல் அளித்து) சம்மதித்தாள். அப்படியிருக்க நீ இன்னும் ஏன் தயங்கி ஆலோசிக்கிறாய்?

Verse 52

मार्कण्डेय उवाच ततोऽसावभवन् मौनी तेनोक्तः पृथिवीपतिः । ऋषिस्तथोद्यता कर्तुं तस्या वैवाहिकं विधिम् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அரசன் மௌனமானான். ரிஷி அவளின் திருமணச் சடங்குகளை நடத்தத் தயாரானார்.

Verse 53

तमुद्यतं सा पितरं विवाहाय महामुने । उवाच कन्या यत्किञ्चित् प्रश्रयावनतानना ॥

ஹே மகாமுனியே, தந்தை திருமணத்திற்குத் தயாராக இருப்பதைப் பார்த்த அந்தக் கன்னி, வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி, பணிவுடன் சில வார்த்தைகள் கூறினாள்.

Verse 54

यदि मे प्रीतिमांस्तात प्रसीदं कर्तुमर्हसि । रेवत्यृक्षे विवाहं मे तत्करोतु प्रसादितः ॥

தந்தையே, நீங்கள் என்மேல் பிரசன்னமாய் அருள் செய்ய விரும்பினால், தயை செய்து ரேவதி நட்சத்திரத்தில் என் திருமணத்தை நடத்துங்கள்।

Verse 55

ऋषिरुवाच रेवत्यृक्षं न वै भद्रे चन्द्रयोगि व्यवस्थितम् । अन्यानि सन्ति ऋक्षाणि सुभ्रु वैवाहिकानि ते ॥

ரிஷி கூறினார்—அழகிய முகத்தையுடையவளே, இச்சடங்கிற்கான சந்திரயோகத்திற்கு ரேவதி முறையாக அமையவில்லை. நல்வளையுடையவளே, திருமணத்திற்கு வேறு நட்சத்திரங்கள் ஏற்றவை।

Verse 56

कन्योवाच तात तेन विना कालो विफलः प्रतिभाति मे । विवाहो विफले काले मद्विधायाः कथं भवेत् ॥

கன்னி கூறினாள்—தந்தையே, ரேவதி இல்லாமல் காலம் எனக்கு பயனற்றதுபோல் தோன்றுகிறது. பயனற்ற காலத்தில் எனக்குப் போன்றவளுக்கு திருமணம் எவ்வாறு நிகழும்?

Verse 57

ऋषिरुवाच ऋतवागिति विख्यातस्तपस्वी रेवतीं प्रति । चकार कोपं क्रुद्धेन तेनर्क्षं विनिपातितम् ॥

ரிஷி கூறினார்—‘஋தவாக்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு தவசி ரேவதியின்மேல் கோபமுற்றான்; கோபத்தால் அந்த நட்சத்திரத்தை வீழ்த்தச் செய்தான்।

Verse 58

मया चास्मै प्रतिज्ञाता भार्येति मदिरेक्षणा । न चेच्छसि विवाहं त्वं सङ्कटं नः समागतम् ॥

மேலும், இந்த கருங்கண்களையுடைய கன்னியை அவனுக்கு மனைவியாக அளிப்பேன் என்று நான் வாக்குறுதி அளித்திருந்தேன். நீ திருமணத்தை விரும்பாவிட்டால், நமக்கு பெரிய சங்கடம் ஏற்பட்டுள்ளது।

Verse 59

कन्योवाच ऋतवाक् स मुनिस्तात किमेवं तप्तवांस्तपः । न त्वया मम तातेन ब्रह्मबन्धोः सुतास्मि किम् ॥

கன்னி கூறினாள்—தந்தையே, அந்த ருதவாக் முனிவர் ஏன் இத்தனை கடுமையான தவம் செய்கிறார்? நான் ‘பிரஹ்மபந்து’ (பிறப்பால் மட்டும் பிராமணன்) என்பவனின் மகள் என்று என் தந்தை அவரிடம் சொல்லவில்லையா?

Verse 60

ऋषिरुवाच ब्रह्मबन्धोः सुता न त्वं बाले नैव तपस्विनः । सुता त्वं मम यो देवान् कर्तुमन्यान् समुत्सहे ॥

முனிவர் கூறினார்—குழந்தையே, நீ வெறும் ‘பிரஹ்மபந்து’வின் மகள் அல்ல; தவமற்ற ஒருவரின் மகளும் அல்ல. நீ என் மகள்; ஏனெனில் என் சக்தியால் பிற தேவர்களையும் உருவாக்க நான் வல்லவன்.

Verse 61

कन्योवाच तपस्वी यदि मे तातस् तत् किमृक्षमिदं दिवि । समारोप्य विवाहो मे तदृक्षे क्रियते न तु ॥

கன்னி கூறினாள்—தந்தையே, அவர் உண்மையிலே தவசி என்றால், வானில் உள்ள இந்த நட்சத்திரம் (ரிக்ஷ) என்ன? இதை மேலே உயர்த்தி (இடம் மாற்றி), என் திருமணம் அந்த நட்சத்திரத்தின் கீழ் நடைபெறச் செய்யுங்கள்.

Verse 62

ऋषिरुवाच एवं भवतु भद्रन्ते भद्रे प्रीतिमती भव । आरोपयामीन्दुमार्गे रेवत्यृक्षं कृते तव ॥

முனிவர் கூறினார்—அப்படியே ஆகுக, மங்களமே. உயர்குலப் பெண்ணே, மகிழ்ந்து இரு. உன் பொருட்டு ரேவதி நட்சத்திரத்தைச் சந்திரப் பாதையில் உயர்த்தி நிறுவுவேன்.

Verse 63

मार्कण्डेय उवाच ततस्तपः प्रभावेण रेवत्यृक्षं महामुनिः । यथापूर्वं तथा चक्रे सोमयोगी द्विजोत्तम ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது அந்த மகரிஷி, தன் தவவலிமையால்—இருபிறப்போரில் முதன்மை, சோமயோகப் பயிற்சியாளர்—கருதினபடியே ரேவதி நட்சத்திரத்தைச் சரியான முறையில் ஒழுங்குபடுத்தினார்.

Verse 64

विवाहञ्चैव दुहितुर्विधिवद् मन्त्रयोगिनम् । निष्पाद्य प्रीतिमान् भूयो जामातारमथाब्रवीत् ॥

மந்திரங்களில் நிபுணனான அந்த ஆணுடன் தன் மகளின் திருமணத்தை முறையாக நிறைவேற்றி, மகிழ்ந்து அவர் மீண்டும் மருமகனை உரைத்தார்।

Verse 65

औद्वाहिकान्ते भूपाल कथ्यतां किं ददाम्यहम् । दुर्लभ्यमपि दास्यामि ममाप्रतिहतं तपः ॥

திருமணச் சடங்குகள் நிறைவுற்றபின் முனிவர் கூறினார்— “அரசே, சொல்லுங்கள்—உமக்கு நான் என்ன அளிக்க வேண்டும்? பெறுதற்கரியதாயினும் அளிப்பேன்; என் தவம் தடையற்றது.”

Verse 66

राजोवाच मनोः स्वायम्भुवस्याहमुत्पन्नः सन्ततौ मुने । मन्वन्तराधिपं पुत्रं त्वत्प्रसादाद् वृणोम्यहम् ॥

அரசன் கூறினான்— “பகவனே, நான் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் குலத்தில் பிறந்தவன். உமது அருளால் ஒரு மன்வந்தரத்தின் அதிபதியாகும் மகனை வேண்டுகிறேன்.”

Verse 67

ऋषिरुवाच भविष्यत्येष ते कामो मनुस्त्वत्तनयो महीम् । सकलां भोक्ष्यते भूप धर्मविच्च भविष्यति ॥

முனிவர் கூறினார்— “உன் விருப்பம் நிறைவேறும். உன் மகன் மனுவாக இருப்பான்; அரசே, அவன் முழு பூமியையும் ஆளுவான், மேலும் தர்மத்தை அறிந்தவனாக இருப்பான்.”

Verse 68

मार्कण्डेय उवाच तामादाय ततो भूपः स्वमेव नगरं ययौ । तस्मादजायत सुतो रेवत्याः रैवतो मनुः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்— பின்னர் அரசன் அவளை அழைத்துக்கொண்டு தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான். அவளிடமிருந்து (ரேவதியிடமிருந்து) ஒரு மகன் பிறந்தான்— ரைவத மனு.

Verse 69

समेतः सकलैर्धर्मैर्मानवैः पराजितः । विज्ञाताखिलशास्त्रार्थो वेदविद्यार्थशास्त्रवित् ॥

அவன் எல்லா தர்மங்களாலும் நிறைந்தவன்; மனிதர்களிடையே வெல்லப்படாதவன் எனக் கருதப்பட்டான். எல்லா சாஸ்திரங்களின் அர்த்தத் தத்துவத்தை உணர்ந்தவன்; வேதம், கல்வி மற்றும் நூல்களின் தாத்பரியத்தை அறிந்தவன்।

Verse 70

तस्य मन्वन्तरे देवान् मुनिदेवेन्द्रपार्थिवान् । कथ्यमानान् मया ब्रह्मन् निबोध सुसमाहितः ॥

ஓ பிராமணரே! அந்த மன்வந்தரத்தில் நான் தேவர்கள், ரிஷிகள், இந்திரன் மற்றும் அரசர்கள் (பார்த்திவர்கள்) பற்றிக் கூறும்போது, முழு கவனத்துடன் கேளுங்கள்।

Verse 71

सुमेधसस्तत्र देवास्तथा भूपतयो द्विज । वैकुण्ठश्चामिताभश्च चतुर्दश चतुर्दश ॥

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அங்கு தேவர்கள் ‘சுமேதஸர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்; அதுபோல அரசர்களும். அவர்களில் வைகுண்டம் மற்றும் அமிதாபம்—இவை பதினான்கு, பதினான்கு என எண்ணிக்கையால் கூறப்பட்டன।

Verse 72

तेषां देवगणानान्तु चतुर्णामपि चेश्चरः । नाम्ना विभुरभूदिन्द्रः शतयज्ञोपलक्षकः ॥

அந்த நான்கு தேவர் குழுக்களின் தலைவன் ‘விபு’ என்ற பெயருடைய இந்திரன்; நூறு யாகங்களைச் செய்ததனால் அவன் சிறப்புடையவன் எனப் போற்றப்பட்டான்।

Verse 73

हिरण्यलोमा वेदश्रीरूर्ध्वबाहुस्तथापरः । वेदबाहुः सुधामा च पर्जन्यश्च महामुनिः ॥

ஹிரண்யலோமா, வேதஸ்ரீ, மேலும் ஊர்த்வபாஹு; வேதபாஹு, சுதாமா மற்றும் மகரிஷி பர்ஜன்யன்—இவர்களும் அவர்களில் பெயரால் குறிப்பிடப்பட்டனர்।

Verse 74

वसिष्ठश्च महाभागो वेदवेदान्तपारगः । एते सप्तर्षयश्चासन् रैवतस्यान्तरे मनोः ॥

வேதமும் வேதாந்தமும் நன்கு அறிந்த மஹாபாக்யசாலியான வசிஷ்டரும்—ரைவத மனுவின் மன்வந்தரத்தில் இவர்களே சப்தரிஷிகள் ஆவர்.

Verse 75

बलबन्धुर्महावीर्यः सुयष्टव्यस्तथापरः । सत्यकाद्यास्तथैवासन् रैवतस्य मनोः सुताः ॥

பலபந்து, மஹாவீர்யன், மேலும் சுயஷ்டவ்யன்; சத்யகன் முதலியோர்—இவர்கள் ரைவத மனுவின் புதல்வர்கள்.

Verse 76

रैवतान्तास्तु मनवः कथिता ये मया तव । स्वायम्भुवाश्रया ह्येते स्वारोचिषमृते मनुम् ॥

இவ்வாறு ரைவத வரை உள்ள மனுக்கள் அனைத்தையும் நான் உனக்குக் கூறினேன். இவர்கள் அனைவரும் ஸ்வாயம்புவனுடன் தொடர்புடையவர்கள்—ஸ்வாரோசிஷ மனுவைத் தவிர.

Verse 77

य एषां शृणुयान्नित्यं पठेदाख्यानमुत्तमम् । विमुक्तः सर्वपापेभ्यो लोकं प्राप्नोत्यभीप्सितम् ॥

யார் இந்த உத்தமமான ஆக்யானத்தை தினமும் கேட்கிறாரோ அல்லது பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விரும்பிய லோகத்தை அடைவார்.