Adhyaya 49: Primordial Human Creation, the Rise of Desire, and the Origins of Settlements, Measures, and Agriculture

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सृष्टिप्रकारणनामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः । ऊनपञ्चाशोऽध्यायः- ४९ । क्रौष्टुकिरुवाच । अर्वाक्स्रोतस्तु कथितो भवता यस्तु मानुषः । ब्रह्मन् ! विस्तरतो ब्रूहि ब्रह्मा समसृजद्यथा ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் ‘ஸ்ருஷ்டி-ப்ரகாரம்’ எனப்படும் நாற்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது நாற்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. க்ரௌஷ்டுகி கூறினார்— “மனிதப் படைப்பின் ஓட்டத்தை (அர்வாக்-ஸ்ரோதஸ்) நீங்கள் விளக்கியுள்ளீர்கள்; ஓ பிராமணரே, பிரம்மா அதை எவ்வாறு படைத்தான் என்பதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 2

यथा च वर्णानसृजद्यद् गुणाश्च महामते । यच्च येषां स्मृतं कर्म विप्रादीनां वदस्व तत् ॥

ஓ மகாமதி, அவர் வர்ணங்களை எவ்வாறு படைத்தார், அவற்றுக்குரிய குணங்கள் யாவை என்பதை விளக்குவாயாக; மேலும் பிராமணர்களிலிருந்து தொடங்கி அவர்களுக்குரிய சாஸ்திரவிதியான கர்ம-தர்மங்களையும் கூறுவாயாக।

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । ब्रह्मणः सृजतः पूर्वं सत्याभिध्यायिनस्तथा । मिथुनानां सहस्रं तु मुखात् सोऽथासृजन् मुने ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரம்மா தமது வாயிலிருந்து ஆயிரம் ஜோடிகளை உருவாக்கினார்; அவர்கள் சத்தியத்தைத் தியானிப்போர் (ஸத்யாபித்யாயி) ஆவார்।

Verse 4

जातास्ते ह्युपपद्यन्ते सत्त्वोद्रिक्ताः स्वतेजसः । सहस्रमन्यद् वक्षस्तः मिथुनानां ससर्ज ह ॥

பிறந்தவர்கள் ஸத்த்வம் மேலோங்கியவர்கள்; தம் சொந்த தேஜஸால் ஒளிர்ந்தனர். பின்னர் அவர் தமது மார்பிலிருந்து மேலும் ஆயிரம் ஜோடிகளைப் படைத்தார்।

Verse 5

ते सर्वे रजसोद्रिक्ताः शुष्मिणश्चाप्यमर्षिणः । ससर्जान्यत् सहस्रं तु द्वन्द्वानामूरुतः पुनः ॥

அவர்கள் அனைவரும் ரஜஸ் மேலோங்கியவர்கள்—வலிமையுடையவர்களும், கோபத்திற்கும் ஆளானவர்களும். மீண்டும் அவர் தமது தொடைகளிலிருந்து மேலும் ஆயிரம் ஜோடிகளை உருவாக்கினார்।

Verse 6

रजस्तमोभ्यामुद्रिक्ता ईहाशीला स्तु ते स्मृताः । पद्भ्यां सहस्रमन्यच्च मिथुनानां ससर्ज ह ॥

அவர்கள் ரஜஸ்-தமஸ் இரண்டும் மேலோங்கியவர்கள் என்றும், உழைப்பை நோக்கிய இயல்புடையவர்கள் என்றும் கூறப்படுகின்றனர். பின்னர் அவர் தமது பாதங்களிலிருந்து மேலும் ஆயிரம் ஜோடிகளைப் படைத்தார்।

Verse 7

उद्रिक्तास्तमसा सर्वे निःश्रीका ह्यल्पचेतसः । ततः संहर्षमाणास्ते द्वन्द्वोत्पन्नास्तु प्राणिनः ॥

அனைவரும் தமஸால் மூடப்பட்டு, ஒளியற்றவர்களாகவும் குறைந்த அறிவுடையவர்களாகவும் இருந்தனர். பின்னர் மகிழ்ச்சி-உந்துதலால் தூண்டப்பட்டு உயிர்கள் இருமை வடிவில், ஜோடிகளாக எழுந்தன.

Verse 8

अन्योन्यहृर्च्छ्याविष्टा मैथुनायोपचक्रमुः । ततः प्रभृति कल्पेऽस्मिन् मिथुनानां हि सम्भवः ॥

ஒருவருக்கொருவர் ஏக்கத்தால் பிடிக்கப்பட்டு அவர்கள் மைதுனச் சேர்க்கையில் ஈடுபட்டனர். அந்நாளிலிருந்து இக்கல்பத்தில் ஆண்-பெண் ஜோடிகளின் தோற்றம் ஏற்பட்டது.

Verse 9

मासि मास्यर्तवं यत्तु न तदासीत्तु योषिताम् । तस्मात्तदा न सुषुवुः सेवितैरपि मैथुनैः ॥

அப்போது பெண்களுக்கு மாதந்தோறும் வரும் ரஜஸ்/மாதவிடாய் சுழற்சி இல்லை. ஆகவே மைதுனம் நடந்தாலும் அக்காலத்தில் பிள்ளை பிறக்கவில்லை.

Verse 10

आयुषोऽन्ते प्रसूयन्ते मिथुनान्येव ताः सकृत् । ततः प्रभृति कल्पेऽस्मिन् मिथुनानां हि सम्भवः ॥

வாழ்நாள் முடிவில் அந்தப் பெண்கள் பிரசவித்தனர்—ஒரே முறை மட்டும்—அதுவும் ஜோடிகளையே. அந்நாளிலிருந்து இக்கல்பத்தில் ஜோடி-பிறப்பு நிலைபெற்றது.

Verse 11

ध्यानेन मनसा तासां प्रजानां जायते सकृत् । शब्दादिर्विषयः शुद्धः प्रत्येकं पञ्चलक्षणः ॥

அந்த உயிர்கள் தியானத்தால்—மனத்தினாலேயே—ஒருமுறை சந்ததியை உண்டாக்குகின்றன. சப்தம் முதலான பொருள்கள் தூயவை; ஒவ்வொன்றிலும் ஐந்து இலக்கணங்கள் உள்ளன.

Verse 12

इत्येषा मानुषी सृष्टिर्या पूर्वं वै प्रजापतेः । तस्यान्ववायसम्भूता यैरिदं पूरितं जगत् ॥

இது முன்பு பிரஜாபதிக்குச் சொந்தமான மனிதப் படைப்பு. அதன் வம்சத் தொடரில் பிறந்தவர்களால் இவ்வுலகம் நிரம்பியது.

Verse 13

सरित्सरः समुद्रांश्च सेवन्ते पर्वतानपि । तास्तदा ह्यल्पशीतोष्णा युगे तस्मिंश्चरन्ति वै ॥

அவர்கள் நதிகள், ஏரிகள், கடல்கள், மேலும் மலைகளிலும் உலாவினர். அந்த யுகத்தில் குளிரும் வெப்பமும் மிகச் சிறிதளவே இருந்தது.

Verse 14

तृप्तिं स्वाभाविकीं प्राप्ता विषयेषु महामते । न तासां प्रतिघातोऽस्ति न द्वेषो नापि मत्सरः ॥

மகாமதியே, அவர்கள் புலனின்பங்களில் இயல்பான திருப்தியை அடைந்தனர். அவர்களுக்கு தடையுமில்லை, மோதலுமில்லை—வெறுப்பும் இல்லை, பொறாமையும் இல்லை.

Verse 15

पर्वतोदधिसेविन्यो ह्यनिकेतास्तु सर्वशः । ता वै निष्कामचारिण्यो नित्यं मुदितमानसाः ॥

அவர்கள் மலைகளையும் கடல்களையும் சார்ந்து, எங்கும் நிலையான இல்லமின்றி இருந்தனர். ஆசையின்றி உலாவி, மனம் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது.

Verse 16

पिशाचोरगरक्षांसि तथा मत्सरिणो जनाः । पशवः पक्षिणश्चैव नक्रा मत्स्याः सरीसृपाः ॥

பிசாசுகள், பாம்புகள், ராட்சசர்கள், மேலும் பொறாமையுடைய மனிதர்கள்; மிருகங்களும் பறவைகளும்; முதலைகள், மீன்கள், மற்றும் ஊர்வனங்களும் (உண்டாயின/இருக்கின்றன).

Verse 17

अवारका ह्यण्डजा वा ते ह्यधर्मप्रसूतयः । न मूलफलपुष्पाणि नार्तवा वत्सराणि च ॥

அவர்கள் அனுபவத்தில் தடையற்றவர்கள்; அண்டஜர்கள்; உண்மையில் அதர்மத்திலிருந்து பிறந்தவர்கள். உணவிற்காக வேர், கனி, மலர் எதுவும் இல்லை; ரஜஸ்ப்-பிரவೃತ್ತியால் குறிக்கப்படும் பருவச் சுழலும் இல்லை।

Verse 18

सर्वकालसुखः कालो नात्यर्थं घर्मशीतता । कालेन गच्छता तेषां चित्रा सिद्धिरजायत ॥

காலம் எப்போதும் இனிமையாக இருந்தது; மிகுந்த வெப்பமும் இல்லை, மிகுந்த குளிரும் இல்லை. அவர்களுக்குக் காலம் நகர்ந்தபோது அற்புதமான சித்திகள் தோன்றின।

Verse 19

ततश्च तेषां पूर्वाह्ने मध्याह्ने च वितृप्तता । पुनस्तथेच्छतां तृप्तिरनायासेन साभवत् ॥

அப்போது அவர்கள் முற்பகலிலும் நண்பகலிலும் திருப்தியடைந்தனர்; மேலும் விரும்பியவர்களுக்கு அதேபோல்—எந்த முயற்சியும் இன்றி—திருப்தி மீண்டும் உண்டாயிற்று।

Verse 20

इच्छताञ्च तथायासो मनसः समजायत । अपां सौक्ष्म्यं ततस्तासां सिद्धिर्नानारसोल्लसा ॥

மேலும் விரும்பியவர்களுக்கு அதேபோல் மனத்தின் முயற்சியும் எழுந்தது. அப்போது நீர்களின் நுண்மை தோன்றியது; பலவகை ரசங்களால் ஒளிரும் ஒரு சித்தியும் உண்டாயிற்று।

Verse 21

समजायत चैवान्या सर्वकामप्रदायिनी । असंस्कार्यैः शरीरैश्च प्रजास्ताः स्थिरयौवनाः ॥

மேலும் ஒரு சித்தியும் தோன்றியது; அது எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பது. அந்த உயிர்களின் உடல்கள் எந்தச் சுத்திகரிப்பு/சம்ஸ்காரமும் வேண்டாதவை; அவர்களின் சந்ததி நிலையான யௌவனத்திலேயே நிலைத்திருந்தது।

Verse 22

तासां विना तु संकल्पं जायन्ते मिथुनाः प्रजाः । समं जन्म च रूपं च म्रियन्ते चैव ताः समम् ॥

அவர்களுக்கு எந்தச் சங்கல்பமும் இன்றியே ஜோடி சந்ததி பிறந்தது. அவர்களின் பிறப்பும் தோற்றமும் ஒரேபோல இருந்தது; அவர்களின் மரணமும் அதேபோலவே நிகழ்ந்தது.

Verse 23

अनिच्छाद्वेषसंयुक्ता वर्तन्ते तु परस्परम् । तुल्यरूपायुषः सर्वा अधमोत्तमताṃ विना ॥

அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் வாழ்ந்து, ஆசையும் வெறுப்பும் இன்றியவர்களாக இருந்தனர். உருவத்திலும் ஆயுளிலும் அனைவரும் சமம்; தாழ்வு-மேன்மை வேறுபாடு இல்லை.

Verse 24

तत्वारि तु सहस्राणि वर्षाणां मानुषाणि तु । आयुः प्रमाणं जीवन्ति न च क्लेशाद्विपत्तयः ॥

அவர்களின் ஆயுள் அளவு நான்கு ஆயிரம் மனித ஆண்டுகள். அவர்கள் அந்த முழுக் காலமும் வாழ்ந்தனர்; நோய் முதலிய துன்பங்களால் எந்தத் துரதிர்ஷ்டமும் எழவில்லை.

Verse 25

क्वचित् क्वचित् पुनः साभूत् क्षितिर्भाग्येन सर्वशः । कालेन गच्छता नाशमुपयान्ति यथा प्रजाः ॥

சில வேளைகளில் மீண்டும் பூமி நல்வாழ்வால் முழுமையாகச் செழித்தது; ஆனால் காலம் நகர்ந்தபோது அவர்கள் அழிவை அடைந்தனர்—உயிர்கள் அடைவதுபோல்.

Verse 26

तथा ताः क्रमशो नाशं जग्मुः सर्वत्र सिद्धयः । तासु सर्वासु नष्टासु नभसः प्रच्युताः नराः ॥

இவ்வாறு எங்கும் அந்தச் சித்திகள் மெதுமெதுவாக அழிந்தன. அவை அனைத்தும் அழிந்தபோது மனிதர்கள் வானத்திலிருந்து கீழே விழுந்தனர்.

Verse 27

प्रायशः कल्पवृक्षास्ते संभूता गृहम्-संज्ञिताः । सर्वे प्रत्युपभोगाश्च तासां तेभ्यः प्रजायते ॥

பெரும்பாலும் அந்தக் காமநிறைவேற்றும் மரங்கள் ‘வீடுகள்’ எனப் பெயர்பெற்றன. அவற்றிலிருந்தே அந்த மக்களுக்கு உடனடி அனுபவப் பொருட்கள் அனைத்தும் தோன்றின.

Verse 28

वर्तयन्ति स्म तेभ्यस् तास् त्रेतायुगमुखे तदा । ततः कालेन वै रागस् तासाम् आकस्मिकोऽभवत् ॥

இவ்வாறு திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் அவர்கள் அந்த (மர-வீடுகள்) மூலம் வாழ்ந்தனர். பின்னர் காலப்போக்கில் அவர்களிடையே திடீரென ஆசை/காமம் எழுந்தது.

Verse 29

मासि मास्य् आर्तवोत्पत्त्या गर्भोत्पत्तिः पुनः पुनः । रागोत्पत्त्या ततस् तासां वृक्षास् ते गृहम्-संज्ञिताः ॥

மாதந்தோறும் மாதவிடாய் ஓட்டம் தோன்றியபோது மீண்டும் மீண்டும் கருவுறுதல் நிகழ்ந்தது. பின்னர் ஆசை எழுந்தபோது அந்த மரங்களை அவர்கள் ‘வீடுகள்’ எனக் கருதி ஏற்றனர்.

Verse 30

ब्रह्मन् अन्वपरेषां तु पेतुः शाखा महीरुहाम् । वस्त्राणि च प्रसूयन्ते फलेष्व् आभरणानि च ॥

ஓ பிராமணரே, பிறருக்காகப் பெரிய மரங்களின் கிளைகள் தாமே விழுந்தன. ஆடைகள் தோன்றின; மேலும் அவற்றின் கனிகளில் அணிகலன்களும் வெளிப்பட்டன.

Verse 31

तेष्व् एव जायते तेषां गन्धवर्णरसान्वितम् । अमाक्षिकं महावीर्यं पुटके पुटके मधु ॥

அந்த (மரங்களிலேயே) அவர்களுக்காகத் தேன் தோன்றியது—மணமும் நிறமும் சுவையும் உடையது; தேனீக்கள் இன்றியது; மிகுந்த வலிமை கொண்டது; ஒவ்வொரு சிறு அறையிலும்.

Verse 32

तेन वा वर्तयन्ति स्म मुखे त्रेयायुगस्य वै । ततः कालान्तरेणैव पुनर् लोभान्वितास् तु ताः ॥

அந்த தேனினாலேயே அவர்கள் உண்மையாகத் திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் வாழ்ந்தனர். பின்னர் சில கால இடைவெளிக்குப் பின் அவர்கள் மீண்டும் பேராசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்.

Verse 33

वृक्षांस् ताः पर्यगृह्णन्त ममत्वाविष्टचेतसः । नेशुस् तेनापचारेण तेऽपि तासां महीरुहाः ॥

‘என்னுடையது’ என்ற பற்றுணர்வால் பிடிக்கப்பட்ட மனத்துடன் அவர்கள் அந்த மரங்களைப் பிடித்து உரிமை கோரத் தொடங்கினர். அந்தப் பெருமரங்கள் அந்தத் தவறான நடத்தையால் புண்பட்டு சினந்து எதிர்ப்பாக அழைத்தன.

Verse 34

ततो द्वन्द्वान्य् अजायन्त शीतोष्णक्षुन्मुखानि वै । तास् तद्-द्वन्द्वोपघातार्थं चक्रुः पूर्वं पुराणि तु ॥

அப்போது குளிர்-வெப்பம், பசி முதலிய இருமைகள் தோன்றின. அந்த இருமைகளால் உண்டான துன்பங்களைத் தணிக்க அவர்கள் முதலில் நகரங்கள்/கோட்டையமைந்த குடியிருப்புகளை உருவாக்கினர்.

Verse 35

मरुधन्वसु दुर्गेषु पर्वतेषु दरीषु च । संश्रयन्ति च दुर्गाणि वार्क्षं पार्वतम् औदकम् ॥

அவர்கள் பாலைவனங்களில், மலைகளில், குகைகளில் உள்ள கோட்டைகளில் அடைக்கலம் புகுந்தனர்; மேலும் மர/மரக்கோட்டைகள், மலைக்கோட்டைகள், நீரால் சூழப்பட்ட கோட்டைகள் ஆகியவற்றை நாடினர்.

Verse 36

कृत्रिमं च तथा दुर्गं मित्वा मित्वात्मनोऽङ्गुलैः । मानार्थानि प्रमाणानि तास् तु पूर्वं प्रचक्रिरे ॥

அதேபோல் அவர்கள் தங்களுடைய விரல்களால் அளந்து செயற்கை கோட்டைகளின் அளவுகளை நிர்ணயித்தனர். மேலும் அளவிடுதலுக்காக முதன்முதலில் அளவுக் கோல்கள் (பிரமாணங்கள்) அமைத்தனர்.

Verse 37

परमाणुः परं सूक्ष्मं त्रसरेणुर्महीरजः । बालाग्रञ्चैव लिक्षां च यूकां चाथ यवोदरम् ॥

பரமாணு மிக நுண்ணிய அளவாகும். அதன் பின் வரிசையாக த்ரஸரேணு, பூமித் தூசி, முடியின் முனை, லிக்ஷா (பேனின் முட்டை), யூகா (பேன்), பின்னர் ‘யவோதர’ எனப்படும் யவத் தானிய அளவு கூறப்படுகிறது.

Verse 38

क्रमादष्टगुणान्याहुर्यवानष्टौ तथाङ्गुलम् । षडङ्गुलं पदं तच्च वितस्तिर्द्विगुणं स्मृतम् ॥

இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் முன்பதின் எட்டுமடங்கு என வரிசையாகக் கூறப்படுகிறது. எட்டு யவங்கள் ஒரு அங்குலம்; ஆறு அங்குலங்கள் ஒரு பாதம்; அதன் இருமடங்கு ‘விதஸ்தி’ (விட்டம்) என நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 39

द्वे वितस्ती तथा हस्तो ब्राह्म्यतीर्थादिवेष्टनः । चतुर्हस्तं धनुर्दण्डो नाडिकायुगमेव च ॥

இரண்டு விதஸ்திகள் ஒரு ஹஸ்தம் (க்யூபிட்); அது பிரம்மதீர்த்தம் முதலிய இடங்களிலிருந்து கையைச் சுற்றி அளந்து நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. நான்கு ஹஸ்தங்கள் ஒரு தனுஸ்/தண்டம்; மேலும் நாடிகைகளின் ஜோடியும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

Verse 40

धनुषां द्वे सहस्रे तु गव्यूतिस्तच्चतुर्गुणम् । प्रोक्तञ्च योजनं प्राज्ञैः संख्यानार्थमिदं परम् ॥

இரண்டாயிரம் தனுஸ் ஒன்று ‘கவ்யூதி’; அதன் நான்குமடங்கு ஞானிகள் ‘யோஜன’ என அழைக்கின்றனர். இது கணக்கீடும் தூர அளவீடும் பொருட்டு கூறப்பட்டது.

Verse 41

चतुर्णामथ दुर्गाणां स्वसमुत्थानि त्रीणि तु । चतुर्थं कृत्रिमं दुर्गं ते चक्रुर्यत्नतस्तु वै ॥

கோட்டைகளின் நான்கு வகைகளில் மூன்று இயல்பாகவே தோன்றிய (ஸ்வயம்பூ) கோட்டைகள்; நான்காவது செயற்கை கோட்டை, அதை அவர்கள் நிச்சயமாக முயற்சியுடன் அமைத்தனர்.

Verse 42

पुरञ्च खेṭकञ्चैव तद्वद् द्रोणीमुखं द्विज । शाखानगरकञ्चापि तथा कर्वटकेन्द्रमी ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே! புரம் (நகரம்) மற்றும் கேடகம் (சந்தை-நகர்/கோட்டையுடன் கூடிய குடியிருப்பு), அதுபோல த்ரோணீமுகம்; மேலும் சாகாநகரகம் (கிளைநகர்) மற்றும் கர்வடகம் (சிறுநகர்/வழித்தங்கல் குடியிருப்பு) எனவும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 43

ग्रामं सघोषविन्यासं तेषु चावसथान् पृथक् । सोत्सेधवप्रकारञ्च सर्वतः परिखावृतम् ॥

கோஷங்கள் (தெருக்கள்/உபகுடியிருப்புகள்) உடன் கூடி, அவற்றின் உள்ளே தனித்தனி வீடுகளுடன் அமைந்து; உயர்ந்த பிராகாரம் (மேடு/மதில்) மற்றும் சுற்றிலும் பிராசீரம் (சுவர்) கொண்டதாகவும், எல்லாத் திசைகளிலும் பரிகா (அகழி) சூழ்ந்ததாகவும் இருப்பது ‘கிராமம்’ எனப்படும்.

Verse 44

योजनार्धार्धविष्कम्भमष्टभागायतं पुरम् । प्रागुदकप्रवणं शस्तं शुद्धवंशबहिर्गमम् ॥

ஓ த்விஜோத்தமனே! புரம் (நகரம்) என்பதன் அகலம் அர்த்தார்த்த-யோஜனை (யோஜனையின் நான்கில் ஒன்று) எனக் கூறப்படுகிறது; அதன் நீளம் அதைவிட அஷ்டாம்சம் (எட்டில் ஒரு பங்கு) அதிகமாக இருக்க வேண்டும். கிழக்கை நோக்கியும் நீர்நிலையை நோக்கியும் சரிவாக இருந்து, வெளியேறும்/அணுகும் வழி தூய்மையாக ஒழுங்குடன் இருந்தால் அந்த நகரம் புகழப்படுகின்றது.

Verse 45

तदर्धेन तथा खेṭं तत्पादेन च कर्वटम् । न्यूनं द्रोणीमुखं तस्मादन्तभागेन चोच्यते ॥

அதன் (புரத்தின்) பாதி ‘கேடகம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. அதன் நான்கில் ஒன்று ‘கர்வடம்’. ‘த்ரோணீமுகம்’ அதைவிடவும் (கர்வடத்தை விடவும்) உள்ளார்ந்த பங்கின் அளவின்படி சிறியது எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 46

प्राकारपरिखाहीनां पुरं खर्वटमुच्यते । शाखानगरकञ्चान्यन्मन्त्रिसामन्तभुक्तिमत् ॥

மதிலும் (பிராகாரம்) அகழியும் (பரிகா) இல்லாத குடியிருப்பு ‘கர்வாடம்/ககர்வாடம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. மற்றொன்று ‘சாகாநகரகம்’; அது அமைச்சர்களும் சாமந்தர்களும் (உட்பட்ட தலைவர்கள்) மேற்பார்வையில் பராமரிக்கப்படுவது எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 47

तथा शूद्रजनप्रायाः स्वसमृद्धिकृषीबलाः । क्षेत्रोपभोग्यभूमध्ये वसतिर्ग्रामसंज्ञिता ॥

அதேபோல், பெரும்பாலும் சூத்ர மக்கள் நிறைந்ததாகவும், வேளாண் வலிமையாலும் தன்னிறைவு செழிப்பாலும் உறுதியடைந்ததாகவும், வயல்கள் மற்றும் பயிரிடத்தக்க நிலங்களின் நடுவில் அமைந்ததாகவும் உள்ள குடியிருப்பு ‘கிராமம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 48

अन्यस्मान्नगरादेर्या कार्यमुद्दिश्य मानवैः । क्रियते वसतिः सा वै विज्ञेया वसतिर्नरैः ॥

நகரம் முதலியவற்றிலிருந்து விலகி, ஏதோ ஒரு வேலை அல்லது நோக்கத்திற்காக மக்கள் அமைக்கும் குடியிருப்பை ‘வஸதி’ (வேலைக்குடியிருப்பு/சிற்றூர்) என்று அறிய வேண்டும்.

Verse 49

दुष्टप्रायो विना क्षेत्रैः परभूमिचरो बली । ग्राम एव द्रमीसंज्ञो राजवल्लभसंश्रयः ॥

பெரும்பாலும் தீயவனாகவும், தன் வயல்கள் இல்லாதவனாகவும், வலிமையுடன் பிறரின் நிலங்களில் அலைவனாகவும் இருப்பவன்—கிராமத்தில் வாழ்ந்தாலும் ‘த்ரமீ’ எனப்படுவான்; அதாவது அரசனின் அருளைச் சார்ந்தவன்.

Verse 50

शकटारूढभाण्डैश्च गोपालैर्विपणं विना । गोस्मूहैस्तथा घोषो यत्रेच्छाभूमिकेतनः ॥

எங்கு இடையர்கள் வண்டிகளில் பொருட்களை ஏற்றிக்கொண்டு, மாடுகளின் கூட்டங்களுடன் வாழ்கிறார்களோ, ஆனால் அங்கு சந்தை இல்லை—அத்தகைய இடம் ‘கோஷ’ எனப்படுகிறது; கிடைக்கும் நிலத்தில் விருப்பம்போல் அமைந்த மேய்ப்பர் முகாம்.

Verse 51

त एवṃ नगरादीṃस्तु कृत्वा वासार्थमात्मनः । निकेतनानि द्वन्द्वानां चक्रुरावसथाय वै ॥

இவ்வாறு தங்கள் வாசத்திற்காக நகரம் முதலிய குடியிருப்புகளை நிறுவி, அவர்கள் குடியிருக்க வீடுகளை அமைத்தனர்—வெப்பம்-குளிர் போன்ற இருமைகளிலிருந்து காக்கும் தஞ்சங்களாகவே.

Verse 52

गृहाकाराः यथा पूर्वं तेषामासन्नहीरुहाः । तथा संस्मृत्य तत्सर्वं चक्रुर्वेश्मानि ताः प्रजाः ॥

முன்பு அவர்களின் வீடுகளின் வடிவங்கள் கொடிகள் மற்றும் செடிகளால் செய்யப்பட்டிருந்ததுபோல, அதையெல்லாம் நினைத்து அந்த மக்கள் மீண்டும் தங்கள் குடியிருப்புகளை அமைத்தனர்.

Verse 53

वृक्षस्यैवङ्गताः शाखास्तथैवञ्चापरी गताः । नताश्चैवोन्नताश्चैव तद्वच्छाखाः प्रचक्रिरे ॥

மரத்தின் சில கிளைகள் ஒரு திசையில் செல்லவும், சில வேறு திசையில் செல்லவும்; சில கீழே வளைவதும், சில மேலே எழுவதும் போல—அதே முறையில் அவர்கள் கிளைகளை வீட்டின் கட்டமைப்பாக அமைத்தனர்.

Verse 54

याः शाखाः कल्पवृक्षाणां पूर्वमासन् द्विजोत्तम । ता एव शाखा गेहानां शालात्वं तेन तासु तत् ॥

இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, முன்பு கல்பவிருட்சங்களுக்குச் சேர்ந்த கிளைகளே இப்போது வீடுகளின் கிளைகளாயின; ஆகவே அவற்றில் ‘சாலா’—வீட்டு மண்டப/வீட்டு அமைப்பு—என்ற நிலை தோன்றியது.

Verse 55

कृत्वा द्वन्द्वोपघातन्ते वार्तोपायमचिन्तयन् । नष्टेषु मधुना सार्धं कल्पवृक्षेष्वशेषतः ॥

இருமைகளின் துன்பத்தால் தாக்கப்பட்ட அவர்கள் வாழ்வாதார வழிகளை எண்ணத் தொடங்கினர்; ஏனெனில் தேனுடன் கூடிய கல்பவிருட்சங்கள் முற்றிலும் அழிந்துபோயின.

Verse 56

विषादव्याकुलास्ता वै प्रजास्तृष्णाक्षुधार्दिताः । ततः प्रादुर्बभौ तासां सिद्धिस्त्रेतामुखे तदा ॥

அந்த மக்கள் துயரால் வாடி, தாகமும் பசியும் கொண்டு துன்புற்றனர். அப்போது திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில் அவர்களுக்காக ஒரு ‘சித்தி’—பலன் தரும் வழி/அடைவு—வெளிப்பட்டது.

Verse 57

वार्तास्वसाधिता ह्यन्या वृष्टिस्तासां निकामतः । तासां वृष्ट्युदकानीह यानि निम्नगतानि वै ॥

பின்னர் உழவு மற்றும் பயிர்செய்கையால் முறையாக ஏற்படுத்தப்பட்ட பிற மழைகளும் விருப்பம்போல் பெய்தன. அந்த மழையிலிருந்து தாழ்வான பள்ளங்களில் இங்கே வழிந்தோடிய நீர்கள் அங்கேச் சேகரிக்கப்பட்டன.

Verse 58

वृष्ट्यावरणुद्धैरभवत् स्रोतः खातानि निम्नगाः । ये पुरस्तादपां स्तोका आपन्नाः पृथिवीतले ॥

மழைநீர் தடுக்கப்பட்டபோது, ஓடைகளின் பாதைகளும் நதிச்சாலைகளும் உருவானன—முன்பு பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்த அதே நீர்த்துளிகளே.

Verse 59

ततो भूमेश्च संयोगादोषध्यस्तास्तदा भवन् । अफालकृष्टाश्चानुप्ता ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश ॥

பின்னர் பூமி அந்த நீர்களுடன் கலந்த சேர்க்கையால் அக்காலத்தில் மூலிகைகள் தோன்றின—உழவால் உழப்படாதவை, விதை விதைக்கப்படாதவை—இருவகை, பயிரிடத்தக்கதும் காட்டு வகையும்; எண்ணிக்கை பதினான்கு எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 60

ऋतुपुष्पफलाश्चैव वृक्षा गुल्माश्च जज्ञिरे । प्रादुर्भावस्तु त्रेतायामाद्यो 'यमौषधस्य तु ॥

மரங்களும் புதர்களும் தோன்றின; அவை தத்தம் காலங்களில் மலரும் கனியும் தந்தன. திரேதா யுகத்தில் மூலிகைகளின் முதல் வெளிப்பாடு இதுவே.

Verse 61

तेनौषधेन वर्तन्ते प्रजास्त्रेतायुगॆ मुने । रागलोभौ समासाद्य प्रजाश्चाकस्मिकौ तदा ॥

முனிவரே, திரேதா யுகத்தில் உயிர்கள் அந்த மூலிகை-ஆஹாரத்தால் வாழ்ந்தன. ஆனால் பின்னர் பற்றும் பேராசையும் எழுந்தபோது, இவ்விதமான குற்றங்களால் உயிர்கள் திடீரெனத் தூண்டப்பட்டன.

Verse 62

ततस्ताः पर्यग्वह्णन्त नदीक्षेत्राणि पर्वतान् । वृक्षगुल्मौषधीश्चैवमात्मन्यायाद्यथाबलम् ॥

அப்போது அவர்கள் தத்தம் வலிமைக்கேற்ப நதிகள், வயல்கள், மலைகள், அதுபோல மரங்கள், புதர்கள், மூலிகைகள் ஆகியவற்றையும் ‘இது என் சொத்து’ என்று கூறி கைப்பற்றத் தொடங்கினர்।

Verse 63

तेन दोषेण ता नेशुरौषध्यो मिषतां द्विज । अग्रसद् भूर्युगपत्तास्तदौषध्यो महामते ॥

அந்த குற்றத்தினால், ஓ இருமுறை பிறந்தவரே, அவர்கள் கண்முன்னே அந்த மூலிகைகள் அழிந்தன. ஓ ஞானியே, அதே மூலிகைகள் ஒரே நேரத்தில் மிகுந்த அளவில் உண்டுபோயின।

Verse 64

पुनस्तासु प्रणष्टासु विभ्रान्तास्ताः पुनः प्रजाः । ब्रह्माणं शरणं जग्मुः क्षुधार्ताः परमेष्ठिनम् ॥

அவை (மூலிகைகள்) மீண்டும் அழிந்தபோது, உயிரினங்கள் மறுபடியும் மயக்கமடைந்தன. பசியால் துன்புற்று அவர்கள் பரமேஷ்டி பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 65

स चापि तत्त्वतो ज्ञात्वा तदा ग्रस्तां वसुन्धराम् । वत्सं कृत्वा सुमेरुं तु दुदोह भगवान् विभुः ॥

அவரும் (பிரம்மா) உண்மையை அறிந்து, பூமி ‘விழுங்கப்பட்டதுபோல்’ இருப்பதைப் பார்த்து, அனைத்துவல்ல இறைவன் சுமேரு மலையை கன்றாகக் கொண்டு அவளைப் பால் கறந்தான்।

Verse 66

दुग्धेयं गौस्तदा तेन शस्यानि पृथिवीतले । जज्ञिरे तानि बीजानि ग्राम्यारण्यास्तु ताः पुनः ॥

அந்த ‘பசு’ (பூமி) இவ்வாறு அவரால் பால் கறக்கப்பட்டபோது, பூமியின் மேற்பரப்பில் தானியங்கள் தோன்றின. அந்த விதைகள்—விளைநிலத்திற்குரியதும் காடினதும்—இரண்டும் மீண்டும் உண்டாயின।

Verse 67

ओषध्यः फलपाकान्ता गणाः सप्तदशाः स्मृताः । व्रीहयश्च यवाश्चैव गोधूमा अणवस्तिलाः ॥

கனி பழுத்து நிறைவு பெறும் மருந்துத் தாவரங்களும் பயிரிடப்படும் தாவரங்களும் பதினேழு வகுப்புகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன. அவற்றில் நெல், யவம், கோதுமை, அணு-தானியம், எள் ஆகியவை அடங்கும்.

Verse 68

प्रियङ्गवो ह्युदाराश्च कोरदूषाः सचीणकाः । माषा मुद्गा मसूराश्च निष्पावाः सकुलत्थकाः ॥

மேலும் பிரியங்கு, உதார, கோரதூஷ, சீணக; மேலும் பருப்புகளில் மாஷ (உளுந்து), முத்க (பாசிப்பயறு), மசூர (மசூர்), நிஷ்பாவ (பீன்ஸ்) மற்றும் குலத்த (கொள்ளு) ஆகியனவும் உள்ளன.

Verse 69

आढकाश्चणकाश्चैव गणाः सप्तदश स्मृताः । इत्येता ओषधीनान्तु ग्राम्याणां जातयः पुरा ॥

மேலும் ஆடகா மற்றும் சணகமும்; இவ்வாறு பதினேழு வகுப்புகள் நினைவில் வைக்கப்படுகின்றன. இவையே பழங்காலத்தில் ஊர்ப்புறச் சாகுபடியின் தாவர வகைகளாக இருந்தன.

Verse 70

ओषध्यो जज्ञियाश्चैव ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश । व्रीहयश्च यवाश्चैव गोधूमा अणवस्तिलाः ॥

பயிரிடப்பட்டதும் காடில் பிறந்ததும் ஆகிய ஓஷதி தாவரங்கள் பதினான்கு எனக் கூறப்படுகின்றன; அவற்றில் நெல், யவம், கோதுமை, அணு-தானியம், எள் ஆகியனவும் உள்ளன.

Verse 71

प्रियङ्गुसप्तमा ह्येते अष्टमास्तु कुलत्थकाः । श्यामाकास्त्वथ नीवारा यत्तिला सगवेधुकाः ॥

அவற்றில் பிரியங்கு ஏழாவது, குலத்த எட்டாவது என நினைவில் கூறப்படுகிறது; மேலும் ஷ்யாமாக, நீவார, யத்-திலம், கவേധுகம் ஆகியனவும் சேரும்.

Verse 72

कुरुविन्दा मर्कटकास्तथा वेणुयवाश्च ये । ग्राम्यारण्याः स्मृता ह्येता ओषध्यश्च चतुर्दश ॥

குருவிந்தம், மார்கடகம், மேலும் ‘வேணு-யவ’ என அழைக்கப்படுபவையும் உள்ளன. இவை பயிரிடப்படும் மற்றும் காடுகளில் வளரும் தாவர-ஔஷதிகள்; மொத்தம் பதினான்கு வகைகள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 73

यदा प्रसृष्टा ओषध्यो न प्ररोहन्ति ताः पुनः । ततः स तासां वृद्ध्यर्थं वार्तोपायञ्चकार ह ॥

உருவான தாவரங்கள் மீண்டும் முளைக்காமல் போனபோது, அவற்றின் பெருக்கத்திற்காக அவர் ‘வார்த்தா’ எனும் வாழ்வாதார முறையை ஏற்படுத்தினார்.

Verse 74

ब्रह्मा स्वयम्भूर्भगवान् हस्तसिद्धिं च कर्मजाम् । ततः प्रभृत्यथौषध्यः कृष्टपच्यास्तु जज्ञिरे ॥

பகவான் ஸ்வயம்பூ பிரம்மா கைநுணுக்கத்தையும், செயலால் உண்டாகும் சாதனையையும் வெளிப்படுத்தினார். அக்காலத்திலிருந்து தாவரங்கள் உழுது பயிரிடத்தக்க (கிருஷ்ய) மற்றும் சமைத்து உண்ணத்தக்க (பாக்ய) உணவாக அமைந்தன.

Verse 75

संसिद्धायान्तु वार्तायां ततस्तासां स्वयं प्रभुः । मर्यादां स्थापयामास यथान्यायं यथागुणम् ॥

வார்த்தா எனும் வாழ்வாதார அமைப்பு நிறைவு பெற்றபோது, ஆண்டவர் தாமே நீதிக்கும் குணங்களுக்கும் ஏற்ப அவர்களுக்கான எல்லைகளையும் விதிகளையும் நிறுவினார்.

Verse 76

वर्णानामाश्रमाणाञ्च धर्मान् धर्मभृतां वर । लोकानां सर्ववर्णानां सम्यग्धर्मार्थपालिनाम् ॥

தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவரே, அப்போது அவர் உலகங்களுக்காக வர்ண-ஆசிரமக் கடமைகளை நிறுவினார்—அனைத்து வர்ணங்களும் முறையாக தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் பேணுவதற்காக.

Verse 77

प्राजापत्यं ब्राह्मणानां स्मृतं स्थानं क्रियावताम् । स्थानमैन्द्रं क्षत्रियाणां संग्रामेष्वपलायिनाम् ॥

விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடைய பிராமணர்களுக்கு பிரஜாபதி லோகம் பரமகதி என அறிவிக்கப்பட்டது. போரில் பின்வாங்கி ஓடாத க்ஷத்திரியர்களுக்கு இந்திரலோகம் பரமகதி என கூறப்பட்டது.

Verse 78

वैश्यानां मारुतं स्थानं स्वधर्ममनुवर्तताम् । गान्धर्वं शूद्रजातीनां परिचर्यानुवर्तताम् ॥

தம் ச்வதர்மத்தைப் பின்பற்றும் வைசியர்களுக்கு மருதர்களின் (வாயுத் தேவதைகள்) லோகம் இலக்கு. சேவைத் தர்மத்தில் நிலைக்கும் சூத்ரப் பிறப்பினருக்கு கந்தர்வலோகம் இலக்கு என நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

Verse 79

अष्टाशीति सहस्राणामृषीणामूर्ध्वरेतसाम् । स्मृतं तेषान्तु यत् स्थानं तदेव गुरुवासिनाम् ॥

ஊர்த்வரேதஸ்—அதாவது பிரம்மச்சரிய நிஷ்டையுடைய—எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் முனிவர்களுக்குக் கூறப்பட்ட வாசஸ்தலம் எதுவோ, அதே வாசஸ்தலம் குருவுடன் தங்கி சேவை செய்பவர்களுக்கும் கூறப்பட்டது.

Verse 80

सप्तर्षीणां तु यत् स्थानं स्मृतं तद्वै वनौकसाम् । प्राजापत्यं गृहस्थानां न्यासिनां ब्रह्मणः क्षयम् । योगिनाममृतं स्थानमिति वै स्थानकल्पना ॥

சப்தரிஷிகளுக்குக் கூறப்பட்ட வாசஸ்தலம் அதுவே வனவாசிகளுக்கும் கூறப்பட்டது. இல்லறத்தார்க்கு பிரஜாபதி லோகம்; ந்யாசிகளுக்கு (துறவிகளுக்கு) பிரம்மத்தில் லயம்; யோகிகளுக்கு அமரப் பதம். இவ்வாறு கதிகளின் பகிர்வு.