Adhyaya 60: Descriptions of Kimpurusha-varsha, Hari-varsha, Ilavrita (Meru-varsha), Ramyaka, and Hiranyamaya

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथोत्तरकुरुकथनं नामैकोनषष्टितमोऽध्यायः । षष्टितमोऽध्यायः— मार्कण्डेय उवाच । यत्तु किम्पुरुषं वर्षं तत् प्रवक्ष्याम्यहं द्विज । यत्रायुर् दशसाहस्रं पुरुषाणां वपुष्मताम् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் ‘உத்தர-குரு வரலாறு’ எனப்படும் ஐம்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. பின்னர் அறுபதாம் அத்தியாயம். மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவரே, இப்போது ‘கிம்புருஷ’ எனப்படும் நாட்டை நான் விளக்குவேன்; அங்கு உடலுடைய மனிதர்களின் ஆயுள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகும்।

Verse 2

अनामया ह्यशोकाश्च नरा यत्र तथा स्त्रियः । प्लक्षः षण्डश्च तत्रोक्तः सुमहान्नन्दनोपमः ॥

அங்கே ஆண்களும் பெண்களும் உண்மையிலேயே நோயற்றவர்களும் துயரற்றவர்களும் ஆவர். அங்கே ஒரு மாபெரும் பிளக்ஷ மரமும் ஒரு தோட்டமும் கூறப்படுகின்றன—மிகவும் விசாலமானது, நந்தன வனத்தை ஒத்தது।

Verse 3

तस्य ते वै फलरसं पिबन्तः पुरुषाः सदा । स्थिरयौवननिष्पन्नाः स्त्रियश्चोत्पलगन्धिकाः ॥

அதன் கனியின் சாற்றை இடையறாது அருந்துவதால் ஆண்கள் நிலையான யௌவனத்துடன் இருப்பர்; பெண்கள் தாமரையைப் போல மணமுடையவர்களாவர்।

Verse 4

अतः परं किंपुरुषाद्धरिवर्षं प्रचक्ष्यते । महारजतसङ्काशा जायन्ते तत्र मानवाः ॥

கிம்புருஷத்திற்கு அப்பால் ஹரிவர்ஷம் என்று கூறப்படுகிறது. அங்கே மனிதர்கள் மாபெரும் வெள்ளிப் பிரகாசம் போன்ற ஒளியுடன் பிறக்கின்றனர்।

Verse 5

देवलोकच्युताः सर्वे देवरूपाश्च सर्वशः । हरिवर्षे नराः सर्वे पिबन्तीक्षुरसं शुभम् ॥

அவர்கள் அனைவரும் தேவருலகத்திலிருந்து இறங்கியவர்கள்; எல்லாவிதத்திலும் தேவரைப் போன்ற வடிவமுடையவர்கள். ஹரிவர்ஷத்தில் அனைவரும் கரும்பின் மங்களமான சாற்றை அருந்துவர்।

Verse 6

न जरा बाधते तत्र न जीर्यन्ते च कर्हिचित् । तावन्तमेव ते कालं जीवन्त्यथ निरामयाः ॥

அங்கே அவர்களை முதுமைத் துன்புறுத்தாது; அவர்கள் ஒருபோதும் சிதைவடையார். நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் வரை வாழ்ந்து, பின்னர் நோயின்றி புறப்படுவர்।

Verse 7

मेरुवर्षं मया प्रोक्तं मध्यमं यदिलावृतम् । न तत्र सूर्यस्तपति न ते जीर्यन्ति मानवाः ॥

நான் மேரு-பிரதேசத்தில் உள்ள இலாவ்ருதம் எனப்படும் மத்திய நாட்டை விவரித்தேன். அங்கே சூரியன் சுட்டெரிக்காது; அங்கே உள்ள மனிதர்கள் முதுமையடையார்।

Verse 8

लभन्ते नात्मलाभञ्च रश्मयश्चन्द्रसूर्ययोः । नक्षत्राणां ग्रहाणाञ्च मेरॊस्तत्र परा द्युतिः ॥

அங்கே சந்திரன், சூரியன் ஆகியோரின் கதிர்கள் முழு விளைவை அடையாது; நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும் அப்படியே; ஏனெனில் அங்கே மேருவின் ஒளியே உச்சமாக விளங்குகிறது।

Verse 9

पद्मप्रभाः पद्मगन्धा जम्बूफलरसाशिनः । पद्मपत्रायताक्षास्तु जायन्ते तत्र मानवाः ॥

அங்கே மனிதர்கள் தாமரை போன்ற ஒளியுடனும் தாமரை போன்ற மணத்துடனும் பிறக்கின்றனர்; அவர்கள் ஜம்பூப் பழத்தின் சாறை உணவாகக் கொண்டு வாழ்கின்றனர்; அவர்களின் கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போல நீளமானவை।

Verse 10

वर्षाणान्तु सहस्राणि तत्राप्यायुः त्रयोदश । सरावाकारसंस्तारो मेरुमध्ये इलावृते ॥

அங்கே ஆயுளும் பதிமூன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள். மேருவின் நடுவில் உள்ள இலாவிருதத்தில் நிலம் பாத்திரம் (குளம் போன்ற) வடிவில் விரிந்துள்ளது।

Verse 11

मेरुस्तत्र महाशैलस्तदाख्यातमिलावृतम् । रम्यकं वर्षमस्माच्च कथयिष्ये निबोध तत् ॥

அங்கே மேரு மகத்தான மலைராஜன்; அந்தப் பகுதி ‘இலாவிருதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. இதன் பின்பு ‘ரம்யகம்’ எனப்படும் வர்ஷத்தை நான் விளக்குகிறேன்—அறிந்து கொள்க.

Verse 12

वृक्षस्तत्रापि चोत्तुङ्गो न्यग्रोधो हरितच्छदः । तस्यापि ते फलरसं पिबन्तो वर्तयन्ति वै ॥

அங்கே பசுமை இலைகளுடன் உயர்ந்து நிற்கும் ஒரு மரமும் உள்ளது—ந்யக்ரோதம் (ஆல்/வட்டமரம்). அதன் கனியின் சாறை அருந்தி அவர்கள் நிச்சயமாக வாழ்வைத் தாங்குகின்றனர்।

Verse 13

वर्षायुतायुषस्तत्र नरास्तत्फलभोगिनः । रतिप्रधानविमला जरादौर्गन्ध्यवर्जिताः ॥

அங்கே மக்கள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, அந்த நாட்டின் கனிகளை அனுபவிக்கின்றனர். அவர்கள் தூயோர்; இயல்பாகவே இன்பத்தை விரும்புவோர்; முதுமையும் துர்நாற்றமும் அற்றோர்.

Verse 14

तस्मादथोत्तरं वर्षं नाम्ना ख्यातं हिरण्मयम् । हिरण्वती नदी यत्र प्रभूतकमलोज्ज्वला ॥

அதன் வடக்கில் ‘ஹிரண்மய’ எனப் புகழ்பெற்ற மற்றொரு பகுதி உள்ளது. அங்கே ‘ஹிரண்வதீ’ நதி மிகுந்த தாமரைகளால் செழித்து ஒளிவீசிக் காட்சியளிக்கிறது.

Verse 15

महाबलाः सतेजस्का जायन्ते तत्र मानवाः । महाकाया महासत्त्वा धनिनः प्रियदर्शनाः ॥

அங்கே மிகுந்த வலமும் ஒளியும் உடைய மனிதர்கள் பிறக்கின்றனர்—பெரிய உடலுடையோர், பெரும் உயிர்வலிமையுடையோர், செல்வமிக்கோர், தோற்றத்தில் இனியோர்.