Adhyaya 76: The Sixth Manvantara: Cakshusha Manu, the Child-Snatcher, and the Problem of Kinship

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे रैवतमन्वन्तरे पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः । षट्सप्ततितमोऽध्यायः— ७६ । मार्कण्डेय उवाच— इत्येतत् कथितं तुभ्यं पञ्च मन्वन्तरं तव । चाक्षुषस्य मनोः षष्ठं श्रोतामिदमन्तरम् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் ரைவத-மன்வந்தரத்தில் எழுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது எழுபத்தாறாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு ஐந்து மன்வந்தரங்கள் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன; இப்போது ஆறாம் காலமான சாக்ஷுஷ மனுவின் மன்வந்தரத்தை கேள்.

Verse 2

अन्यजन्मनि जातो 'सौ चाक्षुषः परमेṣ्ठिनः । चाक्षुषत्वमतस्तस्य जन्मन्यस्मिन्नपि द्विज ॥

மற்றொரு பிறவியில் அவன் பரமேஷ்டி (பிரம்மா) அவர்களின் புதல்வனாக ‘சாக்ஷுஷ’ எனப் பிறந்தான். ஆகவே, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவனே, இப்பிறவியிலும் அவனுக்கு ‘சாக்ஷுஷத்’ தன்மை நிலைத்துள்ளது.

Verse 3

जातं माता निजोत्सङ्गे स्थितमुल्लाप्य तं पुनः । परिष्वजति हार्देन पुनरुल्लापयत्यथ ॥

குழந்தை பிறந்தவுடன் தாய் அவனைத் தன் மடியில் வைத்து மீண்டும் மீண்டும் கொஞ்சி, உள்ளமார்ந்த அன்புடன் அணைத்து, பின்னர் மறுபடியும் விளையாட்டாக அவனிடம் பேசினாள்.

Verse 4

जातिस्मरः स जातो वै मातुरुत्सङ्गमास्थितः । जहास तं तदा माता संक्रुद्धा वाक्यमब्रवीत् ॥

அக்குழந்தை உண்மையிலேயே ஜாதிஸ்மரன். தாயின் மடியில் அமர்ந்து அவன் சிரித்தான்; அப்போது தாய் கோபமுற்று அவனிடம் கூறினாள்.

Verse 5

भीतास्मि किमिदं वत्स ! हासो यद्वदने तव । अकालबोधः सञ्जातः कच्चित् पश्यसि शोभनम् ॥

“எனக்குப் பயமாக உள்ளது—குழந்தையே, உன் முகத்தில் இந்தச் சிரிப்பு என்ன? காலமல்லாத ஏதோ கலக்கம் ஏற்பட்டதா? நீ ஏதாவது அசுபத்தைப் பார்க்கிறாயா?”

Verse 6

पुत्र उवाच मामत्तुमिच्छति पुरो मार्जारी किम न पश्यसि । अन्तर्धानगता चेयं द्वितीया जातहारिणी ॥

மகன் கூறினான்—“முன்னே நிற்கும் பெண்-பூனை என்னைத் தின்ன விரும்புகிறது—நீ பார்க்கவில்லையா? மேலும் இந்த இரண்டாவது, குழந்தை-கவர்பவள், மறைந்து போய் கண்களுக்கு தெரியாமல் உள்ளது.”

Verse 7

पुत्रप्रीत्या च भवती सहार्दा मामवेक्षती । उल्लाप्योल्लाप्य बहुशः परिष्वजति मां यतः ॥

நீயும் மகன்-பாசத்தால் என்னை மென்மையான அன்புடன் நோக்குகிறாய்; ஏனெனில் நீ மீண்டும் மீண்டும் இனிய குரலில் என்னை அழைத்து, மீண்டும் மீண்டும் என்னை அணைத்துக்கொள்கிறாய்।

Verse 8

उद्भूतपुलका स्नेहसम्भवास्त्राविलेक्षणा । ततो ममागतो हासः शृणु चाप्यत्र कारणम् ॥

அன்பால் என் உடலில் மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்தது; கண்கள் ஈரமாயின. அப்பொழுது எனக்கு சிரிப்பு வந்தது—அதற்கான காரணத்தையும் இங்கே கேள்।

Verse 9

स्वार्थे प्रसक्ता मार्जारी प्रसक्तं मामवेक्षते । तथान्तर्धानगा चैव द्वितीया जातहारिणी ॥

தன் நோக்கத்தில் உறுதியாகிய அந்தப் பூனை என்னை கூர்மையாகக் கவனிக்கிறது; அதுபோல இரண்டாவது, குழந்தை-கவர்பவள், மறைவாகச் சுற்றித் திரிகிறாள்।

Verse 10

स्वार्थाय स्निग्धहृदया यथैवैते ममोपरि । प्रवृत्ते स्वार्थमास्थाय तथैव प्रतिभासि मे ॥

இவர்கள் இருவரும் மென்மையான மனமுடையவர்கள்போல் தோன்றினாலும், தம் சுயநலத்தில் கட்டுண்டு என்னிடம் நடக்கிறார்கள்; அதுபோல நீயும் எனக்குச் சுயநலமுடையவனாகவே தோன்றுகிறாய்।

Verse 11

किन्तु मदुपभोगाय मार्जारी जातहारिणी । त्वन्तु क्रमेणोपभोग्यं मत्तः फलमभीप्ससि ॥

பூனையும் குழந்தை-கவர்பவளும் என்னை நேரடியாகப் பயன்படுத்தி இன்புற விரும்புகின்றனர்; ஆனால் நீ என்னிடமிருந்து ‘பலன்’ வேண்டுகிறாய்—அது காலம் வந்தபோது சிறிது சிறிதாக அனுபவிக்கப்படுவது।

Verse 12

न मां जानासि कोऽप्येष न चैवापकृतं मया । सङ्गतं नातिकालीनाṃ पञ्चसप्तदिनात्मकम् ॥

நான் யார் என்று உனக்குத் தெரியாது; நான் உனக்கு ஒரு தீங்கும் இழைக்கவில்லை. நமது உறவு நீண்ட காலமானது அல்ல, வெறும் ஐந்து அல்லது ஏழு நாட்கள் மட்டுமே.

Verse 13

तथापि स्तृह्यसे सास्त्रां परिष्वजसि चाप्यति । तातेतिवत्स ! भद्रेति निर्व्यलीकं ब्रवीषि माम् ॥

ஆயினும் நீ எனக்காக ஏங்குகிறாய், என்னைத் தழுவுகிறாய்; 'அன்புத் தந்தையே', 'என் குழந்தையே', 'பெண்ணே' என்று வஞ்சனையின்றிக் கூறுகிறாய்.

Verse 14

मातोवाच न त्वाहमुपकारार्थं वत्स ! प्रीत्या परिष्वजे । न चेदेतद्भवत्प्रीत्यै परित्यक्तास्म्यहं त्वया ॥

தாய் கூறினாள்: "அன்பே, ஏதோ பயன் கருதி நான் உன்னைத் தழுவவில்லை; பாசத்தினால் தழுவுகிறேன். இது உனக்கு விருப்பமில்லை என்றால், நீ என்னால் கைவிடப்பட்டாய்."

Verse 15

स्वार्थो मया परित्यक्तो यस्त्वत्तो मे भविष्यति । इत्युक्त्वा सा तमुत्सृज्य निष्क्रान्ता सूतिकागृहात् ॥

"உன்னிடமிருந்து எனக்குக் கிடைக்கக்கூடிய எந்தவொரு தனிப்பட்ட பயனையும் நான் விட்டுவிட்டேன்." இவ்வாறு கூறி, அவள் அவனை விட்டுவிட்டுப் பிரசவ அறையிலிருந்து வெளியேறினாள்.

Verse 16

जडाङ्गबाह्यकरणं शुद्धान्तः करणात्मकम् । जहारा तं परित्यक्तं सा तदा जातहारिणी ॥

பின்னர் அந்த ஜாதஹாரிணி கைவிடப்பட்ட அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிச் சென்றாள்—அக்குழந்தையின் உறுப்புகளும் வெளிப்புலன்களும் அசைவற்றிருந்தன, ஆயினும் அதன் அகக்கருவி (மனம்) தூய்மையாக இருந்தது.

Verse 17

सा हृत्वा तं तदा बालं विक्रान्तस्य महीभृतः । प्रसूतपत्नीशयने न्यस्य तस्याददे सुतम् ॥

அந்தக் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு, இப்போதுதான் பிரசவித்த விக்ராந்த அரசனின் மனைவியின் படுக்கையில் வைத்தாள்; பின்னர் அந்த அரசனின் மகனைத் திருடிக் கொண்டு சென்றாள்.

Verse 18

तमप्यन्यगृहे नीत्वा गृहीत्वा तस्य चात्मजम् । तृतीयं भक्षयामास सा क्रमाज्जातहारिणी ॥

அவனை இன்னொரு வீட்டிற்கு கொண்டு சென்று, அந்த இல்லத்தாரின் குழந்தையையும் எடுத்துக் கொண்டு, ஜாதஹாரிணி படிப்படியாக மூன்றாவதைக் கவ்வி விழுங்கினாள்.

Verse 19

हृत्वा हृत्वा तृतीयन्तु भक्षयत्यतिनिर्घृणा । करोत्यानुदिनं सा नु परिवर्तन्तथान्ययोः ॥

அவள் மீண்டும் மீண்டும் திருடுவாள்; மூன்றாவதையோ மிகக் கருணையற்றவளாய் விழுங்குவாள். இவ்வாறு அவள் நாள்தோறும் செய்தாள்; மற்ற இரண்டும் வீடு வீடாக மாற்றப்பட்டன.

Verse 20

विक्रान्तोऽपि ततस्तस्य सुतस्यैव महीपतिः । कारयामास संस्कारान् राजन्यस्य भवन्ति ये ॥

அப்போது விக்ராந்த அரசன் அவனைத் தன் மகனெனவே கருதி, க்ஷத்திரியருக்குப் விதிக்கப்பட்ட சம்ஸ்காரச் சடங்குகளை அவனுக்காக நடத்தினான்.

Verse 21

आनन्देति च नामास्य पिता चक्रे विधानतः । मुदा परमया युक्तो विक्रान्तः स नराधिपः ॥

அவனுடைய தந்தை விதிப்படி அவனுக்கு ‘ஆனந்த’ என்று பெயரிட்டார். அந்த நராதிபன் விக்ராந்தன் பரமானந்தத்தில் நிறைந்தான்.

Verse 22

कृतोपनयनं तन्तु गुरुराह कुमारकम् । जनन्याः प्रागुपस्थानं क्रियताञ्चाभिवादनम् ॥

சிறுவனின் உபநயனத்தை நிறைவேற்றிய பின் ஆசான் இளைஞனிடம் கூறினார்— “முதலில் உன் தாயை அணுகி மரியாதையுடன் வணங்குவாயாக।”

Verse 23

स गुरोस्तद्वचः श्रुत्वा विहस्यैवमथाब्रवीत् । वन्द्या मे कतमा माता जननी पालनī नु किम् ॥

ஆசானின் சொற்களை கேட்ட அவன் புன்னகையுடன் கூறினான்— “நான் யாரை வணங்க வேண்டும்— என்னை பெற்ற தாயையா, அல்லது என்னை வளர்த்து காத்த தாயையா?”

Verse 24

गुरुरुवाच न त्वियं ते महाभाग ! जनयित्री ऋथात्मजा । विक्रान्तस्याग्रमहिषी हैमिनी नाम नामतः ॥

ஆசான் கூறினார்— “அதிர்ஷ்டவானே, இவள் உன் பிறப்புத் தாய் அல்ல. இவள் ரூதாவின் மகள்; விக்ராந்தனின் முதன்மை அரசமகிஷி, ‘ஹைமினீ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவள்.”

Verse 25

आनन्द उवाच इयं जनित्री चैत्रस्य विशालग्रामवासिनः । विप्राग्र्यबोधपुत्रस्य योऽस्यां जातोऽन्यतो वचम् ॥

ஆனந்தன் கூறினான்— “இவளே ‘விசால’ என்ற கிராமத்தில் வாழும் சைத்ரனின் பிறப்புத் தாய்; சைத்ரன் சிறந்த பிராமணன் போதனின் மகன். இது வேறாக எப்படியிருக்கும்?”

Verse 26

गुरुरुवाच कुतस्त्वं कथयानन्द ! चैत्रः को वा त्वयोच्यते । सङ्कटं महदाभाति क्व जातोऽत्र ब्रवीषि किम् ॥

ஆசான் கூறினார்— “ஆனந்தா, நீ இவ்வாறு எங்கிருந்து சொல்கிறாய்? நீ குறிப்பிடும் ‘சைத்ரன்’ யார்? பெரிய அபாயம் தோன்றுகிறது— நீ எங்கே பிறந்தாய்? நீ உண்மையில் என்ன சொல்கிறாய்?”

Verse 27

आनन्द उवाच जातोऽहमवनीन्द्रस्य क्षत्रियस्य गृहे द्विज । तत्पत्न्यां गिरिभद्रायामाददे जातहारिणी ॥

ஆனந்தன் கூறினான்— ஓ பிராமணரே, நான் ஒரு க்ஷத்திரிய அரசன் வீட்டில் பிறந்தேன். அவன் மனைவி கிரிபத்ராவின் அருகிலிருந்து ஒரு குழந்தை-கவரும் பெண் என்னை அபகரித்துச் சென்றாள்.

Verse 28

तयात्र मुक्तो हैमिन्या गृहीत्वा च सुतञ्च सा । बोधस्य द्विजमुख्यस्य गृहे नीतवती पुनः ॥

அந்த குழந்தை-கவரும் பெண் என்னை அங்கே விட்டபின், ஹைமினி என்னை எடுத்துக்கொண்டாள். அவள் தன் மகனையும் உடன் கொண்டு, முதன்மை பிராமணன் போதனின் வீட்டிற்கு என்னை மீண்டும் கொண்டு வந்தாள்.

Verse 29

भक्षयामास च सुतं तस्य बोधद्विजन्मनः । स तत्र द्विजसंस्कारैः संस्कृतो हैमिनीसुतः ॥

மேலும் அந்த குழந்தை-கவரும் பெண் அந்த பிராமணன் போதனின் மகனை விழுங்கினாள். பின்னர் நான்—ஹைமினியின் (என்று கருதப்பட்ட) மகனாக—அங்கே இருமுறை பிறந்தோரின் சடங்குகளால் சுத்திகரிக்கப்பட்டு/தீட்சை பெற்றேன்.

Verse 30

वयमत्‍र महाभाग ! संस्कृता गुरुना त्वया । मया तव वचः कार्यमुपैमी कतमां गुरो ॥

ஓ பெருமகனே, என் குருவான நீங்கள் இங்கே எனக்கு உபநயனம்/தீட்சை அளித்தீர்கள். உங்கள் ஆணையை நிறைவேற்ற வேண்டும்—ஆகையால், ஓ குருவே, நான் எந்த (தாயின்) அருகே செல்ல வேண்டும்?

Verse 31

गुरुरुवाच अतीव गहनं वत्स ! सङ्कटं महदागतम् । न वेद्मि किञ्चिन्मोहेन भ्रमन्तीव हि बुद्धयः ॥

குரு கூறினார்— வத்சா, மிக ஆழமும் பெருமையும் கொண்ட நெருக்கடி வந்தடைந்துள்ளது. என்ன செய்ய வேண்டும் என எனக்குத் தெரியவில்லை; மயக்கத்தால் எண்ணங்கள் சுழல்வதுபோல் தோன்றுகின்றன.

Verse 32

आनन्द उवाच मोहस्यावसरः कोऽत्र जगत्येवं व्यवस्थिते । कः कस्य पुत्रो विप्रर्षे ! को वा कस्य नु बान्धवः ॥

ஆனந்தன் கூறினான்—உலகம் இவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருக்கையில் மயக்கத்திற்கு இடமெங்கே? ஓ பிராமண முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இங்கே யார் யாருடைய மகன், யார் உண்மையில் யாருடைய உறவினர்?

Verse 33

आरभ्य जन्मनो नॄणां सम्बन्धित्वमुपैति यः । अन्ये सम्बन्धिनो विप्र ! मृत्युना सन्निवर्तिताः ॥

பிறந்த கணமே மனிதர்களிடையே ‘உறவுத்தன்மை’ கிடைக்கிறது; ஓ பிராமணரே, பிற உறவுகளும் மரணத்தால் முற்றிலும் துண்டிக்கப்படுகின்றன.

Verse 34

अत्रापि जातस्य सतः सम्बन्धो योऽस्य बान्धवैः । सोऽप्यस्तङ्गते देहे प्रयात्येषोऽखिलक्रमः ॥

இங்கே பிறந்து வாழ்பவனுக்குத் தன் உறவினருடன் உள்ள பிணைப்பு—உடல் அஸ்தமித்தால் (அழிந்தால்) அதுவும் நீங்கிவிடுகிறது. இதுவே அனைத்தின் நடைமுறை.

Verse 35

अतो ब्रवीमि संसारे वसतः को न बान्धवः । को वापि सततं बन्धुः किं वो विभ्राम्यते मतिः ॥

ஆகையால் நான் சொல்கிறேன்—இந்தச் சம்சாரத்தில் வாழ்பவனுக்கு யார் (ஏதோ ஒரு வகையில்) உறவினர் அல்லர்? மேலும் யார் உண்மையில் நிலையான உறவினர்? அப்படியிருக்க உன் மனம் ஏன் குழம்புகிறது?

Verse 36

पितृद्वयं मया प्राप्तमस्मिन्नेव हि जन्मनि । मातृद्वयञ्च किञ्चित्रं यदन्यद् देहसम्भवे ॥

இந்தப் பிறவியிலேயே எனக்கு இரண்டு தந்தையரும் இரண்டு தாயரும் கிடைத்தனர்—அஹோ, எத்தனை விசித்திரம்! உடலெடுப்பிலிருந்து எழும் பிற அனைத்தும் இதுபோலவே.

Verse 37

सोऽहं तपः करिष्यामि त्वया यो ह्यस्य भूपतेः । विशालग्रामतः पुत्रश्चैत्र आनीयतामिह ॥

ஆகையால் நான் தவம் செய்வேன். இந்த அரசனின் மகன் சைத்ரனை—விசாலகிராமத்திலிருந்து நீங்கள் இங்கே கொண்டு வாருங்கள்.

Verse 38

मार्कण्डेय उवाच ततः स विस्मितो राजा सभार्यः सह बन्धुभिः । तस्मान्निवर्त्य ममतामनुमेने वनाय तम् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது அரசன் மனைவி மற்றும் உறவினர்களுடன் வியந்து, ‘எனது’ என்ற பற்றை நீக்கி, அவனுக்கு வனத்திற்குச் செல்ல அனுமதி அளித்தான்.

Verse 39

चैत्रमानीय तनयं राज्ययोग्यं चकार सः । सम्मान्य ब्राह्मणं येन पुत्रबुद्ध्या स पालितः ॥

மகன் சைத்ரனை அழைத்து வந்து அவனை அரசாட்சிக்கு உரியவனாக ஆக்கினான்; மேலும் ‘இவன் என் மகன்’ என்ற எண்ணத்துடன் அவனை வளர்த்த அந்தப் பிராமணனை முறையாகப் போற்றினான்.

Verse 40

सोऽप्यानन्दस्तपस्तेपे बाल एव महावने । कर्मणां क्षुपणार्थाय विमुक्तेः परिपन्थिनाम् ॥

அந்த ஆனந்தனும் சிறுவனாகவே, பேர்வனத்தில், மோக்ஷ மார்க்கத்திற்கு தடையாக நிற்கும் கர்மங்களைச் சிதைக்கத் தவம் செய்தான்.

Verse 41

तपस्यन्तं ततस्तञ्च प्राह देवः प्रजापतिः । किमर्थं तप्यसे वत्स ! तपस्तीव्रं वदस्व तत् ॥

அப்போது அவன் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, தேவன் பிரஜாபதி அவனிடம் கூறினார்—‘அன்புக் குழந்தையே! எந்த நோக்கத்திற்காக நீ இந்தக் கடுந்தவம் செய்கிறாய்? எனக்குச் சொல்.’

Verse 42

आनन्द उवाच आत्मनः शुद्धिकामोऽहं करोमि भगवन्स्तपः । बन्धाय मम कर्माणि यानि तत्क्षपणोन्मुखः ॥

ஆனந்தன் கூறினான்—ஹே பகவனே! எனது ஆத்ம சுத்தியை விரும்பி நான் தவம் செய்கிறேன்; பந்தத்திற்குக் காரணமான எனது கர்மங்களை அழிக்க உறுதியான மனத்துடன் இருக்கிறேன்।

Verse 43

ब्रह्मोवाच क्षीणाधिकारो भवति मुक्तियोग्यो न कर्मवान् । सत्त्वाधिकारवान् मुक्तिमवाप्स्यति ततो भवान् ॥

பிரம்மா கூறினார்—யாருடைய அதிகாரம் (அதிகார-போகம்) தீர்ந்துவிட்டதோ அவனே மோக்ஷத்திற்குத் தகுதியானவன்; கர்மப் பந்தத்தில் கட்டுண்டவன் அல்ல. ஆனால் சத்த்வ அதிகாரம் உடையவன் மோக்ஷத்தை அடைவான்; ஆகவே நீயும் அதனை அடைவாய்।

Verse 44

भवता मनुना भाव्यं षष्ठेन व्रज तत्कुरु । अलन्ते तपसा तस्मिन् कृते मुक्तिमवाप्स्यसि ॥

நீ ஆறாம் மனுவாக வேண்டும்—சென்று அந்த தர்மக் கடமையை நிறைவேற்று. உன் தவம் போதுமானது; அந்தப் பணி நிறைவேறிய பின் நீ மோக்ஷத்தை அடைவாய்।

Verse 45

मार्कण्डेय उवाच इत्युक्तो ब्रह्मणा सोऽपि तथेत्युक्त्वा महामतिः । तत्कर्माभिमुखो यातस्तपसो विरराम ह ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—பிரம்மா இவ்வாறு உரைத்தபோது அந்த மகாமனத்தவன் “அவ்வாறே ஆகுக” என்று பதிலளித்து, நியமிக்கப்பட்ட பணியை நோக்கி திரும்பி தன் தவத்தை நிறுத்தினான்।

Verse 46

चाक्षुषेत्याह तं ब्रह्मा तपसो विनिवर्तयन् । पूर्वनाम्ना बभूवाथ प्रख्यातश्चाक्षुषो मनुः ॥

அவனை தவத்திலிருந்து திருப்பும்போது பிரம்மா அவனை “சாக்ஷுஷ” என்று அழைத்தார்; பின்னர் அந்த முன்னைய பெயராலேயே அவன் “சாக்ஷுஷ மனு” எனப் புகழ்பெற்றான்।

Verse 47

उपयेमे विदर्भां स सुतामुग्रस्य भूभृतः । तस्याञ्चोत्पादयामास पुत्रान् प्रख्यातविक्रमान् ॥

அவன் அரசன் உக்ரனின் மகள் விதர்பாவை மணந்து, அவளால் வீரத்தால் புகழ்பெற்ற புதல்வர்களை பெற்றான்.

Verse 48

तस्य मन्वन्तरेशस्य येऽन्तरे त्रिदशा द्विज । ये चर्षयस्तथैवेन्द्रो ये सुताश्चास्य तान् शृणु ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே, கேள்—அந்த மன்வந்தரத்தின் அதிபதியின் இடைக்காலத்தில் எந்த தேவர்கள் இருந்தனர், எந்த ரிஷிகள் இருந்தனர், யார் இந்திரன், அவனுடைய புதல்வர்கள் யார் என்பதையும்.

Verse 49

आप्या नाम सुरास्तत्र तेषामेकोऽष्टको गणः । प्रख्यातकर्मणां विप्र यज्ञे हव्यभुजामयम् ॥

அங்கே தேவர்கள் ‘ஆப்யர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்; அவர்களில் எட்டுப் பேருடைய ஒரு கணம் இருந்தது. ஓ பிராமணனே, செயல்களால் புகழ்பெற்ற இவர்கள் யாகத்தில் ஹவிஸை உண்ணுபவர்கள்.

Verse 50

प्रख्यातबलवीर्याणां प्रभामण्डलदुर्दृशाम् । द्वितीयश्च प्रसूताख्यो देवानामष्टको गणः ॥

வலமும் வீரியமும் கொண்டதாகப் புகழ்பெற்று, தங்கள் தேஜோமண்டலங்களால் காண அரிதான—எட்டுத் தேவர்களின் இரண்டாம் கணமும் உண்டு; அது ‘பிரசூத’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 51

तथैवाष्टक एवाऽन्यो भव्याख्यो देवतागणः । चतुर्थश्च गणस्तत्र यूथगाख्यस्तथाष्टकः ॥

அதேபோல் ‘பவ்ய’ எனப்படும் எட்டுத் தெய்வங்களின் இன்னொரு கணமும் உள்ளது; அங்கேயே எட்டுப் பேருடைய நான்காம் கணமும் உள்ளது, அது ‘யூதக’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 52

लेखसंज्ञास्तथैवान्ये तत्र मन्वन्तरे द्विज । पञ्चमे च गणे देवास्तत्संज्ञा ह्यमृताशिनः ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே! அந்த மன்வந்தரத்தில் ‘லேகா’ எனப் பெயர்பெற்ற பிறரும் இருந்தனர். ஐந்தாம் கணத்தில் தேவர்கள் அதே பெயரால் அழைக்கப்பட்டனர்; ஏனெனில் அவர்கள் அமிர்தம் உண்ணுபவர்கள், அதாவது அமரர்கள்.

Verse 53

शतं क्रतूनामाहृत्य यस्तेषामधिपोऽभवत् । मनोजवस्तथैवेन्द्रः संख्यातो यज्ञभागभुक् ॥

நூறு யாகங்களை நிறைவேற்றிய பின் அவன் அவர்களின் தலைவனானான். அந்த இந்திரன் ‘மனோஜவ’ எனப் புகழ்பெற்றான்; யாகப் பங்கினை அனுபவிப்பவன்.

Verse 54

सुमेधा विरजाश्चैव हविष्मानुन्नतो मधुः । अतिनामा सहिष्णुश्च सप्तासन्निति चर्षयः ॥

சுமேதா, விரஜா, ஹவிஷ்மான், உன்னத, மது, அதிநாமா, சகிஷ்ணு—இவர்கள் ஏழு ரிஷிகள்.

Verse 55

ऊरु-पुरु-शतद्युम्नप्रमुखाः सुमहाबलाः । चाक्षुषस्य मनोः पुत्राः पृथिवीपतयोऽभवन् ॥

உரு, புரு, சதத்யும்னன் முதலிய மிகுந்த வலிமையுடையோர் சாக்ஷுஷ மனுவின் புதல்வர்கள்; அவர்கள் பூமியின் அதிபதிகளாக (அரசர்களாக) ஆனார்கள்.

Verse 56

एतत्ते कथितं षष्ठं मया मन्वन्तरं द्विज । चाक्षुषस्य तथा जन्म चरितञ्च महात्मनः ॥

இவ்வாறு, ஓ இருபிறப்பாளனே! ஆறாம் மன்வந்தரத்தையும், மகாத்மா சாக்ஷுஷனின் பிறப்பும் வரலாறும் உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 57

साम्प्रतं वर्तते योऽयं नाम्ना वैवस्वतो मनुः । सप्तमीयेऽन्तरे तस्य देवाद्यास्तान् शृणुष्व मे ॥

இப்போது நடைமுறையில் உள்ள மனு ‘வைவஸ்வத’ எனப் பெயருடையவர். அவருடைய ஏழாவது மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள் முதலிய பிற கூறுகளை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 58

य इदं कीर्तयेद्धीमान् चाक्षुषस्यान्तरं भुवि । शृणुते च लभेत् पुत्रानारोग्यसुखसम्पदम् ॥

பூமியில் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் இந்த வரலாற்றை ஞானி ஒருவர் பாராயணம் செய்தாலும், அதைச் செவிமடுத்தாலும், அவர் புத்திரலாபமும் ஆரோக்கிய–இன்ப–செல்வச் செழிப்பும் பெறுவார்.