Adhyaya 47: Brahma’s Awakening and the Ninefold Scheme of Creation

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे ब्रह्मायु-प्रमाणो नाम षट्चत्वारिंशोऽध्यायः । सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः । क्रौष्टुकिरुवाच— यथा ससर्ज वै ब्रह्मा भगवानादिकृत् प्रजाः । प्रजापतिः पतिर्देवस् तन्मे विस्तरतो वद ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் ‘பிரம்மாவின் ஆயுளின் அளவு’ எனப்படும் நாற்பத்தாறு ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது நாற்பத்தேழாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. க்ரௌஷ்டுகி கூறினார்—ஆதிகர்த்தாவான பகவான் பிரம்மா உயிரினங்களை எவ்வாறு படைத்தார்? ஓ பிரஜாபதியே, உயிர்களின் தேவனே, எனக்கு விரிவாக உரையுங்கள்।

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच— कथयाम्येष ते ब्रह्मन् ससर्ज भगवान् यथा । लोककृत् शाश्वतः कृत्स्नं जगत् स्थावरजङ्गमम् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, நித்திய உலககர்த்தாவான பகவான் அசைவற்றதும் அசைவதும் ஆகிய அனைத்தையும் கொண்ட முழு பிரபஞ்சத்தை எவ்வாறு படைத்தார் என்பதை நான் உமக்கு உரைப்பேன்।

Verse 3

पद्मावसाने प्रलये निशासुत्पोत्थितः प्रभुः । सत्त्वोद्रिक्तस्तदा ब्रह्मा शून्यं लोकमवैक्षत ॥

பாத்ம கல்பத்தின் முடிவில் பிரளயம் நிகழ்ந்தபோது, மகாராத்திரிக்குப் பின் விடியற்காலையில் எழுந்த பகவான் பிரம்மா, சத்த்வம் நிறைந்தவராய் உலகை வெறுமையாகக் கண்டார்।

Verse 4

इमञ्चोदाहरन्त्यत्र श्लोकं नारायणं प्रति । ब्रह्मस्वरूपिणं देवं जगतः प्रभवाप्ययम् ॥

இங்கே நாராயணனை நோக்கி இந்தச் செய்யுள் ஓதப்படுகிறது— ‘பிரம்ம ரூபமுடைய அந்தத் தெய்வமே உலகின் தோற்றமும் லயமும் ஆகும்.’

Verse 5

आपो नारा वै तनव इत्यपां नाम शुश्रुम । तासु शेते स यस्माच्च तेन नारायणः स्मृतः ॥

‘நாரா’ என்பது நீரின் பெயர் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்; அவர் அந்த நீர்மேல் பள்ளிகொள்வதால் நாராயணன் என நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 6

विबुद्धः सलिले तस्मिन् विज्ञायान्तर्गतां महीम् । अनुमानात् समुद्धारं कर्तुकामस्तदा क्षिते ॥

அந்த நீரில் விழித்தெழுந்து, பூமி அதில் மூழ்கியிருப்பதை அறிந்து, பின்னர் அவர் ஊகத்தால் பூமியை மேலே தூக்க விரும்பினார்।

Verse 7

अकरोत् स तनूरन्याः कल्पादिषु यथा पुरा । मत्स्यकूर्मादिकास्तद्वद्वाराहं वपुरास्थितः ॥

முன்னர் பிற கல்பங்களில் செய்ததுபோல அவர் வேறொரு உடலை ஏற்றார்; மீன், ஆமை முதலிய வடிவங்களை எடுத்ததுபோல், வராக வடிவ உடலையும் எடுத்தார்।

Verse 8

वेदयज्ञमयं दिव्यं वेदयज्ञमयो विभुः । रूपं कृत्वा विवेशाप्सु सर्वगः सर्वसम्भवः ॥

எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த பரமன், எல்லா உயிர்களின் ஆதாரம், வேதமும் யாகமும் ஆன தெய்வத் திருமேனியை ஏற்று நீரில் பிரவேசித்தான்।

Verse 9

समुद्धृत्य च पातालान्मुमोच सलिले भुवम् । जनलोकस्थितैः सिद्धैश्चिन्त्यमानो जगत्पतिः ॥

பாதாளத்திலிருந்து பூமியை உயர்த்தி உலகநாதன் அவளை நீர்மேல் விடுத்தான்; ஜனலோகத்தில் இருக்கும் சித்தர்கள் அவனைத் தியானித்தனர்।

Verse 10

तस्योपरि जलौघस्य महती नैरिव स्थिताः । विततत्वात्तु देहस्य न मही याति सम्प्लवम् ॥

அந்த நீர்திரளின் மேல் மாபெரும் பூமி ஆதாரம் உள்ளதுபோல் நின்றது; அவருடைய உடல் பரந்து விரிந்ததால் பூமி வெள்ளத்தில் மூழ்கவில்லை।

Verse 11

ततः क्षितिं समीक्ष्य पृथिव्यां सोऽसृजद् गिरिन् । प्राक् सर्गे दह्यमाने तु तदा संवर्तकाग्निना ॥

பின்னர் நிலத்தைச் சமமாக்கி அவர் பூமியில் மலைகளைப் படைத்தான்; ஏனெனில் முந்தைய படைப்பில் அவை அப்போது பிரளயத் தீயால் எரிந்தன।

Verse 12

तेनाग्निना विशीर्णास्ते पर्वता भुवि सर्वशः । शैला एकार्णवे मग्ना वायुनापस्तु संहताः ॥

அந்தத் தீயால் பூமியெங்கும் மலைகள் சிதறி நொறுங்கின; பாறைத் திரள்கள் ஒரே பெருங்கடலில் மூழ்கின, காற்று நீரை ஒன்றாகச் சேர்த்தது।

Verse 13

निषक्ता यत्र यत्रासंस्तत्र तत्राचलाभवन् । भूविभागं ततः कृत्वा सप्तद्वीपोपशोभितम् ॥

அந்தக் கட்டித் தொகுதிகள் எங்கெங்கு தங்கினவோ அங்கங்கே மலைகளாயின; பின்னர் அவர் பூமியைப் பிரித்து, அதை ஏழு தீவுகளால் அலங்கரித்தார்।

Verse 14

भूराद्यांश्चतुरो लोकान् पूर्वंवत् समकल्पयत् । सृष्टिंचिन्तयतस्तस्य कल्पादिषु यथा पुरा ॥

பூ (பூமி) முதலான நான்கு உலகங்களையும் அவர் முன்புபோல ஒழுங்குபடுத்தினார்; அவர் படைப்பை எவ்வாறு சிந்தித்தாரோ, அவ்வாறே கல்பங்களின் தொடக்கத்தில் முன்புபோல நிகழ்ந்தது।

Verse 15

अबुद्धिपूर्वकस्तस्मात् प्रादुर्भूतस्तमोमयः । तमो मोहो महामोहस्तामिस्त्रो ह्यन्धसंज्ञितः ॥

அவரிடமிருந்து திட்டமிட்ட எண்ணமின்றியே இருள்மயமான ஒரு விகாரம் தோன்றியது—தமஸ், மோகம், மகாமோகம், தாமிஸ்ரம், மேலும் அந்தம் (குருட்டுத்தனம்)।

Verse 16

अविद्या पञ्चपर्वैषा प्रादुर्भूता महात्मनः । पञ्चधावस्थितः सर्गो ध्यायतोऽप्रतिबोधवान् ॥

ஐந்து ‘கிரந்தி’ (பிரிவுகள்) கொண்ட இந்த அவித்யை அந்த மகாபுருஷனிடமிருந்து வெளிப்பட்டது; அவர் இன்னும் விழிப்படையாத நிலையில் படைப்பை சிந்தித்தபோது, படைப்பு ஐந்துவகையாக நிறுவப்பட்டது।

Verse 17

बहिरन्तश्चाप्रकाशः संवृतात्मा नगात्मकः । मुख्या नगा यतश्चोक्ता मुख्यसर्गस्ततस्त्वयम् ॥

வெளியிலும் உள்ளிலும் ஒளியற்றதாக, ஆத்மா மறைக்கப்பட்டதாக இருந்த இந்தப் படைப்பு நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) இயல்புடையது; இதை ‘நாக’ (அசையா/தாவர உயிர்கள்) எனக் கூறுவர். இந்நாகங்கள் ‘முக்கிய’ என அழைக்கப்படுவதால் இதுவே ‘முக்கியஸர்கம்’ (முதன்மைப் படைப்பு) எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 18

तं दृष्ट्वासाधकं सर्गममन्यदपरं पुनः । तस्याभिध्यायतः सर्गं तिर्यक्‍स्रोतो ह्यवर्तत ॥

அந்தப் படைப்பு நோக்கத்திற்கு ஏற்றதல்ல எனக் கண்டு, அவர் மீண்டும் வேறொரு படைப்பை மனத்தில் எண்ணினார். தியானித்தபோது ‘திர்யக்-ஸ்ரோதஸ்’ எனப்படும் படைப்பு தோன்றியது.

Verse 19

यस्मात्तिर्यक्प्रवृत्तिः सा तिर्यक्‍स्रोतस्ततः स्मृतः । पश्वादयस्ते विख्यातास्तमः प्रायो ह्यवेदिनः ॥

அவர்களின் செயற்பாடு பக்கவழியாகச் செல்கின்றதால் அவர்கள் ‘திர்யக்-ஸ்ரோதஸ்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் மிருகங்கள் முதலியவையாக அறியப்படுவர்; தமோகுணம் மேலோங்கி அறிவு குறைந்தவர்கள்.

Verse 20

अतपथग्राहिणश्चैव ते ’ज्ञाने ज्ञानमानिनः । अहङ्कृता अहंमाना अष्टाविंशद्विधात्मकाः ॥

அவர்கள் பாதையல்லாததையே பாதை எனப் பற்றிக் கொண்டு, அறியாமையால் தம்மையே அறிஞர் என எண்ணுகின்றனர். அகங்காரம், தன்னம்பிக்கை-மதம் ஆகியவற்றால் வடிவமைந்து, இருபத்தெட்டு தத்துவங்களின் அமைப்புடையவர்கள்.

Verse 21

अन्तः प्रकाशास्ते सर्वे आवृतास्तु परस्परम् । तमप्यसाधकं मत्वा ध्यायतो ’न्यस्ततो ’भवत् ॥

அனைவரிடமும் உள்ளார்ந்த ஒளி இருந்தது; ஆனால் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மறைக்கப்பட்டிருந்தனர். அந்தப் படைப்பையும் பயனற்றது எனக் கருதி, தியானித்தபோது மீண்டும் வேறொரு படைப்பு எழுந்தது.

Verse 22

ऊर्ध्वस्रोतस्तृतीयस्तु सात्त्विकः समवर्तत । ते सुखप्रीतिबहुला बहिरन्तस्त्वनावृताः ॥

மூன்றாம் படைப்பு ‘ஊர்த்வ-ஸ்ரோதஸ்’ எனப்படும் சாத்த்விகப் படைப்பாக எழுந்தது. அவர்கள் இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்தவர்கள்; வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் மறைவு இன்றியவர்கள்.

Verse 23

प्रकाशा बहिरन्तश्च ऊर्ध्वस्रोतः समुद्भवाः । तुष्टात्मकस्तृतीयस्तु देवसर्गो हि स स्मृतः ॥

ஊர்த்வஸ்ரோதஸ் எனப் பிறந்த உயிர்கள் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் ஒளிமிக்கவையாக இருந்தன. திருப்தி-சுவபாவமுடைய இந்த மூன்றாம் படைப்பு ‘தேவஸர்கம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 24

तस्मिन् सर्गे ’भवत् प्रीतिर्निष्पन्ने ब्रह्मणस्तदा । ततो ’न्यं स तदा दध्यौ साधकं सर्गमुत्तमम् ॥

அந்தப் படைப்பு நிறைவுற்றபோது பிரம்மா அதில் மகிழ்ந்தார். பின்னர் அவர் இன்னொன்றை—உண்மையிலேயே சாதகமான (பலனளிக்கும்) சிறந்த படைப்பை—கருத்தில் கொண்டார்.

Verse 25

तथाभिध्यायतस्तस्य सत्याभिध्यायिनस्ततः । प्रादुर्बभौ तदाव्यक्तादर्वाक्‍स्रोतस्तु साधकः ॥

இவ்வாறு அவர் சரியாகத் தியானித்து—உண்மையிலேயே சிந்தித்தபோது—அவ்யக்தத்திலிருந்து ‘அர்வாக்ஸ்ரோதஸ்’ எனும் சாதக (பலனளிக்கும்) படைப்பு வெளிப்பட்டது.

Verse 26

यस्मादर्वाग् व्यवर्तन्त ततोऽर्वाक्‍स्रोतसस्तु ते । ते च प्रकाशबहुलास्तमोद्रिक्ता रजो ’धिकाः ॥

அவர்கள் கீழ்நோக்கி சென்றதால் ‘அர்வாக்ஸ்ரோதஸ்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர். அவர்களும் ஒளிமிக்கவர்களே; ஆனால் தமஸ் அதிகரித்து, ரஜஸ் மேலோங்கியுள்ளது.

Verse 27

तस्मात्ते दुःखबहुला भूयोभूयश्च कारिणः । प्रकाशा बहिरन्तश्च मनुष्याः साधकाश्च ते ॥

ஆகவே அவர்கள் துயரமிகுந்தவர்களாய் மீண்டும் மீண்டும் செயல் செய்கின்றனர். எனினும் அவர்கள் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் ஒளிமிக்கவர்கள்; அவர்கள் மனிதர்கள், சாதனை செய்ய வல்லவர்கள் (சாதகர்).

Verse 28

पञ्चमोऽनुग्रहः सर्गः स चतुर्धा व्यवस्थितः । विपर्ययेण सिद्ध्या च शान्त्या तुष्ट्या तथैव च ॥

ஐந்தாவது படைப்பு 'அனுக்ரஹ' (கருணை) சர்கமாகும். இது விபர்யயம், சித்தி, சாந்தி மற்றும் துஷ்டி என நான்கு வகைகளாக அமைந்துள்ளது.

Verse 29

निर्वृत्तं वर्तमानञ्च तेर्’थं जानन्ति वै पुनः । भूतादिकानां भूतानां षष्ठः सर्ग स उच्यते ॥

கடந்தகாலம் மற்றும் நிகழ்காலத்தின் பொருளை அவர்கள் மீண்டும் அறிகிறார்கள். இது பூதாதி (ஐம்பூதங்கள்) தத்துவங்களைக் கொண்ட உயிரினங்களின் ஆறாவது படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 30

ते परिग्राहिणः सर्वे संविभागरता तथा । चोदनाश्चाप्यशीलाś्च ज्ञेया भूतादिकाश्च ते ॥

அவர்கள் அனைவரும் உடைமை ஆசை கொண்டவர்கள், மேலும் பகிர்ந்தளிப்பதிலும் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். அவர்கள் உந்துதல்களால் செயல்படுபவர்கள் மற்றும் நிலையான ஒழுக்கம் இல்லாதவர்கள்; அவர்களை பூதாதி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக அறியவும்.

Verse 31

प्रथमो महतः सर्गो विज्ञेयो ब्रह्मणस्तु सः । तन्मात्राणां द्वितीयस्तु भूतसर्गः स उच्यते ॥

முதல் படைப்பு 'மஹத்' (மகத்தான தத்துவம்) ஆகும், இது பிரம்மாவுக்கு உரியதாகக் கருதப்படுகிறது. இரண்டாவது தன்மாத்திரைகளின் படைப்பு; இது பூத-சர்கம் (ஐம்பூதங்களின் படைப்பு) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 32

वैकारिकस्तृतीयस्तु सर्गश्चैन्द्रियकः स्मृतः । इत्येष प्राकृतः सर्गः सम्भूतो बुद्धैपूर्वकः ॥

மூன்றாவது படைப்பு 'வைகாரிகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது, இது இந்திரிய (புலன்கள்) சர்கம் என்றும் நினைவு கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்த பிராகிருத சர்கம் புத்தியை முன்னிறுத்தித் தோன்றுகிறது.

Verse 33

मुख्यः सर्गश्चतुर्थस्तु मुख्याः वै स्थावराः स्मृताः । तिर्यक्स्रोतस्तु यः प्रोक्तस्तिर्यग्योन्यः स पञ्चमः ॥

நான்காவது ‘முக்கிய’ படைப்பு; அசையாத நிலைஉயிர்கள் (ஸ்தாவர) முதன்மை என நினைக்கப்படுகின்றன. ஐந்தாவது ‘திர்யக்-ஸ்ரோதஸ்’ எனப்படும், அது திர்யக்-யோனியில் பிறக்கும் விலங்கு உயிர்களின் படைப்பு.

Verse 34

तथोर्ध्वस्रोतसां षष्ठो देवसर्गस्तु स स्मृतः । ततोऽर्वाक्स्रोतसां सर्गः सप्तमः स तु मानुषः ॥

அதேபோல் ஆறாவது—ஊர்த்வ-ஸ்ரோதஸ் உடையோரின்—தேவர்களின் படைப்பாக நினைக்கப்படுகிறது. பின்னர் அர்வாக்-ஸ்ரோதஸ் உடையோரின் படைப்பு ஏழாவது; அதுவே மனிதப் படைப்பு.

Verse 35

अष्टमोऽनुग्रहः सर्गः सात्त्विकस्तामसश्च सः । पञ्चैते वैकृताः सर्गाः प्राकृतास्तु त्रयः स्मृताः ॥

எட்டாவது ‘அனுக்ரஹ’ படைப்பு; அது ஸாத்த்விகமும் தாமஸமும் ஆகும். இவை ஐந்து வைக்ருதப் படைப்புகள்; பிராக்ருதப் படைப்புகள் மூன்று என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 36

प्राकृतो वैकृतश्चैव कौमारो नवमः स्मृतः । इत्येते वै समाख्याता नव सर्गाः प्रजापतेः ॥

மேலும் ஒன்பதாவது ‘கௌமார’ படைப்பு என நினைக்கப்படுகிறது; அது பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும் ஆகும். இவ்வாறு பிரஜாபதியின் இந்த ஒன்பது படைப்புகள் முறையாக எண்ணப்பட்டன.