Adhyaya 273

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सुर्यवंशकीर्तनं नाम द्विसप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः सकर्माभूदिति ख , छ , च अथ त्रिसप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः सोमवंशवर्णनं अग्निर् उवाच सोमवंशं प्रवक्ष्यामि पठितं पापनाशनम् विष्णुनाभ्यब्जजो ब्रह्मा ब्रह्मपुत्रो ऽत्रिरत्रितः नीलाञ्जको रधुः क्रोष्टुः शतजिच्च सहस्रजित्

இவ்வாறு ஸ்ரீ அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘சூரியவம்சக் கீர்த்தனம்’ எனும் 272ஆம் அதிகாரம் (சில பாடங்களில் ‘சகர்மாபூத்’ எனும் வேறுபாடு) நிறைவுற்றது. இப்போது 273ஆம் அதிகாரம் ‘சோமவம்ச வர்ணனம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—சோமவம்சத்தை நான் விளக்குகிறேன்; இதன் பாராயணம் பாபநாசனம். விஷ்ணுவின் நாபிக் கமலத்திலிருந்து பிரம்மா தோன்றினார்; அவருடைய புதல்வன் அத்திரி (அத்திரித). அவரிடமிருந்து நீலாஞ்ஜக, ரது, க்ரோஷ்டு, சதஜித், ஸஹஸ்ரஜித் தோன்றினர்.

Verse 2

सोमश् चक्रे राजसूयं त्रैलोक्यं दक्षिणान्ददौ समाप्ते ऽवभृथे सोमं तद्रूपालोकनेच्छवः शतजिद्धैहयो रेणुहयो हय इति त्रयः

சோமன் ராஜசூய யாகத்தைச் செய்து, தக்ஷிணையாக மூவுலகங்களையும் அளித்தான். அவப்ருத ஸ்நானம் முடிந்தபின், சோமனை அதே ரூபத்தில் காண விரும்பிய மூவர் தோன்றினர்—ஹைஹய வம்சத்தவன் சதஜித், ரேணுஹய, மற்றும் ஹய—இம்மூவர்.

Verse 3

कामवाणाभितप्ताङ्ग्यो नरदेव्यः सिषेविरे लक्ष्मीर् नरायणं त्यक्त्वा सिनीवाली च कर्दमम

காமனின் அம்புகளால் உடல் துன்புற்ற அந்த தெய்வீகப் பெண்கள் மனிதர்களைத் துணையாக/துணைவர்களாக நாடினர். லக்ஷ்மி நாராயணனை விட்டு கர்தமனை அணைந்தாள்; சினீவாலியும் கர்தமனை அணைந்தாள்.

Verse 4

द्युतिं विभावसुन्त्यक्त्वा पुष्टिर्धातारमव्ययम् प्रभा प्रभाकरन्त्यक्त्वा हविष्मन्तं कुहूः स्वयम्

‘த்யுதி’ என்ற பெயரை விட்டு ‘விபாவசு’ (அக்னி) என ஏற்றுக் கொண்டவளாக, புஷ்டி அழிவற்ற தாதாவுடன் (இணைந்தாள்). அதுபோல் ‘பிரபா’ என்ற பெயரை விட்டு ‘பிரபாகர’ என ஏற்றுக் கொண்ட குஹூ, தானே ஹவிஷ்மந்தனுடன் (இணைந்தாள்).

Verse 5

कीर्तिर्जयन्तम्भर्तारं वसुर्मारीचकश्ययम् धृतिस्त्यक्त्वा पतिं नन्दीं सोममेवाभजत्तदा

கீர்த்தியின் கணவர் ஜயந்தன்; வசுவின் (கணவர்) மாரீசகஷ்யயன். த்ருதி தன் கணவர் நந்தியை விட்டு, அப்போது சோமனை மட்டுமே பக்தியுடன் சேவித்தாள்.

Verse 6

स्वकीया इव सोमो ऽपि कामयामास तास्तदा एवं कृतापचारस्य तासां भर्तृगणस्तदा

அப்போது சோமனும் அவர்களைத் தன் சொந்தவர்களென எண்ணி விரும்பினான். இவ்வாறு குற்றம் செய்ததால் அந்தப் பெண்களின் கணவர் குழு அக்காலத்தில் அவன்மேல் சினமுற்றது.

Verse 7

न शशाकापचाराय शापैः शस्त्रादिभिः पुनः सप्तलोकैकनाथत्वमवाप्तस्तपसा ह्य् उत

எந்தக் குற்றத்திற்காகவும் அவனை மீண்டும் அழிக்க முடியவில்லை—சாபங்களாலும் ஆயுதங்களாலும் முதலியவற்றாலும் அல்ல—ஏனெனில் தவத்தால் அவன் ஏழு உலகங்களின் ஒரே நாதன் என்ற நிலையை அடைந்திருந்தான்.

Verse 8

विवभ्राम मतिस्तस्य विनयादनया हता वृहस्पतेः स वै भार्यां तारां नाम यशस्विनीम्

அவனுடைய மனம் தடுமாறியது; தவறான நடத்தையால் அவனுடைய பணிவு அழிந்தது. அப்போது அவன் பிருகஸ்பதியின் புகழ்மிக்க மனைவி ‘தாரா’வின் பக்கம் திரும்பினான்.

Verse 9

जहार तरसा सोमो ह्य् अवमन्याङ्गिरःसुतम् ततस्तद्युद्धमभवत् प्रख्यातं तारकामयम्

சோமன் வேகத்துடன் அவளை அபகரித்து, அங்கிரஸின் புதல்வனை (பிருகஸ்பதியை) இகழ்ந்தான். அதனால் ‘தாரகாமய’ எனப் புகழ்பெற்ற போர் எழுந்தது.

Verse 10

न शशाकापकारायेति ञ देवानां दानवानाञ्च लोकक्षयकरं महत् ब्रह्मा निवार्योशनसन्तारामङ्गिरसे ददौ

தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் உலகநாசத்தை விளைவிக்கக் கூடிய அந்தப் பெரும் வல்லமையை தீங்கு தடுப்பதற்காக எவராலும் எதிர்க்க முடியவில்லை. அப்போது பிரம்மா அதை அடக்கி, உஷனஸுடன் தொடர்புடைய ‘தாரக’ மீட்பு-உபாயத்தை அங்கிரஸுக்கு அளித்தான்.

Verse 11

तामन्तःप्रसवां दृष्ट्वा गर्भं त्यजाब्रवीद्गुरुः गर्भस्त्यक्तः प्रदीप्तो ऽथ प्राहाहं सोमसन्भवः

அவள் உள்ளிருந்து பிரசவநிலையிலிருப்பதைக் கண்டு குரு—“கருவை வெளியே விடு” என்றார். கரு வெளியேறியதும் அது ஒளிர்ந்து எரிந்து, “நான் சோமசம்பவம்” என்று கூறியது.

Verse 12

एवं सोमाद्बुधः पुत्त्रः पुत्त्रस्तस्य पुरूरवाः स्वर्गन्त्यक्त्वोर्वशी सा तं वरयामास चाप्सराः

இவ்வாறு சோமனிடமிருந்து புத்தன் என்ற மகன் பிறந்தான்; அவனுடைய மகன் புரூரவன். சொர்க்கத்தைத் துறந்து அப்சரஸ் ஊர்வசி அவனையே கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

Verse 13

तया सहाचरद्राजा दशवर्षाणि पञ्च च पञ्च षट् सप्त चाष्टौ च दश चाष्टौ महामुने

மகாமுனியே! அரசன் அவளுடன் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான்—பத்து, ஐந்து, ஐந்து, ஆறு, ஏழு, எட்டு, பத்து, எட்டு.

Verse 14

एको ऽग्निरभवत् पूर्वं तेन त्रेता प्रवर्तिता पुरूरवा योगशीलो गान्धर्वलोकमीयिवान्

ஆதியில் ஒரே அக்னி இருந்தது; அதனால் திரேதா யுகம் இயக்கம் பெற்றது. யோகநெறியில் நிலைத்த புரூரவன் கந்தர்வலோகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 15

आयुर्दृढायुरश्वायुर्धनायुर्धृतिमान् वसुः दिविजातः शतायुश् च सुषुवे चोर्वशी नृपान्

ஊர்வசி இவ்வரசர்களை பெற்றாள்—ஆயு, த்ருட்ஹாயு, அஷ்வாயு, தனாயு, த்ருதிமான், வசு, திவிஜாத, சதாயு.

Verse 16

आयुषो नहुषः पुत्रो वृद्धशर्मा रजिस् तथा दर्भो विपाप्मा पञ्चाग्न्यं रजेः पुत्रशतं ह्य् अभूत्

ஆயுவிலிருந்து நஹுஷன் தோன்றினான். அவனுடைய மகன்கள் விருத்தசர்மா, ரஜி, தர்ப, விபாப்மா, பஞ்சாக்ன்யன். மேலும் ரஜிக்கு உண்மையாக நூறு மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 17

राजेया इति विख्याता विष्णुदत्तवरो रजिः देवासुरे रणे दैत्यानबधीत्सुरयाचितः

ரஜி ‘ராஜேயா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்; விஷ்ணு அளித்த வரத்தால் அருள்பெற்றவன். தேவர்–அசுரப் போரில் தேவர்களின் வேண்டுகோளின்படி தைத்யர்களை அவன் வதைத்தான்.

Verse 18

गतायेन्द्राय पुत्रत्वं दत्वा राज्यं दिवङ्गतः रजेः पुत्रैर् हृतं राज्यं शक्रस्याथ सुदुर्मनाः

இந்திரனுக்கு மகனாகும் நிலையை அளித்து, அரசையும் ஒப்படைத்து அவன் விண்ணுலகம் சென்றான். பின்னர் ரஜியின் மகன்கள் சக்ரனின் அரசை பறித்தனர்; சக்ரன் மிகுந்த மனவருத்தமடைந்தான்.

Verse 19

ग्रहशान्त्यादिविधिना गुरुरिन्द्राय तद्ददौ मोहयित्वा रजिसुतानासंस्ते निजधर्मगाः

கிரகசாந்தி முதலிய விதிகளின்படி குரு (பிரகஸ்பதி) அந்த (அதிகாரம்/அரசு) இந்திரனுக்கு அளித்தார். ரஜியின் மகன்களை மயக்கி அவர்களை அமரச் செய்து (ஒதுங்கச் செய்து) அவர்கள் தத்தம் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கச் செய்தார்.

Verse 20

नहुषस्य सुताः सप्त यतिर्ययातिरुत्तमः उद्भवः पञ्चकश् चैव शर्यातिमेघपालकौ

நஹுஷனுக்கு ஏழு மகன்கள் இருந்தனர்—யதி, சிறந்த யயாதி, உத்பவ, பஞ்சக, மேலும் சர்யாதி, மேக, பாலகன்.

Verse 21

पञ्चाग्न्या इति ज पञ्चाग्न्यमिति ञ यतिः कुमारभावे ऽपि विष्णुं ध्यात्वा हरिं गतः देवयानी शक्रकन्या ययातेः पत्न्य् अभूत् तदा

ஜ-பாடத்தில் ‘பஞ்சாக்ன்யா’, ஞ-பாடத்தில் ‘பஞ்சாக்ன்யம்’ என்று வாசகம். யதி சிறுவயதிலும் விஷ்ணுவைத் தியானித்து ஹரியை அடைந்தான். அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) மகள் தேவயானி யயாதியின் மனைவியாக ஆனாள்.

Verse 22

वृषपर्वजा शर्मिष्ठा ययातेः पञ्च तत्सुताः यदुञ्च तुर्वसुञ्चैव देवयानी व्यजायत

விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டா யயாதிக்கு ஐந்து மகன்களைப் பெற்றாள்; தேவயானியும் யது மற்றும் துர்வசு ஆகியோரையும் பெற்றாள்.

Verse 23

द्रुह्यञ्चानूञ्च पूरुञ्च शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी यदुः पूरुश्चाभवतान्तेषां वंशविवर्धनौ

விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டா த்ருஹ்யு, அனு, பூரு ஆகியோரைப் பெற்றாள்; அவர்களில் யது மற்றும் பூரு தத்தம் குலங்களை விரிவாக்கிய முதன்மையர்கள் ஆனார்கள்.