Adhyaya 271

Verse 1

इत्याग्नेये महापुराणे वेदशाखादिकीर्तिनं नाम सप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथैकसप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः दानादिमाहत्म्यं पुष्कर उवाच ब्रह्मणाभिहितं पूर्वं यावन्मात्रं मरीचये लक्षार्धाद्धन्तु तद्ब्राह्मं लिखित्वा सम्प्रदापयेत्

இவ்வாறு ஆக்நேய மகாபுராணத்தில் ‘வேதசாகைகள் முதலியவற்றின் கீர்த்தனம்’ எனப்படும் 271ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 272ஆம் அதிகாரம் ‘தானம் முதலியவற்றின் மகிமை’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—முன்னர் பிரம்மா மரீசியுக்கு எவ்வளவு அளவு உபதேசித்தாரோ, அந்த பிராஹ்ம உபதேசத்திற்காக அரை லட்சம் (நாணயம்/அளவு) தானம் செய்து, அதை எழுதச்செய்து முறையாக வழங்க வேண்டும்.

Verse 2

वैशाख्याम्पौर्णमास्याञ्च स्वर्गार्थी जलधेनुमत् पाद्मं द्वादशसाहस्रं द्यैष्ठे दद्याच्च धेनुमत्

வைசாகப் பௌர்ணமியில் ஸ்வர்கம் நாடுபவன் ‘ஜலதேனு’ எனும் தானத்தை அளிக்க வேண்டும். ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் பன்னிரண்டு ஆயிரம் (அளவு) ‘பத்ம-தானம்’ மற்றும் ஒரு பசுவையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 3

वराहकल्पवृत्तान्तमधिकृत्य पराशरः त्रयोविंशतिसाहस्रं वैष्णवं प्राह चार्पयेत्

வராஹகல்பத்தின் வரலாற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு பராசரர் இருபத்துமூன்று ஆயிரம் ச்லோகங்களைக் கொண்ட வைஷ்ணவ புராணத்தை உரைத்தார்; அதனை பரம்பரையாக அடுத்தவர்க்கு ஒப்படைத்து பரப்ப வேண்டும்.

Verse 4

जलधेनुमदाषाढ्यां विष्णोः पदमवाप्नुयात् चतुर्दशसहस्राणि वायवीयं हरिप्रियं

ஆஷாட-உபஹாரத்துடன் ‘ஜலதேனு’ தானம் செய்தால் விஷ்ணுவின் பதம் அடையப்படும்; இது வாயவீய இயல்புடையது, ஹரிக்கு பிரியமானது, பதினான்கு ஆயிரம் புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 5

श्वेतकल्पप्रसङ्गेन धर्मान् वायुरिहाब्रवीत् दद्याल्लिखित्वा तद्विप्रे श्रावण्यां गुडधेनुमत्

ஸ்வேதகல்பப் பிரசங்கத்தில் இங்கு வாயு தர்ம விதிகளை உரைத்தார்; அவற்றை எழுதச் செய்து, ஸ்ராவணீ நாளில் பிராமணருக்கு ‘குடதேனு’—வெல்லத்தால் அமைந்த தேனு-தானம்—அளிக்க வேண்டும்.

Verse 6

यत्राधिकृत्य गायत्रीं कीर्त्यते धर्मविस्तरः वृत्रासुरबधोपेतं तद्भागवतमुच्यते

காயத்ரியை ஆதாரமாகக் கொண்டு தர்மத்தின் விரிவான விளக்கம் கூறப்பட்டதும், வ்ருத்ராசுரன் வதம் உட்பட்டதும் ஆகிய அந்தப் புராணமே ‘பாகவதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 7

सारस्वतस्त कल्पस्य प्रोष्ठपद्यान्तु तद्ददेत् अष्टादशसहस्राणि हेमसिंहसमन्वितं

சாரஸ்வத கல்ப விதியில் புரோஷ்டபதா நேரத்தில் அந்தத் தானத்தை அளிக்க வேண்டும்—பதினெட்டு ஆயிரம் (செல்வம்/நாணயம்) உடன், பொன் சிங்கத்தின் உருவம்/சின்னம் இணைந்ததாக.

Verse 8

यत्राह नारदो धर्मान् वृहत्कल्पाश्रितानिहं पञ्चविंशसहस्राणि नारदीयं तदुच्यते

இங்கு நாரதர் வ்ருஹத்-கல்பத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட தர்மங்களை உபதேசித்த—இருபத்தைந்து ஆயிரம் (சுலோகங்கள்) அளவுடைய—அந்த நூல் ‘நாரதீயம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 9

सधेनुञ्चाश्विने दद्यात्सिद्धिमात्यन्तिकीं लभेत् यत्राधिकृत्य शत्रूनान्धर्माधर्मविचारणा

அஷ்வினீகுமாரர்களுக்கு பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதனால் பரமசித்தி கிடைக்கும். அந்தச் சூழலில் பகைவர்களை முன்னிட்டு தர்மம்–அதர்மம் பற்றிய விசாரணை நடைபெறும்.

Verse 10

कार्त्तिक्यां नवसाहस्रं मार्कण्डेयमथार्पयेत् अग्निना यद्वशिष्ठाय प्रोक्तञ्चाग्नेयमेव तत्

கார்த்திக்ய (புராணத்தில்) ஒன்பதாயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன; அதன் பின் மார்க்கண்டேய (புராணத்தின்) எண்ணிக்கையையும் குறிப்பிட வேண்டும். அக்னி வாசிஷ்டருக்கு உரைத்ததே உண்மையில் ஆக்னேய புராணமே.

Verse 11

लिखित्वा पुस्तकं दद्यान्मार्गशीर्ष्यां स सर्वदः द्वादशैव सहस्राणि सर्वविद्यावबोधनं

நூலை எழுதி மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அத்தகைய தானி எப்போதும் கல்வி-தானம் அளிப்பவனாகிறான். (அதன் புண்ணியம்) பன்னிரண்டாயிரம்; அது எல்லா கல்விகளின் அறிவை விழிப்பூட்டும்.

Verse 12

चतुर्दशसहस्राणि भविष्यं सूर्यसम्भवं भवस्तु मनवे प्राह दद्यात् पौष्यां गुडादिमत्

சூரியனில் தோன்றிய பவிஷ்ய புராணம் பதினான்காயிரம் சுலோகங்களைக் கொண்டது. பவா மனுவிடம் கூறினார்—புஷ்ய நட்சத்திரத்தில் வெல்லம் முதலியவற்றை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 13

सावर्णिना नारदाय ब्रह्मवैवर्तमीरितं रथान्तरस्य वृत्तान्तमष्टादशसहस्रकं

சாவர்ணி நாரதருக்கு பிரஹ்மவைவர்த்த புராணத்தை உரைத்தார்—அதில் ரதாந்தரத்தின் வரலாறு உள்ளது; அதன் அளவு பதினெட்டாயிரம் (சுலோகங்கள்).

Verse 14

माघ्यान्दद्याद्वराहस्य चरितं ब्रह्मलोकभाक् यत्रग्निलिङ्गमध्यस्थो धर्मान्प्राह महेश्वरः

மாசி (மா஘) மாதத்தில் வராஹச் சரிதத்தைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதனால் பிரம்மலோகப் பங்காளி ஆவான்—ஏனெனில் இப்புனிதக் கதையில் அக்னிலிங்கத்தின் நடுவில் அமர்ந்த மகேஸ்வரன் தர்ம விதிகளை உரைத்தான்।

Verse 15

आग्नेयकल्पे तल्लिङ्गमेकादशसहस्रकम् तद्दत्वा शिवमाप्नोति फाल्गुन्यां तिलधेनुमत्

ஆக்நேய-கல்பத்தில் அந்த லிங்கத்தை பதினொன்றாயிரம் அளவாகச் செய்து தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதைத் தானம் செய்தால் சிவப்ராப்தி உண்டாகும், மேலும் பால்குண மாதத்தில் எள்-தேனு தானமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 16

चतुर्दशसहस्राणि वाराहं विष्णुणेरितम् भूमौ वराहचरितं मानवस्य प्रवृत्तितः

பதினான்காயிரம் (சுலோகங்கள்) கொண்ட ‘வராஹ’ உபதேசம்/புராணம் விஷ்ணுவால் அறிவிக்கப்பட்டது; பூமியில் வராஹச் சரிதம் மனிதக் கதையுரைக் மரபின்படி விரிவாகச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 17

सहेमगरुडञ्चैत्र्यां पदमाप्नोति वैष्णवम् सर्वविद्यावधारणमिति ञ चतुरशीतिसाहस्रं स्कान्दं स्कन्देरितं महत्

‘சைத்ரீ’ எனும் விரத/விதியில் (தானமாக) பொன்-கருடனுடன் வைஷ்ணவப் பதம் (விஷ்ணு தாமம்) அடைகிறான்; மேலும் எல்லா வித்யைகளையும் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் ஆற்றலும் பெறுகிறான். இவ்வாறு ஸ்கந்தன் உரைத்த மகத்தான ஸ்காந்தப் புராணம் எண்பத்துநான்காயிரம் (சுலோகங்கள்) கொண்டது।

Verse 18

अधिकृत्य सधर्मांश् च कल्पे तत्पुरुषे ऽर्पयेत् वामनं दशसाहस्रं धौमकल्पे हरेः कथां

விதிப்பூர்வமாக உரிமை/அதிகாரம் ஏற்று, அந்தக் கல்பத்தில் இணைத் தர்மங்களுடன் அதைத் தத்புருஷனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ‘வாமன’ (ஆக்யானம்/பாடம்) பத்தாயிரம் (சுலோகங்கள்) எனக் கூறப்படுகிறது; ‘தௌம-கல்ப’த்தில் ஹரி (விஷ்ணு) கதையே உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 19

दद्यात् शरदि विषुवे धर्मार्थादिनिबोधनम् कूर्मञ्चाष्टसहस्रञ्च कूर्मोक्तञ्च रसातले

சரத் விஷுவில் தர்மம், அர்த்தம் முதலியவற்றை உணர்த்தும் நூலை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் ஆமை, எட்டாயிரம் (நாணயம்/கௌடி) மற்றும் கூர்மபுராணத்தில் ரசாதலத்தைப் பற்றிக் கூறிய விதிப்படி உள்ள தானத்தையும் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 20

इन्द्रद्युम्नप्रसङ्गेन दद्यात्तद्धेमकूर्मवत् त्रयोदशसहस्राणि मात्स्यं कल्पादितो ऽब्रवीत्

இந்திரத்யும்னப் பிரசங்கத்தில் அந்தத் தானத்தை பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஆமை போல விதிப்படி அளிக்க வேண்டும்; மತ್ಸ்யபுராணம் கல்பப் பிரகரணத்திலிருந்து தொடங்கி அதன் பலன் பதிமூன்று ஆயிரம் (குணம்) என அறிவித்துள்ளது।

Verse 21

मत्स्यो हि मनवे दद्याद्विषुवे हेममत्स्यवत् गारुडञ्चाष्टसाहस्रं विष्णूक्तन्तार्क्षकल्पके

விஷுவில் பிராமணருக்கு பொன்-மீன் வடிவில் மீனைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் விஷ்ணு உரைத்த தார்க்ஷ-கல்பத்தில் காருட தானத்தின் பலன் எட்டாயிரம் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 22

विश्वाण्डाद्गरुडोत्पत्तिं तद्दद्याद्धेमहंसवत् ब्रह्मा ब्रह्माण्डमाहात्म्यमधिकृत्याब्रबीत्तु यत्

பிரபஞ்ச முட்டை (பிரஹ்மாண்டம்) இலிருந்து கருடன் தோன்றியதை விவரித்து, அதை பொன்-ஹம்சம் போல சமர்ப்பிப்பதாகக் கூற வேண்டும்; பிரஹ்மா பிரஹ்மாண்ட மஹாத்மியத்தைப் பொருளாகக் கொண்டு இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 23

तच्च द्वादशसाहस्रं ब्रह्माण्डं तद्द्विजे ऽर्पयेत् भारते पर्वसमाप्तौ वस्त्रगन्धस्रगादिभिः

அந்த பன்னிரண்டு ஆயிரம் ச்லோகங்களுடைய பிரஹ்மாண்ட புராணத்தை அந்தப் பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் பாரதம் (மகாபாரதம்) ஒரு பர்வம் நிறைவில் ஆடைகள், நறுமணம், மாலைகள் முதலியவற்றால் அவரை மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 24

वाचकं पूजयेदादौ भोजयेत् पायसैर् द्विजान् गोभूग्रामसुवर्णादि दद्यात्पर्वणि पर्वणि

முதலில் வாசகனைப் பூஜித்து, இருமுறைப் பிறந்தோர்க்கு பாயசம் (பால் அன்னம்) உணவளிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பர்வத்திலும் பசு, நிலம், கிராமம், பொன் முதலியவற்றைத் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

समाप्ते भारते विप्रं संहितापुस्तकान्यजेत् शुभे देशे निवेश्याथ क्षौमवस्त्रादिनावृतान्

ஓ விப்ரரே! பாரதப் பாராயணம் நிறைவுற்றபின், சங்கிதை நூல்களை நல்விடத்தில் நிறுவி, க்ஷௌம (சணல்) துணி முதலியவற்றால் மூட வேண்டும்.

Verse 26

नरनारयणौ पूज्यौ पुस्तकाः कुसुमादिभिः गो ऽन्नभूहेम दद्वाथ भोजयित्वा क्षमापयेत्

நர-நாராயணரைப் பூஜித்து, நூல்களையும் மலர் முதலியவற்றால் அர்ச்சிக்க வேண்டும். பின்னர் பசு, அன்னம், நிலம், பொன் தானம் செய்து, உணவளித்து, குற்றமன்னிப்பு வேண்ட வேண்டும்.

Verse 27

महादानानि देयानि रत्नानि विविधानि च मासकौ द्वौ त्रयश् चैव मासे मासे प्रदापयेत्

மகாதானங்களை வழங்க வேண்டும்; பலவகை ரத்தினங்களையும் தானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் மாதந்தோறும் இரண்டு அல்லது மூன்று மாஷக அளவு தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

अयनादौ श्राबकस्य दानमादौ विधीयते श्रोतृभिः सकलैः कार्यं श्रावके पूजनं द्विज

அயனத் தொடக்கத்தில் முதலில் சிராவகனுக்கு தானம் அளிப்பது விதியாகும். ஓ த்விஜரே! எல்லா கேட்போரும் சிராவகனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 29

इतिहासपुराणानां पुस्तकानि प्रयच्छति पूजयित्वायुरारोग्यं स्वर्गमोक्षमवाप्नुयात्

இதிஹாசம், புராணம் ஆகிய நூல்களை முதலில் பூஜித்து தானம் செய்பவன் நீண்ட ஆயுளும் நோயற்ற நலனும் பெற்று, ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அடைவான்।