Adhyaya 263

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे उत्पातशान्तिर्नाम द्विषष्ट्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रिषष्ट्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः देवपूजावैश्वदेवबलिः पुष्कर उवाच देवपूजादिकं कर्म वक्ष्ये चोत्पातमर्दनम् आपोहिष्टेति तिसृभिः स्नातो ऽर्घ्यं विओष्णवेर्पयेत्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘உற்பாத-சாந்தி’ எனப்படும் 262ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘தேவபூஜை, வைஶ்வதேவம், பலி’ பற்றிய 263ஆம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—“தேவபூஜை முதலிய கர்மங்களையும், உற்பாதங்களை அடக்கும் முறையையும் நான் விளக்குகிறேன். ‘ஆபோ ஹி ஷ்டா…’ என்று தொடங்கும் மூன்று ரிக் மந்திரங்களை உச்சரித்து நீராடி, விஷ்ணுவுக்கு அர்க்யம் (நீர்ப்படையல்) சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।”

Verse 2

हिरण्यवर्णा इति च पाद्यञ्च तिसृभिर्द्विज शन्न आपो ह्य् आचमनमिदमापो ऽभिषेचनं

‘ஹிரண்யவர்ணா’ மந்திரத்தால் பாத்யம் (பாதநீர்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஓ த்விஜா, ‘ஶம் ந ஆபோ…’ எனத் தொடங்கும் மூன்று ருச்களால் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்; ‘இதம் ஆபः…’ மந்திரத்தால் அபிஷேசனம் (தெளிப்பு/ஸ்நானம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 3

रथे अक्षे च तिसृभिर्गन्धं युवेति वस्त्रकं पुष्पं पुष्पवतीत्येवं धूपन्धूपोसि चाप्यथ

மூன்று மந்திரங்களால் ரதத்திலும் அதன் அச்சிலும் கந்தத்தைச் சடங்காக நிறுவ வேண்டும். ‘யுவே’ எனும் சூத்திரத்தால் வஸ்திரம், ‘புஷ்பம்’ எனப் பூ, ‘புஷ்பவதீ’ என அதுபோல; பின்னர் ‘தூப’ எனத் தூபம், ‘தூபோऽஸி’ எனவும் அபிமந்திரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

तेजोसि शुक्रं दीपं स्यान्मधुपर्कं दधीति च हिरण्यगर्भ इत्य् अष्टावृचः प्रोक्ता निवेदने

‘தேஜோऽஸி, ஶுக்ரோऽஸி, தீபோऽஸி’ என்று பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ‘மதுபர்க’ மற்றும் ‘ததீ’ என்ற சூத்திரங்களும். அதுபோல ‘ஹிரண்யகர்ப’ எனத் தொடங்கும் தொகுதி—நைவேத்யம் சமர்ப்பிக்கும் வேளையில் பயன்படும் எட்டு ருச்களாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 5

अन्नस्य मनुजश्रेष्ठ पानस्य च सुगन्धिनः चामरव्यजनोपानच्छत्रं यानासने तथा

மனுஜர்களில் சிறந்தவனே, அன்னமும் நறுமணப் பானங்களும் தானமாக அளிக்க வேண்டும். மேலும் சாமரம், வ்யஜனம் (விசிறி), உபானஹ் (பாதரட்சை), சத்ரம், யானம் மற்றும் ஆசனம் ஆகியவற்றையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 6

गन्धं स्वधेति क , ग ,घ , ज च यत् किञ्चिदेवमादि स्यात्सावित्रेण निवेदयेत् पौरुषन्तु जपेत् सूक्तं तदेव जुहुयात्तथा

கந்தம் முதலிய எதுவாயினும் (க, க, ஘, ஜ எனும் வகுப்புகளுக்குரியது) அர்ப்பணிக்க வேண்டுமெனில், சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மந்திரத்தால் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பின்னர் புருஷஸூக்தத்தை ஜபித்து, அதே மந்திரத்தால் ஹோமத்திலும் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 7

अर्चाभवे तथा वेद्याञ्जले पूर्णघते तथा नदीतीरे ऽथ कमले शान्तिः स्याद्विष्णुपूजनात्

விக்ரகம் இல்லையெனில் வேதியின் ஓரத்தில், நிறைந்த நீர்க்கலசத்தில், நதிக்கரையில் அல்லது தாமரையின் மீது கூட விஷ்ணு பூஜை செய்தால் சாந்தி பெறப்படும்.

Verse 8

ततो होमः प्रकर्तव्यो दीप्यमाने विभावसौ परिसम्मृज्य पर्युक्ष्य परिस्तीर्य परिस्तरैः

பின்னர் விபாவசு (அக்னி) எரியும்போது ஹோமம் செய்ய வேண்டும்—சுற்றிலும் சுத்தம் செய்து, நீரால் ப்ரோட்சணம் செய்து, விதிப்படி குசாதி பரிஸ்தரங்களை விரித்து.

Verse 9

सर्वान्नाग्रं समुद्धृत्य जुहुयात् प्रयतस्ततः वासुदेवाय देवाय प्रभवे चाव्ययाय च

அனைத்து அன்னத்தின் முதற்பகுதியை எடுத்துக் கொண்டு, பின்னர் தூய்மையுடன் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்—வாசுதேவ தேவனுக்கும், பிரபவனுக்கும் (மூலக் காரணனுக்கும்), அவ்யயனுக்கும் (அழியாதவனுக்கும்).

Verse 10

अग्नये चैव सोमाय मित्राय वरुणाय च इन्द्राय च महाभाग इन्द्राग्निभ्यां तथैव च

அக்னிக்கும், சோமனுக்கும், மித்ரனுக்கும், வருணனுக்கும்; மேலும், ஓ மகாபாகா, இந்திரனுக்கும்—அதேபோல் இந்திர-அக்னி இருவருக்கும் (ஆஹுதி செலுத்துக).

Verse 11

विश्वेभ्यश् चैव देवेभ्यः प्रजानां पतये नमः अनुमत्यै तथा राम धन्वन्तरय एव च

விச்வேதேவர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் நமஸ்காரம்; பிரஜாபதிக்கும் (பிரஜைகளின் அதிபதிக்கும்) நமஸ்காரம்; அதுபோல் அனுமதிக்கும், ராமனுக்கும், தன்வந்தரிக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 12

वास्तोष्पत्यै ततो देव्यै ततः स्विष्टिकृते ऽग्नये सचतुर्थ्यन्तनाम्ना तु हुत्वैतेभ्यो बलिं हरेत्

பின்பு வாஸ்தோஷ்பதிக்கு, பின்பு தேவிக்குப், அதன் பின் ஸ்விஷ்டிக்ருத் எனும் அக்னிக்குத் தகுந்த ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும். சதுர்த்தி வேற்றுமை முடிவுடைய நாமங்களால் ஹோமம் செய்து, இத்தெய்வங்களுக்கு பலி நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

तक्षोपतक्षमभितः पूर्वेणाग्निमतः परम् अश्वानामपि धर्मज्ञ ऊर्णानामानि चाप्यथ

தர்மத்தை அறிந்தோனே! ‘தக்ஷ–உபதக்ஷ’ என்ற சொல் எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ள தச்சர்/மரவேலைஞர்களைக் குறிக்கும். அக்னிமத் குறியீட்டின் கிழக்கில் குதிரை தொடர்பான பெயர்கள், அதன் பின் மயிர் (ஊன்) மற்றும் ஊனிப் பொருட்களின் நாமங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 14

निरुन्धी धूम्रिणीका च अस्वपन्ती तथैव च मेघपत्नी च नामानि सर्वेषामेव भार्गव

ஓ பார்கவா! ‘நிருந்தீ’, ‘தூம்ரிணீகா’, ‘அஸ்வபந்தீ’, மேலும் ‘மேகபத்னீ’—இவையே அவர்களெல்லாரின் பெயர்கள்.

Verse 15

आग्नेयाद्याः क्रमेणाथ ततः शक्तिषु निक्षिपेत् नन्दिन्यै च सुभाग्यै च सुमङ्गल्यै च भार्गव

ஓ பார்கவா! பின்னர் ஆக்னேய திசையிலிருந்து தொடங்கி வரிசையாக அவர்களை சக்திகளில் நிறுவ வேண்டும்—நந்தினீயில், சுபாக்யாயில், சுமங்கள்யாயில்.

Verse 16

स चतुर्थीकनाम्नेति पाठः साधुः अश्वपर्णीति ज मेघपर्णीति ज भद्रकाल्यै ततो दत्वा स्थूणायाञ्च तथा श्रिये हिरण्यकेश्यै च तथा वनस्पतय एव च

‘ஸ சதுர்த்தீகநாம்நேதி’ என்பதே சரியான பாடம். ‘அஸ்வபர்ணீக்கு’ என்றும் ‘மேகபர்ணீக்கு’ என்றும் ஓத வேண்டும். அதன் பின் பத்ரகாளிக்குத் தந்து, ஸ்தூணைக்கு, ஸ்ரீக்கு, ஹிரண்யகேசீக்கு, மேலும் வனஸ்பதிகளுக்கும் (மரத் தெய்வங்களுக்கு) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 17

धर्माधर्ममयौ द्वारे गृहमध्ये ध्रुवाय च मृत्यवे च वहिर्दद्याद्वरुणायोदकाशये

வாசலில் தர்மத்திற்கும் அதர்மத்திற்கும், வீட்டின் நடுவில் துருவனுக்கும், வெளியே ம்ருத்யுவிற்கும், நீர் நிலையில் வருணனுக்கும் பலி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 18

भूतेभ्यश् च बहिर्दद्याच्छरणे धनदाय च इन्द्रायेन्द्रपुरुषेभ्यो दद्यात् पूर्वेण मानवः

மனிதன் வெளியே பூதங்களுக்கும், புகலிடத்தில் குபேரனுக்கும், கிழக்கே இந்திரனுக்கும் இந்திரனின் பரிவாரங்களுக்கும் பலி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 19

यमाय तत्पुरुषेभ्यो दद्याद्दक्षिणतस् तथा वरुणाय तत्पुरुषेभ्यो दद्यात्पश्चिमतस् तथा

அவ்வாறே தெற்கில் எமனுக்கும் அவனது பரிவாரங்களுக்கும், மேற்கில் வருணனுக்கும் அவனது பரிவாரங்களுக்கும் பலி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 20

सोमाय सोमपुरुषेभ्य उदग्दद्यादनन्तरं ब्रह्मणे ब्रह्मपुरुषेभ्यो मध्ये दद्यात्तथैव च

பின்னர் வடக்கே சோமனுக்கும் சோமனின் பரிவாரங்களுக்கும், நடுவில் பிரம்மாவுக்கும் பிரம்மாவின் பரிவாரங்களுக்கும் அவ்வாறே பலி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 21

आकाशे च तथा चोर्ध्वे स्थण्डिलाय क्षितौ तथा दिवा दिवाचरेभ्यश् च रात्रौ रात्रिचरेषु च

அவ்வாறே ஆகாயத்தில் மேல்நோக்கியும், பூமியில் வேதிக்கும், பகலில் பகல் நேர உயிரினங்களுக்கும், இரவில் இரவு நேர உயிரினங்களுக்கும் பலி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 22

बलिं वहिस् तथा दद्यात्सायं प्रातस्तु प्रत्यहं पिण्डनिर्वपणं कुर्यात् प्रातः सायन्न कारयेत्

மாலைவும் காலையும் பலி செலுத்தி, புனித அக்கினியில் ஆஹுதி இட வேண்டும். தினந்தோறும் பிண்ட‑நிர்வபண விதியைச் செய்ய வேண்டும்; அதை காலை‑மாலை மட்டும் மாற்றாகச் செய்யாமல், தனித்த நித்தியக் கடமையாகவே ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 23

पित्रे तु प्रथमं दद्यात्तत्पित्रे तदनन्तरम् प्रपितामहाय तन्मात्रे पितृमात्रे ततो ऽर्पयेत्

முதலில் தந்தைக்கு அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அவரின் தந்தை (பிதாமஹர்)க்கு. அதன் பின் ப்ரபிதாமஹருக்கு, அடுத்து அவரின் தாய்க்கு, பின்னர் தந்தையின் தாய் (பித்ருமாதா)க்கு அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

तन्मात्रे दक्षिणाग्रेषु कुशेष्वेवं यजेत् पितॄन् इन्द्रवारुणवायव्या याम्या वा नैरृताय ये

அந்த நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடத்தில்—தெற்குநுனி நோக்கிய குசை புல்லின் மீது—இவ்விதமாக பித்ருக்களை யஜனம் செய்ய வேண்டும். இந்திர‑வருண‑வாயு தொடர்புடையோர், அல்லது யம திசையினர், அல்லது நைர்ருத (தென்‑மேற்கு) திசையினரான பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 25

ते काकाः पितृगृहन्तु इमं पिण्डं मयोद्वृतम् काकपिण्डन्तु मन्त्रेण शुनः पिण्डं प्रदापयेत्

“இந்த காகங்கள் பித்ருரூபமாக இருந்து, நான் அர்ப்பணித்த இந்த பிண்டத்தை ஏற்றுக் கொள்ளட்டும்.” என்று மந்திரத்துடன் ‘காக‑பிண்டம்’ அளிக்க வேண்டும்; அதுபோல நாய்க்கும் பிண்டம் வழங்க வேண்டும்.

Verse 26

विवस्वतः कुले जातौ द्वौ श्यावशबलौ शुनौ तेषां पिण्डं प्रदास्यामि पथि रक्षन्तु मे सदा

விவஸ்வத் குலத்தில் பிறந்த இரண்டு நாய்கள்—ஒன்று கருமை, ஒன்று வர்ணமயமானது—அவற்றிற்கு நான் பிண்டம் அளிப்பேன். அவை வழியில் எப்போதும் எனைக் காக்கட்டும்.

Verse 27

श्यामशबलाविति ज , ञ , ट च सौरभेय्यः सर्वहिताः पवित्राः पापनाशनाः प्रतिगृह्णन्तु मे ग्रासं गावस्त्रैलोक्यमातरः

‘ஷ்யாமா’, ‘ஷபலா’ என்றும், ஜ, ஞ, ட என்ற பீஜ எழுத்துகளையும் உச்சரித்து சௌரபேய பசுக்களை ஆவாஹனம் செய்கிறேன். எல்லோருக்கும் நன்மை தரும், தூய்மையாக்கும், பாவநாசினியான, மூவுலகத் தாய்மாரான அவை என் அர்ப்பண கிராசத்தை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்.

Verse 28

ग्रोग्रासञ्च स्वस्त्ययनं कृत्वा भिक्षां प्रदापयेत् अतिथीन्दीनान् पूजयित्वा गृही भुञ्जीत च स्वयं

முதல் கிராச அர்ப்பணமும் ஸ்வஸ்த்யயனமும் செய்து, பின்னர் பிக்ஷை/அன்னதானம் வழங்க வேண்டும். விருந்தினர்களையும் ஏழைகளையும் போற்றி, அதன் பின் இல்லறத்தான் தானே உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 29

इ स्वाहा ॐ आत्मकृतस्यैनसो ऽवयजनमसि स्वाहा ॐ मनुष्यकृतस्यैनसो ऽवयजनमसि स्वाहा ॐ एनस एनसो ऽवयजनमसि स्वाहा यच्चाहमेनो विद्वांश् चकार यच्चविद्वांस्तस्य सर्वस्यैनसो ऽवयजनमसि स्वाहा अग्नये स्विष्टिकृते स्वाहा ॐ प्रजापतये स्वाहा विष्णुपूजावैश्वदेवबलिस्ते कीर्तितो मया

“இ—ஸ்வாஹா. ஓம், நீர் தன்னால் செய்த பாவத்திற்கான பரிகார-அவயஜனம்—ஸ்வாஹா. ஓம், பிறரால் செய்யப்பட்ட பாவத்திற்கான பரிகார-அவயஜனம்—ஸ்வாஹா. ஓம், பாவத்திற்கே பாவமானதற்கும் பரிகார-அவயஜனம்—ஸ்வாஹா. நான் அறிந்தும் அறியாமலும் செய்த எல்லாப் பாவங்களுக்கும் நீரே பரிகார-அவயஜனம்—ஸ்வாஹா. ஸ்விஷ்டக்ருத் எனும் அக்னிக்கு ஆஹுதி—ஸ்வாஹா. ஓம், பிரஜாபதிக்கு ஆஹுதி—ஸ்வாஹா. இவ்வாறு விஷ்ணு-பூஜையும் வைஶ்வதேவ-பலியும் நான் உனக்குக் கூறினேன்.”