Adhyaya 275
Chapter 275 — द्वादशसङ्ग्रामाः (The Twelve Battles)
அக்னி வம்சக் கதையைத் தொடர்ந்து, கிருஷ்ண பிறப்பை அண்டவம்ச மரபில் நிலைநிறுத்துகிறார்—காச்யபன் வாசுதேவனாகவும், அதிதி தேவகியாகவும் வெளிப்பட்டு, தவத்துடன் ஹரி தர்மத்தை காக்கவும் அதர்மத்தை அகற்றவும் அவதரிக்கிறார். பின்னர் கிருஷ்ணனின் அரசியரும் சந்ததியும் பட்டியலிடப்பட்டு, யாதவ பாதுகாப்பின் பரப்பு மற்றும் வாரிசுத் தொடர் (பிரத்யும்னன்→அனிருத்தன்→வஜ்ரன் முதலியோர்) வலியுறுத்தப்படுகிறது. தொடர்ந்து, ஹரி மனிதராகப் பிறந்து கர்ம-வ்யவஸ்தை, கடமை-விதி ஒழுங்கை நிறுவி மனித துயரங்களைத் தணிக்கிறார் என போதிக்கப்படுகிறது. தேவர்–அசுரப் போரின் ‘பன்னிரண்டு போர்கள்/வெளிப்பாடுகள்’ என நரசிம்ம, வாமன, வராஹ, அமிர்த மந்தனம், தாரகாமயப் போர், திரிபுர தகனம், அந்தக வதம், வ்ருத்ர வதம், பரசுராமப் படையெடுப்புகள், ஹலாஹல நெருக்கடி, கோலாஹல வெற்றி ஆகியவை கூறப்பட்டு, அரசர்-ரிஷி-தேவர் அனைவரும் வெளிப்படையாகவோ மறைமுகமாகவோ ஹரியின் அவதாரங்களே என முடிவுறுகிறது।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे यदुवंशवर्णनं नाम चतुःसप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चसप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः द्वादशसङ्ग्रामाः अग्निर् उवाच कश्यपो वसुदेवो ऽभूद्देवकी चादितिर्वरा देवक्यां वसुदेवात्तु कृष्णो ऽभूत्तपसान्वितः
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘யது வம்ச வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று எழுபத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது இருநூற்று எழுபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம்—‘பன்னிரண்டு போர்கள்’—ஆரம்பம். அக்னி கூறினார்: காச்யபர் வசுதேவராக ஆனார்; உயர்ந்த தேவகி அதிதியாக ஆனாள். தேவகியின் கருவில் வசுதேவனால் தவவலத்துடன் கூடிய கிருஷ்ணன் பிறந்தான்.
Verse 2
धर्मसंरक्षणार्थाय ह्य् अधर्महरणाय च सुरादेः पालनार्थञ्च दैत्यादेर्मथनाय च
அவர் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கவும் அதர்மத்தை அழிக்கவும்; தேவர்கள் முதலியோரைக் காக்கவும் தைத்யர்கள் முதலியோரைக் குலைக்கவும் செயற்படுகிறார்.
Verse 3
रुक्मणी सत्यभामा च सत्या नग्नजिती प्रिया सत्यभामा हरेः सेव्या गान्धारी लक्ष्मणा तथा
ருக்மிணி, சத்தியபாமா, சத்தியா, நக்னஜிதி—அன்பிற்குரிய மகிஷிகள்; சத்தியபாமா ஹரியின் சேவைக்குரிய துணைவி; அதுபோல காந்தாரி, லக்ஷ்மணா.
Verse 4
मित्रविन्दा च कालिन्दी देवी जाम्बवती तथा सुशीला च तथा माद्री कौशल्या विजया जया
மித்ரவிந்தா, காலிந்தி, தேவி, மேலும் ஜாம்பவதி; அதோடு சுசீலா, மாத்ரி, கௌசல்யா, விஜயா, ஜயா.
Verse 5
चित्रविन्देति ख , छ च एवमादीनि देवीनां सहस्राणि तु षोडश प्रद्युम्नाद्याश् च रुक्मिण्यां भीमाद्याः सत्यभामया
‘சித்ரவிந்தா’ என்றும் ‘க, ச, ச’ முதலிய எழுத்துகளால் குறிக்கப்பட்ட பிற மகிஷிகளும்—இவ்வாறு தேவிமகிஷிகளின் பெயர்கள் ஆயிரங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன; ஆனால் சிறப்பாக பதினாறு பேர் புகழ்பெற்றவர்கள். பிரத்யும்னன் முதலியோர் ருக்மிணியால், பீமன் முதலியோர் சத்தியபாமையால் பிறந்தனர்.
Verse 6
जाम्बवत्याञ्च शाम्बाद्याः कृष्णस्यासंस् तथापरे शतं शतसहस्राणां पुत्राणां तस्य धीमतः
ஜாம்பவதியால் சாம்பன் முதலியோர் கிருஷ்ணனின் புதல்வர்கள் ஆனார்கள்; அந்த ஞானியின் புதல்வர் எண்ணிக்கை நூறும் ஒரு இலட்சமும் எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 7
अशीतिश् च सहस्राणि यादवाः कृष्णरक्षिताः प्रद्युम्नस्य तु वैदर्भ्यामनिरुद्धो रणप्रियः
எண்பதாயிரம் யாதவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் பாதுகாக்கப்பட்டனர். மேலும் பிரத்யும்னனுக்கு விதர்ப அரசகுமாரியால் போரில் விருப்பமுடைய அனிருத்தன் பிறந்தான்.
Verse 8
अनिरुद्धस्य वज्राद्या यादवाः सुमहाबलाः तिस्रः कोट्यो यादवानां षष्टिर्लक्षाणि दानवाः
அனிருத்தனின் வம்சத்தில் வஜ்ரன் முதலிய மிகுந்த மகாபலமுடைய யாதவர்கள் இருந்தனர்; யாதவர்கள் மூன்று கோடி, தானவர்கள் அறுபது லட்சம் என எண்ணப்பட்டனர்.
Verse 9
मनुष्ये बाधका ये तु तन्नाशाय बभूव सः कर्तुं कर्मव्यवस्थानं मनुष्यो जायते हरिः
மனிதரைத் துன்புறுத்தும் எல்லா இடர்களையும் அழிக்கவே அவர் தோன்றினார். கர்ம-வ்யவஸ்தையை நிறுவுவதற்காக ஹரி மனிதராகப் பிறக்கிறார்.
Verse 10
देवासुराणां सङ्ग्रामा दायार्थं द्वादशाभवन् प्रथमो नारसिंहस्तु द्वितीयो वामनो रणः
தேவர்கள்-அசுரர்கள் போரில், தமக்குரிய நியாயப் பங்கைக் காக்கும் பொருட்டு, பன்னிரண்டு வெளிப்பாடுகள் நிகழ்ந்தன. முதலாவது நரசிம்மன்; இரண்டாவது போர்க்களத்தில் வாமனன்.
Verse 11
सङ्ग्रामस्त्वथ वाराहश् चतुर्थो ऽमृतमन्थनः तारकामयसङ्ग्रामः षष्ठो ह्य् आजीवको रणः
அதன்பின் ‘வாராஹ’ எனப்படும் போர் (வரிசையில்) நான்காவது; பின்னர் அமிர்த-மந்தனம். ‘தாரகாமய’ போர் ஆறாவது; மேலும் ‘ஆஜீவக’ எனப்படும் போரும் (எண்ணிக்கையில்) உள்ளது.
Verse 12
त्रैपुरश्चान्धकबधो नवमो वृत्रघातकः जितो हालाहलश्चाथ घोरः कोलाहलो रणः
அவர் திரிபுரத்தை அழித்தவர், அந்தகனை வதைத்தவர், வரிசையில் ஒன்பதாம் நாமம் உடையவர், வ்ருத்ரனை கொன்றவர். ஹாலாஹலத்தையும் வென்றவர்; அவர் பயங்கரன், ‘கோலாஹலம்’ மற்றும் ‘ரணம்’ எனப் புகழப்படுபவர்.
Verse 13
हिरण्यकशिपोश्चोरो विदार्य च नखैः पुरा नारसिंहो देवपालः प्रह्नादं कृतवान् नृपम्
முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களைப் பாதுகாக்கும் நரசிம்மன், தன் நகங்களால் தீய அடக்குமுறையாளர் ஹிரண்யகசிபுவை கிழித்தெறிந்து, பிரஹ்லாதனை அரசனாக்கினார்.
Verse 14
देवासुरे वामनश् च छलित्वा बलिमूर्जितम् महेन्द्राय ददौ राज्यं काश्यपो ऽदितिसम्भवः
தேவர்–அசுரர் மோதலில் வாமனன், வல்லமைமிக்க பலியை யுக்தியால் வஞ்சித்து, மகேந்திரன் (இந்திரன்)க்கு அரசாட்சியை மீட்டளித்தான்; அவன் அதிதியின் புதல்வன், காச்யப வம்சத்தவன்.
Verse 15
वराहस्तु हिरण्याक्षं हत्वा देवानपालयत् उज्जहार भुवं देवदेवैर् अभिष्टुतः
வராஹன் ஹிரண்யாக்ஷனை வதைத்து தேவர்களைப் பாதுகாத்தான்; தேவர்கள் மற்றும் தெய்வீகர்கள் போற்ற, பூமியை உயர்த்தி மீட்டெடுத்தான்.
Verse 16
मन्थानं मन्दरं कृत्वा नेत्रं कृत्वा तु वासुकिम् सुरासुरैश् च मथितं देवेभ्यश्चामृतं ददौ
மந்தரத்தை மத்துக் கம்பமாகவும், வாசுகியை கயிறாகவும் (நேத்ரமாகவும்) கொண்டு தேவரும் அசுரரும் கடலைக் கடைந்தனர்; அதிலிருந்து தேவர்களுக்கு அமிர்தம் அளிக்கப்பட்டது.
Verse 17
तारकामयसङ्ग्रामे तदा देवाश् च पालिताः निवार्येन्द्रं गुरून् देवान् दानवान्सोमवंशकृतम्
தாரகாமயப் போரில் அப்போது தேவர்கள் காக்கப்பட்டனர். இந்திரனையும் மதிக்கத்தக்க தேவர்குருக்களையும் தடுத்து, அவன் தானவர்களால் சோம (சந்திர) வம்சத்தை நிறுவச் செய்தான்.
Verse 18
विश्वामित्रवशिष्ठात्रिकवयश् च रणे सुरान् अपालयन्ते निर्वार्य रागद्वेषादिदानवान्
விசுவாமித்ரர், வசிஷ்டர் மற்றும் மூன்று கவிஞர்-ரிஷிகள் போரில் தேவர்களைப் பாதுகாத்தனர்; ஆசை, வெறுப்பு முதலியவற்றால் உந்தப்பட்ட தானவர்களைத் துரத்தினர்.
Verse 19
पृथ्वीरथे ब्रह्मयन्तुरीशस्य शरणो हरिः ददाह त्रिपुरं देवपालको दैत्यमर्दनः
பூமியை ரதமாகவும், பிரம்மனை சாரதியாகவும் கொண்டு, ஈசன் (சிவன்) அடைக்கலமான ஹரி—தேவர்களைப் பாதுகாப்பவன், தைத்தியங்களை அழிப்பவன்—திரிபுரத்தை எரித்தான்.
Verse 20
गौरीं जिहीर्षुणा रुद्रमन्धकेनार्दितं हरिः अनुरक्तश् च रेवत्यां चक्रेचान्धासुरार्दनम्
கௌரியை அபகரிக்க விரும்பிய அந்தகன் ருத்ரனைத் துன்புறுத்தினான்; அப்போது ஹரி—ரேவதியில் பற்றுடையவனாக இருந்தாலும்—அந்த (அந்தக) அசுரனை அழித்தான்.
Verse 21
अपां फेनमयो भूत्वा देवासुररणे हरन् वृत्रं देवहरं विष्णुर्देवधर्मानपालयत्
நீரின் நுரையென உருவெடுத்து, தேவர்-அசுரப் போரில் விஷ்ணு தேவர்களை கொள்ளையிடும் வ்ருத்ரனை வதைத்து, தேவர்தர்மத்தைப் பாதுகாத்தான்.
Verse 22
शाल्वादीन् दानवान् जित्वा हरिः परशुरामकः अपालयत् सुरादींश् च दुष्टक्षत्रं निहत्य च
சால்வ முதலிய தானவர்களை வென்று, ஹரி பரசுராம வடிவில் தேவர்கள் முதலியோரைக் காத்து, தீய க்ஷத்திரியக் கூட்டத்தையும் வதைத்தான்।
Verse 23
हालाहलं विषं दैत्यं निराकृत्य महेश्वरात् भयं निर्णाशयामास देवानां मधुसूदनः
தெய்வவிரோதியான ஹாலாஹல விஷத்தைத் தடுத்து, மகேஸ்வரன் தொடர்பாக தேவர்களுக்கு ஏற்பட்ட அச்சத்தை மதுசூதனன் முற்றிலும் நீக்கினான்।
Verse 24
देवासुरे रणे यश् च दैत्यः कोलाहलो जितः पालिताश् च सुराः सर्वे विष्णुना धर्मपालनात्
தேவர்-அசுரர் போரில் ‘கோலாஹல’ எனும் தைத்தியன் தோற்கடிக்கப்பட்டான்; தர்மத்தைப் பேணும் விஷ்ணு எல்லாத் தேவர்களையும் காத்தான்।
Verse 25
राजानो राजपुत्राश् च मुनयो देवता हरिः यदुक्तं यच्च नैवोक्तमवतारा हरेरिमे
அரசர்கள், அரசகுமாரர்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் (உண்மையில்) ஹரியே; கூறப்பட்டதும் கூறப்படாததும்—இவை அனைத்தும் ஹரியின் அவதாரங்களே।
Frequently Asked Questions
It uses vaṁśa (genealogy) to anchor avatāra theology in social history: dynastic continuity and protection of the Yādavas are presented as instruments for dharma-rakṣaṇa and the establishment of karma-vyavasthā.
It denotes the correct ordering and stabilization of prescribed duties and rites—Hari’s human birth is framed as a restorative intervention to re-establish dharmic conduct amid human suffering and disorder.
The chapter points to Narasiṁha (Hiraṇyakaśipu), Vāmana (Bali), Varāha (Hiraṇyākṣa), amṛta-manthana, Tārakāmaya, Tripura’s burning, Andhaka’s destruction, Vṛtra’s slaying, Paraśurāma’s conquest of hostile forces, the halāhala crisis, and the defeat of Kolāhala—framed as dharma-preserving acts.