Adhyaya 264

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे देवपूजावैश्वदेवबलिर्नाम त्रिषष्ट्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ चतुःषष्ठ्यधिअकद्विशततमो ऽध्यायः दिक्पालादिस्नानं अग्निर् उवाच सर्वार्थसाधनं स्नानं वक्ष्ये शान्तिकरं शृणु स्नापयेच्च सरित्तीरे ग्रहान् विष्णुं विचक्षणः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘தேவபூஜை, வைஶ்வதேவம் மற்றும் பலி’ எனும் 263ஆம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது 264ஆம் அதிகாரம்—‘திக்பாலர் முதலியோருக்கான ஸ்நான விதிகள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்: “எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும், அமைதியளிக்கும் ஸ்நானத்தைச் சொல்கிறேன்; கேள். அறிவுடையவன் நதிக்கரையில் விஷ்ணுவையும் கிரஹ தேவர்களையும் நினைந்து ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.”

Verse 2

सौरभेया इति क , घ , छ , ञ च पुष्पराशय इति ज , ट च देवालये ज्वरार्त्यादौ विनायकग्रहार्दिते विद्यार्थिनो ह्रदे गेहे जयकामस्य तीर्थके

‘சௌரபேயா’ என்பது க, ஘, ச, ஞ முதலிய எழுத்துகளால் தொடங்குவோருக்கான பெயர்க் குழு; ‘புஷ்பராஶய’ என்பது ஜ மற்றும் ட எழுத்துகளால் தொடங்குவோருக்கான பெயர்க் குழு. இவை கோவிலில், காய்ச்சல் முதலிய துன்பங்களில், விநாயக-கிரஹப் பீடையில், மாணவருக்காக, ஏரியில், வீட்டில், வெற்றியை விரும்புவோருக்காக, மேலும் தீர்த்தத்தில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 3

पद्मिन्यां स्नापयेन्नारीं गर्भो यस्याः स्रवेत्तथा अशोकसन्निधौ स्नायाज्जातो यस्या विनश्यति

கருச்சிதைவு ஏற்படும் பெண்ணை தாமரைத் தடாகத்தில் நீராடச் செய்ய வேண்டும். மேலும் பிறந்த குழந்தை மீண்டும் மீண்டும் இறக்கும் பெண் அசோக மரத்தின் அருகில் நீராட வேண்டும்.

Verse 4

पुष्पार्थिनाञ्च पुष्पाढ्ये पुत्रार्थिनाञ्च सागरे गृहसौभाग्यकामानां सर्वेषां विष्णुसन्निधौ

மலர்கள் வேண்டுவோர் மலர்செழிப்புள்ள இடத்தை நாட வேண்டும்; புதல்வர் வேண்டுவோர் கடலை (நீராடுதற்காக) நாட வேண்டும்; இல்லறச் செழிப்பு வேண்டுவோர்—உண்மையில் அனைவரும்—விஷ்ணுவின் சன்னிதியிலே நிறைவேற்றம் பெறுவர்.

Verse 5

वैष्णवे रेवतीपुष्ये सर्वेषां स्नानमुत्तमं स्नानकामस्य सप्ताहम्पूर्वमुत्सादनं स्मृतं

வைஷ்ணவ நாளில்—சந்திரன் ரேவதி அல்லது புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தில் இருக்கும் போது—அனைவருக்கும் நீராடுதல் மிகச் சிறந்தது எனக் கூறப்படுகிறது. நீராட விரும்புவோருக்கு ஏழு நாட்கள் முன்பே உத்ஸாதன (மையல்-சுத்திகரிப்பு) செய்ய வேண்டும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 6

पुनर् नवां रोचनाञ्च शताङ्गं गुरुणी त्वचं मधूकं रजनी द्वे च तगरन्नागकेशरम्

புனர்நவா, ரோசனா, சதாங்கம், குருணீயின் பட்டை, மதூக, ரஜனியின் இரு வகைகள், தகரம், நாககேசரம்—இவையும் (கலவையில்) சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 7

अम्बरीञ्चैव मञ्जिष्ठां मांसीयासकमर्दनैः प्रियङ्गुसर्षपं कुष्ठम्बलाम्ब्राह्मीञ्च कुङ्कुमं

அம்பரீ, மஞ்சிஷ்டா, மாம்ஸீ, யாசகம், மர்தனம்; மேலும் பிரியங்கு, கடுகு, குஷ்டம், பலா, பிராம்ஹீ, குங்குமம்—இவையும் (மையலில்) எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 8

पञ्चगव्यं शक्तुमिश्रं उद्वर्त्य स्नानमाचरेत् मण्डले कर्णिकायाञ्च विष्णुं ब्राह्मणमर्चयेत्

பஞ்சகவ்யத்தை வறுத்த யவமாவு (சக்து) உடன் கலந்து உடலில் உபட்டனமாகத் தடவி சுத்திக்காக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மண்டலத்தில், குறிப்பாக கர்ணிகையில், விஷ்ணுவை வழிபட்டு பிராமணனை மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

दक्षे वामे हरं पूर्वं पत्रे पूर्वादिके क्रमात् लिखेदिन्द्रादिकान्देवान् सायुधान् सहबान्धवान्

வலப்புறமும் இடப்புறமும் முதலில் ஹரன் (சிவன்) என்பதைக் குறிக்க வேண்டும். பின்னர் தாமரை இதழ்களில் கிழக்குத் திசையிலிருந்து வரிசையாக இந்திரன் முதலிய தேவர்களை அவரவர் ஆயுதங்களுடனும் உடன் இருப்போர்/பரிவாரத்துடனும் எழுத வேண்டும்.

Verse 10

स्नानमण्डलकान् दिक्षु कुर्याच्चैव विदिक्षु च विष्णुब्रह्मेशशक्रादींस्तदस्त्राण्यर्च्य होमयेत्

திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் ஸ்நான-மண்டலங்களை அமைக்க வேண்டும். விஷ்ணு, பிரம்மா, ஈசன் (சிவன்), சக்ரன் (இந்திரன்) முதலியோரை அவரவர் அஸ்திர-மந்திரங்களுடன் வழிபட்டு, பின்னர் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

एकैकस्य त्वष्टशतं समिधस्तु तिलान् धृतं भद्रः सुभद्रः सिद्धार्थः कलसाः पुष्टिवर्धनाः

ஒவ்வொரு செயற்கும் சமிதைகள் எட்டுநூறு இருக்க வேண்டும்; எள்ளும் நெய்யும் ஆஹுதியாக அளிக்க வேண்டும். கலசங்கள் ‘பத்ர’, ‘சுபத்ர’, ‘ஸித்தார்த்த’ என அமைந்து, புஷ்டி மற்றும் செழிப்பை வளர்க்கும்.

Verse 12

अमोघश्चित्रभानुश् च पर्जन्यो ऽथ सुदर्शनः स्थापयेत्तु वटानेनान् साश्विरुद्रमरुद्गणान्

‘அமோக’, ‘சித்ரபானு’, ‘பர்ஜன்ய’, பின்னர் ‘சுதர்சன’—இவர்களை இந்த வட்ட (வட) அமைப்பின்படி நிறுவ வேண்டும்; அத்துடன் அச்வினி இரட்டையர், ருத்ரன், மருத் கணங்களையும் சேர்த்து நிறுவ வேண்டும்.

Verse 13

सहवाहनानिति घ , ज च विश्वे देवस् तथा दैत्या वसवो मुनयस् तथा आवेशयन्तु सुप्रीतास् तथान्या अपि देवताः

“வாகனங்களுடன்” — ‘க’ (‘஘’) மற்றும் ‘ஜ’ என்ற விதியும் அப்படியே. விஶ்வேதேவர்கள், தைத்யர்கள், வசுக்கள், முனிவர்கள் மகிழ்ந்து இக்கர்ம/மண்டலத்தில் புகுவாராக; பிற தேவதைகளும் அவ்வாறே புகுவாராக.

Verse 14

ओषधीर् निक्षिपेत् कुम्भे जयन्तीं विजयां जयां शतावरीं शतपुष्पां विष्णुक्रान्तापराजिताम्

கும்பத்தில் மூலிகைகளை இட வேண்டும்—ஜயந்தீ, விஜயா, ஜயா, சதாவரி, சதபுஷ்பா, மற்றும் விஷ்ணுக்ராந்தா (அபராஜிதா).

Verse 15

ज्योतिष्मतीमतिबलाञ्चन्दनोशीरकेशरं कस्तूरिकाञ्च कर्पूरं बालकं पत्रकं त्वचं

ஜ்யோதிஷ்மதி, அதிபலா, சந்தனம், உசீரம், கேசரம், கஸ்தூரி, கற்பூரம், பாலகம், பத்திரகம், த்வசம் (பட்டை)—இவற்றை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 16

जातीफलं लवङ्गञ्च मृत्तिकां पञ्चगव्यकं भद्रपीठे स्थितं साध्यं स्नापयेयुर्द्विजा बलात्

ஜாதிபலம், லவங்கம், மண், பஞ்சகவ்யம் ஆகியவற்றுடன்—பத்ரபீடத்தில் உள்ள சாத்யத்தை த்விஜர்கள் உறுதியாக ஸ்நாபனம்/அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

राजाभिषेकमन्त्रोक्तदेवानां होमकाः पृथक् पूर्णाहुतिन्ततो दत्वा गुरवे दक्षिणां ददेत्

ராஜாபிஷேக மந்திரங்களில் கூறப்பட்ட தேவதைகளுக்குத் தனித்தனியாக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் பூர்ணாஹுதி அளித்து குருவுக்கு தக்ஷிணை வழங்க வேண்டும்.

Verse 18

इन्द्रो ऽभिषिक्तो गुरुणा पुरा दैत्यान् जघान ह दिक्पालस्नानङ्कथितं संग्रामादौ जयादिकं

குருவால் முன்பு அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட இந்திரன் தைத்யர்களை ஒருகாலத்தில் வதைத்தான். ஆகவே திக்பால ஸ்நான விதி கூறப்பட்டது; அது போரின் தொடக்கத்திலேயே வெற்றி முதலான மங்கள பலன்களை அளிக்கும்.