Adhyaya 262

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अथर्वविधानं नामैकषष्ट्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः क्रुद्धं भूपं प्रसादयेदिति घ , ज , झ च अथ द्विषष्ठ्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः उत्पातशान्तिः पुष्कर उवाच श्रीसूक्तं प्रतिवेदञ्च ज्ञेयं लक्ष्मीविवर्धनं हिरण्यवर्णा हरिणीमृचः पञ्चदश श्रियः

அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘அதர்வவிதானம்’ எனப்படும் 261ஆம் அத்தியாயம் (மேலும் ‘கோபமுற்ற அரசனை சமாதானப்படுத்த வேண்டும்’ எனக் கூறும் ஘, ஜ, ஝ குறியிடப்பட்ட பகுதிகளும்) உள்ளது. இப்போது 262ஆம் அத்தியாயம் ‘உத்பாத-சாந்தி’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—ஸ்ரீஸூக்தமும் பிரதிவேதமும் லக்ஷ்மி வளர்க்கும் என அறிய வேண்டும்; ‘ஹிரண்யவர்ணா’ முதலான பதினைந்து ரிக் ஸ்ரீஸூக்தம் ஆகும்।

Verse 2

रथेष्वक्षेषु वाजेति चतस्रो यजुषि श्रियः स्रावन्तीयं तथा साम श्रीसूक्तं सामवेदके

யஜுர்வேதத்தில் ‘ரதேஷு’, ‘அக்ஷேஷு’, ‘வாஜேதி’ முதலிய யஜுஸ் வாக்கியங்களில் ஸ்ரீயை அழைக்கும் நான்கு மந்திரங்கள் உள்ளன. அதுபோல சாமவேதப் பாடபேதத்தில் ‘ஸ்ராவந்தீய’ எனும் சாமனும், ஸ்ரீஸூக்தமும் உள்ளது।

Verse 3

श्रियं धातर्मयि धेहि प्राक्तमाथर्वणे तथा श्रीसूक्तं यो जपेद्भक्त्या हुत्वा श्रीस्तस्य वै भवेत्

‘தாத்ரே! என்னுள் ஸ்ரீயை நிறுவு’—இது பழமையான அதர்வண மரபிலும் கூறப்படுகிறது. யார் பக்தியுடன் ஸ்ரீஸூக்தத்தை ஜபித்து ஹோமம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு நிச்சயமாக ஸ்ரீ (செல்வம்) உண்டாகும்।

Verse 4

पद्मानि चाथ विल्वानि हुत्वाज्यं वा तिलान् श्रियः एकन्तु पौरुषं सूक्तं प्रतिवेदन्तु सर्वदं

ஸ்ரீயை அடைய தாமரைகள், வில்வ இலைகளை அர்ப்பணித்து—அல்லது நெய் அல்லது எள்ளை ஆஹுதியாக அளித்து—சிறப்பாக பௌருஷ ஸூக்தத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; பிரதிவேதம் எப்போதும் அனைத்துப் பலன்களையும் தருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 5

सूक्तेन द्दद्यान्निष्पापो ह्य् एकैकया जलाञ्जलिं स्नात एकैकया पुष्पं विष्णोर्दत्वाघहा भवेत्

சூக்தத்துடன் கூடிய தானம் செய்தால் மனிதன் பாவமற்றவன் ஆவான். நீராடி, ஒவ்வொரு முறையும் ஒருகையால் நீராஞ்சலி அளித்து, விஷ்ணுவிற்கு ஒவ்வொரு மலரையும் அர்ப்பணித்தால் பாவநாசகன் ஆவான்.

Verse 6

स्नात एकैकया दत्वा फलं स्यात् सर्वकामभाक् महापापोपपान्तो भवेज्जप्त्वा तु पौरुषं

நீராடிய பின் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு (நாணயம்/பொருள்) தானம் செய்தால் அதன் பலனைப் பெற்று எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவான். ‘பௌருஷ’ மந்திரத்தை ஜபித்தால் மகாபாபங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைவான்.

Verse 7

कृच्छ्रैर् विशुद्धो जप्त्वा च हुत्वा स्नात्वाथ सर्वभाक् अष्टादशभ्यः शान्तिभ्यस्तिस्रो ऽन्याः शान्तयो वराः

க்ருச்ச்ர விரதம் முதலியவற்றால் தூய்மையடைந்து, பின்னர் ஜபம் செய்து, ஹோமம் செய்து, நீராடினால் அவன் எல்லா (கிரியை/பலன்) களுக்கும் உரிமையுடையவன் ஆவான். பதினெட்டு சாந்திகளுக்கு அப்பால் மேலும் மூன்று சிறந்த சாந்திகள் உள்ளன.

Verse 8

अमृता चाभयवा सौम्या सर्वोत्पातविमर्दनाः अमृता सर्वदवत्या अभया ब्रह्मदैवता

‘அம்ருதா’, ‘அபயா’, ‘சௌம்யா’—இவை எல்லா வகை உற்பாதம்/அபசகுனத்தையும் அழிப்பவை. அம்ருதா எப்போதும் காப்பவள்; அபயாவின் அதிஷ்டாத்ரி தெய்வம் பிரம்மா.

Verse 9

सौम्या च सर्वदैवत्या एका स्यात्सर्वकामदा ह्य् एकैकश इति क , घ , छ , ञ च अभयाया मणिः कार्यो वरुणस्य भृगूत्तम

‘சௌம்யா’ எல்லாத் தெய்வங்களுடனும் தொடர்புடையது; அது ஒன்றே ஆனாலும் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. ‘ஒவ்வொன்றாக’—இது க, ஘, ச, ஞ என்ற எழுத்துகளால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ஓ ப்ருகு குலத்திற் சிறந்தவரே, வருணனுக்காக ‘அபயா’வின் பாதுகாப்பு மணி செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 10

शतकाण्डो ऽमृतायाश् च सौम्यायाः शङ्कजो मणिः तद्दैवत्यास् तथा मन्त्राः सिद्धौ स्यान्मणिबन्धनं

அம்ருதா தேவிக்குச் ‘சதகாண்ட’ மணி; சௌம்யா தேவிக்குச் சங்கத்தில் பிறந்த (சங்கஜ) மணி. அந்தந்த தெய்வங்களுக்குரிய மந்திரங்கள் முறையாகச் சித்தியடைந்தால், மணியைப் பிணைத்து அணியும் (மணிபந்தனம்) செயல் பலன் தரும்.

Verse 11

दिव्यान्तरीक्षभौमादिसमुत्पातार्दना इमाः दिव्यान्तरीक्षभौमन्तु अद्भुतं त्रिविधं शृणु

இவை திவ்யம், அந்தரிக்ஷம், பௌமம் ஆகிய மூன்று நிலைகளில் தோன்றும் பேரிடர் விளைவிக்கும் அபசகுனங்கள். இப்போது திவ்ய–அந்தரிக்ஷ–பௌம என்ற வேறுபாட்டால் ‘அத்புத’ (அறிகுறி) மூவகைப் பிரிவை கேள்.

Verse 12

ग्रहर्क्षवैकृतं दिव्यमान्तरीक्षन्निबोध मे उल्कापातश् च दिग्दाहः परिवेशस्तथैव च

கிரக-நட்சத்திர விகாரங்களால் உண்டாகும் திவ்யமும் அந்தரிக்ஷமும் சார்ந்த அறிகுறிகளை என்னிடமிருந்து அறிக: உல்காபாதம் (விண்கல் வீழ்ச்சி), திசைகள் எரிதல்/சிவத்தல், மற்றும் பரிவேஷம் (வளையம்/ஹேலோ) தோன்றுதல்.

Verse 13

गन्धर्वनगरञ्चैव वृष्टिश् च विकृता च या चरस्थिरभवं भूमौ भूकम्पमपि भूमिजं

கந்தர்வநகரம் தோன்றுதல் (மிராஜ் போன்ற நகரத் தோற்றம்) மற்றும் விக்ருத/அசாதாரண மழை; மேலும் பூமியில் அசையும்-அசையாத அனைத்திலும் தாக்கம் செய்யும் நிலநடுக்கம்—இது பூமிஜ (பூமியில் பிறந்த) உபத்ரவம்.

Verse 14

सप्ताहाभ्यनतरे वृष्टावद्भुतं भयकृद्भवेत् शान्तिं विना त्रिभिर्वषैर् अद्भुतं भयकृद्भवेत्

ஒரு வாரத்திற்குள் அசாதாரண/அகால மழை என்ற அத்புதம் நிகழ்ந்தால் அது பயம் தரும். மேலும் சாந்தி (சாந்திகர்மம்) செய்யாவிட்டால் மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் அந்த அத்புதம் பயங்கர பலனை அளிக்கும்.

Verse 15

देवतार्चाः प्रनृत्यन्ति वेपन्ते प्रज्वलन्ति च आरठन्ति च रोदन्ति प्रस्विद्यन्ते हसन्ति च

வழிபாட்டிலுள்ள தெய்வப் பிரதிமைகள் நடனமாடி, நடுங்கி, ஜ்வலிப்பதுபோல் ஒளிர்கின்றன; அவை அலறி, அழுது, வியர்த்து, சிரிக்கவும் செய்கின்றன।

Verse 16

अर्चाविकारोपशमो ऽभ्यर्च्य हुत्वा प्रजापतेः अनग्निर्दीप्यते यत्र राष्ट्रे च भृशनिस्वनं

பிரஜாபதியை முறையாக வழிபட்டு ஹோமம் செய்தால் அர்ச்சையில் தோன்றும் குறைகள் அமைதியடையும்; மேலும் அந்த நாட்டில் தீ இல்லாமலேயே ஜ்வலிப்பதுபோல் தோன்றுதல், பேரொலி கர்ஜனை கேட்குதல்—இவை யாகத்தின் பலன் வெளிப்படும் வலிய அறிகுறிகள் எனக் கொள்ளப்படும்।

Verse 17

न दीप्यते चेन्धनवांस्तद्राष्ट्रं पाड्यते नृपैः अग्निवैकृत्यशमनमग्निमन्त्रैश् च भार्गव

எரிபொருள் இருந்தும் தீ எரியாவிட்டால், அந்த நாடு அரசர்களால் துன்புறுத்தப்படும். ஓ பார்கவா! தீயின் இத்தகைய அசாதாரண நிலைகளை அக்னி மந்திரங்களால் சாந்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

अकाले फलिता वृक्षाः क्षीरं रक्तं स्रवन्ति च वृक्षोत्पातप्रशमनं शिवं पूज्य च कारयेत्

மரங்கள் காலமல்லாத போது கனியளித்து, அவற்றிலிருந்து பால் அல்லது இரத்தம் சுரந்தால், அத்தகைய மர-அபசகுனத்தை நீக்க சிவபூஜை நடத்த வேண்டும்।

Verse 19

अतिवृष्टिरनावृष्टिर्दुर्भिक्षायोभयं मतं सिद्ध्या इति घ , ञ च देवताश्चेति ख , छ च आवटन्तीति ख , घ , छ , ञ च अनृतौ त्रिदिनारब्धवृष्टिर्ज्ञेया भयाय हि

அதிக மழையும் மழையின்மையும்—இரண்டும் பஞ்சத்திற்குக் காரணம் எனக் கருதப்படுகின்றன; மேலும் பருவத்துக்கு மாறாக மூன்று நாட்கள் தொடங்கி தொடரும் மழையும் நிச்சயமாக அபாயத்தின் அறிகுறி என அறிய வேண்டும்।

Verse 20

वृष्टिवैकृत्यनाशः स्यात्पर्जण्येन्द्वर्कपूजनात् नगरादपसर्पन्ते समीपमुपयान्ति च

பர்ஜன்யன், சந்திரன், சூரியன் ஆகியோரின் பூஜையால் மழையின் விகாரம் நீங்கும்; அப்போது (தீய சக்திகள்) நகரத்திலிருந்து விலகி, அனுகூலமாக அருகே வருகின்றன।

Verse 21

नद्यो ह्रदप्रश्रवणा विरसाश् च भवन्ति च शलिलाशयवैकृत्ये जप्तव्यो वारुणो मनुः

ஆறுகள், ஏரிகள், ஊற்றுகளும் சுவையற்ற (குணமற்ற)தாக ஆகின்றன; நீர்த்தேக்கங்களில் விகாரம் ஏற்பட்டால் வருண மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 22

अकालप्रसवा नार्यः कालतो वाप्रजास् तथा विकृतप्रसवाश् चैव युग्मप्रसवनादिकं

பெண்களுக்கு காலமற்ற பிரசவம் ஏற்படலாம்; காலத்திற்கேற்றபடி பிள்ளையும் பிறக்கலாம்; மேலும் விகாரமான பிரசவங்கள்—இரட்டைப் பிறப்பு முதலியன—உண்டாகும்।

Verse 23

स्त्रीणां प्रसववैकृत्ये स्त्रीविप्रादिं प्रपूजयेत् वडवा हस्तिनी गौर्वा यदि युग्मं प्रसूयते

பெண்களின் பிரசவத்தில் விகாரம் ஏற்பட்டால் பெண் பிராமணியை முதலியவர்களை விதிப்படி பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும்; மேலும் குதிரைமாதா, யானைமாதா அல்லது பசு இரட்டைப் பிறப்பை ஈன்றாலும் அதே சாந்தி-மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 24

विजात्यं विकृतं वापि षड्भिर्मासैर् म्रियेत वै विकृतं वा प्रसूयन्ते परचक्रभयं भवेत्

சந்ததி அயலினத்ததாக (விஜாத்ய) அல்லது விகாரமுடையதாக இருந்தால், அது நிச்சயமாக ஆறு மாதங்களில் இறந்து விடும்; அல்லது விகாரமான குட்டிகள் பிறந்தால் பகைவர் படையால் அச்சம் உண்டாகும்।

Verse 25

होमः प्रसूतिवैकृत्ये जपो विप्रादिपूजनं यानि यानान्ययुक्तानि युक्तानि न वहन्ति च

பிரசவத்தில் குறைபாடு அல்லது சிக்கல் ஏற்பட்டால் ஹோமம் செய்யவும், ஜபம் செய்யவும், பிராமணர் முதலிய தகுதியானவர்களைப் பூஜிக்கவும் வேண்டும். முறையாக பொருத்தப்படாத வாகனங்கள், பின்னர் பொருத்தினாலும் பாரம் சுமக்காது.

Verse 26

आकाशे तूर्यनादाश् च महद्भयमुपस्थितं प्रविशन्ति यदा ग्राममारण्या मृगपक्षिणः

வானில் தூர்யம் (முரசு-துருத்தி) போன்ற ஒலிகள் முழங்க, காட்டிலுள்ள மிருகங்களும் பறவைகளும் கிராமத்திற்குள் நுழைந்தால், பெரும் அபாயம் எழுந்து அருகில் வந்துள்ளது என அறிய வேண்டும்.

Verse 27

अरण्यं यान्ति वा ग्राम्याः जलं यान्ति स्थलोद्भवाः स्थलं वा जलजा यान्ति राजद्वारादिके शिवाः

கிராமத்தில் வாழும் உயிர்கள் காட்டிற்குச் செல்லுதல், நிலத்தில் பிறந்தவை நீருக்குச் செல்லுதல், நீரில் பிறந்தவை நிலத்திற்குவருதல்—இவை அரசவாசல் போன்ற பொதுஇடங்களில் காணப்பட்டால் அவை சுப நிமித்தங்களாகக் கருதப்படும்.

Verse 28

प्रदोषे कुक्कुटो वासे शिवा चार्कोदये भवेत् गृहङ्कपोतः प्रविशेत् क्रव्याहा मूर्ध्नि लीयते

மாலைப் பொழுதில் (பிரதோஷம்) வீட்டிற்குள் சேவல் கூவினால், அல்லது சூரியோதயத்தில் நரி ஊளையிட்டால்—இவை அபசகுனங்கள். புறா வீட்டிற்குள் நுழைந்தாலும், மாமிசம் உண்ணும் பறவை தலைமேல் அமர்ந்தாலும், அவையும் அசுபக் குறிகளே.

Verse 29

मधुरां मक्षिकां कुर्यात् काको मैथुनगो दृशि प्रासादतोरणोद्यानद्वारप्राकारवेश्मनां

இனிமையாகத் தேனீ தோன்றினால் அது சுபமாகக் கொள்ள வேண்டும்; ஆனால் காகம் இணைவு செய்கின்ற நிலையில் காணப்பட்டால், அது அரண்மனை, தோரணம், தோட்டம், வாசல், மதில் மற்றும் இல்லங்கள் தொடர்பான நிமித்தமாக (சகுனமாக) கருதப்படும்.

Verse 30

अनिमित्तन्तु पतनं दृढानां राजमृत्यवे रजसा वाथ धूमेन दिशो यत्र समाकुलाः

எந்தத் தெளிவான காரணமும் இன்றி உறுதியானவர்களும் வீழ்ந்து, திசைகள் தூசி அல்லது புகையால் கலங்கினால்—அது அரசன் மரணத்தின் அபசகுனம் என அறிய வேண்டும்।

Verse 31

केतूदयोपरागौ च छिद्रता शशिसूर्ययोः ग्रहर्क्षविकृतिर्यत्र तत्रापि भयमादिशेत्

எங்கே வால்நட்சத்திர உதயம், கிரகணம், சந்திரன்–சூரியனில் துளையிட்டதுபோன்ற குறை, மேலும் கிரக–நட்சத்திரங்களில் விகாரம் நிகழுமோ—அங்கேயும் அச்சமும் ஆபத்தும் என அறிவிக்க வேண்டும்।

Verse 32

अग्निर्यत्र म दीप्येत स्रवन्ते चोदकम्भकाः मृतिर्भयं शून्यतादिरुत्पातानां फलम्भवेत्

எங்கே தீ எரியாமல் போகிறதோ, நீர்க்குடங்கள் ஒழுகத் தொடங்குகிறதோ—அத்தகைய உற்பாதங்களின் பலன் மரணம், அச்சம், வெறுமை (பாழ்மை) முதலியன ஆகும்।

Verse 33

द्विजदेवादिपूजाभ्यः शान्तिर्जप्यैस्तु होमतः

இருபிறப்பினர் (பிராமணர்) மற்றும் தேவர்கள் முதலியோரின் பூஜையால் சாந்தி உண்டாகும்; ஜபமும் ஹோமமும் செய்தாலும் சாந்தி நிறைவேறும்।