Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 124
ततश्चांतर्दधे सद्यः प्रहसन्निव केशवः । कुयोगिन इव स्वामी सदा बुद्धिमतां वरः
tataścāṃtardadhe sadyaḥ prahasanniva keśavaḥ | kuyogina iva svāmī sadā buddhimatāṃ varaḥ
ထို့နောက် ကေရှဝသည် ချက်ချင်း မျက်စိမှောက်ကွယ်သွား၍ အပြုံးတစ်စုံတစ်ရာဖြင့်တူ၏—မမှန်ကန်သော ယောဂီ၏ လေ့ကျင့်မှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်သော သခင်အမှန်ကဲ့သို့၊ ဉာဏ်ရှိသူတို့အနက် အမြဲ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်တော်မူ၏။
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to the sages (deduced)
Scene: Keśava smiles subtly and disappears—his form dissolving into luminous space—while a misguided yogin-like figure reaches outward in frustration; the contrast highlights serene mastery versus grasping effort.
FAQs
The Lord is grasped by right discipline and devotion; false or misdirected practice (kuyoga) cannot ‘hold’ Him.
No tīrtha is specified in this verse; the focus is theological instruction through simile.
None explicitly; the verse implies the necessity of proper yoga/bhakti rather than giving a concrete rite.