Sarga 24
गङ्गा–सरयू-सङ्गमः, मलद–करूश-देशकथा, ताटकावनप्रवेशोपदेशः (The Confluence of Gaṅgā and Sarayū; the Tale of Malada–Karūśa; Counsel on Tātakā’s Forest)
बालकाण्ड
ஒளிமிகு விடியற்காலையில் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் தங்கள் நித்திய கர்மங்களை நிறைவேற்றி விஸ்வாமித்ரருடன் நதிக்கரைக்கு சென்றனர். தவசிகள் மங்களமான படகை அளிக்க, அனைவரும் கங்கையை கடந்தனர். நடுநீரில் பேரொலி கேட்டபோது ராமன் காரணம் வினவ, விஸ்வாமித்ரர்—கங்கை சரயுவை அணுகி சங்கமம் நோக்கிச் செல்லும் இடத்தில் இவ்வாறு கர்ஜனை போன்ற ஒலி எழும்; ஆகவே ஒருமனத்துடன் இரு நதிகளுக்கும் வணங்கு—என்று உபதேசித்தார். இரு சகோதரரும் பக்தியுடன் கங்கை-சரயுவுக்கு प्रणாமம் செய்து தென் கரையை அடைந்தனர். அங்கே காலடி படாத, அச்சமூட்டும் காடு தோன்றியது—அடர்ந்த மரங்கள், அபசகுனமான மிருகப் பறவைகளின் குரல்கள், பயம் நிறைந்த சூழல். ராமன் கேட்டபோது விஸ்வாமித்ரர் அந்த நாட்டின் பழைய செழிப்பைச் சொன்னார்—மலத, கரூஷம்—தேவச் சிற்பிகளால் அமைக்கப்பட்டதுபோல். வ்ருத்ரவதத்திற்குப் பின் இந்திரன் சுத்தி பெற்றபோது இந்நிலம் வரம் பெற்று அந்தப் பெயர்களால் புகழ்பெற்றது என்றும் கூறினார். காலப்போக்கில் மாரீசனின் தாய், உருவமாற்றம் செய்யும் கொடிய யக்ஷிணி தாடகா அந்தப் பகுதியை கைப்பற்றி மக்களை அச்சுறுத்தி வழியைத் தடுத்தாள். அப்போது விஸ்வாமித்ரர் ராமனை—தவசரின் அனுமதியுடன் இது தர்மக் கடமை; உன் வீரத்தால் இந்த ‘முள்ளை’ அகற்றி நாட்டிற்கு பாதுகாப்பை மீட்டளி—என்று ஆணையிட்டார்.
Shlokas
Verse 1
तत: प्रभाते विमले कृताह्निकमरिन्दमौ।विश्वामित्रं पुरस्कृत्य नद्यास्तीरमुपागतौ।।1.24.1।।
பின்னர் தூய விடியற்காலையில் காலை வழிபாடுகளைச் செய்து, பகைவரை அடக்கும் அந்த இருவரும் (ராமன்-லக்ஷ்மணன்) விச்வாமித்ரரை முன்னிட்டு நதிக்கரையை அடைந்தனர்.
Verse 2
ते च सर्वे महात्मानो मुनयस्संश्रितव्रता:।उपस्थाप्य शुभां नावं विश्वामित्रमथाब्रुवन्।।1.24.2।।
அப்போது விரதநிஷ்டையுடைய அந்த மகாத்ம முனிவர்கள் அனைவரும் மங்களமான படகைத் தயாராக்கி விஸ்வாமித்ரரிடம் கூறினர்।
Verse 3
आरोहतु भवान्नावं राजपुत्रपुरस्कृत:।अरिष्टं गच्छ पन्थानं मा भूत्कालविपर्यय:।।1.24.3।।
இளவரசர்களை முன்னணியாக வைத்து, வணக்கத்திற்குரியவரே, நீங்கள் படகில் ஏறுங்கள். அபாயமற்ற பாதையில் செல்லுங்கள்; காலத் தாமதம் ஏற்படாதிருக்கட்டும்.
Verse 4
विश्वामित्रस्तथेत्युक्तवा तानृषीनभिपूज्य च।ततार सहितस्ताभ्यां सरितं सागरङ्गमाम्।।1.24.4।।
விசுவாமித்திரர் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி அந்த முனிவர்களை வணங்கி மரியாதை செய்தார்; பின்னர் இரு இளவரசர்களுடன் கடல்நோக்கிச் செல்லும் அந்த நதியைத் தாண்டினார்.
Verse 5
ततश्शुश्राव वै शब्दमतिसंरम्भवर्धितम्।मध्यमागम्य तोयस्य सह राम:कनीयसा।।1.24.5।।
பின்னர் நீரின் நடுப்பகுதிக்கு வந்தபோது, ராமன் தன் இளைய சகோதரனுடன் சேர்ந்து, நதியின் கடும் வேகத்தால் மேலும் பெருகிய கர்ஜனை போன்ற ஒலியைக் கேட்டான்.
Verse 6
अथ रामस्सरिन्मध्ये पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम्।वारिणो भिद्यमानस्य किमयं तुमुलो ध्वनि:।।1.24.6।।
அப்போது நதியின் நடுவில் ராமன் முனிவருள் சிறந்தவரை வினவினான்— “நீர் பிளந்து விடுவது போல இத்தகைய பேரொலி ஏன் எழுகிறது?”
Verse 7
राघवस्य वचश्श्रुत्वा कौतूहलसमन्वित:।कथयामास धर्मात्मा तस्य शब्दस्य निश्चयम्।।1.24.7।।
ராகவனின் ஆவல்மிகு சொற்களை கேட்ட தர்மாத்மா விஸ்வாமித்ரர், அந்த ஒலியின் உண்மையான காரணத்தையும் தீர்மானத்தையும் விளக்கினார்.
Verse 8
कैलासपर्वते राम मनसा निर्मितं सर:।ब्रह्मणा नरशार्दूल तेनेदं मानसं सर:।।1.24.8।।
ஓ ராமா, நரசார்தூலா! கைலாசப் பர்வதத்தில் பிரம்மா மனவலிமையால் ஒரு ஏரியை உருவாக்கினார்; ஆகவே இது ‘மானஸ சரோவர்’ என அழைக்கப்படுகிறது.
Verse 9
तस्मात्सुस्राव सरसस्सायोध्यामुपगूहते ।सर प्रवृत्ता सरयू: पुण्या ब्रह्मसरश्च्युता।।1.24.9।।
அந்த சரோவரத்திலிருந்து ஒரு புனிதப் பெருக்கம் வெளிப்பட்டது; அது அயோத்தியை அணைத்துக் கொள்வதுபோல் ஓடுகிறது. சரோவரத்திலிருந்து தோன்றியதால் அது ‘சரயூ’ எனப்படுகிறது; பிரம்மாவின் சரோவரத்திலிருந்து பிறந்ததால் அது மிகப் புனிதமானது.
Verse 10
तस्यायमतुलश्शब्दो जाह्नवीमभिवर्तते।वारिसङ्क्षोभजो राम प्रणामं नियत:कुरु।।1.24.10।।
ஜாஹ்னவி (கங்கை) நெருங்கும்போது நீரின் மோதல்-கலக்கத்தால் இந்த ஒப்பற்ற முழக்கம் எழுகிறது. ராமா, மனத்தை அடக்கி பக்தியுடன் வணக்கம் செலுத்து.
Verse 11
ताभ्यां तु तावुभौ कृत्वा प्रणाममतिधार्मिकौ।तीरं दक्षिणमासाद्य जग्मतुर्लघुविक्रमौ।।1.24.11।।
அந்த இரு மிகத் தர்மநிஷ்டர்கள் இரு நதிகளுக்கும் வணங்கி, தென் கரையை அடைந்து, விரைந்த வீரத்துடன் முன்னே சென்றனர்॥
Verse 12
स वनं घोरसङ्काशं दृष्ट्वा नृपवरात्मज:।अविप्रहतमैक्ष्वाक: पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम्।।1.24.12।।
அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய, யாரும் நடக்காததுபோல் தோன்றிய அந்த வனத்தைப் பார்த்து, சிறந்த அரசனின் மகனான இக்ஷ்வாகுக் குமாரன் ராமன் முனிவருள் சிறந்தவரை வினவினான்॥
Verse 13
अहो वनमिदं दुर्गं झिल्लिकागणनादितम्।भैरवैश्शपदै: पूर्णं शकुन्तैर्दारुणारुतै:।।1.24.13।।
அய்யோ! இந்த வனம் மிகத் தாண்ட இயலாதது; சில்லிக்கைகளின் (சிற்றெறும்புப் பூச்சிகளின்) கூட்டநாதம் இடையறாது ஒலிக்கிறது. பயங்கர மிருகங்களால் நிரம்பி, கடுமையான குரலுடைய பறவைகளாலும் நிறைந்துள்ளது॥
Verse 14
नानाप्रकारैश्शकुनै र्वाश्यद्भिर्भैरवस्वनै:।सिंहव्याघ्रवराहैश्च वारणैश्चोपशोभितम्।।1.24.14।।
பலவகைப் பறவைகளின் அச்சமூட்டும் கூச்சலால் இது முழங்குகிறது. சிங்கம், புலி, வராகம், யானைகள் ஆகியவற்றால் நிரம்பி, இந்த வனம் மேலும் பயங்கரமாகத் தோன்றுகிறது॥
Verse 15
धवाश्वकर्णककुभैर्बिल्वतिन्दुकपाटलै:। सङ्कीर्णं बदरीभिश्च किन्न्वेतद्दारुणं वनम्।।1.24.15।।
தவம், அஷ்வகர்ணம், ககுபம், பில்வம், திந்துகம், பாடலம் ஆகிய மரங்களால் இது அடர்ந்துள்ளது. பதரீச் செடிகளாலும் நிரம்பியுள்ளது—அப்படியெனில் இந்தக் கொடிய வனம் என்ன?॥
Verse 16
तमुवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनि:।श्रूयतां वत्स काकुत्स्थ यस्यैतद्दारुणं वनम्।।1.24.16।।
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான மகாமுனி விஸ்வாமித்ரர் அவரிடம் கூறினார்— “காகுத்ஸ்த வத்ஸா, கேள்; இந்தக் கொடிய வனம் யாருடையது என்பதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।”
Verse 17
एतौ जनपदौ स्फीतौ पूर्वमास्तां नरोत्तम।मलदाश्च करूशाश्च देवनिर्माणनिर्मितौ।।1.24.17।।
“மனிதர்களில் சிறந்தவனே, முற்காலத்தில் இங்கே மலதா, கரூஷா எனும் இரண்டு செழிப்பான நாடுகள் இருந்தன; அவை தேவர்களின் திவ்யக் கலைஞர்களால் அமைக்கப்பட்டவை।”
Verse 18
पुरा वृत्रवधे राम मलेन समभिप्लुतम्।क्षुधा चैव सहस्राक्षं ब्रह्महत्या समाविशत्।।1.24.18।।
“ராமா, முற்காலத்தில் வ்ருத்ரவதத்திற்குப் பின் ஆயிரக்கண் இந்திரனை பிரம்மஹத்தியா பாவம் பற்றிக் கொண்டது; அவன் மாசால் மூடப்பட்டு, பசியாலும் வாட்டமுற்றான்।”
Verse 19
तमिन्द्रं स्नापयन् देवा ऋषयश्च तपोधना:।कलशैस्स्नापयामासुर्मलं चास्य प्रमोचयन्।।1.24.19।।
தபோதனமான ரிஷிகளுடன் தேவர்கள் கலசநீரால் இந்திரனை நீராட்டி, அவனுடைய மாசை நீக்கினர்।
Verse 20
इह भूम्यां मलं दत्वा दत्वा कारूशमेव च।शरीरजं महेन्द्रस्य ततो हर्षं प्रपेदिरे।।1.24.20।।
இங்கே இந்தப் பூமியில் மகேந்திரன் (இந்திரன்) தன் உடலிலிருந்து உண்டான மாசையும் பசியையும் விட்டு நீங்கச் செய்தான்; அதன் பின் தேவர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.
Verse 21
निर्मलो निष्करूशश्च शुचिरिंन्द्रो यदाभवत्।ददौ देशस्य सुप्रीतो वरं प्रभुरनुत्तमम्।।1.24.21।।
இந்திரன் மாசற்றவனாகவும் பசியற்றவனாகவும் தூயவனாகவும் ஆனபோது, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அந்த வல்லமைமிக்க ஆண்டவன் அந்த நாட்டிற்கு ஒப்பற்ற வரத்தை அளித்தான்.
Verse 22
इमौ जनपदौ स्फीतौ ख्यातिं लोके गमिष्यत:।मलदाश्च करूशाश्च ममाङ्गमलधारिणौ।।1.24.22।।
‘என் உடல்மாசைத் தாங்கிய இவ்விரு நாடுகள்—மலதா, கரூஷ—செழிப்படைந்து உலகில் புகழ் பெறுக.’
Verse 23
साधु साध्विति तं देवा: पाकशासनमब्रुवन्।देशस्य पूजां तां दृष्ट्वा कृतां शक्रेण धीमता।।1.24.23।।
ஞானமிக்க சக்ரன் நாட்டிற்கு அளித்த மரியாதையைப் பார்த்த தேவர்கள் பாகசாசனன் (இந்திரன்)ிடம்—‘சாது! சாது!’ என்று கூறினர்.
Verse 24
एतौ जनपदौ स्फीतौ दीर्घकालमरिन्दम।मलदाश्च करूशाश्च मुदितौ धनधान्यत:।।1.24.24।।
எதிர்களை அடக்கும் வீரனே! செழிப்புற்ற இவ்விரு நாடுகள்—மலதா, கரூஷ—நீண்ட காலம் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தன.
Verse 25
कस्यचित्त्वथ कालस्य यक्षी वै कामरूपिणी।बलं नागसहस्रस्य धारयन्ती तदा ह्यभूत्।।1.24.25।। ताटका नाम भद्रं ते भार्या सुन्दस्य धीमत:। 2मारीचो राक्षस: पुत्रो यस्याश्शक्रपराक्रम:।।1.24.26।।
சில காலம் கடந்தபின், விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கும் ஒரு யக்ஷி தோன்றினாள்; அவளுக்கு ஆயிரம் யானைகளின் பலம் இருந்தது. அவள் பெயர் தாடகை—உனக்கு மங்களம் உண்டாக—அவள் ஞானமிகு சுந்தனின் மனைவி; இந்திரன் (சக்ரன்) போன்ற பராக்கிரமமுடைய ராட்சசன் மாரீசனின் தாய்.
Verse 26
कस्यचित्त्वथ कालस्य यक्षी वै कामरूपिणी।बलं नागसहस्रस्य धारयन्ती तदा ह्यभूत्।।1.24.25।। ताटका नाम भद्रं ते भार्या सुन्दस्य धीमत:। 2मारीचो राक्षस: पुत्रो यस्याश्शक्रपराक्रम:।।1.24.26।।
சில காலம் கடந்தபின், விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கும் ஒரு யக்ஷி தோன்றினாள்; அவளுக்கு ஆயிரம் யானைகளின் பலம் இருந்தது. அவள் பெயர் தாடகை—உனக்கு மங்களம் உண்டாக—அவள் ஞானமிகு சுந்தனின் மனைவி; இந்திரன் (சக்ரன்) போன்ற பராக்கிரமமுடைய ராட்சசன் மாரீசனின் தாய்.
Verse 27
वृत्तबाहुर्महावीर्यो विपुलास्य तनुर्महान्।राक्षसो भैरवाकारो नित्यं त्रासयते प्रजा:।।1.24.27।।
வட்டமான வலிமைமிக்க கரங்களும், மிகுந்த வீரியமும், அகன்ற முகமும், பெரும் உடலும் கொண்ட, அச்சமூட்டும் உருவமுடைய அந்த ராட்சசன் எப்போதும் மக்களைத் துன்புறுத்தி அச்சுறுத்தினான்.
Verse 28
इमौ जनपदौ नित्यं विनाशयति राघव।मलदांश्च करूशांश्च ताटका दुष्टचारिणी।।1.24.28।।
“ஓ ராகவா! தீயொழுக்கமுடைய தாடகை எப்போதும் மலதமும் கரூஷமும் ஆகிய இவ்விரு நாட்டுப் பகுதிகளையும் அழித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.”
Verse 29
सेयं पन्थानमावृत्य वसत्यध्यर्धयोजने।अत एव न गन्तव्यं ताटकाया वनं यत:।।1.24.29।।
“அவள் வழியை மறித்து இங்கிருந்து ஒன்றரை யோஜனை தூரத்தில் குடியிருக்கிறாள்; ஆகவே இது தாடகையின் வனம்—இதனால் இவ்வழி செல்லக் கூடாது.”
Verse 30
स्वबाहुबलमाश्रित्य जहीमां दुष्टचारिणीम्।मन्नियोगादिमं देशं कुरु निष्कण्टकं पुन:।।1.24.30।।
“உன் சொந்த புஜபலத்தை நம்பி இத்தீயவளை வதம் செய்; என் ஆணையின்படி இந்நாட்டை மீண்டும் நிஷ்கண்டகமாக—பாதுகாப்பும் தடையின்மையும் உடையதாக—ஆக்கு.”
Verse 31
न हि कश्चिदिमं देशं शक्नोत्यागन्तुमीदृशम्।यक्षिण्या घोरया राम उत्सादितमसह्यया।।1.24.31।।
“ஓ ராமா! தாங்கமுடியாத அந்தக் கொடிய யக்ஷிணியால் பாழாக்கப்பட்ட இந்நாட்டிற்கு இந்நிலையில் யாரும் வர இயலாது.”
Verse 32
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथैतद्दारुणं वनम्।यक्ष्या चोत्सादितं सर्वमद्यापि न निवर्तते।।1.24.32।।
இதெல்லாம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—இந்த வனம் எவ்வாறு கொடுமையானதாக மாறியது, அந்த யக்ஷி எவ்வாறு அனைத்தையும் அழித்தாள்; அவள் இன்றும் இங்கிருந்து விலகவில்லை.
Verse 33
“உன் சொந்த புஜபலத்தை நம்பி இத்தீயவளை வதம் செய்; என் ஆணையின்படி இந்நாட்டை மீண்டும் நிஷ்கண்டகமாக—பாதுகாப்பும் தடையின்மையும் உடையதாக—ஆக்கு.”
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Viśvāmitra’s injunction that Rāma neutralize Tātakā, who persistently devastates Malada–Karūśa and obstructs passage. The episode frames force as ethically bounded: a protective act undertaken under sage-guidance to restore public safety and lawful movement.
The chapter teaches that dharma is not only personal piety (morning rites, salutations to rivers) but also restorative responsibility: when a region is rendered uninhabitable by recurring harm, a qualified agent must act to remove the cause, guided by legitimate authority and disciplined intention.
Key landmarks include Gaṅgā (Jāhnavī), Sarayū and their confluence (marked by the ‘clash of waters’ sound), Manasa Sarovara on Kailāsa as Sarayū’s source, Ayodhyā as Sarayū’s embraced city, and the Malada–Karūśa region culminating in the feared Tātakā forest.
Ask anything about Sarga 24 of the Valmiki Ramayana
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.