Opening the text

अस्त्रग्रहणं संहारोपदेशश्च · Receiving the Astras and Instruction on Withdrawal
बालकाण्ड
தூய்மைப் புனிதச் சடங்குகள் முடிந்த பின் மகாமுனி விஶ்வாமித்ரர் ராமனுக்கு தெய்வீக அஸ்திரங்களை முறையாக ஒப்படைக்கிறார். கதையுரையில் ராமன் இப்போது ‘தேவர்களாலும் அணுக முடியாதவன்’ எனப் புகழப்பட்டாலும், அவன் வெறும் அஸ்திரப் பெறுதலால் திருப்தியடையவில்லை; அஸ்திரங்களின் ஸம்ஹாரம்—அதாவது மீளப்பெறுதல்/நிவர்த்தி செய்யும் முறை மற்றும் மந்திரம்—என்ற அவசியமான துணை அறிவை வேண்டுகிறான். இது கட்டுப்பாடு, அறநெறி, அளவோடு சக்தியைப் பயன்படுத்தும் பண்பை வெளிப்படுத்துகிறது. விஶ்வாமித்ரர் ஸம்ஹார மந்திரத்தை உபதேசித்து, ப்ருஷாஷ்வரின் புதல்வர்கள் என வர்ணிக்கப்படும் ஒளிமிக்க, வடிவமாறும் பல அஸ்திரங்களின் பெயர்களை வரிசையாக அளிக்கிறார். அப்போது அஸ்திர-தேவதைகள் உடல் கொண்டு பிரகாசமான ரூபங்களுடன்—சிலர் கரிய அங்காரம்போல், சிலர் புகைபோல், சிலர் சூரிய-சந்திரரைப் போல் ஒளிர்ந்து—கைகூப்பி ராமனிடம் வந்து சேவை செய்வோம் என உறுதி செய்கின்றனர். ராமன் “என் மனத்தில் வாசியுங்கள்; தேவைப்படும் போது உதவுங்கள்” என்று ஆணையிட்டு அவர்களை விடைபெறச் செய்கிறான். அவர்கள் பிரதட்சிணம் செய்து புறப்படுகின்றனர். பின்னர் வழியில் ராமன் மலை அருகே மேகம்போல் தோன்றும் ஒரு வனப்பகுதியைக் காண்கிறான்—விலங்குகள், பறவைகள் நிறைந்ததும் இனிய குரலொலியால் முழங்குவதும். அது யாருடைய ஆசிரமம் என்று கேட்கிறான்; மேலும் விஶ்வாமித்ரரின் யாகத்தைத் தடை செய்யும் ராக்ஷசர்களின் தோற்றமும் இருப்பிடமும் எங்கே என்று விசாரித்து, அடுத்த பாதுகாப்புச் செயலை முன்னிறுத்துகிறான்.
Verse 1
प्रतिगृह्य ततोऽस्त्राणि प्रहृष्टवदनश्शुचिः ।गच्छन्नेव च काकुत्स्थो विश्वामित्रमथाब्रवीत् ॥१॥
அப்போது அந்த அஸ்திரங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, தூய்மையுடன் மகிழ்ந்த முகத்தோடு காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) நடந்து கொண்டே விஸ்வாமித்ரரிடம் கூறினான்।
Verse 2
गृहीतास्त्रोऽस्मि भगवन् दुराधर्षस्सुरैरपि ।अस्त्राणां त्वहमिच्छामि संहारं मुनिपुङ्गव ॥२॥
பூஜ்யரே, இந்த ஆயுதங்களைப் பெற்று, தேவர்களாலும் எளிதில் வெல்ல முடியாதவனாகியுள்ளேன். முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த ஆயுதங்களை எவ்வாறு திரும்பப் பெறுவது என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
Verse 3
एवं ब्रुवति काकुत्स्थे विश्वामित्रो महामुनिः ।संहारं व्याजहाराथ धृतिमान् सुव्रतश्शुचिः ॥३॥
காகுத்ஸ்தன் (ஸ்ரீராமன்) இவ்வாறு கூறியபோது, திடமுடையவும் தூயவனும் உறுதியான விரதத்தையுடையவனுமான மகாமுனி விஸ்வாமித்ரர், அஸ்திரங்களைத் திரும்ப அழைக்கும் (ஸம்ஹார) மந்திரத்தை உபதேசித்தார்.
Verses 4-10
सत्यवन्तं सत्यकीर्तिं धृष्टं रभसमेव च ।प्रतिहारतरं नाम पराङ्मुखमवाङ्मुखम् ॥४॥लक्षाक्षविषमौ चैव दृढनाभसुनाभकौ ।दशाक्षशतवक्त्रौ च दशशीर्षशतोदरौ ॥५॥पद्मनाभमहानाभौ दुन्दुनाभसुनाभकौ ।ज्योतिषं कृशनं चैव नैराश्यविमलावुभौ ॥६॥योगन्धरहरिद्रौ च दैत्यप्रशमनौतथा ।सार्चिर्माली धृतिर्माली वृत्तिमान् रुचिरस्तथा ॥७॥पितृसौमनसं चैव विधूतमकरावुभौ ।करवीरकरं चैव धनधान्यौ च राघव ॥८॥कामरूपं कामरुचिं मोहमावरणं तथा ।जृम्भकं सर्वनाभं च सन्तानवरणौ तथा ॥९॥भृशाश्वतनयान् राम भास्वरान्कामरूपिणः ।प्रतीच्छ मम भद्रं ते पात्रभूतोऽसि राघव ॥१०॥
ரகு குலத்தவரே, ராமா, பிருகுசாஸ்வரின் மகன்களான இந்த பிரகாசமான ஆயுதங்களை என்னிடமிருந்து பெறுக. அவை விரும்பிய வடிவங்களை எடுக்க வல்லவை. அவை: சத்யவந்தன், சத்யகீர்த்தி, த்ருஷ்டன், ரபஸன், பிரதிஹாரதரன், பராங்முகன், அவாங்முகன், லக்ஷாக்ஷன், விஷமன், த்ருடநாபன், சுநாபன், தசாக்ஷன், சதவக்த்ரன், தசசீர்ஷன், சதோதரன், பத்மநாபன், மஹாநாபன், துந்துநாபன், சுநாபகன், ஜ்யோதிஷன், க்ருசனன், நைராஸ்யன், விமலன், யோகந்தரன், ஹரித்ரதைத்யன், பிரசமனன், சார்சிர்மாலி, த்ருதி, மாலி, வ்ருத்திமான், ருசிரன், பித்ருசௌமனஸன், விதூதன், மகரன், கரவீரன், கரன், தனன், தான்யன், காமரூபன், காமருசி, மோகன், ஆவரணன், ஜ்ரும்பகன், சர்வநாபன், சந்தானன், வருணன். நீர் இவற்றைப் பெற தகுதியானவர். வாழ்க!
Verses 11-13
बाढमित्येव काकुत्स्थः प्रहृष्टेनान्तारात्मना ।दिव्यभास्वरदेहाश्च मूर्तिमन्तस्सुखप्रदाः ॥११॥केचिदङ्गारसदृशाः केचिद्धूमोपमास्तथा ।चन्द्रार्कसदृशाः केचित्प्रह्वाञ्जलिपुटास्तथा ॥१२॥रामं प्राञ्जलयो भूत्वाऽब्रुवन् मधुरभाषिणः ।इमे स्म नरशार्दूल शाधि किं करवाम ते ॥१३॥
'நிச்சயமாக!' என்று ராமர் கூறி, மகிழ்ச்சியுடன் அஸ்திரங்களைப் பெற்றார். சில அஸ்திர தேவதைகள் நிலக்கரி போல் கருமையாகவும், சில புகை போலவும், சில சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் கதிர்கள் போல் பிரகாசித்தன. பிரகாசமான தெய்வீக உடல்களுடன், வணக்கத்துடன் கைகூப்பி, அந்த ஆயுதங்கள் ராமரிடம் மென்மையான குரலில் கூறின: 'மனிதர்களில் சிறந்தவரே, இதோ நாங்கள் இருக்கிறோம். உமக்கு என்ன செய்யலாம்?'
Verse 14
मानसाः कार्यकालेषु साहाय्यं मे करिष्यथ ।गम्यतामिति तानाह यथेष्टं रघुनन्दनः ॥१४॥
ரகுநந்தனன் ராமன் அவர்களிடம்— “என் மனத்தில் நிலைத்திருங்கள்; தேவைக்காலங்களில் எனக்கு உதவி செய்யுங்கள். இப்போது உங்கள் விருப்பம்போல் செல்லுங்கள்” என்று கூறினான்।
Verse 15
अथ ते राममामन्त्ऱ्य कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।एवमस्त्विति काकुत्स्थमुक्त्वाजग्मुर्यथाऽगतम् ॥१५॥
பின்னர் அவர்கள் ராமனிடம் விடைபெற்று, அவனைப் பிரதட்சிணம் செய்து, காகுத்ஸ்தனிடம் “ஏவமஸ்து” என்று கூறி, வந்தபடியே மீண்டும் சென்றனர்।
Verse 16
स च तान् राघवो ज्ञात्वा विश्वामित्रं महामुनिम् ।गच्छन्नेवाथ मधुरं श्लक्ष्णं वचनमब्रवीत् ॥१६॥
ராகவன் அந்த அஸ்திரங்களை நன்கு அறிந்து, நடந்து கொண்டே மகாமுனி விஸ்வாமித்ரரிடம் இனிமையும் மென்மையும் நிறைந்த சொற்களை உரைத்தான்।
Verses 17-18
किन्न्वेतन्मेघसङ्काशं पर्वतस्याविदूरतः ।वृक्षषण्डमितो भाति परं कौतूहलं हि मे ॥१७॥दर्शनीयं मृगाकीर्णं मनोरममतीव च ।नानाप्रकारैश्शकुनैर्वल्गुनादैरलङ्कृतम् ॥१८॥
இது என்னவோ? மலையின் அருகில், மேகங்களைப் போல் தோற்றமளிக்கும் மரங்களின் தொகுதி பிரகாசிக்கிறது, எனக்கு பெரிய ஆர்வத்தை தூண்டுகிறது. அது பார்க்க அழகானது, மான்கள் நிறைந்தது, மனதிற்கு மிகவும் இனிமையானது, இனிமையாக பாடும் பலவிதமான பறவைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
Verse 19
निस्सृताः स्म मुनिश्रेष्ठ कान्ताराद्रोमहर्षणात् ।अनया त्ववगच्छामि देशस्य सुखवत्तया ॥१९॥सर्वं मे शंस भगवन् कस्याश्रमपदं त्विदम् ।
முனிவரே! அந்த ரோமாஞ்சம் தரும் காட்டிலிருந்து நாம் வெளியே வந்தோம் எனத் தோன்றுகிறது; இப்பகுதியின் இனிமையால் அதை நான் உணர்கிறேன். பகவனே, அனைத்தையும் சொல்லுங்கள்—இது யாருடைய ஆசிரமத் தளம்?
Verses 20-22
सम्प्राप्ता यत्र ते पापा ब्रह्मघ्ना दुष्टचारिणः ॥२०॥तव यज्ञस्य विघ्नाय दुरात्मानो महामुने ।भगवन् तस्य को देशस्सा यत्र तव याज्ञिकी ॥२१॥रक्षितव्या क्रिया ब्रह्मन्मया वध्याश्च राक्षसाः ।एतत्सर्वं मुनिश्रेष्ठ श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो ॥२२॥
ஓ மகாமுனியே! உமது யாகத்துக்கு இடையூறு செய்ய அந்தப் பாவிகள்—பிராமணஹந்தகர்கள், தீயொழுக்கத்தோர்—எங்கிருந்து வந்து சேர்கிறார்கள்? பகவனே, உமது யாகச் சடங்கு நடைபெறும் அந்த இடம் எது? பிரம்மனே, நான் எந்தச் செயலைக் காக்க வேண்டும், எந்த ராக்ஷசர்களை வதம் செய்ய வேண்டும்—முனிவருள் சிறந்தவரே, பிரபுவே, இதையெல்லாம் கேட்க விரும்புகிறேன்.
The pivotal action is Rāma’s request for saṃhāra (withdrawal) knowledge immediately after receiving astras—an explicit narrative signal that legitimate power requires reversibility and restraint, preventing uncontrolled or excessive force.
The chapter frames capability as morally incomplete without governance: weapons become ‘mind-resident’ instruments, activated only at need, under disciplined command, aligning martial competence with ritual and social protection (yajña-rakṣaṇa).
A mountain-adjacent, cloud-like grove (vṛkṣaṣaṇḍa) rich in animals and birdsong is foregrounded, leading to inquiry about an āśrama; culturally, the landmarks are ritual: purification rites, pradakṣiṇa, and the sacrificial arena threatened by rākṣasas.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.