Sarga 74
परशुरामप्रादुर्भावः — The Appearance of Parasurama on the Return from Mithila
बालकाण्ड
இரவு கழிந்தபின் விஶ்வாமித்ரர் ரகுவம்ச இளவரசர்களை ஆசீர்வதித்து வடக்கு மலைத் திசை (இமய நோக்கி) புறப்பட்டார். பின்னர் தசரதர் ஜனகரிடம் விடைபெற்று அயோத்திக்குத் திரும்பத் தொடங்கினார்; ஜனகரும் சிறிது தூரம் உடன் வந்து கன்யாதானமாக அளவற்ற தானங்களை அளித்தார்—பெரும் பசுக் கூட்டங்கள், நுண்மையான ஆடைகள், பொன்-மாணிக்கம் முதலிய செல்வங்கள், பணியாளர்கள், மேலும் நான்கு அங்கப் படை (யானை, குதிரை, தேர், காலாள்) ஆகியவை. முன்னே முனிவர்கள் செல்லும் வழியில் பறவைகளின் அச்சமூட்டும் குரல்கள் எழுந்தன; அதே நேரம் மான்கள் வலப்புறமாகச் சென்று நல்விளக்கைக் காட்டின. கலந்த நிமித்தங்களால் கலங்கிய அரசன் வசிஷ்டரை வினவ, அவர்—பறவைக் குரல் ஒரு பெரிய, தெய்வீகமும் கடுமையும் ஆன நிகழ்வைச் சுட்டும்; மான்கள் அமைதியும் மங்களமும் தரும்; ஆகவே துயரை விடு—என்று உரைத்தார். அப்போது திடீரென புயல், மழை, அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்து சூரியன் மறைந்தான்; சாம்பல் போன்ற தூசி படையைக் கவ்வி பலர் மயங்கினர். ஆனால் அரசனும் அவரது புதல்வர்களும் முதன்மை முனிவர்களும் திடமுடன் நிலைத்தனர். அந்த பயங்கர இருளில் அவர்கள் ப்ருகுவம்ச ஜாமதக்ன்ய பரசுராமனை கண்டனர்—சடைமுடியுடன் ஒளிவீசும், கையில் பரசு, மின்னலைப் போன்ற வில் மற்றும் முதன்மை அம்புடன், திரிபுரக்ன சிவனைப் போல் அச்சமூட்டும் தோற்றம். முன்னர் அவர் கொண்டிருந்த க்ஷத்திரிய-வதக் கோபத்தை நினைத்து முனிவர்கள் அஞ்சியபடி அர்க்யம் அளித்து இனிய சொற்களால் சமாதானப்படுத்தினர். பரசுராமன் மரியாதையை ஏற்று, நேராக ராம தாசரதியிடம் உரையாடத் தொடங்கினான்; இதனால் தபஸின் அதிகாரம், வீரத்தின் நியாயம், தர்மக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் மோதல் வரவிருப்பதற்கான முன்னுரை அமைந்தது.
Shlokas
Verse 1
अथ रात्र्यां व्यतीतायां विश्वामित्रो महामुनिः।आपृष्ट्वा तौ च राजानौ जगामोत्तरपर्वतम् ।।।।आशीर्भि: पूरयित्वा च कुमारांश्च सराघवान्।
இரவு கழிந்தபின், மகாமுனி விசுவாமித்ரர் இரு அரசர்களிடமும் விடைபெற்று, ராகவக் குமாரர்களை ஆசீர்வாதங்களால் நிறைத்துத், வடக்கு மலைநாட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டார்॥
Verse 2
विश्वामित्रे गते राजा वैदेहं मिथिलाधिपम् ।आपृष्ट्वाऽथ जगामाशु राजा दशरथ: पुरीम्।।।।
விசுவாமித்ரர் சென்ற பின், அரசன் தசரதன் மிதிலையின் அதிபதி வைதேகன் ஜனகரிடம் விடைபெற்று, விரைவில் தன் நகரமான அயோத்திக்குச் சென்றான்॥
Verse 3
गच्छन्तं तं तु राजानमन्वगच्छन्नराधिप:।।।।अथ राजा विदेहानां ददौ कन्याधनं बहु।
தசரதன் புறப்பட்டபோது நராதிபன் ஜனகன் சிறிது தூரம் வரை அவரைத் தொடர்ந்து சென்றான். பின்னர் விதேஹராஜன் தன் மகள்களுக்கு மிகுந்த கன்யாதானத்தை அளித்தான்।
Verse 4
गवां शतसहस्राणि बहूनि मिथिलेश्वर:।कम्बलानां च मुख्यानां क्षौमकोट्यंबराणि च।।।।हस्त्यश्वरथपादातं दिव्यरूपं स्वलङ्कृतम् ।ददौ कन्यापिता तासां दासीदासमनुत्तमम् ।।।।
மிதிலையின் அரசன் பல நூறு ஆயிரக் கணக்கான பசுக்களையும், சிறந்த கம்பளங்களையும், மேலும் பெருமளவு க்ஷௌமம், மெல்லிய துணி மற்றும் பட்டு ஆடைகளையும் தானமாக அளித்தான்.
Verse 5
गवां शतसहस्राणि बहूनि मिथिलेश्वर:।कम्बलानां च मुख्यानां क्षौमकोट्यंबराणि च।।1.74.4।।हस्त्यश्वरथपादातं दिव्यरूपं स्वलङ्कृतम् ।ददौ कन्यापिता तासां दासीदासमनुत्तमम् ।।1.74.5।।
மணமகள்களின் தந்தை, தெய்வீகத் தோற்றத்துடன் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த பணியாளர்கள் (தாசர்-தாசியர்) உடனே, யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் மற்றும் காலாட்படையையும் அளித்தான்.
Verse 6
हिरण्यस्य सुवर्णस्य मुक्तानां विद्रुमस्य च।।।।ददौ परमसंहृष्ट: कन्याधनमनुत्तमम्।
மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவன் ஒப்பற்ற மணமகள்-செல்வமாக—தங்கம், சிறந்த பொன் ஆபரணங்கள், முத்துகள் மற்றும் பவளமும்—அளித்தான்.
Verse 7
दत्त्वा बहु धनं राजा समनुज्ञाप्य पार्थिवम्।।।।प्रविवेश स्वनिलयं मिथिलां मिथिलेश्वर:।
மிகுந்த செல்வத்தை அளித்து, அரசனிடமிருந்து முறையாக அனுமதி பெற்ற பின், மிதிலையின் அரசன் மிதிலையிலுள்ள தன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான்.
Verse 8
राजाऽप्ययोध्याधिपतिस्सह पुत्रैर्महात्मभि:।ऋषीन् सर्वान् पुरस्कृत्य जगाम सबलानुग:।।।।
அயோத்தியின் அதிபதியான தசரத மன்னனும், மகாத்மையான தம் புதல்வர்களுடன், எல்லா முனிவர்களையும் முன்னணியில் வைத்து, படை மற்றும் பரிவாரத்துடன் புறப்பட்டான்.
Verse 9
गच्छन्तं तं नरव्याघ्रं सर्षिसङ्घं सराघवम्।।।।घोरा: स्म पक्षिणो वाचो व्याहरन्ति ततस्तत:।
ரிஷிசங்கமும் ராகவர்களும் உடன் அந்த நரப்புலி முன்னே செல்ல, பல இடங்களில் பறவைகள் கடுமையான, அபசகுனம் கூறும் ஒலிகளை எழுப்பின.
Verse 10
भौमाश्चैव मृगा स्सर्वे गच्छन्ति स्म प्रदक्षिणम्।।।।तान् दृष्ट्वा राजशार्दूलो वसिष्ठं पर्यपृच्छत।
பூமியில் வாழும் மிருகங்கள் அனைத்தும் வலப்புறமாகப் பிரதட்சிணம் செய்து சென்றன. அதைக் கண்ட அரசர்களில் புலியான தசரதன் வசிஷ்டரை வினவினான்॥
Verse 11
असौम्या: पक्षिणो घोरा मृगाश्चापि प्रदक्षिणा:।।।।किमिदं हृदयोत्कम्पि मनो मम विषीदति।
பறவைகள் பயங்கரமும் அமங்கலமும்; ஆனாலும் மான்கள் பிரதட்சிணமாகச் செல்கின்றன. இது என்ன? என் இதயம் நடுங்குகிறது; மனம் துயரில் ஆழ்கிறது॥
Verse 12
राज्ञो दशरथस्यैतच्छ्रुत्वा वाक्यं महानृषि:।।।।उवाच मधुरां वाणीं श्रूयतामस्य यत्फलम्।
அரசன் தசரதனின் சொற்களை கேட்ட மகரிஷி இனிய மொழியில் கூறினார்—“இதன் விளைவை கேளுங்கள்.”॥
Verse 13
उपस्थितं भयं घोरं दिव्यं पक्षिमुखाच्च्युतम्।।।।मृगा: प्रशमयन्त्येते सन्तापस्त्यज्यतामयम्।
பறவைகளின் வாயிலிருந்து விழுந்த கூச்சல்கள் தெய்வச் சுட்டியெனக் கடும் அச்சத்தை எழுப்பின. ஆனால் இம்மான்கள் அபாயம் தணியும் குறியாம்; ஆகவே இத்துயரை விட்டு விடுங்கள்॥
Verse 14
तेषां संवदतां तत्र वायु: प्रादुर्बभूव ह।।।।कम्पयन् पृथिवीं सर्वां पातयंश्च द्रुमांच्छुभान्।
அவர்கள் அங்கே உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில் திடீரென பேர்காற்று எழுந்தது; அது முழு பூமியையும் நடுங்கச் செய்து, அழகிய மரங்களையும் வீழ்த்தியது।
Verse 15
तमसा संवृतस्सूर्य स्सर्वा न प्रबभुर्दिश।।।।भस्मना चावृतं सर्वं संमूढमिव तद्बलम्।
இருளால் சூரியன் மறைக்கப்பட்டான்; திசைகளும் ஒளியிழந்தன. சாம்பலால் அனைத்தும் மூடப்பட்டதால் அந்தப் படை மயங்கி மயக்கமுற்றதுபோல் தோன்றியது।
Verse 16
वसिष्ठश्चर्षयश्चान्ये राजा च ससुतस्तदा ।।।।संसज्ञा इव तत्रासन् सर्वमन्यद्विचेतनम्।
அப்போது வசிஷ்டரும் பிற முனிவர்களும், மகன்களுடன் அரசனும்—அங்கே முழு உணர்வுடன் இருந்ததுபோல் நிலைத்தனர்; மற்ற அனைவரும் உணர்விழந்தனர்।
Verse 17
तस्मिंस्तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमू:।।।।ददर्श भीमसङ्काशं जटामण्डलधारिणम्।भार्गवं जामदग्न्यं तं राजराजविमर्दिनम्।।।।कैलासमिव दुर्धर्षं कालाग्निमिव दुस्सहम्।ज्वलंतमिव तेजोभिर्दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनै:।।।।स्कन्धे चासज्य परशुं धनुर्विद्युद्गणोपमम् ।प्रगृह्य शरमुख्यं च त्रिपुरघ्नं यथा शिवम्।।।।
அந்தக் கொடிய இருளில், சாம்பலால் மூடப்பட்டதுபோல் இருந்த படையினிடையே, அரசன் பயங்கரத் தோற்றமுடைய, ஜடாமுடி அணிந்த, அரசரசர்களை நசுக்கிய பார்கவ ஜாமதக்ன்ய பரசுராமனை கண்டான். அவர் கைலாசமலைபோல் அணுக இயலாதவர்; பிரளய அக்கினிபோல் தாங்க இயலாதவர்; தேஜஸால் எரிந்துபோல் ஒளிர்ந்து, சாதாரண மக்களுக்கு நோக்க இயலாதவர். தோளில் பரசுவைச் சுமந்து, மின்னல் கூட்டம்போல் தோன்றும் வில்லைக் கையில் ஏந்தி, சிறந்த அம்பையும் பற்றிக் கொண்டு, திரிபுரத்தை அழித்த சிவனைப் போல நின்றார்।
Verse 18
तस्मिंस्तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमू:।।1.74.17।।ददर्श भीमसङ्काशं जटामण्डलधारिणम्। भार्गवं जामदग्न्यं तं राजराजविमर्दिनम्।।1.74.18।।कैलासमिव दुर्धर्षं कालाग्निमिव दुस्सहम्। ज्वलंतमिव तेजोभिर्दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनै:।।1.74.19।।स्कन्धे चासज्य परशुं धनुर्विद्युद्गणोपमम् । प्रगृह्य शरमुख्यं च त्रिपुरघ्नं यथा शिवम्।।1.74.20।।
அந்தக் கொடிய இருளில் அந்தச் சேனை பசுமையல்ல, சாம்பலால் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது. அப்போது தசரதன், ஜடாமுடி அணிந்த, பயங்கர வடிவுடைய, ஜமதக்னியின் புதல்வனான பார்கவ பரசுராமனை—அரசர்களை நசைக்கும் வீரனெனப் புகழ்பெற்றவனை—கண்டான். அவன் கைலாசமலைபோல் அணுகமுடியாதவன்; பிரளயகாலத் தீபோல் தாங்கமுடியாதவன்; தேஜஸால் ஜ்வலிப்பவன்போல் சாதாரண மக்களுக்கு நோக்கவும் அரிதானவன். தோளில் பரசுவைச் சுமந்து, மின்னல் கூட்டம்போல் ஒளிரும் வில்லையும் தலைசிறந்த அம்பையும் கையில் ஏந்தி, திரிபுரத்தை அழித்த சிவனைப் போலப் பிரகாசித்தான்.
Verse 19
तस्मिंस्तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमू:।।1.74.17।।ददर्श भीमसङ्काशं जटामण्डलधारिणम्। भार्गवं जामदग्न्यं तं राजराजविमर्दिनम्।।1.74.18।।कैलासमिव दुर्धर्षं कालाग्निमिव दुस्सहम्। ज्वलंतमिव तेजोभिर्दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनै:।।1.74.19।।स्कन्धे चासज्य परशुं धनुर्विद्युद्गणोपमम् । प्रगृह्य शरमुख्यं च त्रिपुरघ्नं यथा शिवम्।।1.74.20।।
அவன் கைலாசமலைபோல் அணுகமுடியாதவன்; பிரளயகாலத் தீபோல் தாங்கமுடியாதவன்; தெய்வீகத் தேஜஸால் ஜ்வலிப்பவன்போல், சாதாரண மக்களுக்கு நோக்கவும் அரிதானவன்.
Verse 20
तस्मिंस्तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमू:।।1.74.17।।ददर्श भीमसङ्काशं जटामण्डलधारिणम्। भार्गवं जामदग्न्यं तं राजराजविमर्दिनम्।।1.74.18।।कैलासमिव दुर्धर्षं कालाग्निमिव दुस्सहम्। ज्वलंतमिव तेजोभिर्दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनै:।।1.74.19।।स्कन्धे चासज्य परशुं धनुर्विद्युद्गणोपमम् । प्रगृह्य शरमुख्यं च त्रिपुरघ्नं यथा शिवम्।।1.74.20।।
அந்தக் கொடிய இருளில் அந்தச் சேனை பசுமையல்ல, சாம்பலால் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது. அப்போது தசரதன், ஜடாமுடி அணிந்த, பயங்கர வடிவுடைய, ஜமதக்னியின் புதல்வனான பார்கவ பரசுராமனை—அரசர்களை நசைக்கும் வீரனெனப் புகழ்பெற்றவனை—கண்டான். அவன் கைலாசமலைபோல் அணுகமுடியாதவன்; பிரளயகாலத் தீபோல் தாங்கமுடியாதவன்; தேஜஸால் ஜ்வலிப்பவன்போல் சாதாரண மக்களுக்கு நோக்கவும் அரிதானவன். தோளில் பரசுவைச் சுமந்து, மின்னல் கூட்டம்போல் ஒளிரும் வில்லையும் தலைசிறந்த அம்பையும் கையில் ஏந்தி, திரிபுரத்தை அழித்த சிவனைப் போலப் பிரகாசித்தான்.
Verse 21
तं दृष्ट्वा भीमसङ्काशं ज्वलन्तमिव पावकम्।वसिष्ठप्रमुखा विप्रा जपहोमपरायणा:।।।।सङ्गता मुनयस्सर्वे सञ्जजल्पुरथो मिथ:।
பார்கவ ராமனை—பயங்கரத் தோற்றமுடையவனாய், தீயைப் போல எரியும்வனாய்—கண்டு, வசிஷ்டரைத் தலைமையாகக் கொண்ட மந்திரஜபமும் ஹோமமும் மேற்கொள்ளும் பிராமண முனிவர்கள் அனைவரும் கூடிச் சென்று, ஒருவரோடு ஒருவர் மெல்ல ஆலோசித்தனர்.
Verse 22
कच्चित्पितृवधामर्षी क्षत्रं नोत्सादयिष्यति।।।।पूर्वं क्षत्रवधं कृत्वा गतमन्युर्गतज्वर:।क्षत्रस्योत्सादनं भूयो न खल्वस्य चिकीर्षितम्।।।।
தந்தை வதையின் அவமானத்தால் இன்னும் கோபம் கொண்டே இருந்து, மீண்டும் க்ஷத்திரியர்களை ஒழிக்க எண்ணுகிறானோ? முன்பு க்ஷத்திரியவதம் செய்து அவனுடைய சினமும் துயரமும் தணிந்தன; ஆகவே மீண்டும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை அழிக்க அவன் விரும்பமாட்டான்.
Verse 23
कच्चित्पितृवधामर्षी क्षत्रं नोत्सादयिष्यति।।1.74.22।।पूर्वं क्षत्रवधं कृत्वा गतमन्युर्गतज्वर:।क्षत्रस्योत्सादनं भूयो न खल्वस्य चिकीर्षितम्।।1.74.23।।
மணமகள்களின் தந்தை, தெய்வீகத் தோற்றத்துடன் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த பணியாளர்கள் (தாசர்-தாசியர்) உடனே, யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் மற்றும் காலாட்படையையும் அளித்தான்.
Verse 24
एवमुक्त्वाऽर्घ्यमादाय भार्गवं भीमदर्शनम्।ऋषयो राम रामेति वचो मधुरमब्रुवन्।।।।
இவ்வாறு கூறி முனிவர்கள் அர்க்யத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பயங்கரத் தோற்றமுடைய பார்கவனை இனிய சொற்களால் அழைத்து—“ராமா, ராமா” என்று சொன்னார்கள்.
Verse 25
प्रतिगृह्य तु तां पूजामृषिदत्तां प्रतापवान्।रामं दाशरथिं रामो जामदग्न्योऽभ्यभाषत।।।।
முனிவர்கள் அளித்த அந்தப் பூஜை-மரியாதையை ஏற்றுக் கொண்ட வீரமிகு ராம ஜாமதக்ன்யன், தாசரதி ராமனை நோக்கி உரையாடினான்.
Frequently Asked Questions
The chapter stages a dharma-sensitive response to fear and uncertainty: Daśaratha confronts contradictory omens and must choose between panic and disciplined inquiry; the sages then manage a potentially violent encounter by honoring Paraśurāma with arghya and measured speech, prioritizing restraint and protocol.
Vasiṣṭha’s counsel models nimitta-vicāra without fatalism: unsettling signs may indicate a powerful event, yet one should not abandon steadiness. The sarga also teaches that ritualized respect and calm address can de-escalate confrontation even when immense power is present.
Mithilā and Ayodhyā frame the political geography of departure and return; Viśvāmitra’s movement toward the northern mountains gestures to the Himālaya cultural horizon. Culturally, the sarga highlights kanyādhana (marriage-gift economy) and arghya (hospitality to ascetics) as formal instruments of alliance and social order.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.