Sarga 49

Verse 1

अफलस्तु ततश्शक्रो देवानग्निपुरोगमान्।अब्रवीत्त्रस्तवदनस्सर्षिस्सङ्घान् सचारणान्।।।।

அதன்பின் ஆண்மை இழந்த சக்ரன் (இந்திரன்) அச்சமுற்ற முகத்துடன், அக்னி முன்னிலையில் உள்ள தேவர்களையும், ரிஷிகளின் கூட்டங்களையும், சாரணர்களையும் நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 2

कुर्वता तपसो विघ्नं गौतमस्य महात्मन:।क्रोधमुत्पाद्य हि मया सुरकार्यमिदं कृतम्।।।।

மகாத்மா கௌதமரின் தவத்திற்கு இடையூறு செய்து நான் அவருடைய கோபத்தை எழுப்பினேன்; தேவர்களின் காரியமாகவே இதை நான் செய்தேன்.

Verse 3

अफलोऽस्मि कृतस्तेन क्रोधात्सा च निराकृता।शापमोक्षेण महता तपोऽस्यापहृतं मया।।।।

அவருடைய கோபத்தால் நான் வீரியமற்றவனாக்கப்பட்டேன்; அவளும் (அஹல்யா) தள்ளப்பட்டாள். இந்த மகாசாபமும் அதன் விடுதலை விதியும் காரணமாக என் காரணத்தால் அவருடைய தவவலிமை குறைந்தது.

Verse 4

तस्मात्सुरवरास्सर्वे सर्षिस्सङ्घास्सचारणा: ।सुरसाह्यकरं सर्वे सफलं कर्तुमर्हथ।।।।

ஆகையால், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே—ரிஷிகளின் கூட்டங்களும் சாரணர்களும் உடனாக—தேவர்களின் நலனுக்காக நான் செய்த இந்தச் செயல் பயன் பெறுமாறு செய்து, என்னை மீண்டும் முழுமையாக்குங்கள்.

Verse 5

शतक्रतोर्वचश्श्रुत्वा देवास्साग्निपुरोगमा:।पितृदेवानुपेत्याहु स्सह सर्वैर्मरुद्गणै:।।।।

சதக்ரது (இந்திரன்) சொற்களை கேட்டுத், அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு தேவர்கள், எல்லா மருத்கணங்களுடனும் பித்ருதேவர்களிடம் சென்று இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 6

अयं मेषस्सवृषणश्शक्रो ह्यवृषण: कृत:।मेषस्य वृषणौ गृह्य शक्रायाऽशु प्रयच्छथ।।।।

இந்த ஆடு வृषணங்களுடன் உள்ளது; ஆனால் ஶக்ரன் (இந்திரன்) வृषணமற்றவனாக்கப்பட்டான். ஆட்டின் வृषணங்களை எடுத்துக் கொண்டு உடனே ஶக்ரனுக்கு அளியுங்கள்।

Verse 7

अफलस्तु कृतो मेष: परां तुष्टिं प्रदास्यति।भवतां हर्षणार्थाय ये च दास्यन्ति मानवा:।।1.49.7।।

வृषணமற்றதாகச் செய்யப்பட்ட இந்த ஆடும் உன்னதமான திருப்தியை அளிக்கும்—உங்கள் மகிழ்ச்சிக்காகவும், இதை அர்ப்பணிக்கும் மனிதர்களின் மகிழ்ச்சிக்காகவும்।

Verse 8

अग्नेस्तु वचनं श्रुत्वा पितृदेवास्समागता:।उत्पाट्य मेषवृषणौ सहस्राक्षे न्यवेशयन्।।।।

அக்னியின் சொல்லைக் கேட்ட பித்ருதேவர்கள் கூடினர்; அவர்கள் ஆட்டின் வृषணங்களைப் பறித்து, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) மீது பதித்தனர்।

Verse 9

तदा प्रभृति काकुत्स्थ पितृदेवास्समागता:।अफलान् भुञ्जते मेषान् फलैस्तेषामयोजयन्।।।।

ஓ காகுத்ஸ்தா! அந்நாளிலிருந்து கூடிய பித்ருதேவர்கள் வृषணமற்ற ஆடுகளையே காணிக்கையாக ஏற்கின்றனர்; ஏனெனில் அந்த வृषணங்கள் இந்திரனுக்கு இணைக்கப்பட்டன।

Verse 10

इन्द्रस्तु मेषवृषणस्तदाप्रभृति राघव।गौतमस्य प्रभावेन तपसश्च महात्मन:।।।।

ஓ ராகவா! அந்நாளிலிருந்து இந்திரன் ஆட்டின் வृषணங்களை உடையவனானான்—இது மகாத்மா கௌதமரின் தவத்தின் பேராற்றலால் நிகழ்ந்தது.

Verse 11

तदागच्छ महातेज आश्रमं पुण्यकर्मण:।तारयैनां महाभागामहल्यां देवरूपिणीम्।।।।

ஆகையால், ஓ மகாதேஜஸ்வியே! புண்ணியகர்மனான கௌதமரின் ஆசிரமத்திற்குச் செல். அங்கே கட்டுண்ட நிலையில் உள்ள தேவவடிவினி மகாபாக்யவதி அகல்யையை மீட்டு அருள்வாய்.

Verse 12

विश्वामित्रवचश्श्रुत्वा राघवस्सहलक्ष्मण:।विश्वामित्रं पुरस्कृत्य तमाश्रममथाविशत्।।।।

விசுவாமித்திரரின் வாக்கைக் கேட்ட ராகவன், இலக்குமணனுடன், விசுவாமித்திரரை முன்னணியில் வைத்து மரியாதையுடன் அந்த ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 13

ददर्श च महाभागां तपसा द्योतितप्रभाम्।लोकैरपि समागम्य दुर्निरीक्ष्यां सुरासुरै:।।।।प्रयत्नान्निर्मितां धात्रा दिव्यां मायामयीमिव।स तुषारावृतां साभ्रां पूर्णचन्द्रप्रभामिव।।।।मध्येंऽभसो दुराधर्षां दीप्तां सूर्यप्रभामिव।

அப்போது அவர் மகாபாக்யவதி அகல்யையை கண்டார்—தவத்தால் ஒளிரும் தேஜஸுடன்—மனிதர், தேவர், அசுரர் அனைவரும் கூடினாலும் அரிதாகக் காணத்தக்கவளாய். அவள் விதாதா மிகுந்த முயற்சியால் உருவாக்கிய தெய்வீக மாயாமய வடிவம்போல்; பனியும் மேகமும் மூடிய பூர்ணசந்திர ஒளிபோல், மேலும் நீரின் நடுவிலும் அணுக இயலாதவாறு ஒளிரும் சூரியப் பிரகாசம்போல் தோன்றினாள்.

Verse 14

ददर्श च महाभागां तपसा द्योतितप्रभाम्।लोकैरपि समागम्य दुर्निरीक्ष्यां सुरासुरै:।।1.49.13।।प्रयत्नान्निर्मितां धात्रा दिव्यां मायामयीमिव।स तुषारावृतां साभ्रां पूर्णचन्द्रप्रभामिव।।1.49.14।। मध्येंऽभसो दुराधर्षां दीप्तां सूर्यप्रभामिव।

இங்கேயும் அதே வருணனைத் தொகுதி மீண்டும் தொடர்கிறது—ராகவன் தவத்தால் ஒளிரும் மகாபாக்யவதி அகல்யையை கண்டான்; தேவர்-அசுரர் அனைவரும் கூடினாலும் காண அரிதானவளாய். அவள் விதாதா சிறப்பு முயற்சியால் அமைத்த தெய்வீக மாயாமய வடிவம்போல்; பனியும் மேகமும் மூடிய பூர்ணசந்திர ஒளிபோலும், நீரின் நடுவிலும் அணுக இயலாதவாறு ஒளிரும் சூரியப் பிரகாசம்போலும் தோன்றினாள்.

Verse 15

सा हि गौतमवाक्येन दुर्निरीक्ष्या बभूव ह।।।।त्रयाणामपि लोकानां यावद्रामस्य दर्शनम्।

கௌதமரின் வாக்கினால் அவள் மூன்று உலகங்களுக்கும் கூட காண இயலாதவளாய் ஆனாள்—ராமனின் தரிசனம் நிகழும் வரை.

Verse 16

शापस्यान्तमुपागम्य तेषां दर्शनमागता।।।।राघवौ तु ततस्तस्या: पादौ जगृहतुस्तदा।

சாபத்தின் காலம் முடிவுற்றதும் அவள் அவர்களின் பார்வைக்கு வந்தாள். அப்போது இரு ராகவர்கள் பக்தியுடன் அவளுடைய திருவடிகளைப் பற்றிப் பணிந்து வணங்கினர்.

Verse 17

स्मरन्ती गौतमवच: प्रतिजग्राह सा च तौ।।।।पाद्यमर्घ्यं तथाऽऽतिथ्यं चकार सुसमाहिता।प्रतिजग्राह काकुत्स्थो विधिदृष्टेन कर्मणा।।।।

கௌதமரின் வாக்கை நினைந்து அவள் அந்த இருவரையும் முறையாக வரவேற்றாள். அமைதியான மனத்துடன் பாத்யம், அர்க்யம், அதிதி-சத்காரம் ஆகியவற்றை விதிப்படி செய்தாள்; காகுத்ஸ்த ராமனும் மரபுச் சாஸ்திர விதிப்படி அவற்றை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 18

स्मरन्ती गौतमवच: प्रतिजग्राह सा च तौ।।1.49.17।।पाद्यमर्घ्यं तथाऽऽतिथ्यं चकार सुसमाहिता।प्रतिजग्राह काकुत्स्थो विधिदृष्टेन कर्मणा।।1.49.18।।

கௌதமரின் வாக்கை நினைந்து அவள் அந்த இருவரையும் மரியாதையுடன் வரவேற்றாள். பாத்யம், அர்க்யம், அதிதி-சத்காரம் ஆகியவற்றை முழு கவனத்துடன் செய்தாள்; காகுத்ஸ்த ராமனும் விதிச் சடங்குப்படி அதை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 19

पुष्पवृष्टिर्महत्यासीद्देवदुन्दुभिनिस्वनै:।गन्धर्वाप्सरसां चैव महानासीत्समागम:।।।।

தேவ துந்துபிகளின் முழக்கத்துடன் பெரும் மலர்வீழ்ச்சி நிகழ்ந்தது. மேலும் கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் பெருமளவில் கூடிய மகாசமாவேசமும் ஏற்பட்டது.

Verse 20

साधु साध्विति देवास्तामहल्यां समपूजयन्।तपोबलविशुद्धाङ्गी गौतमस्य वशानुगाम्।।।।

தேவர்கள் ‘சாது! சாது!’ என்று கூறி அகல்யையைப் போற்றினர்—தவவலத்தால் உடல் தூய்மையடைந்தவளும், கௌதமரின் ஆணைக்கீழ் அவரின் கட்டுப்பாட்டைத் தொடர்ந்து நிற்பவளுமாகிய அவளை.

Verse 21

गौतमोऽपि महातेजा अहल्यासहितस्सुखी।रामं सम्पूज्य विधिवत्तपस्तेपे महातपा:।।।।

மகாதேஜஸ்வியும் மகாதபஸ்வியும் ஆன கௌதமரும் அகல்யையுடன் மகிழ்ந்து, விதிப்படி ராமனை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் மீண்டும் தமது தவத்தில் ஈடுபட்டார்.

Verse 22

रामोऽपि परमां पूजां गौतमस्य महामुने:।सकाशाद्विधिवत्प्राप्य जगाम मिथिलां तत:।।।।

ராமனும் மகாமுனி கௌதமரிடமிருந்து விதிப்படி உன்னதமான பூஜை-மரியாதையைப் பெற்ற பின், அங்கிருந்து மிதிலைக்குப் புறப்பட்டான்।