Sarga 5
अयोध्यानगरवर्णनम् (Description of Ayodhya and the Ikshvaku Royal Setting)
बालकाण्ड
இந்த ஐந்தாம் சர்க்கத்தில் பிரஜாபதி/மனுவிலிருந்து தொடங்கும் வெற்றிவேந்தர்களின் பழம்பெரும் அரசாட்சிப் பரம்பரை எடுத்துரைக்கப்பட்டு, அது இக்ஷ்வாகு குலத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது; அதனூடே ராமாயணக் கதையின் புகழும் நிலைபெறுகிறது. சரயூ நதிக்கரையிலுள்ள கோசல நாட்டைச் சுட்டி, மரபின்படி மனுவால் அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் அயோத்தியை ஒரு மாதிரி தலைநகராக வர்ணிக்கிறது. அயோத்தி யோஜனைகளால் அளக்கப்பட்ட நகரம்; ஒழுங்காக அமைந்த ராஜவீதிகள், கட்டுப்பாடான குடிமுறை, செழிப்பு மற்றும் அழகிய நயத்தால் சிறந்தது. அகழி-மதில்களால் உறுதியான பாதுகாப்பு, வாயில்கள் மற்றும் சந்தைகள், கைவினைஞர்கள்-வணிகர்கள், அரண்மனைகள் மற்றும் ரத்தினம் பதித்த மாளிகைகள், இசை-பாடல் ஒலிப்பரப்பு, பூங்காக்கள்-மாமரத் தோப்புகள், உணவுப் பொருட்களின் மிகை—இவை நகரக் கவிதைபோல் அடுக்கடுக்காகச் சொல்லப்படுகின்றன. இங்கே ஆயிரக்கணக்கான மகாரதர்கள் வில்ல்வித்தையிலும் வனப்போரிலும் தேர்ந்தவர்களாகத் தயாராக உள்ளனர்; மக்கள் வேத-வேதாங்கங்களில் புலமை, யாகச் செயல்களில் ஈடுபாடு, தானம், சத்தியநிஷ்டை ஆகியவற்றால் விளங்குகின்றனர். இத்தகைய தர்மமய நகரச் சூழலில் தசரதன் அரசன் இருப்பதாகக் கூறி, அயோத்தி நீதியாட்சி தர்மத்தின் இடரூப வெளிப்பாடாக நிறுவப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
.सर्वा पूर्वमियं येषामासीत्कृत्स्ना वसुन्धरा ।प्रजापतिमुपादाय नृपाणां जयशालिनाम् ।।।।
முன்னாளில் பிரஜாபதி மனுவை ஆதியாகக் கொண்டு வெற்றிச் சிறப்புடைய அரசர்களின் வம்சத்தில் யாருக்கு உரிமையாயிருந்ததோ, அந்த முழு வசுந்தரையும் அவர்களுக்கே உடைமையாயிருந்தது।
Verse 2
येषां स सगरो नाम सागरो येन खानित: ।षष्टि: पुत्रसहस्राणि यं यान्तं पर्यवारयन् ।।।।
அவர்களுள் ‘சகரன்’ என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவனால் சாகரம் (கடல்) தோண்டப்பட்டது. அவன் புறப்பட்டுச் செல்லும் போதெல்லாம் அவனுடைய அறுபதாயிரம் புதல்வர் அவனைச் சூழ்ந்து சென்றனர்।
Verse 3
इक्ष्वाकूणामिदं तेषां राज्ञां वंशे महात्मनाम् ।महदुत्पन्नमाख्यानं रामायणमिति श्रुतम् ।।।।
இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகாத்மா அரசர்களின் வம்சத்தில் இந்த மகத்தான இதிகாசம் தோன்றியது; உலகில் ‘ராமாயணம்’ எனப் புகழ்பெற்று வழங்கப்படுகிறது।
Verse 4
तदिदं वर्तयिष्यामि सर्वं निखिलमादित: ।धर्मकामार्थसहितं श्रोतव्यमनसूयया ।।।।
ஆகையால் இதனை ஆதியிலிருந்தே முழுமையாக நான் உரைப்பேன்—தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய இந்த இதிகாசத்தை அனசூயையுடன், குற்றம் காணாத மனத்துடன், கேட்க வேண்டும்।
Verse 5
कोसलो नाम मुदितस्स्फीतो जनपदो महान् ।निविष्टस्सरयूतीरे प्रभूतधनधान्यवान् ।।।।
கோசலம் என்னும் ஒரு மாபெரும் நாடு இருந்தது—மகிழ்ச்சியுடனும் செழிப்புடனும்—சரயூ நதிக்கரையில் அமைந்து, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்ததாக இருந்தது।
Verse 6
अयोध्या नाम नगरी तत्रासील्लोकविश्रुता ।मनुना मानवेन्द्रेण या पुरी निर्मिता स्वयम् ।।।।
அந்நாட்டில் ‘அயோத்தி’ என்னும் நகரம் மக்கள் மத்தியில் புகழ்பெற்றதாக இருந்தது; மனிதர்களின் அதிபதி மனு தாமே அமைத்த நகரம் அது।
Verse 7
आयता दश च द्वे च योजनानि महापुरी ।श्रीमती त्रीणि विस्तीर्णा सुविभक्तमहापथा ।।।।
அந்த மாபெரும் நகரம் பன்னிரண்டு யோஜனை நீளமும் மூன்று யோஜனை அகலமும் கொண்டது; செல்வச் சிறப்புடன், அதன் பெருவீதிகள் ஒழுங்காகப் பிரிக்கப்பட்டு அழகுற அமைந்திருந்தன।
Verse 8
राजमार्गेण महता सुविभक्तेन शोभिता ।मुक्तपुष्पावकीर्णेन जलसिक्तेन नित्यश: ।।।।
அந்நகரம் அகன்ற, ஒழுங்காகப் பிரிக்கப்பட்ட அரசவீதியால் அழகுற்றது; புதுமலர்கள் சிதறிக் கிடந்தன; நாள்தோறும் நீர் தெளிக்கப்பட்டதால் குளிர்ச்சியும் தூய்மையும் பொலிந்தது।
Verse 9
तां तु राजा दशरथो महाराष्ट्रविवर्धन: ।पुरीमावासयामास दिवं देवपतिर्यथा ।।।।
அந்தப் புரியில், மகாராஜ்யத்தின் வளத்தை வளர்த்த மன்னன் தசரதன், தேவர்களின் அதிபதி இந்திரன் விண்ணுலகில் வாழ்வதுபோல் வாழ்ந்து வந்தான்।
Verse 10
कवाटतोरणवतीं सुविभक्तान्तरापणाम् ।सर्वयन्त्रायुधवतीमुपेतां सर्वशिल्पिभि: ।।।।
அந்நகரில் கதவுப் பலகைகளுடன் கூடிய தோரண வாயில்கள் இருந்தன; உள்ளகச் சந்தைகள் நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தன; எல்லா வகை யந்திரங்களும் ஆயுதங்களும் நிறைந்திருந்தது; அனைத்துக் கலைஞர்களும் கைவினைஞர்களும் அங்கு கூடியிருந்தனர்।
Verse 11
सूतमागधसम्बाधां श्रीमतीमतुलप्रभाम् ।उच्चाट्टालध्वजवतीं शतघ्नीशतसङ्कुलाम् ।।।।
அந்நகரம் சூதர், மாகதர் எனும் பாடகர்-வம்சாவளி கூறுவோர் கூட்டத்தால் நிரம்பி, செல்வச் சிறப்பும் ஒப்பற்ற ஒளியும் கொண்டிருந்தது; உயர்ந்த மாளிகைகளில் கொடிகள் பறந்தன; நூற்றுக்கணக்கான ‘சதக்னி’ பாதுகாப்பு ஆயுதங்கள் நிறைந்து காணப்பட்டது।
Verse 12
वधूनाटकसङ्घैश्च संयुक्तां सर्वत: पुरीम् ।उद्यानाम्रवणोपेतां महतीं सालमेखलाम् ।।।।
அந்தப் பெருநகரம் எங்கும் மகளிர் நடன-நாடகக் குழுக்களால் நிறைந்திருந்தது; பூங்காக்களும் மாமரக் காடுகளும் செழித்திருந்தன; சால மரங்களின் பட்டை போல் விரிந்த வளையமாகச் சூழப்பட்டதுபோல் தோன்றியது।
Verse 13
दुर्गगम्भीरपरिघां दुर्गामन्यैर्दुरासदाम् ।वाजिवारणसम्पूर्णां गोभिरुष्ट्रै: खरैस्तथा ।।।।
அது ஆழ்ந்த அகழியும் உறுதியான தடுப்புகளும் கொண்ட கோட்டையாக இருந்ததால் பிறரால் அணுக இயலாதது; குதிரைகளும் யானைகளும் நிறைந்திருந்தன; மேலும் மாடுகள், ஒட்டகங்கள், கழுதை-குதிரை கலப்பினங்களும் பெருமளவில் இருந்தன।
Verse 14
सामन्तराजसङ्घैश्च बलिकर्मभिरावृताम् ।नानादेशनिवासैश्च वणिग्भिरुपशोभिताम् ।।।।
அந்நகரம் அருகிலுள்ள சாமந்த அரசர்கள் குழுக்கள்—வரி-காணிக்கையுடன் வந்தோர்—சூழ்ந்து நிறைந்திருந்தது; மேலும் பல தேசங்களில் வாழும் வணிகர்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
Verse 15
प्रासादै रत्नविकृतै: पर्वतैरुपशोभिताम् ।कूटागारैश्च सम्पूर्णामिन्द्रस्येवामरावतीम् ।।।।
ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மலைபோன்ற உயர்ந்த மாளிகைகளால் ஒளிர்ந்து, உயரிய மாடமாளிகைகளால் நிறைந்த அந்த நகரம் இந்திரனின் அமராவதியைப் போலப் பிரகாசித்தது.
Verse 16
चित्रामष्टापदाकारां नरनारीगणैर्युताम् ।सर्वरत्नसमाकीर्णां विमानगृहशोभिताम् ।।।।
அந்நகரம் அற்புதமாகக் காணத்தக்கது; அஷ்டாபத வடிவில் அமைந்து, ஆண்-பெண் கூட்டங்களால் நிரம்பி, எல்லா வகை ரத்தினங்களாலும் பரவியிருந்து, பல மாடி விமானமெனத் தோன்றும் மாளிகைகளால் அழகுபெற்றது.
Verse 17
गृहगाढामविच्छिद्रां समभूमौ निवेशिताम् ।शालितण्डुलसम्पूर्णामिक्षुकाण्डरसोदकाम् ।।।।
அந்நகரம் வீடுகள் அடர்த்தியாக நிரம்பி, எங்கும் இடைவெளியின்றி, சமநிலப் பரப்பில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது; நெல்லரிசி முதலிய சிறந்த தானியங்களால் செழித்து, அதன் நீர் கரும்புச் சாறுபோல் இனிமையாயிருந்தது.
Verse 18
दुन्दुभीभिर्मृदङ्गैश्च वीणाभि: पणवैस्तथा ।नादितां भृशमत्यर्थं पृथिव्यां तामनुत्तमाम् ।।।।
துந்துபி, மிருதங்கம், வீணை, பணவம் முதலிய வாத்தியங்களின் ஒலியால் அந்த நகரம் மிகுந்தும் பேரொலியுடன் முழங்கியது; பூமியில் அது ஒப்பற்ற நகரமாக இருந்தது.
Verse 19
विमानमिव सिद्धानां तपसाधिगतं दिवि ।सुनिवेशितवेश्मान्तां नरोत्तमसमावृताम् ।।।।
தவத்தால் சித்தர்கள் விண்ணில் பெற்ற விமானம்போல் அந்த நகரம் விளங்கியது; அங்கு இல்லவரிசைகள் மிகச் சீராக அமைந்திருந்தன; நரோத்தமர் நிறைந்து வாழ்ந்தனர்।
Verse 20
ये च बाणैर्न विध्यन्ति विविक्तमपरापरम् ।शब्दवेध्यं च विततं लघुहस्ता विशारदा: ।।।।सिंहव्याघ्रवराहाणां मत्तानां नर्दतां वने ।हन्तारो निशितैश्शस्त्रैर्बलाद्बाहुबलैरपि ।।।।तादृशानां सहस्रैस्तामभिपूर्णां महारथै: ।पुरीमावासयामास राजा दशरथस्तदा ।।।।
அந்நகரம் ஆயிரமாயிரம் மகாரதர்களால் நிரம்பியிருந்தது—அவர்கள் விரைவுக் கைதிறன் உடைய நிபுணர்கள்; தனித்தும் பாதுகாப்பற்றும் உள்ளவர்களை அம்பால் குத்தமாட்டார்கள்; ஓடிச் செல்லும் பகைவனைத் துரத்தும்போது ஒலியை ஆதாரமாகக் கொண்டு கூட இலக்கைத் துளைக்க வல்லவர்கள். காட்டில் கர்ஜிக்கும் மதமுற்ற சிங்கம், புலி, காட்டுப்பன்றி ஆகியவற்றை அவர்கள் கூரிய ஆயுதங்களாலும் கைபலம் கொண்டும் வீழ்த்துவார்கள். இத்தகைய அயோத்தியிலே அப்போது தசரதன் அரசனாக இருந்து ஆட்சி செய்தான்।
Verse 21
ये च बाणैर्न विध्यन्ति विविक्तमपरापरम् । शब्दवेध्यं च विततं लघुहस्ता विशारदा: ।।1.5.20।। सिंहव्याघ्रवराहाणां मत्तानां नर्दतां वने । हन्तारो निशितैश्शस्त्रैर्बलाद्बाहुबलैरपि ।।1.5.21।। तादृशानां सहस्रैस्तामभिपूर्णां महारथै: । पुरीमावासयामास राजा दशरथस्तदा ।।1.5.22।।
அந்த அயோத்தி அக்னியைப் பேணும், நற்குணம் உடைய, வேதமும் ஆறு வேதாங்கங்களும் கற்றுத் தேர்ந்த சிறந்த த்விஜர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; ஆயிரமாயிரம் தானம் வழங்கும் உதாரர்கள், சத்தியநிஷ்டையுடைய மகாத்மாக்கள், மகரிஷிகளுக்கு ஒப்பானவர்களும் தனித்த சிறப்பு கொண்ட ரிஷிகளும் அங்கு இருந்தனர்।
Verse 22
ये च बाणैर्न विध्यन्ति विविक्तमपरापरम् ।शब्दवेध्यं च विततं लघुहस्ता विशारदा: ।।1.5.20।। सिंहव्याघ्रवराहाणां मत्तानां नर्दतां वने ।हन्तारो निशितैश्शस्त्रैर्बलाद्बाहुबलैरपि ।।1.5.21।। तादृशानां सहस्रैस्तामभिपूर्णां महारथै: ।पुरीमावासयामास राजा दशरथस्तदा ।।1.5.22।।
அத்தகைய ஆயிரக்கணக்கான மகாரதர்களால் அந்தப் புரி நிரம்பியது; அப்போது அரசன் தசரதன் அந்த நகரிலேயே தன் வாசத்தை அமைத்தான்।
Verse 23
तामग्निमद्भिर्गुणवद्भिरावृतांद्विजोत्तमैर्वेदषडङ्गपारगै: ।सहस्रदैस्सत्यरतैर्महात्मभिर्महर्षिकल्पै ऋषिभिश्च केवलै: ।।।।
அந்த அயோத்தி அக்னியைப் பேணும், நற்குணம் உடைய, வேதமும் ஆறு வேதாங்கங்களும் கற்றுத் தேர்ந்த சிறந்த த்விஜர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; ஆயிரமாயிரம் தானம் வழங்கும் உதாரர்கள், சத்தியநிஷ்டையுடைய மகாத்மாக்கள், மகரிஷிகளுக்கு ஒப்பானவர்களும் தனித்த சிறப்பு கொண்ட ரிஷிகளும் அங்கு இருந்தனர்।
Verse 24
அந்நகரைச் சுற்றி ஆழமும் கடக்க அரிதுமான பரிகா (கோட்டை அகழி) இருந்தது; அதனால் அது பகைவர்க்கு அணுக இயலாத துர்க்கமாக இருந்தது. அங்கு குதிரைகள், யானைகள் நிறைந்திருந்தன; மேலும் பசுக்கள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகளும் பெருமளவில் இருந்தன।
Frequently Asked Questions
Rather than a single dilemma, the sarga presents a normative action-model: the construction and maintenance of a capital whose prosperity, security, learning, and restraint embody rājadharma—culminating in Daśaratha’s residence as the rightful ruler within that ordered civic space.
The chapter implies that dharma is institutional and environmental: a righteous city is not only wealth-bearing but also disciplined—fortified yet cultured, militarily capable yet ethically bounded, and sustained by truth, charity, and Vedic learning.
Kośala on the Sarayū and the famed city of Ayodhyā are central; culturally, the passage highlights planned highways and markets, fortified moats, ritual fire practice, Veda–Vedāṅga scholarship, and courtly arts (music, dance, architecture) as markers of a mature civilization.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.