Sarga 48

Verse 1

पृष्ट्वा तु कुशलं तत्र परस्परसमागमे ।कथान्ते सुमतिर्वाक्यं व्याजहार महामुनिम् ॥१॥

அங்கே பரஸ்பர சந்திப்பில் ஒருவரின் நலனை ஒருவர் விசாரித்த பின், உரையாடலின் முடிவில் சுமதி மகாமுனியிடம் இச்சொற்களை உரைத்தாள்.

Verses 2-4

इमौ कुमारौ भद्रं ते देवतुल्यपराक्रमौ ।गजसिंहगती वीरौ शार्दूलवृषभोपमौ ॥२॥पद्मपत्रविशालाक्षौ खड्गतूणी धनुर्धरौ ।अश्विनाविव रूपेण समुपस्थितयौवनौ ॥३॥यदृच्छयैव गां प्राप्तौ देवलोकादिवामरौ ।कथं पद्भ्यामिह प्राप्तौ किमर्थं कस्य वा मुने ॥४॥

முனிவரே, நீங்கள் நலமுடன் இருக்க வாழ்த்துக்கள்! இந்த இரு இளைஞர்கள் தேவர்களுக்கு நிகரான வீரத்தை உடையவர்கள். அவர்கள் யானை அல்லது சிங்கத்தின் கம்பீரமான நடையுடன் நடக்கிறார்கள், புலி அல்லது எருதைப் போல் துணிச்சலானவர்கள். அவர்களின் பெரிய கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போல் இருக்கின்றன, வாள், வில், அம்புறைகள் தரித்துள்ளனர். அவர்களின் தோற்றத்தில் அஸ்வினி குமாரர்களைப் போல் இளமையை அடைந்துள்ளனர். அவர்கள் தற்செயலாக இங்கு வந்துள்ளனர், தேவலோகத்திலிருந்து இறங்கியது போல. முனிவரே, அவர்கள் எப்படி இங்கு நடந்து வந்தனர்? என்ன நோக்கத்திற்காக, யாருடையவர்கள்?

Verses 5-6

भूषयन्ताविमं देशं चन्द्रसूर्याविवाम्बरम् ।परस्परस्य सदृशौ प्रमाणेङ्गितचेष्टितैः ॥५॥किमर्थं च मुनिश्रेष्ठ सम्प्राप्तौ दुर्गमे पथि ।वरायुधधरौ वीरौ श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥६॥

முனிவரே! வானில் சந்திரன்-சூரியன் போல இவ்விரு வீரரும் இந்நாட்டை அலங்கரிக்கின்றனர். உடலளவு, முகபாவம், நடையசைவுகளில் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தவர்களாய், சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கி கடினப் பாதையில் இங்கு வந்துள்ளனர்—எதற்காக? உண்மையைத் தெளிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यथावृत्तं न्यवेदयत् ।सिद्धाश्रमनिवासं च राक्षसानां वधं तथा ॥७॥

அவருடைய சொற்களை கேட்ட விசுவாமித்ரர், நடந்ததனை யாவும் யதார்த்தமாக அறிவித்தார்—சித்தாஶ்ரமத்தில் தங்கியதையும், ராக்ஷசர்களை வதைத்ததையும் கூட।

Verse 8

विश्वामित्रवचश्श्रुत्वा राजा परमहर्षितः ।अतिथी परमौ प्राप्तौ पुत्रौ दशरथस्य तौ ॥८॥पूजयामास विधिवत्सत्कारार्हौ महाबलौ ।

விஸ்வாமித்ரரின் சொற்களை கேட்ட அரசன் சுமதி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். தசரதனின் அந்த இரு புதல்வரும் உயர்ந்த விருந்தினர்களாக வந்திருந்தனர்—மிகுந்த வலிமையுடையோர், மரியாதைக்குரியோர்—ஆகையால் அவன் முறையோடு அவர்களைப் பூஜித்து உபசரித்தான்.

Verse 9

ततः परमसत्कारं सुमतेः प्राप्य राघवौ ॥९॥उष्य तत्र निशामेकां जग्मतुर्मिथिलां ततः ।

பின்னர் சுமதியிடமிருந்து உன்னதமான உபசாரத்தைப் பெற்ற இரு ராகவரும் அங்கே ஒரு இரவு தங்கி, அதன் பின் மிதிலைக்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 10

तान् दृष्ट्वा मुनयस्सर्वे जनकस्य पुरीं शुभाम् ॥१०॥साधु साध्विति शंसन्तो मिथिलां समपूजयन् ।

ஜனகனின் மங்கள நகரை கண்ட அனைத்து முனிவர்களும் ‘சாது! சாது!’ என்று புகழ்ந்து, மிதிலையை பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் போற்றினர்.

Verse 11

मिथिलोपवने शून्यमाश्रमं दृश्य राघवः ॥११॥पुराणं निर्जनं रम्यं पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ।

மிதிலையின் உபவனத்தில் ராகவன் ஒரு பழமையான, அழகிய, ஆனால் நிர்ஜனமாக வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தைப் பார்த்து, அதைப்பற்றி முனிவருள் சிறந்த விஸ்வாமித்திரரை வினவினான்.

Verse 12

श्रीमदाश्रमसङ्काशं किन्न्विदं मुनिवर्जितम् ॥१२॥ज्ञातुमिच्छामि भगवन् कस्यायं पूर्वमाश्रमः ।

பகவான்! இது செழுமையான ஆசிரமம் போலத் தோன்றுகிறது; அப்படியிருக்க முனிவர்கள் இன்றி ஏன் வெறிச்சோடி உள்ளது? இதற்கு முன்பு இது யாருடைய ஆசிரமம் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 13

तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं वाक्यं वाक्यविशारदः ॥१३॥प्रत्युवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ।

ராகவன் கூறிய சொற்களை கேட்டவுடன், சொல்வல்லமை உடைய மகாதேஜஸ்வி மகாமுனி விஸ்வாமித்திரர் அவனுக்கு மறுமொழி கூறினார்.

Verse 14

हन्त ते कथयिष्यामि श्रुणु तत्त्वेन राघव ॥१४॥यस्येदमाश्रमपदं शप्तं कोपान्महात्मना ।

‘ஹந்த, ராகவா! நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; உண்மையாய் கேள்—இது யாருடைய ஆசிரமத் தளம், மேலும் எந்த மகாத்மா கோபத்தால் இதை சபித்தார்.’

Verse 15

गौतमस्य नरश्रेष्ठ पूर्वमासीन्महात्मनः ॥१५॥आश्रमो दिव्यसङ्काशस्सुरैरपि सुपूजितः ।

‘நரசிறந்தவனே! தெய்வத் தாமம் போல் ஒளிவீசும், தேவர்களாலும் மிகுந்து போற்றப்பட்ட இந்த ஆசிரமம் முன்பு மகாத்மா கௌதமருடையதே.’

Verse 16

स चेह तप आतिष्ठदहल्यासहितः पुरा ॥१६॥वर्षपूगाननेकांश्च राजपुत्र महायशः ।

மிகப் புகழ்மிக்க அரசகுமாரனே! முற்காலத்தில் இங்கேயே அந்த மகாதேஜஸ்வி முனிவர் அகல்யையுடன் சேர்ந்து பல ஆண்டுக் காலங்களாகத் தவம் மேற்கொண்டார்।

Verse 17

तस्यान्तरं विदित्वा तु सहस्राक्षश्शचीपतिः ॥१७॥मुनिवेषधरोऽहल्यामिदं वचनमब्रवीत् ।

அவளுக்கான இடைவெளியை அறிந்துகொண்டு, ஆயிரக் கண்களையுடைய சசீபதி இந்திரன் முனிவேடம் தரித்து அகல்யையிடம் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 18

ऋतुकालं प्रतीक्षन्ते नार्थिनस्सुसमाहिते ॥१८॥सङ्गमं त्वहमिच्छामि त्वया सह सुमध्यमे ॥

அமைதியுற்றவளே, மெலிந்த இடையுடையவளே! ஆசையால் உந்தப்படுவோர் உரிய காலத்தை எதிர்பார்ப்பதில்லை; நான் உன்னுடன் சங்கமம் விரும்புகிறேன்।

Verse 19

मुनिवेषं सहस्राक्षं विज्ञाय रघुनन्दन ॥१९॥मतिं चकार दुर्मेधा देवराजकुतूहलात् ॥

ரகுநந்தனே! அகல்யை முனிவேடத்தில் இருந்த ஆயிரக் கண்களையுடையவனை அறிந்தும், தேவராஜன் மீது ஏற்பட்ட ஆவலால் மயங்கிய மனத்துடன் சம்மதம் அளித்தாள்।

Verses 20-21

अथाब्रवीत् नरश्रेष्ठ कृतार्थेनान्तरात्मना ॥२०॥कृतार्थाऽस्मि सुरश्रेष्ठ गच्छ शीघ्रमितः प्रभो ।आत्मानं मां च देवेश सर्वदा रक्ष गौतमात् ॥२१॥

அப்போது உள்ளம் நிறைவு பெற்றவளாய் அவள் கூறினாள்— “தேவர்களில் சிறந்தவனே! நான் கृतார்த்தை. ஆண்டவனே, இங்கிருந்து விரைவாகச் செல். தேவேசனே, கௌதமரிடமிருந்து எப்போதும் உன்னையும் என்னையும் காத்தருள்வாய்.”

Verse 22

इन्द्रस्तु प्रहसन् वाक्यमहल्यामिदमब्रवीत् ।सुश्रोणि परितुष्टोऽस्मि गमिष्यामि यथाऽगतम् ॥२२॥

இந்திரன் புன்னகையுடன் அகல்யாவிடம் கூறினான்— “சுஷ்ரோணி! நான் மிகத் திருப்தியடைந்தேன்; நான் வந்த வழியே அதேபடி புறப்படுவேன்.”

Verse 23

एवं सङ्गम्य तु तया निश्चक्रामोटजात्ततः ॥स सम्भ्रमात्त्वरन् राम शङ्कितो गौतमं प्रति ॥२३॥

இவ்வாறு அவளுடன் சேர்ந்தபின் அவன் இலைக்குடிலிலிருந்து வெளியேறினான். ராமா, பதற்றத்தால் விரைந்து, கௌதமரைப் பற்றிய அச்சத்துடன் அவன் துரிதமாகச் சென்றான்.

Verses 24-25

गौतमं तं ददर्शाथ प्रविशन्तं महामुनिम् ।देवदानवदुर्धर्षं तपोबलसमन्वितम् ॥२४॥तीर्थेंदकपरिक्लिन्नं दीप्यमानमिवानलम् ।गृहीतसमिधं तत्र सकुशं मुनिपुङ्गवम् ॥२५॥

அப்போது அவர் மகாமுனி கௌதமர் ஆசிரமத்துள் நுழைவதை கண்டார்—தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் வெல்ல இயலாதவர், தவவலிமை நிறைந்தவர். தீர்த்தநீரால் நனைந்தவர், தீப்போல் ஒளிர்ந்தவர்; கையில் சமித்து மரக்கட்டைகளும் குசப்புல்லும் ஏந்திய மునிவரர் அங்கே தோன்றினார்.

Verse 26

दृष्ट्वा सुरपतिस्त्रस्तो विवर्णवदनोऽभवत् ।अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षं मुनिवेषधरं मुनिः ॥२६॥दुर्वृत्तं वृत्तसम्पन्नो रोषाद्वचनमब्रवीत् ।

அவரைக் கண்டதும் தேவர்களின் தலைவன் சக்ரன் அஞ்சி முகம் வெளிறினான். பின்னர் முனிவேடம் தரித்திருந்தும் தீச்செயலில் ஈடுபட்ட ஆயிரக்கண் உடையவனை கண்ட ஒழுக்கநிறை முனி, கோபத்துடன் வாக்குரைத்தார்.

Verse 27

मम रूपं समास्थाय कृतवानसि दुर्मते ॥२७॥अकर्तव्यमिदं तस्माद्विफलस्त्वं भविष्यसि ।

‘தீயமனத்தவனே! என் உருவத்தை ஏற்று செய்யக்கூடாத செயலை செய்தாய். ஆகவே நீ “நிஷ்பலன்” ஆவாய்—ஆண்மைக் கனியற்றவனாய் ஆகுவாய்.’

Verse 28

गौतमेनैवमुक्तस्य सरोषेण महात्मना ॥२८॥पेततुर्वृषणै भूमौ सहस्राक्षस्य तत्क्षणात् ।

மகாத்மா கௌதமர் கோபத்துடன் இவ்வாறு கூறிய உடனே, ஆயிரக்கண் உடையவனின் வृषணங்கள் அந்தக் கணமே தரையில் விழுந்தன.

Verses 29-30

तथा शप्त्वा स वै शक्रमहल्यामपि शप्तवान् ॥२९॥इह वर्षसहस्राणि बहूनि त्वं निवत्स्यसि ।वायुभक्षा निराहारा तप्यन्ती भस्मशायिनी ॥३०॥अदृश्या सर्वभूतानां आश्रमेऽस्मिन्निवत्स्यसि ।

இவ்வாறு சக்ரனைச் சபித்த முனி, அகல்யையையும் சபித்தார்—‘இங்கே நீ பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் தங்குவாய். காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, உணவின்றி இருந்து, சாம்பலில் படுத்து தவத்தில் துன்புறுவாய்; எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவளாய், இந்த ஆசிரமத்திலேயே வாழ்வாய்.’

Verse 31

यदा चैतद्वनं घोरं रामो दशरथात्मजः ॥३१॥आगमिष्यति दुर्धर्षस्तदा पूता भविष्यसि ।

துர்தர்ஷனான தசரதநந்தனன் ஸ்ரீராமன் இந்தக் கொடிய வனத்தில் வரும்போது, நீ புனிதமடைந்து தூய்மையுறுவாய்।

Verse 32

तस्यातिथ्येन दुर्वुत्ते लोभमोहविवर्जिता ॥३२॥मत्सकाशे मुदा युक्ता स्वं वपुर्धारयिष्यसि ।

ஏ தவறான நடத்தையுடையவளே! அவருக்கு அதிதி-சத்காரம் செய்து, லோபமும் மோஹமும் நீங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் என் சன்னிதியில் உன் சொந்த உடலை மீண்டும் அடைவாய்।

Verses 33-34

एवमुक्त्वा महातेजा गौतमो दुष्टचारिणीम् ॥३३॥इममाश्रममुत्सृज्य सिद्धचारणसेविते ।हिमवच्छिखरे पुण्ये तपस्तेपे महातपाः ॥३४॥

இவ்வாறு கூறிய பின், மஹாதேஜஸும் மஹாதபஸும் உடைய கௌதம முனிவர் அந்தத் துஷ்டசாரிணியைக் கண்டித்து, இந்த ஆசிரமத்தை விட்டு, சித்தரும் சாரணரும் உலாவும் புனித ஹிமவத் சிகரங்களுக்கு சென்று தவம் செய்தார்।