
बालकाण्डे एकविंशः सर्गः — Daśaratha’s Promise, Vasiṣṭha’s Counsel, and Viśvāmitra’s Weapon-Lore
बालकाण्ड
இந்த சர்கத்தில் அரச தர்மத்தின் அடிப்படை ஆகிய வாக்குறுதி-பாலனைச் சுற்றி கடுமையான தர்மவிசாரம் நிகழ்கிறது. பாசத்தால் தசரதன் உள்ளார்ந்த குழப்பத்துடன் ராமனை அனுப்ப வேண்டாமென வேண்டுகிறான்; அதனால் விஸ்வாமித்ரர் கோபமடைந்து, வாக்கு மீறலின் பெருமையை உணர்த்தும் உலகக் கம்பனம் போன்ற அறிகுறிகள் தோன்றுகின்றன। அப்போது தர்மநீதியின் நிலைநாட்டியாக வசிஷ்டர் இடைநுழைகிறார். தசரதன் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் முன்மாதிரி என நினைவூட்டி, கொடுத்த சொல்லை கைவிட்டால் முன்செய்த யாகங்களும் தானங்களும் அளித்த புண்ணியம் அழியும்; சத்தியப் பேணுதலே அரச மரியாதைக்கும் மக்கள் நம்பிக்கைக்கும் ஆதாரம் என உறுதிப்படுத்துகிறார்। பின்னர் விஸ்வாமித்ரரின் பாதுகாப்புத் திறனும் அஸ்திரவித்தையின் மகிமையும் விளக்கப்படுகின்றன. அவர் தர்மாத்மா, வீரமும் அறிவும் ஒப்பற்றவர், மூன்று உலகங்களிலும் அஸ்திரங்களை அறிந்த தனித்திறன் உடையவர் எனப் புகழப்படுகிறார். ப்ருஷாஷ்வரின் தர்மசீல புதல்வர்கள், மேலும் தக்ஷனின் மகளிரான ஜயா–சுப்ரபா ஆகியோர் உருவாக்கிய நூறு ஒளிமிக்க அஸ்திர-சத்துக்கள் பற்றிய வம்சக்கதை கூறப்படுகிறது; அவை அனைத்தையும் விஸ்வாமித்ரர் துல்லியமாக அறிந்தவர், புதிய அஸ்திரங்களையும் உருவாக்க வல்லவர் எனச் சொல்லப்படுகிறது। இறுதியில் தசரதன் மன உறுதியுடன் சம்மதித்து, மகன் நலனுக்கும் அரச வாக்கின் காப்பிற்கும் ராமனை விஸ்வாமித்ரருடன் புறப்பட அனுமதிக்கிறான்।
Verse 1
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य स्नेहपर्याकुलाक्षरम्।समन्यु: कौशिको वाक्यं प्रत्युवाच महीपतिम्।।।।
அரசன் தந்தைமையுள்ள அன்பால் கலங்கித் தடுமாறிய சொற்களுடன் கூறிய வாக்கைச் செவிமடுத்ததும், கோபம் கொண்ட கௌசிகன் (விசுவாமித்திரன்) பூமிபதியான அரசனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.
Verse 2
पूर्वमर्थं प्रतिश्रुत्य प्रतिज्ञां हातुमिच्छसि।राघवाणामयुक्तोऽयं कुलस्यास्य विपर्यय:।।1.21.2।।
முன்னே இவ்விஷயத்தை வாக்குறுதி அளித்து இப்போது அந்தப் பிரதிஞ்ஞையை கைவிட விரும்புகிறாய். இது ராகவர்களுக்கு ஏற்றதல்ல; இக்குலத்திற்கு இது பெரும் விபரீதம்॥
Verse 3
यदीदं ते क्षमं राजन् गमिष्यामि यथाऽगतम्।मिथ्याप्रतिज्ञ: काकुत्स्थ सुखीभव सबान्धव:।।।।
அரசே, இது உமக்கு ஏற்றதாக இருந்தால், நான் வந்தபடியே திரும்பிச் செல்வேன். காகுத்ஸ்தரே! உமது பிரதிஞ்ஞையைப் பொய்யாக்கி, உறவினருடன் கூடி நலமுடன் இருங்கள்॥
Verse 4
तस्य रोषपरीतस्य विश्वामित्रस्य धीमत:।चचाल वसुधा कृत्स्ना विवेश च भयं सुरान्।।।।
அந்த ஞானமிக்க விஸ்வாமித்ரர் கோபத்தில் மூழ்கியவுடன், முழு பூமியும் நடுங்கியது; தேவர்களின் உள்ளங்களில் அச்சம் புகுந்தது॥
Verse 5
त्रस्तरूपं तु विज्ञाय जगत्सर्वं महानृषि:।नृपतिं सुव्रतो धीरो वसिष्ठो वाक्यमब्रवीत्।।।।
முழு உலகமும் அச்சமுற்ற தோற்றம் கொண்டதை அறிந்து, வ்ரதங்களில் உறுதியான, திடமுள்ள மகரிஷி வசிஷ்டர் அரசனை நோக்கி இவ்வாறு உரைத்தார்॥
Verse 6
इक्ष्वाकूणां कुले जातस्साक्षाद्धर्म इवापर:।धृतिमान् सुव्रत: श्रीमान्नधर्मं हातुमर्हसि।।।।
இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த நீர், கண்முன் தோன்றும் இன்னொரு தர்மம் போல, சாட்சாத் தர்மமே. திடமுள்ளவரும், வ்ரதநிஷ்டையுடையவரும், சிறப்புமிக்கவருமான நீர் தர்மத்தை விட்டு விலகலாகாது॥
Verse 7
त्रिषु लोकेषु विख्यातो धर्मात्मा इति राघव।स्वधर्मं प्रतिपद्यस्व नाधर्मं वोढुमर्हसि।।।।
ராகவா, நீர் மூன்று உலகங்களிலும் ‘தர்மாத்மா’ எனப் புகழ்பெற்றவர். உமது ச்வதர்மத்தில் நிலைபெறுவீராக; அதர்மத்தைச் சுமத்தல் உமக்கு உரியதல்ல॥
Verse 8
संश्रुत्यैवं करिष्यामीत्यकुर्वाणस्य राघव।इष्टापूर्तवधो भूयात्तस्माद्रामं विसर्जय।।।।
ராகவா, ‘இவ்வாறு செய்வேன்’ என்று வாக்குறுதி அளித்தும் நிறைவேற்றாதவனுக்கு யாகமும் தானமும் தரும் புண்ணியம் அழியும். ஆகையால் ராமனை (முனிவுடன்) அனுப்புவீராக॥
Verse 9
कृतास्त्रमकृतास्त्रं वा नैनं शक्ष्यन्ति राक्षसा:।गुप्तं कुशिकपुत्रेण ज्वलनेनामृतं यथा।।।।
ஆயுதக் கலையில் தேர்ந்தவர்களாயினும் தேராதவர்களாயினும், இராட்சசர்கள் அவரை வெல்ல இயலார். குசிகபுத்திரன் விஸ்வாமித்திரன் காத்து நிற்கும் ராமன், ஜ்வலிக்கும் அக்கினியால் பாதுகாக்கப்படும் அமுதம்போல் உள்ளான்॥
Verse 10
एष विग्रहवान् धर्म एष वीर्यवतां वर:।एष बुध्याऽधिको लोके तपसश्च परायणम्।।।।
இவன் தர்மத்தின் உருவமே; வீரமுடையோரில் தலைசிறந்தவன். உலகில் அறிவால் அனைவரையும் மிஞ்சுவான்; தவவலிமையில் பரம சரணமாக நிற்பவன்.
Verse 11
एषोऽस्त्रान् विविधान्वेत्ति त्रैलोक्ये सचराचरे।नैनमन्य: पुमान्वेत्ति न च वेत्स्यन्ति केचन।।।।
மூன்று உலகங்களிலும் அசையும்-அசையாத அனைத்தினிடையிலும் உள்ள பலவகை அஸ்திரங்களை இவன் அறிவான். இவனைப் போல வேறு எந்த மனிதனும் அறியான்; இனியும் யாரும் அறியமாட்டார்கள்.
Verse 12
न देवा नर्षय: केचिन्नासुरा न च राक्षसा:।गन्धर्वयक्षप्रवरास्सकिन्नरमहोरगा:।।।।
தேவர்கள் அல்ல, எந்த ரிஷிகளும் அல்ல, அசுரர்களும் அல்ல, ராட்சசர்களும் அல்ல; கந்தர்வர்கள், தலைசிறந்த யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், மகோரகங்கள்—யாரும் அந்த அறிவுக்கு இணையாக முடியாது.
Verse 13
सर्वास्त्राणि भृशाश्वस्य पुत्रा: परमधार्मिका:।कौशिकाय पुरा दत्ता यदा राज्यं प्रशासति।।।।
முன்னொரு காலத்தில், அவர் அரசாட்சியை நடத்திக் கொண்டிருந்தபோது, மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய ப்ருஷாஷ்வனின் புதல்வர்கள் அந்த எல்லா அஸ்திரங்களையும் கௌசிகன் (விசுவாமித்திரன்) அவர்களுக்கு அளித்தனர்.
Verse 14
तेऽपि पुत्रा भृशाश्वस्य प्रजापतिसुतासुता:।नैकरूपा महावीर्या दीप्तिमन्तो जयावहा:।।।।
அவர்களும் ப்ருஷாஶ்வனின் புதல்வர்கள்; பிரஜாபதியின் மகளின் சந்ததியினரின் புதல்வர்களுமாவர். அவர்கள் பலவடிவம் உடையோர், மகாவீரியர், ஒளிமிக்கோர், வெற்றியளிப்போர்॥
Verse 15
जया च सुप्रभा चैव दक्षकन्ये सुमध्यमे।ते सुवातेऽस्त्रशस्त्राणि शतं परमभास्वरम्।।।।
தக்ஷனின் சுமத்தியமான இரு புதல்விகள்—ஜயா, சுப்ரபா—மிகவும் பிரகாசமிக்க நூறு அஸ்திர-சஸ்திரங்களைப் பெற்றெடுத்தனர்॥
Verse 16
पञ्चाशतं सुतान् लेभे जया नाम परान् पुरा।वधायासुरसैन्यानाममेयान् कामरूपिण:।।।।
முன்னாளில் ஜயா ஐம்பது சிறந்த புதல்வர்களைப் பெற்றாள்—அளவிலா வல்லமை உடையோர், விரும்பிய வடிவம் எடுப்போர்—அசுர சேனைகளை அழிக்கவே॥
Verse 17
सुप्रभाऽजनयच्चापि पुत्रान्पञ्चाशतं पुन:।संहारान्नामदुर्धर्षान् दुराक्रामान् बलीयस:।।।।
சுப்ரபாவும் மீண்டும் ஐம்பது புதல்வர்களைப் பெற்றாள்; ‘ஸம்ஹாரர்’ எனப் பெயர்பெற்ற அவர்கள் அசைக்கமுடியாதோர், வெல்லக் கடினோர், மிகுந்த வலிமையுடையோர்॥
Verse 18
तानि चास्त्राणि वेत्त्येष यथावत्कुशिकात्मज:।अपूर्वाणां च जनने शक्तो भूयस्स धर्मवित्।।।।
குசிகரின் புதல்வரான இவர் அந்த அஸ்திரங்களை முறையாக முழுமையாக அறிந்தவர்; மேலும் தர்மத்தை அறிந்தவராக இருப்பதால், புதுமையான, முன் இல்லாத அஸ்திரங்களையும் உருவாக்க வல்லவர்॥
Verse 19
एवं वीर्यो महातेजा विश्वामित्रो महायशाः।न रामगमने राजन् संशयं कर्तुमर्हसि।।।।
இவ்வாறு வீரியமிக்க, மகாதேஜஸ்ஸுடன், உலகமெங்கும் புகழ்பெற்ற விஶ்வாமித்ரர் ஆவார். ஆகையால், அரசே, ராமன் அவருடன் செல்லுவதில் நீர் ஐயம் கொள்ளுதல் உரியதல்ல॥
Verse 20
तेषां निग्रहणे शक्तस्स्वयं च कुशिकात्मज:।तव पुत्रहितार्थाय त्वामुपेत्याभियाचते।।।।
குசிகபுத்ரர் (விஶ்வாமித்ரர்) தாமே அவர்களை அடக்க வல்லவராயிருந்தும், உமது புதல்வனின் நலனுக்காக உம்மிடம் வந்து இவ்வாறு வேண்டுகின்றார்॥
Verse 21
इति मुनिवचनात्प्रसन्नचित्तोरघुवृषभस्तु मुमोद भास्वराङ्ग:।गमनमभिरुरोच राघवस्यप्रथितयशा: कुशिकात्मजाय बुध्या।।।।
முனிவாக்கினால் ரகுவம்சச் சிறந்தவன் (தசரதன்) மனம் தெளிந்து, ஒளிவீசும் உடலுடன் மகிழ்ந்தான். புகழ்பெற்ற அரசன், அறிவோடு குசிகபுத்ரருடன் ராகவன் செல்லுதற்கு ஒப்புதல் அளித்தான்॥
Verse 22
குசிகரின் புதல்வரான இவர் அந்த அஸ்திரங்களை முறையாக முழுமையாக அறிந்தவர்; மேலும் தர்மத்தை அறிந்தவராக இருப்பதால், புதுமையான, முன் இல்லாத அஸ்திரங்களையும் உருவாக்க வல்லவர்॥
Daśaratha hesitates to fulfill his earlier promise to Viśvāmitra due to paternal attachment, creating a dharma-sankat: whether emotional concern can justify retracting a pledged commitment made by a king.
Vasiṣṭha articulates that royal righteousness is inseparable from truthfulness in action: a promise not enacted undermines accumulated merit and public moral order, whereas vow-keeping sustains both personal integrity and cosmic stability.
Rather than a travel setting, the sarga highlights cultural-cosmic domains—trailokya (three worlds) and the assembly of devas, ṛṣis, and other beings—used as an epic-scale register to validate Viśvāmitra’s weapon-knowledge and the universal stakes of dharma.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.