Sarga 75

Verse 1

राम दाशरथे राम वीर्यं ते श्रूयतेऽद्भुतम्।धनुषो भेदनं चैव निखिलेन मया श्रुतम्।।।।

ஹே தசரதநந்தன ராமா! உமது அதிசய வீரியம் உலகமெங்கும் புகழ்பெற்று ஒலிக்கிறது; வில்லினை முறித்த உமது அந்த மகத்தான செயலை நான் முழுமையாகக் கேட்டறிந்தேன்।

Verse 2

तदद्भुतमचिन्त्यं च भेदनं धनुषस्त्वया।तच्छ्रुत्वाऽहमनुप्राप्तो धनुर्गृह्यापरं शुभम्।।।।

நீ செய்த வில் முறித்தல் அதிசயமும் கற்பனைக்கெட்டதுமாகும். அதைச் செவியுற்று நான் இங்கு வந்தேன்; இன்னொரு மங்களகரமான வில்லையும் கொண்டு வந்தேன்।

Verse 3

तदिदं घोरसङ्काशं जामदग्न्यं महद्धनु:।पूरयस्व शरेणैव स्वबलं दर्शयस्व च।।।।

இதோ, ஜாமதக்ன்ய வம்சத்தின் அந்தப் பெரும் வில்—பார்க்க அச்சமூட்டுவது. அதனை அம்பால் நிரப்பி (சரம்சேர்த்து) உன் வலிமையையும் வெளிப்படுத்து.

Verse 4

तदहं ते बलं दृष्ट्वा धनुषोऽस्य प्रपूरणे।द्वन्द्वयुद्धं प्रदास्यामि वीर्यश्लाघ्यस्य राघव।।।।

ஹே ராகவா! இந்த வில்லைக் முழுமையாகச் செருகி ஆயத்தப்படுத்துவதில் உன் வலிமையை நான் கண்டபின், வீரப் புகழுக்குரிய உனக்கு இரட்டைப் போரினை அளிப்பேன்.

Verse 5

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजा दशरथस्तदा।विषण्णवदनो दीन: प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्।।।।

அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அப்போது அரசன் தசரதன் முகம் தாழ்ந்து துயருற்றவனாய், கைகூப்பி உரைத்தான்.

Verse 6

क्षत्ररोषात्प्रशान्तस्त्वं ब्राह्मणश्च महायशा:।बालानां मम पुत्राणामभयं दातुमर्हसि।।।।

நீங்கள் பெரும் புகழுடைய பிராமணர்; க்ஷத்திரியர்மீது இருந்த உங்கள் கோபம் தணிந்துள்ளது. ஆகவே என் இளம் புதல்வர்களுக்கு அபயம்—பாதுகாப்பின் உறுதி—அளிப்பது உமக்கு உரியது.

Verse 7

भार्गवाणां कुले जात: स्वाध्यायव्रतशालिनाम्।सहास्राक्षे प्रतिज्ञाय शस्त्रं निक्षिप्तवानसि।।।।

நீங்கள் பார்கவ குலத்தில் பிறந்து, வேதஸ்வாத்யாயமும் விரதங்களிலும் உறுதியுடையவராய் இருந்தீர். ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் பிரதிஞ்ஞை செய்து ஆயுதங்களைத் துறந்தீர்॥

Verse 8

स त्वं धर्मपरो भूत्वा काश्यपाय वसुन्धराम् ।दत्त्वा वनमुपागम्य महेन्द्रकृतकेतन:।।।।

அப்போது தர்மநிஷ்டையுடன் காஷ்யபருக்கு இவ்வசுந்தரையைத் தானமாக அளித்து, பின்னர் வனத்திற்குச் சென்று மகேந்திர மலைமேல் தம் வாசஸ்தலத்தை அமைத்தீர்॥

Verse 9

मम सर्वविनाशाय सम्प्राप्तस्त्वं महामुने।न चैकस्मिन् हते रामे सर्वे जीवामहे वयम् ।।।।

ஹே மகாமுனியே! என் முழு நாசத்திற்காகவே நீங்கள் வந்ததுபோல் உள்ளது; ஏனெனில் ராமன் ஒருவன் மட்டும் கொல்லப்பட்டால், நாங்கள் அனைவரும் உயிரோடிருக்கமாட்டோம்॥

Verse 10

ब्रुवत्येवं दशरथे जामदग्न्य: प्रतापवान्।अनादृत्यैव तद्वाक्यं राममेवाभ्यभाषत।।।।

தசரதன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், பெரும் பிரதாபமுடைய ஜாமதக்ன்யன் அவன் சொற்களைப் பொருட்படுத்தாது ராமனையே நேராகச் सम्बோதித்தான்।

Verse 11

इमे द्वे धनुषी श्रेष्ठे दिव्ये लोकाभिविश्रुते।दृढे बलवती मुख्ये सुकृते विश्वकर्मणा।।।।

இவை இரு வில்லுகளும் உத்தமமானவை—தெய்வீகமானவை, உலகமெங்கும் புகழ்பெற்றவை; உறுதியானவை, வலிமையானவை, தம் வகையில் முதன்மையானவை, விஸ்வகர்மனால் நுட்பமாகச் செய்யப்பட்டவை।

Verse 12

अतिसृष्टं सुरैरेकं त्र्यम्बकाय युयुत्सवे।त्रिपुरघ्नं नरश्रेष्ठ भग्नं काकुत्स्थ यत्त्वया।।।।

ஹே நரசிரேஷ்டா, ஹே காகுத்ஸ்தா! இவற்றில் ஒன்றான ‘திரிபுரக்ன’ வில், போருக்கு விரும்பிய மும்முகன் சிவனுக்கு தேவர்கள் அளித்தது; அதையே நீ முறித்தாய்।

Verse 13

इदं द्वितीयं दुर्धर्षं विष्णोर्दत्तं सुरोत्तमै:।तदिदं वैष्णवं राम धनु: परमभास्वरम्।समानसारं काकुत्स्थ रौद्रेण धनुषा त्विदम्।।।।

இது இரண்டாவது வில்—அடக்கமுடியாதது; தேவர்களில் உத்தமர்கள் இதை விஷ்ணுவுக்கு அளித்தனர். ஹே ராமா! இந்தப் பரம ஒளிமிக்க வைஷ்ணவ வில், ஹே காகுத்ஸ்தா, ரௌத்ர வில்லுக்கு இணையான வலிமை உடையது।

Verse 14

तदा तु देवतास्सर्वा: पृच्छन्ति स्म पितामहम्।शितिकण्ठस्य विष्णोश्च बलाबलनिरीक्षया।।।।

அப்போது எல்லா தேவர்களும் பிதாமகர் பிரம்மாவை வினவினர்—சிதிகண்ட மகாதேவரும் விஷ்ணுவும் உடைய பலம்-அபலத்தை ஒப்பிட்டு அறியவே.

Verse 15

अभिप्रायं तु विज्ञाय देवतानां पितामह:।विरोधं जनयामास तयो स्सत्यवतां वर:।।।।

தேவர்களின் நோக்கத்தை அறிந்த, சத்தியநிஷ்டர்களில் சிறந்த பிதாமகர் பிரம்மா, சிதிகண்டரும் விஷ்ணுவும் இடையில் விரோதத்தை உண்டாக்கினார்.

Verse 16

विरोधे च महद्युद्धमभवद्रोमहर्षणम् ।शितिकण्ठस्य विष्णोश्च परस्परजिगीषुणो:।।।।

ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பிய சிதிகண்டரும் விஷ்ணுவும் கொண்ட விரோதத்தால், மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் ஒரு மகாபோர் எழுந்தது.

Verse 17

तदा तु जृम्भितं शैवं धनुर्भीमपराक्रमम्।हुङ्कारेण महादेव स्तम्भितोऽथ त्रिलोचन:।।।।

அப்போது அச்சுறுத்தும் வல்லமை கொண்ட சிவதனு வளைந்து இழுக்கப்பட்டது; விஷ்ணுவின் முழங்கும் ‘ஹும்’காரத்தால் மும்முகன் அல்ல, மும்கண் மகாதேவன் தடைபட்டு நிலைத்தான்.

Verse 18

देवैस्तदा समागम्य सर्षिसघै स्सचारणै:।याचितौ प्रशमं तत्र जग्मतुस्तौ सुरोत्तमौ।।।।

அப்போது தேவர்கள், முனிவர் கூட்டங்களும் சாரணர்களும் உடன் அங்கே வந்து, அந்த இரு தேவர்களில் சிறந்தவர்களிடம் சமாதானத்தை வேண்டினர்; அவர்களும் அங்கே அமைதியை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

Verse 19

जृम्भितं तद्धनुर्द्रृष्ट्वा शैवं विष्णुपराक्रमै:।अधिकं मेनिरे विष्णुं देवा स्सर्षिगणास्तदा ।।।।

விஷ்ணுவின் பராக்கிரமத்தால் சிவனுடைய அந்த வில் வலிந்து ஜ்ரம்பித்ததைக் கண்டு, அப்போது தேவர்கள் மற்றும் முனிவர் கூட்டங்கள் விஷ்ணுவையே மேலும் உயர்ந்தவரெனக் கருதினர்।

Verse 20

धनू रुद्रस्तु सङ्कृद्धो विदेहेषु महायशा:।देवरातस्य राजर्षेर्ददौ हस्ते ससायकम्।।।।

ஆனால் பெரும் புகழுடைய ருத்ரன் கோபமுற்று, விதேஹ நாட்டில் அரசரிஷி தேவ்ராதனின் கைகளில் அந்த வில்லைக் அம்புடன் சேர்த்து அளித்தான்।

Verse 21

इदं च वैष्णवं राम धनु: परपुरञ्जयम्।ऋचीके भार्गवे प्रादाद्विष्णु: स न्यासमुत्तमम्।।।।

மேலும், ஓ ராமா, இது வைஷ்ணவ வில்; பகைவரின் கோட்டைகளை வெல்லவல்லது. விஷ்ணு இதை ப்ருகு வம்சத்தார் ருசீகரிடம் உத்தம நியாசமாக ஒப்படைத்தார்।

Verse 22

ऋचीकस्तु महातेजा: पुत्रस्याप्रतिकर्मण:।पितुर्मम ददौ दिव्यं जमदग्नेर्महात्मन:।।।।

மிகுந்த தேஜஸுடைய ருசீகர் அந்த திவ்ய வில்லைக் தன் மகனான—ஒப்பற்ற வீரத்தையுடைய—மகாத்மா ஜமதக்னிக்கு, எனது தந்தைக்கு, அளித்தார்।

Verse 23

न्यस्तशस्त्रे पितरि मे तपोबलसमन्विते।अर्जुनो विदधे मृत्युं प्राकृतां बुद्धिमास्थित:।।।।

தபோபலமுடைய என் தந்தை ஆயுதங்களை விட்டு வைத்தபோது, அர்ஜுனன் இழிந்த புத்தியைச் சார்ந்து அவருடைய மரணத்தை ஏற்படுத்தினான்।

Verse 24

वधमप्रतिरूपं तु पितु श्शृत्वा सुदारुणम्।क्षत्रमुत्सादयन्रोषाज्जातं जातमनेकश:।।।।पृथिवीं चाखिलां प्राप्य काश्यपाय महात्मने ।यज्ञस्यान्ते तदा राम दक्षिणां पुण्यकर्मणे ।दत्त्वा महेन्द्रनिलयस्तपोबलसमन्वित:।।।।

தந்தையின் அந்த மிகக் கொடூரமான, ஒப்பற்ற கொலைச் செய்தியை கேட்டவுடன் நான் கோபத்தால், தலைமுறை தலைமுறையாக எழுந்த க்ஷத்திரியர்களை மீண்டும் மீண்டும் அழித்தேன்। ஹே ராமா, முழு பூமியையும் கைப்பற்றி யாகத்தின் முடிவில் புண்ணியகர்மனான மகாத்மா காஷ்யபருக்கு தக்ஷிணையாக அதை அளித்து, தபோபலத்துடன் மகேந்திர மலைக்கே வாசம் செய்தேன்।

Verse 25

वधमप्रतिरूपं तु पितु श्शृत्वा सुदारुणम्।क्षत्रमुत्सादयन्रोषाज्जातं जातमनेकश:।।1.75.24।।पृथिवीं चाखिलां प्राप्य काश्यपाय महात्मने ।यज्ञस्यान्ते तदा राम दक्षिणां पुण्यकर्मणे ।दत्त्वा महेन्द्रनिलयस्तपोबलसमन्वित:।।1.75.25।।

தந்தையின் அந்த மிகக் கொடூரமான, ஒப்பற்ற கொலைச் செய்தியை கேட்டவுடன் நான் கோபத்தால், தலைமுறை தலைமுறையாக எழுந்த க்ஷத்திரியர்களை மீண்டும் மீண்டும் அழித்தேன்। ஹே ராமா, முழு பூமியையும் கைப்பற்றி யாகத்தின் முடிவில் புண்ணியகர்மனான மகாத்மா காஷ்யபருக்கு தக்ஷிணையாக அதை அளித்து, தபோபலத்துடன் மகேந்திர மலைக்கே வாசம் செய்தேன்।

Verse 26

अद्यतूत्तमवीर्येण त्वया राम महाबल।श्रुतवान् धनुषो भेदं ततोऽहं द्रुतमागत:।।।।

ஹே மகாபல ராமா, இன்று உன் ஒப்பற்ற வீரியத்தால் வில் உடைந்த செய்தியை கேட்டவுடன் நான் உடனே இங்கு வந்தேன்।

Verse 27

तदिदं वैष्णवं राम पितृपैतामहं महत्।क्षत्रधर्मं पुरस्कृत्य गृह्णीष्व धनुरुत्तमम्।।।।

ஆகையால் ஹே ராமா, என் தந்தை-பிதாமகர்களிடமிருந்து வந்த இந்த மகத்தான வைஷ்ணவ விலை, க்ஷத்திரிய தர்மத்தை முன்னிறுத்தி நீ ஏற்றுக் கொள்।

Verse 28

योजयस्व धनुश्श्रेष्ठे शरं परपुरञ्जयम्।यदि शक्नोषि काकुत्स्थ द्वन्द्वं दास्यामि ते तत:।।।।

இந்தச் சிறந்த வில்லில் பகைவர் கோட்டைகளை வெல்லும் அம்பை பொருத்து. ஹே காகுத்ஸ்தா, நீ அதனைச் செய்ய வல்லவனாயின், அதன் பின் நான் உனக்கு இரட்டைப் போரைக் கொடுப்பேன்.