Sarga 40

Verse 1

. देवतानां वचश्श्रुत्वा भगवान्वै पितामहः ।प्रत्युवाच सुसन्त्रस्तान्कृतान्तबलमोहितान् ॥१॥

தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்டுப்—விதியின் (கிருதாந்தத்தின்) பேராற்றலால் மயங்கி மிகுந்த அச்சமுற்ற அந்த தேவர்களிடம்—பகவான் பிதாமகர் பிரம்மா பதிலுரைத்தார்।

Verse 2

यस्येयं वसुधा कृत्स्ना वासुदेवस्य धीमतः ।कापिलं रूपमास्थाय धारयत्यनिशं धराम् ॥२॥तस्य कोपाग्निना दग्धा भविष्यन्ति नृपात्मजाः ।

இந்த முழு வஸுதையும் ஞானமிகு வாசுதேவருக்கே உரியது; அவர் கபில ரூபம் ஏற்று இடையறாது இந்தப் பூமியைத் தாங்குகிறார். அவருடைய கோபாக்னியால் அரசகுமாரர்கள் எரிந்து சாம்பலாவர்.

Verse 3

पृथिव्याश्चापि निर्भेदोऽदृष्ट एव सनातनः ॥३॥सगरस्य च पुत्राणां विनाशोऽदीर्घजीविनाम् ।

பூமி பிளவுபடுதலும் ஆதிகாலத்திலிருந்தே விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதே; அதுபோல நீண்ட ஆயுள் பெறாத சகரப் புதல்வர்களின் அழிவும்.

Verse 4

पितामहवचश्श्रुत्वा त्रयस्त्रिंशदरिन्दम ॥४॥देवाः परमसंहृष्टाः पुनर्जग्मुर्यथागतम् ।

ஓ பகைவரை அடக்கும் வீரனே, பிதாமகர் (பிரம்மா) உரைகளை கேட்ட முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் பேரானந்தம் கொண்டு, வந்த வழியே மீண்டும் திரும்பிச் சென்றனர்.

Verse 5

सगरस्य च पुत्राणां प्रादुरासीन्महात्मनाम् ॥५॥पृथिव्यां भिद्यमानायां निर्घातसमनिस्वनः ।

சகரனின் மகாத்மையான புதல்வர்கள் பூமியைப் பிளந்தபோது, இடியொலி போன்ற பேரொலி எழுந்தது।

Verse 6

ततो भित्वा महीं सर्वे कृत्वा चाभिप्रदक्षिणम् ॥६॥सहिता स्सगरास्सर्वे पितरं वाक्यमब्रुवन् ।0

பின்பு சகரபுதல்வர்கள் அனைவரும் பூமியைப் பிளந்து, பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்து, ஒன்றுகூடி தந்தையிடம் இவ்வாறு உரைத்தனர்।

Verses 7-8

परिक्रान्ता मही सर्वा सत्त्ववन्तश्च सूदिताः ॥७॥देवदानवरक्षांसि पिशाचोरगकिन्नराः ।न च पश्यामहेऽश्वं तमश्वहर्तारमेव च ॥८॥किं करिष्याम भद्रं ते बुद्धिरत्र विचार्यताम् ।

“முழு பூமியையும் நாங்கள் தேடிப் பார்த்தோம்; தேவர், தானவர், ராட்சசர், பிசாசு, நாகர், கின்னரர் முதலிய பல வலிமைமிக்கோர் அழிந்தனர். ஆனாலும் அந்தக் குதிரையோ, அதைத் திருடியவனோ காணப்படவில்லை. இனி நாம் என்ன செய்வது? உமக்கு நலம் உண்டாக—உமது சிந்தனையால் இதைத் தீர்மானியுங்கள்।”

Verse 9

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा पुत्राणां राजसत्तमः ॥९॥समन्युरब्रवीद्वाक्यं सगरो रघुनन्दन ।

ஓ ரகுநந்தன ராமா! புதல்வர்களின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட அரசர்களில் சிறந்த சகரன் கோபம் எழுந்து இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 10

भूयः खनत भद्रं वो निर्भिद्य वसुधातलम् ॥१०॥अश्वहर्तारमासाद्य कृतार्थाश्च निवर्तथ ।

மீண்டும் தோண்டுங்கள்—உங்களுக்கு நலம் உண்டாகுக—பூமித் தளத்தைப் பிளந்து; குதிரையை அபகரித்தவனை அடைந்து, நோக்கம் நிறைவேறிய பின் திரும்புங்கள்।

Verse 11

पितुर्वचनमासाद्य सगरस्य महात्मनः ॥११॥षष्टिः पुत्रसहस्राणि रसातलमभिद्रवन् ।

மகாத்மா சகரனின் தந்தைச் சொல்லை ஏற்று, அவனுடைய அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் ரசாதலத்தை நோக்கி விரைந்தனர்।

Verse 12

खन्यमाने ततस्तस्मिन् ददृशुः पर्वतोपमम् ॥१२॥दिशागजं विरूपाक्षं धारयन्तं महीतलम् ।

அவ்விடத்தை மேலும் அகழ்ந்தபோது, மலைப்போன்ற அளவுடைய விரூபாக்ஷன் எனும் திசை யானை பூமித்தளத்தைத் தாங்கிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டனர்।

Verse 13

सपर्वतवनां कृत्स्नां पृथिवीं रघुनन्दन ॥१३॥शिरसा धारयामास विरूपाक्षो महागजः ।

ரகுநந்தனே! விரூபாக்ஷன் எனும் மகா யானை, மலைகளும் காடுகளும் உடைய முழு பூமியையும் தன் தலையில் தாங்கி இருந்தான்।

Verse 14

यदा पर्वणि काकुत्स्थ विश्रमार्थं महागजः ॥१४॥खेदाच्चालयते शीर्षं भूमिकम्पस्तदाभवेत् ।

காகுத்ஸ்த ராமா! புனிதப் பர்வ நாட்களில் அந்த மாபெரும் யானை ஓய்விற்காகச் சோர்வால் தன் தலையை அசைத்தால், அப்பொழுது பூமி நடுங்கி நிலநடுக்கம் உண்டாகும்.

Verse 15

तं ते प्रदक्षिणं कृत्वा दिशापालं महागजम् ॥१५॥मानयन्तो हि ते राम जग्मुर्भित्त्वा रसातलम् ।

ராமா! திசைகளைப் பாதுகாக்கும் அந்த மாபெரும் யானையை வணங்கி அவர்கள் அதனைப் பிரதட்சிணம் செய்து, பின்னர் பூமியைப் பிளந்து ரசாதலத்திற்குச் சென்றனர்.

Verses 16-17

ततः पूर्वां दिशं भित्त्वा दक्षिणां बिभिदुः पुनः ॥१६॥दक्षिणस्यामपि दिशि ददृशुस्ते महागजम् ।महापद्मं महात्मानं सुमहत्पर्वतोपमम् ॥१७॥शिरसा धारयन्तं ते विस्मयं जग्मुरुत्तमम् ।

பின்னர் கிழக்குத் திசையைப் பிளந்து அவர்கள் மீண்டும் தெற்குத் திசையிலும் புகுந்தனர். தெற்கில் அவர்கள் மாபெரும் யானை மகாபத்மனை கண்டனர்—மகாத்மா, மலைபோல் பேருருவன்—தன் தலையால் பூமியைத் தாங்கி நிற்பவனைப் பார்த்து அவர்கள் உச்சமான வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 18

ततः प्रदक्षिणं कृत्वा सगरस्य महात्मनः ॥१८॥षष्टिः पुत्रसहस्राणि पश्चिमां बिभिदुर्दिशम् ।

பின்னர் மகாத்மா சகரனின் அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்து மேற்குத் திசையைப் பிளந்தனர்.

Verse 19

पश्चिमायामपि दिशि महान्तमचलोपमम् ॥१९॥दिशागजं सौमनसं ददृशुस्ते महाबलाः ।

மேற்குத் திசையிலும் அந்த மகாபலிகள் சௌமனஸன் எனும் திக்குயானையை கண்டனர்—அது மாபெரும், மலைபோல் பேரளவுடையது.

Verse 20

तं ते प्रदक्षिणं कृत्वा पृष्ट्वा चापि निरामयम् ।खनन्त स्समुपक्रान्ता दिशं हैमवतीं ततः ॥२०॥

அவரை வலம் வந்து நலன் விசாரித்த பின், அவர்கள் தோண்டிக்கொண்டே இமயத்தை நோக்கிய வட திசை நோக்கி முன்னே சென்றனர்.

Verse 21

उत्तरस्यां रघुश्रेष्ठ ददृशुर्हिमपाण्डुरम् ॥२१॥भद्रं भद्रेण वपुषा धारयन्तं महीमिमाम् ।

ரகுசிறந்தவனே! வட திசையில் அவர்கள் பனிபோல் வெண்மையான ‘பத்ரன்’ எனும் திக்குயானையை கண்டனர்; அது தன் மங்களமான வடிவால் இந்தப் பூமியைத் தாங்கியது.

Verse 22

समालभ्य तत स्सर्वे कृत्वा चैनं प्रदक्षिणम् ॥२२॥षष्टिः पुत्रसहस्राणि बिभिदुर्वसुधातलम् ।

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் அவனைத் தொட்டு வலம் வந்தனர்; அதன் பின் அந்த அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் பூமியின் மேற்பரப்பை உடைத்து முன்னே சென்றனர்.

Verse 23

ततः प्रागुत्तरां गत्वा सागराः प्रथितां दिशम् ॥२३॥रोषादभ्यखनन् सर्वे पृथिवीं सगरात्मजाः ।

பின்னர் அவர்கள் புகழ்பெற்ற ஈசான (வடகிழக்கு) திசைக்குச் சென்று, கோபத்தால் உந்தப்பட்ட சகரபுத்திரர்கள் அனைவரும் பூமியைத் தோண்டத் தொடங்கினர்।

Verses 24-25

ते तु सर्वे महात्मानो भीमवेगा महाबलाः ॥२४॥ददृशुः कपिलं तत्र वासुदेवं सनातनम् ।हयं च तस्य देवस्य चरन्तमविदूरतः ॥२५॥प्रहर्षमतुलं प्राप्तास्सर्वे ते रघुनन्दन ।

அந்த மகாத்மாக்களும், வேகமும் வலிமையும் உடைய சகரபுத்திரர்கள் அங்கே சனாதன வாசுதேவரான கபிலரை கண்டனர்; மேலும் அந்த தெய்வத்தின் குதிரையும் அருகிலே மேய்ந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். ஓ ரகுநந்தன, அவர்கள் அனைவரும் ஒப்பற்ற ஆனந்தம் அடைந்தனர்।

Verses 26-27

ते तं हयवरं ज्ञात्वा क्रोधपर्याकुलेक्षणाः ॥२६॥खनित्रलाङ्गलधरा नानावृक्षशिलाधराः ।अभ्यधावन्त सङ्क्रुद्धास्तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रुवन् ॥२७॥

சிறந்த குதிரையை அறிந்து, கோபத்தால் கலங்கிய பார்வையுடன் அவர்கள்—வெட்டுக் கருவிகளும் கலப்பைகளும் ஏந்தி, மரங்களும் கற்களும் சுமந்து—சினத்துடன் ஓடிவந்து, “நில்! நில்!” என்று உரத்துக் கூறினர்।

Verse 28

अस्माकं त्वं हि तुरगं यज्ञीयं हृतवानसि ।दुर्मेधस्त्वं हि सम्प्राप्तान् विद्धि नस्सगरात्मजान् ॥२८॥

நீ எங்கள் யாகத்திற்குரிய குதிரையை அபகரித்தாய். ஓ தீயபுத்தியனே, இங்கு வந்துள்ள நாங்கள் சகரனின் புதல்வர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்.

Verse 29

श्रुत्वा तु वचनं तेषां कपिलो रघुनन्दन ।रोषेण महताऽऽविष्टो हुङ्कारमकरोत्तदा ॥२९॥

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், ஓ ரகுநந்தனனே, கபில முனிவர் பேர்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அப்போது கடுமையான ‘ஹும்’காரம் எழுப்பினார்.

Verse 30

ततस्तेनाप्रमेयेन कपिलेन महात्मना ।भस्मराशीकृतास्सर्वे काकुत्स्थ सगरात्मजाः ॥३०॥

பின்னர், ஓ காகுத்ஸ்தனே, அளவிடமுடியாத ஆற்றலுடைய மகாத்மா கபிலர் சகரனின் புதல்வர்கள் அனைவரையும் சாம்பல் குவியல்களாக ஆக்கினார்.