Sarga 20
राज्ञः शङ्का–प्रत्याख्यानम् (Daśaratha’s Objections to Sending Rāma) — Bala Kanda, Sarga 20
बालकाण्ड
விசுவாமித்திரரின் வேண்டுகோளை கேட்டதும் அரசன் தசரதன் சிறிது நேரம் தன்னடக்கத்தை இழக்கிறார். தந்தைத் தர்மமும் அரசியல் நயமும் முன்வைத்து அவர் வாதிடுகிறார்—ராமன் இன்னும் பதினாறு வயதிற்குக் குறைவு; மாயைச் சூழ்ச்சியுடன் போரிடும் ராட்சசர்களை எதிர்க்க முழுமையாகப் பயிற்சி பெறவில்லை; மேலும் மகன் பிரிவைத் தாங்க இயலாது. மாற்றாகத் தன் முழு அக்ஷௌஹிணி படை, அனுபவ வீரர்கள், தேவையெனில் தானே சென்று துணை நிற்பேன் எனக் கூறி, இளவரசனை அழைத்துச் செல்வது முறையல்ல என்று வலியுறுத்துகிறார். தன் முதுமையையும், நீண்ட தவ-வேண்டுதல்களால் அரிதாகப் பெற்ற ராமனின் மதிப்பையும் நினைவூட்டி, உணர்ச்சி மற்றும் வம்சத் தொடரின் பந்தயத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறார். பின்னர் ராட்சசர்களின் வலிமை, குலம், உருவளவு, பாதுகாவலர்கள், சரியான எதிர்வினைத் திட்டம் ஆகியவற்றை விரிவாகக் கேட்கிறார். விசுவாமித்திரர் புலஸ்திய வம்சப் பின்னணியில் விளக்குகிறார்—பிரம்மாவின் வரத்தால் வலிமை பெற்ற ராவணன் மூன்று உலகங்களையும் துன்புறுத்துகிறான்; அவன் நேரடியாக யாகத்தைத் தடுக்கவில்லை, ஆனால் மாரீசன், சுபாஹுவைத் தூண்டி இடையூறு செய்யச் செய்கிறான். இறுதியில் முனிவரின் கோபம் நெய்யால் ஊட்டப்பட்ட யாகஅக்னிபோல் எழுகிறது—தவவலத்தால் நிலைபெற்ற தர்மத்துக்கு ஒத்துழைக்க மறுப்பது உடனடி நெறி மற்றும் அரசியல் விளைவுகளைத் தரும் எனச் சுட்டுகிறது.
Shlokas
Verse 1
तच्छ्रुत्वा राजशार्दूलो विश्वामित्रस्य भाषितम्।मुहूर्तमिव निस्संज्ञस्संज्ञावानिदमब्रवीत्।।।।
விசுவாமித்ரரின் சொற்களை கேட்ட அரசர்களில் புலியான தசரதன் ஒரு கணம் மயக்கமுற்றவனுபோல் ஆனான்; பின்னர் தெளிவு பெற்று இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 2
ऊनषोडशवर्षो मे रामो राजीवलोचन:।न युद्धयोग्यतामस्य पश्यामि सह राक्षसै:।।।।
என் தாமரைக்கண் ராமன் இன்னும் பதினாறு வயதுகூட நிறைவடையவில்லை. இராட்சசர்களுடன் போரிடத் தகுதி அவனில் இருப்பதாக நான் காணவில்லை.
Verse 3
इयमक्षौहिणी पूर्णा यस्याहं पतिरीश्वर:।अनया संवृतो गत्वा योद्धाऽहं तैर्निशाचरै:।।।।
இந்த முழுமையான அக்ஷௌஹிணி படைக்கு நான் தலைவனும் அதிபதியும்; இதனால் சூழப்பட்டு நான் முன்னே சென்று அந்த நிசாசரர்களுடன் நானே போரிடுவேன்।
Verse 4
इमे शूराश्च विक्रान्ता भृत्या मेऽस्त्रविशारदा:।योग्या रक्षोगणैर्योद्धुं न रामं नेतुमर्हसि।।।।
இவர்கள் என் பணியாளர்கள்—வீரரும் வல்லவரும், ஆயுதக் கலையில் தேர்ந்தவர்கள்; ராக்ஷசக் கூட்டங்களுடன் போரிடத் தகுதியானவர்கள்; ஆகையால் ராமனை அழைத்துச் செல்லுதல் உமக்கு உரியதல்ல।
Verse 5
अहमेव धनुष्पाणिर्गोप्ता समरमूर्धनि।यावत्प्राणान्धरिष्यामि तावद्योत्स्ये निशाचरै:।।।।
நானே வில்லேந்தி போர்க்களத்தின் முனையில் காவலனாய் நிற்பேன். உயிர்மூச்சு உள்ளவரை நிசாசரர்களுடன் போரிடுவேன்॥
Verse 6
निर्विघ्ना व्रतचर्या सा भविष्यति सुरक्षिता।अहं तत्रागमिष्यामि न रामं नेतुमर्हसि।।।।
அந்த விரதச்சரியம் நன்கு காக்கப்பட்டு தடையின்றி நிறைவேறும். நானே அங்கே வருவேன்; ஆகவே ராமனை அழைத்துச் செல்லுதல் உமக்கு உரியதல்ல॥
Verse 7
बालो ह्यकृतविद्यश्च न च वेत्ति बलाबलम्।न चास्त्रबलसंयुक्तो न च युद्धविशारद:।।।।न चासौ रक्षसां योग्य: कूटयुद्धा हि ते ध्रुवम् ।
அவன் இன்னும் சிறுவன்; போர் கல்வியில் பயிற்சி பெறாதவன்; வலிமை–பலவீனத்தை அறியவும் மாட்டான். ஆயுதவலிமை உடையவனும் அல்ல, போரில் தேர்ந்தவனும் அல்ல; ராட்சசர்களை எதிர்க்கத் தகுதியும் இல்லை, ஏனெனில் அவர்கள் நிச்சயமாக வஞ்சகப் போரில் ஈடுபடுவோர்॥
Verse 8
विप्रयुक्तो हि रामेण मुहूर्तमपि नोत्सहे।।।।जीवितुं मुनिशार्दूल न रामं नेतुमर्हसि।
ராமனிடமிருந்து பிரிந்தால் நான் ஒரு கணமும் வாழத் துணியேன். முனிவர்களில் புலியே, ராமனை அழைத்துச் செல்லுதல் உமக்கு உரியதல்ல॥
Verse 9
यदि वा राघवं ब्रह्मन्नेतुमिच्छसि सुव्रत।।।।चतुरङ्गसमायुक्तं मया च सहितं नय।
பிரம்மனே, நல்விரதனே—நீ ராகவனை அழைத்துச் செல்ல விரும்பினால், என்னையும் என் நான்கு அங்கங்களுடைய சேனையுடன் சேர்த்து அழைத்துச் செல்॥
Verse 10
षष्टिर्वर्षसहस्राणि जातस्य मम कौशिक।।।।दु:खेनोत्पादितश्चायं न रामं नेतुमर्हसि।
ஓ கௌசிகா! என் பிறப்பிற்கு அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன; இந்த ராமனை நான் பெருந்துயரத்தின் வழியே பெற்றேன்—ஆகையால் நீ அவனை அழைத்துச் செல்லுதல் தகாது।
Verse 11
चतुर्णामात्मजानां हि प्रीति:परमिका मम।।।।ज्येष्ठं धर्मप्रधानं च न रामं नेतुमर्हसि।
என் நான்கு புதல்வர்களில் ராமன் மீது எனது அன்பு மிகுதியானது; அவர் மூத்தவரும் தர்மத்தில் முதன்மையுமாக இருப்பதால், ராமனை அழைத்துச் செல்லுதல் உமக்கு உரியதல்ல।
Verse 12
किंवीर्या राक्षसास्ते च कस्य पुत्राश्च ते च के।।।।कथं प्रमाणा: के चैतान्रक्षन्ति मुनिपुङ्गव।
முனிவரே! அந்த ராட்சசர்களின் வீரியம் எத்தகையது? அவர்கள் யாருடைய புதல்வர்கள், அவர்கள் யார்? அவர்களின் உடல் அளவு எவ்வாறு, அவர்களை யார் காக்கின்றனர்?
Verse 13
कथं च प्रतिकर्तव्यं तेषां रामेण रक्षसाम्।।।।मामकैर्वा बलैर्ब्रह्मन्मया वा कूटयोधिनाम्।3
பிராமணரே! சூழ்ச்சிப் போராளிகளான அந்த ராட்சசர்களுக்கு எதிராக எவ்வாறு பதிலடி கொடுக்க வேண்டும்—ராமனால், என் படைகளால், அல்லது நான் தானே?
Verse 14
सर्वं मे शंस भगवन्कथं तेषां मया रणे।।।।स्थातव्यं दुष्टभावानां वीर्योत्सिक्ता हि राक्षसा:।4तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रोऽभ्यभाषत।।।।
பகவனே! அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்—போரில் நான் அவர்களுக்கு எதிராக எவ்வாறு நிலைத்திருக்க வேண்டும்? அந்த ராட்சசர்கள் தீய இயல்புடையவர்கள்; தம் வீரத்தால் அகந்தை கொண்டவர்கள். இவ்வசனத்தை கேட்ட விஸ்வாமித்ரர் பதிலுரைத்தார்।
Verse 15
सर्वं मे शंस भगवन्कथं तेषां मया रणे।।1.20.14।।स्थातव्यं दुष्टभावानां वीर्योत्सिक्ता हि राक्षसा:।4तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रोऽभ्यभाषत।।1.20.15।।
பகவனே! அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்—போரில் நான் அவர்களை எவ்வாறு எதிர்கொண்டு நிற்க வேண்டும்? அந்த ராட்சசர்கள் தீய இயல்புடையவர்கள்; தம் வலிமையால் பெருமிதம் கொண்டவர்கள். தசரதரின் சொற்களை கேட்ட விஸ்வாமித்ரர் பதிலுரைத்தார்।
Verse 16
पौलस्त्यवंशप्रभवो रावणो नाम राक्षस:।स ब्रह्मणा दत्तवरस्त्रैलोक्यं बाधते भृशम्।।1.20.16।।महाबलो महावीर्यो राक्षसैर्बहुभिर्वृत:।
புலஸ்த்ய வம்சத்தில் தோன்றிய ராவணன் என்னும் இராட்சசன் உண்டு. பிரம்மா அளித்த வரத்தின் வலிமையால் அவன் மூவுலகத்தையும் கடுமையாகத் துன்புறுத்துகிறான். அவன் மஹாபலன், மஹாவீரன்; பல இராட்சசர்களால் சூழப்பட்டவன்.
Verse 17
श्रूयते हि महावीर्यो रावणो राक्षसाधिप:।।।।साक्षाद्वैश्रवणभ्राता पुत्रो विश्रवसो मुने:।
ராட்சசாதிபதி ராவணன் மிகுந்த வீரியமுடையவன் என்று புகழப்படுகிறது. அவன் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) என்பவனின் சகோதரன்; முனிவர் விஶ்ரவஸின் புதல்வன்.
Verse 18
यदा स्वयं न यज्ञस्य विघ्नकर्ता महाबल:।।।।तेन सञ्चोदितौ द्वौ तु राक्षसौ वै महाबलौ।मारीचश्च सुबाहुश्च यज्ञविघ्नं करिष्यत:।।।।
அந்த மஹாபலன் தானே யாகத்தைத் தடை செய்யாத வேளையில், அவன் மஹாபலமுடைய இரு இராட்சசர்களான மாரீசன், சுபாஹு ஆகியோரைக் தூண்டி யாகத்தில் இடையூறு செய்யச் செய்கிறான்.
Verse 19
यदा स्वयं न यज्ञस्य विघ्नकर्ता महाबल:।।1.20.18।।तेन सञ्चोदितौ द्वौ तु राक्षसौ वै महाबलौ।मारीचश्च सुबाहुश्च यज्ञविघ्नं करिष्यत:।।1.20.19।।
அந்த மஹாபலன் தானே யாகத்தைச் சிதைக்காதபோது, மாரீசன், சுபாஹு எனும் இரு மஹாபல இராட்சசர்களைத் தூண்டி யாகத்தில் தடையுண்டாக்கச் செய்கிறான்.
Verse 20
इत्युक्तो मुनिना तेन राजोवाच मुनिं तदा।न हि शक्तोऽस्मि सङ्ग्रामे स्थातुं तस्य दुरात्मन:।।।।
அந்த முனிவர் இவ்வாறு கூறியபோது அரசன் முனிவரிடம் சொன்னான்—“போரில் அந்த துராத்மனுக்கு எதிராக நில்லும் வல்லமை எனக்கு இல்லை.”
Verse 21
स त्वं प्रसादं धर्मज्ञ कुरुष्व मम पुत्रके।मम चैवाल्पभाग्यस्य दैवतं हि भवान्गुरु:।।।।
ஆகையால் ஹே தர்மஞ்ஞரே, என் இளைய மகனுக்கு அருள் புரியுங்கள்; குறைந்த பாக்கியமுள்ள என்மேலும். நீங்கள் என் குரு—நீங்களே எனது தெய்வமும் சரணமும்.
Verse 22
देवदानवगन्धर्वा यक्षा:पतगपन्नगा:।न शक्ता रावणं सोढुं किं पुनर्मानवा युधि।।।।
தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், பறவைகள், நாகங்கள்—போரில் ராவணனைத் தாங்க இயலாது; மனிதர்கள் எப்படித் தாங்குவர்?
Verse 23
स हि वीर्यवतां वीर्यमादत्ते युधि राक्षस:।तेन चाहं न शक्तोऽस्मि संयोद्धुं तस्य वा बलै:।।।।सबलो वा मुनिश्रेष्ठ सहितो वा ममात्मजै:।
அந்த ராட்சசன் போரில் வீரர்களின் வீரத்தையும் பறித்துக்கொள்கிறான். ஆகவே, ஹே முனிசிரேஷ்டரே, நான் அவனோடு அல்லது அவன் படைகளோடு போரிட இயலேன்—படையுடன் சென்றாலும், என் மகன்களுடன் சென்றாலும்.
Verse 24
कथमप्यमरप्रख्यं सङ्ग्रामाणामकोविदम्।बालं मे तनयं ब्रह्मन् नैव दास्यामि पुत्रकम्।।।।
ஹே பிராமணரே, என் மகன் தேவரைப் போலத் தோன்றினாலும், போர்க் கலை அறியாதவன்; இன்னும் சிறுவன். எந்த காரணத்தாலும் என் இளைய மகனை நான் ஒப்படைக்கமாட்டேன்.
Verse 25
अथ कालोपमौ युध्दे सुतौ सुन्दोपसुन्दयो:।।।।यज्ञविघ्नकरौ तौ ते नैव दास्यामि पुत्रकम्।
மேலும், போரில் காலனுக்கு ஒப்பான பயங்கரர்களான சுந்தன்-உபசுந்தனின் அந்த இரு புதல்வர்களே உங்கள் யாகத்திற்குத் தடையாக்குவோர்; ஆகையால் என் மகனை உமக்கு நான் அளிக்கமாட்டேன்।
Verse 26
मारीचश्च सुबाहुश्च वीर्यवन्तौ सुशिक्षितौ।तयोरन्यतरेणाहं योध्दा स्यां ससुहृद्गण:।।।।
மாரீசனும் சுபாஹுவும் வலிமைமிக்கவர்களும் நன்கு பயிற்சிபெற்றவர்களும்; என் நம்பிக்கைக்குரிய நண்பர் குழுவுடன் நான் அவர்களில் ஒருவரையாவது எதிர்த்து போரிட முடியும்।
Verse 27
इति नरपतिजल्पनाद्द्विजेन्द्रंकुशिकसुतं सुमहान्विवेश मन्यु:।सुहुत इव मखेऽग्निराज्यसिक्तस्समभवदुज्ज्वलितो महर्षिवह्नि:।।।।
அரசன் இவ்வாறு கூறிய சொற்களால், இருபிறப்போரில் முதல்வனான குசிகபுத்ர மகரிஷிக்குள் பேர்கோபம் புகுந்தது; யாகத்தில் நெய் ஊற்றப்பட்ட அக்கினி எவ்வாறு ஒளிர்ந்து எரிகிறதோ, அவ்வாறே அந்த மகரிஷி அக்கினிபோல் பிரகாசித்து கொந்தளித்தார்।
Verse 28
இந்த முழுமையான அக்ஷௌஹிணி படைக்கு நான் தலைவனும் அதிபதியும்; இதனால் சூழப்பட்டு நான் முன்னே சென்று அந்த நிசாசரர்களுடன் நானே போரிடுவேன்।
Frequently Asked Questions
The dilemma is whether a king may relinquish his underage heir to an ascetic mission for the sake of protecting a yajña. Daśaratha prioritizes paternal guardianship and dynastic security, while Viśvāmitra’s request frames participation as a dharmic obligation that supersedes private attachment.
The sarga teaches that dharma is often adjudicated at the boundary between emotion and duty: personal love does not automatically override obligations tied to the maintenance of ritual and social order. It also highlights that ascetic authority (tapas) can function as a legitimizing force that compels political cooperation when the public good is threatened.
The principal cultural landmark is the yajña setting itself—an institution requiring protection to remain nirvighna (unobstructed). The chapter also foregrounds the military-cultural unit of an akṣauhiṇī and the epic’s cosmological scope through references to the ‘three worlds’ (trailokya) afflicted by Rāvaṇa.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.