Sarga 31

Verse 1

अथ तां रजनीं तत्र कृतार्थौ रामलक्ष्मणौ।ऊषतुर्मुदितौ वीरौ प्रहृष्टेनान्तरात्मना।।1.31.1।।

பின்னர் அங்கே தம் நோக்கம் நிறைவேறிய ராமனும் லக்ஷ்மணனும்—அந்த இரு வீரரும்—உள்ளம் மகிழ்ந்து பேரானந்தத்துடன் அந்த இரவினை அங்கேயே கழித்தனர்।

Verse 2

प्रभातायां तु शर्वर्यां कृतपौर्वाह्णिकक्रियौ।विश्वामित्रमृषींश्चान्यान् सहितावभिजग्मतु:।।1.31.2।।

இரவு விடிந்து விடியற்காலம் வந்தபோது, இரு சகோதரரும் காலையிலான நித்தியக் கிரியைகளை நிறைவேற்றி, ஒன்றாக விஸ்வாமித்ரரையும் பிற முனிவர்களையும் அணுகினர்।

Verse 3

अभिवाद्य मुनिश्रेष्ठं ज्वलन्तमिव पावकम्।ऊचतुर्मधुरोदारं वाक्यं मधुरभाषिणौ।।1.31.3।।

அக்னியைப் போல ஒளிரும் முனிவருள் சிறந்தவரை வணங்கி, இனிய மொழி பேசும் அந்த இரு சகோதரரும் மென்மையும் உயர்வும் நிறைந்த சொற்களை உரைத்தனர்।

Verse 4

इमौ स्म मुनिशार्दूल किङ्करौ समुपस्थितौ।आज्ञापय यथेष्टं वै शासनं करवाव किम्।।1.31.4।।

ஓ முனிசார்தூலரே! நாங்கள் இருவரும் உமது பணியாளர்களாக இங்கு நிற்கிறோம். உமக்கு விருப்பமானபடி ஆணையிடுங்கள்—எந்த கட்டளையை நாம் நிறைவேற்ற வேண்டும்?

Verse 5

एवमुक्ता स्ततस्ताभ्यां सर्व एव महर्षय:।विश्वामित्रं पुरस्कृत्य रामं वचनमब्रुवन्।।1.31.5।।

அவ்விருவரும் இவ்வாறு கூறியபின், எல்லா மகரிஷிகளும் விஶ்வாமித்ரரை முன்னிறுத்தி ஸ்ரீராமனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்।

Verse 6

मैथिलस्य नरश्रेष्ठ जनकस्य भविष्यति।यज्ञ: परमधर्मिष्ठस्तस्य यास्यामहे वयम्।।1.31.6।।

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! மிதிலையின் அரசன் ஜனகனுக்கு மிகத் தர்மமயமான யாகம் நடைபெற உள்ளது; நாம் அந்த யாகத்திற்குச் செல்வோம்।

Verse 7

त्वं चैव नरशार्दूल सहास्माभिर्गमिष्यसि।अद्भुतं धनुरत्नं च तत्र तद्रष्टुमर्हसि।।1.31.7।।

மேலும் மனிதப் புலியே! நீயும் எங்களுடன் வருவாய்; அங்கே அந்த அதிசயமான வில்-ரத்தினத்தைப் பார்ப்பதற்கு நீ தகுதியுடையவன்।

Verse 8

तद्धि पूर्वं नरश्रेष्ठ दत्तं सदसि दैवतै:।अप्रमेयबलं घोरं मखे परमभास्वरम्।।1.31.8।।

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! அந்த வில் முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள் யாகசபையில் அளித்தது—அளவிட முடியாத வலிமையுடையது, பயங்கரமானது, யாகத்தில் மிக ஒளிமிக்கது।

Verse 9

नास्य देवा न गन्धर्वा नासुरा न च राक्षसा:।कर्तुमारोपणं शक्ता न कथञ्चन मानुषा:।।1.31.9।।

அந்த விலில் நாணை ஏற்றுவதற்கு தேவர்கள் அல்ல, கந்தர்வர்கள் அல்ல, அசுரர்கள் அல்ல, ராட்சசர்கள் அல்ல—மனிதர்களும் கூட—எவ்விதத்திலும் வல்லவரல்லர்।

Verse 10

धनुषस्तस्य वीर्यं तु जिज्ञासन्तो महीक्षित:।न शेकुरारोपयितुं राजपुत्रा महाबला:।।1.31.10।।

அந்த வில்லின் வலிமையை அறிய விரும்பிய அரசர்களும் மகாபலமுள்ள அரசகுமாரர்களும் கூட அதைத் தூக்கி ஏற்றவும் இயலவில்லை।

Verse 11

तद्धनुर्नरशार्दूल मैथिलस्य महात्मन:।तत्र द्रक्ष्यसि काकुत्स्थ यज्ञं चाद्भुतदर्शनम्।।1.31.11।।

மனிதர்களில் சிறந்தவனே, காகுத்ஸ்த வம்சத்தவனே! அங்கே நீ மிதிலையின் மகாத்ம அரசனுக்குரிய அந்த வில்லையும், அதிசயமாகக் காணத்தக்க யாகத்தையும் காண்பாய்।

Verse 12

तद्धि यज्ञफलं तेन मैथिलेनोत्तमं धनु:।याचितं नरशार्दूल सुनाभं सर्वदैवतै:।।1.31.12।।

அந்த சிறந்த வில்—நடுப்பகுதி உறுதியானது—எல்லாத் தேவர்களாலும் வேண்டப்பட்டு, மைதில அரசனுக்கு யாகத்தின் பலனாகப் பெற்றதாகும்।

Verse 13

आयागभूतं नृपतेस्तस्य वेश्मनि राघव।अर्चितं विविधैर्गन्धैर्धूपैश्चागरुगन्धिभि:।।1.31.13।।

ஹே ராகவா! அந்த அரசனின் அரண்மனையில் அந்த வில், வழிபாட்டின் முதன்மைப் பொருளெனப் போற்றப்பட்டு, பலவகை நறுமணங்கள், தூபங்கள், அகிலின் (அகரு) மணத்தால் பக்தியுடன் அர்ச்சிக்கப்படுகிறது।

Verse 14

एवमुक्त्वा मुनिवर: प्रस्थानमकरोत्तदा।सर्षिसङ्घ स्सकाकुत्स्थ: आमन्त्र्य वनदेवता:।।1.31.14।।

இவ்வாறு கூறிய பின் மునிவரர் அப்போது புறப்பட்டார். ரிஷிகளின் கூட்டமும் காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) உடனும், வனதேவதைகளிடம் விடைபெற்று அவர் முன்னே சென்றார்।

Verse 15

स्वस्ति वोऽस्तु गमिष्यामि सिद्वस्सिद्धाश्रमादहम्।उत्तरे जाह्नवीतीरे हिमवन्तं शिलोच्चयम्।।1.31.15।।

‘உங்களுக்கெல்லாம் நலம் உண்டாகுக. என் நோக்கம் நிறைவேறியது. இச்சித்தாஶ்ரமத்திலிருந்து ஜாஹ்னவியின் வடகரையில் உள்ள உயர்ந்த ஹிமவான் மலைக்குச் செல்வேன்.’

Verse 16

प्रदक्षिणं तत: कृत्वा सिद्धाश्रममनुत्तमम्।उत्तरां दिशमुद्दिश्य प्रस्थातुमुपचक्रमे।।1.31.16।।

பின்னர் அவர்கள் அந்த ஒப்பற்ற சித்தாஶ்ரமத்தை பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்து, வடதிசையை நோக்கிப் பயணம் தொடங்கினர்।

Verse 17

तं प्रयान्तं मुनिवरमन्वयादनुसारिणम्।शकटीशतमात्रं तु प्रायेण ब्रह्मवादिनाम्।।1.31.17।।

முனிவரர் முன்னே செல்ல, வேதத்தை உரைக்கும் பிரம்மவாதிகள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்; ஏறத்தாழ நூறு வண்டிகளளவு மக்கள் கூட்டம் அவருடன் பின்னே சென்றது।

Verse 18

मृगपक्षिगणाश्चैव सिद्धाश्रमनिवासिन:।अनुजग्मुर्महात्मानं विश्वामित्रं महामुनिम्।।1.31.18।।निवर्तयामास तत: पक्षिसङ्घान् मृगानपि।

சித்தாஶ்ரமத்தில் வாழ்ந்த மிருகங்களும் பறவைக் கூட்டங்களும் மகாத்மா மகாமுனி விஸ்வாமித்ரரைத் தொடர்ந்து சென்றன. பின்னர் மुनிவர் பறவைக் குழுக்களையும் மிருகங்களையும் மீண்டும் திருப்பி அனுப்பினார்.

Verse 19

ते गत्वा दूरमध्वानं लम्बमाने दिवाकरे।वासं चक्रुर्मुनिगणाः शोणाकूले समाहिता:।।1.31.19।।

அவர்கள் நீண்ட தூரம் பயணித்து, சூரியன் தாழ்ந்து தொங்கிய வேளையில், அமைதியும் ஒருமைப்பாடும் கொண்ட முனிவர்கள் சோணை நதிக்கரையில் தங்கினர்.

Verse 20

तेऽस्तं गते दिनकरे स्नात्वा हुतहुताशना:।विश्वामित्रं पुरस्कृत्य निषेदुरमितौजस:।।1.31.20।।

சூரியன் அஸ்தமித்த பின், அந்த மகத்தான ஒளியுடையோர் நீராடி, புனித அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர். பின்னர் விஸ்வாமித்ரரை முன்னணியில் வைத்து அமர்ந்தனர்.

Verse 21

रामोऽपि सहसौमित्रिर्मुनीं स्तानभिपूज्य च।अग्रतो निषसादाथ विश्वामित्रस्य धीमत:।।1.31.21।।

ராமனும் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) உடன் அந்த முனிவர்களை முறையாக வணங்கி, பின்னர் ஞானமிக்க விஸ்வாமித்ரரின் முன்னிலையில் அமர்ந்தான்.

Verse 22

अथ रामो महातेजाः विश्वामित्रं महामुनिम्।पप्रच्छ नरशार्दूल: कौतूहलसमन्वित:।।1.31.22।।

அதன்பின் மகாதேஜஸ்ஸுடைய மனிதர்களின் புலியான ராமன், ஆழ்ந்த ஆவலுடன் மகாமுனி விஸ்வாமித்ரரை வினவினான்.

Verse 23

भगवन् कोऽन्वयं देशस्समृद्धवनशोभित:।श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते वक्तुमर्हसि तत्त्वत:।।1.31.23।।

ஓ பகவனே! செழுமையான வனங்களின் அழகால் விளங்கும் இந்த நாட்டின் வம்சத் தொடர்பும் அதன் சிறப்பும் என்ன? நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; உமக்கு மங்களம் உண்டாக—இதனைத் தத்துவமாக முழுமையாக அருளிச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 24

चोदितो रामवाक्येन कथयामास सुव्रत:।तस्य देशस्य निखिलमृषिमध्ये महातपा:।।1.31.24।।

ராமனின் சொற்களால் தூண்டப்பட்ட, விரதத்தில் உறுதியான அந்த மகாதபஸ்வி, முனிவர்களின் நடுவே அந்த நாட்டின் முழு வரலாற்றையும் உரைக்கத் தொடங்கினார்।