Sarga 76

Verse 1

श्रुत्वा तज्जामदग्न्यस्य वाक्यं दाशरथिस्तदा।गौरवाद्यंन्त्रितकथ: पितू राममथाब्रवीत्।।।।

ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) கூறிய சொற்களை கேட்ட தாசரதி ராமன், தந்தையின்மேல் உள்ள மரியாதையால் மேலும் பேசுவதை அடக்கிக் கொண்டு, பின்னர் பரசுராமரிடம் கூறினான்॥

Verse 2

श्रुतवानस्मि यत्कर्म कृतवानसि भार्गव।अनुरुंध्यामहे ब्रह्मन् पितुरानृण्यमास्थितम्।।।।

ஓ பார்கவா! நீ செய்த செயல்களை நான் கேட்டறிந்தேன். ஓ பிராமணரே! தந்தையின் கடனைத் தீர்த்து உऋணனாகும் கடமையை நீ ஏற்றுள்ளதை நாம் ஏற்றும், பாராட்டும்.

Verse 3

वीर्यहीनमिवाशक्तं क्षत्रधर्मेण भार्गव।अवजानासि मे तेज: पश्य मेऽद्य पराक्रमम्।।।।

ஓ பார்கவா! க்ஷத்ர தர்மத்தில் நான் வீரமற்றவனும் ஆற்றலற்றவனும் என எண்ணி, என் தேஜஸை நீ இகழ்கிறாய். இன்று என் பராக்கிரமத்தைப் பார்.

Verse 4

इत्युक्त्वा राघव: क्रुद्धो भार्गवस्य शरासनम्।शरं च प्रतिजग्राह हस्ताल्लघुपराक्रम:।।।।

இவ்வாறு கூறி ராகவன் கோபமுற்றான்; விரைந்த வீரத்துடன் ஸ்ரீராமன் பார்கவனின் கையிலிருந்து வில்லையும் அம்பையும் இரண்டையும் பிடித்துக் கொண்டான்.

Verse 5

आरोप्य स धनू राम श्शरं सज्यं चकार ह।जामदग्न्यं ततो रामं राम: क्रुद्धोऽब्रवीद्वच:।।।।

பின்பு ராமன் வில்லில் அம்பை ஏற்றி, நாணை இழுத்து ஆயத்தமாக்கினான்; அதன் பின் கோபத்துடன் ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) நோக்கி ராமன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 6

ब्राह्मणोऽसीति पूज्यो मे विश्वामित्रकृतेन च।तस्माच्छक्तो न ते राम मोक्तुं प्राणहरं शरम्।।।।

‘நீ பிராமணன்; மேலும் விஸ்வாமித்ரருடன் உனக்குள்ள தொடர்பினாலும் நீ எனக்குப் பூஜ்யன். ஆகவே ஹே ராம (பரசுராம), உன்மேல் உயிர் பறிக்கும் அம்பை விட நான் இயலேன்.’

Verse 7

इमां पादगतिं राम तपोबलसमार्जिताम्।लोकानप्रतिमान्वा ते हनिष्यामि यदिच्छसि ।।।।

‘ஆனால் இந்த வைஷ்ணவ சக்தி வீணாகப் போக நான் விடமாட்டேன். ஹே ராம, தவவலத்தால் பெற்ற உன் பாதகதி (முன்னே செல்லும் ஆற்றல்) அல்லது நீ அடைந்த ஒப்பற்ற உலகங்கள்—இவற்றில் எதை விரும்புகிறாயோ அதை நான் அழிப்பேன்; சொல், உன் விருப்பம் எது?’

Verse 8

न ह्ययं वैष्णवो दिव्य श्शर: परपुरञ्जय:।मोघ: पतति वीर्येण बलदर्पविनाशनः।।।।

இந்த திவ்ய வைஷ்ணவ அம்பு—பகைவரின் கோட்டைகளை வெல்லும் ஒன்று—தன் வீரியத்தால் பலமும் அகந்தையும் அழிப்பது; இது ஒருபோதும் வீணாக விழாது।

Verse 9

वरायुधधरं रामं द्रष्टुं सर्षिगणा स्सुरा:।पितामहं पुरस्कृत्य समेतास्तत्र सङ्घश:।।।।गन्धर्वाप्सरसश्चैव सिद्धचारणकिन्नरा:।यक्षराक्षसनागाश्च तद्द्रष्टुं महदद्भुतम्।।।।

அந்த உத்தம ஆயுதத்தைத் தாங்கிய ராமனைத் தரிசிக்க, தேவர்கள் ரிஷிகணங்களுடன், பிதாமஹன் பிரம்மாவை முன்னிறுத்தி, அங்கே குழுகுழுவாகக் கூடினர். கந்தர்வர், அப்சரைகள், சித்தர், சாரணர், கின்னரர், யக்ஷர், ராக்ஷசர், நாகரும் அந்த மாபெரும் அதிசயத்தைப் பார்க்க வந்தனர்।

Verse 10

वरायुधधरं रामं द्रष्टुं सर्षिगणा स्सुरा:।पितामहं पुरस्कृत्य समेतास्तत्र सङ्घश:।।1.76.9।।गन्धर्वाप्सरसश्चैव सिद्धचारणकिन्नरा:।यक्षराक्षसनागाश्च तद्द्रष्टुं महदद्भुतम्।।1.76.10।।

அந்த மாபெரும் அதிசயத்தை காண கந்தர்வர்-அப்ஸரஸ்கள், சித்தர்-சாரணர்-கின்னரர், மேலும் யக்ஷர்-ராக்ஷசர்-நாகரும் அங்கே வந்தனர்॥

Verse 11

जडीकृते तदाऽलोके रामे वरधनुर्धरे।निर्वीर्यो जामदग्न्योऽसौ रामो राममुदैक्षत।।।।।

ராமன் அந்தச் சிறந்த வில்லைத் தாங்கியபோது உலகமே உறைந்து நின்றது. வீரியம் குன்றிய ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) ராமனை நோக்கி நோக்கினான்.

Verse 12

तेजोभिहतवीर्यत्वाज्जामदग्न्यो जडीकृत:।रामं कमलपत्राक्षं मन्दं मन्दमुवाच ह।।।।

ராமனின் தேஜஸால் வீரியம் அடக்கப்பட்ட ஜாமதக்ன்யன் அசையாது உறைந்தான். தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய ராமனிடம் அவன் மெதுவாக, மீண்டும் மீண்டும் இனிய சொற்கள் கூறினான்.

Verse 13

काश्यपाय मया दत्ता यदा पूर्वं वसुन्धरा।विषये मे न वस्तव्यमिति मां काश्यपोऽब्रवीत्।।।।

முன்னொரு காலத்தில் நான் இந்த வஸுந்தரையை காச்யபருக்கு தானமாக அளித்தபோது, காச்யபர் என்னிடம்—‘என் ஆளுமைக்குள் நீ வசிக்கக் கூடாது’ என்று கூறினார்.

Verse 14

सोऽहं गुरुवच: कुर्वन् पृथिव्यां न वसे निशाम्।कृता प्रतिज्ञा काकुत्स्थ कृता भू: काश्यपस्य हि।।।।

இவ்வாறு குருவின் வாக்கை நிறைவேற்றி, ஓ காகுத்ஸ்தா, நான் இரவில் பூமியில் தங்குவதில்லை. சத்தியம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது; ஏனெனில் இந்தப் பூமி காச்யபருக்கே உரியது என நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

Verse 15

तदिमां त्वं गतिं वीर हन्तुं नार्हसि राघव।मनोजवं गमिष्यामि महेन्द्रं पर्वतोत्तमम्।।।।

ஆகையால், ஓ வீர ராகவா, என் இந்தச் செல்லும் சக்தியை அழிப்பது உமக்கு உரியதல்ல. நான் மனவேகத்துடன் மலைகளில் சிறந்த மகேந்திர மலைக்குச் செல்வேன்.

Verse 16

लोकास्त्वप्रतिमा राम निर्जितास्तपसा मया ।जहि तान् शरमुख्येन मा भूत्कालस्य पर्यय:।।।।

ஓ ஒப்பற்ற ராமா! தவத்தால் நான் வென்ற உலகங்களை—இந்த முதன்மை அம்பால் அழித்திடு; காலத் தாமதம் ஏற்படாதிருக்கட்டும்.

Verse 17

अक्षय्यं मधुहन्तारं जानामि त्वां सुरेश्वरम्।धनुषोऽस्य परामर्शात् स्वस्ति तेऽस्तु परंतप।।।।

இந்த வில்லைத் தொடுதலால் உன்னை அழிவிலா மதுஹந்தன்—தேவேசன் விஷ்ணு—என்று அறிகிறேன். ஓ பகைவரைத் தகைப்பவனே, உனக்கு நலம் உண்டாகுக.

Verse 18

एते सुरगणास्सर्वे निरीक्षन्ते समागता:।त्वामप्रतिमकर्माणमप्रतिद्वन्द्वमाहवे।।।।

இங்கு கூடியுள்ள இந்த எல்லா தேவர்கணங்களும் உம்மையே நோக்குகின்றனர்—உமது செயல்கள் ஒப்பற்றவை; போரில் உமக்கு இணை யாருமில்லை.

Verse 19

न चेयं मम काकुत्स्थ व्रीडा भवितुमर्हति।त्वया त्रैलोक्यनाथेन यदहं विमुखीकृत:।।।।

காகுத்ஸ்தா! இதனால் எனக்கு வெட்கம் ஏற்பட வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் மூவுலக நாதனான நீயே என்னைத் திருப்பி அடக்கி நிறுத்தினாய்.

Verse 20

शरमप्रतिमं राम मोक्तुमर्हसि सुव्रत।शरमोक्षे गमिष्यामि महेन्द्रं पर्वतोत्तमम्।।।।

நல்ல விரதம் கொண்ட ராமா! இந்த அம்பு ஒப்பற்றது; இதை விடுதல் உனக்கே உரியது. அம்பு விடப்பட்ட பின் நான் மலைகளில் சிறந்த மகேந்திர மலைக்குச் செல்வேன்.

Verse 21

तथा ब्रुवति रामे तु जामदग्नये प्रतापवान्।रामो दाशरथि श्श्रीमान् चिक्षेप शरमुत्तमम्।।।।

ஜாமதக்ன்யன் இவ்வாறு கூறியபோது, வீரமும் திருவும் உடைய தசரதன் மகன் ராமன் அந்தச் சிறந்த அம்பை விடுத்தான்.

Verse 22

स हतान् दृश्य रामेण स्वांल्लोकांस्तपसार्जितान्।जामदग्न्यो जगामाशु महेन्द्रं पर्वतोत्तमम्।।।।

ராமனால் தவத்தால் ஈட்டிய தன் உலகங்கள் அழிந்ததைப் பார்த்த ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) உடனே மலைகளில் சிறந்த மகேந்திர மலைக்குச் சென்றார்।

Verse 23

ततो वितिमिरास्सर्वा दिशश्चोपदिशस्तथा।सुरा स्सर्षिगणा रामं प्रशशंसुरुदायुधम्।।।।

அதன்பின் எல்லாத் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் இருளின்றி தெளிந்தன; தேவர்கள் ரிஷிகணங்களுடன் சேர்ந்து மகாயுதம் தாங்கிய ராமனைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 24

रामं दाशरथिं रामो जामदग्न्य: प्रशस्य च।तत: प्रदक्षिणी कृत्य जगामात्मगतिं प्रभु:।।।।

அப்போது வல்லமைமிக்க ஜாமதக்ன்யர் தாசரதியான ராமனைப் புகழ்ந்து, பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்து, தமக்குரிய நியதித் தாமத்திற்குச் சென்றார்।