Sarga 1

Verse 1

तपस्स्वाध्यायनिरतं तपस्वी वाग्विदां वरम् ।नारदं परिपप्रच्छ वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवम् ।।।।

தவமும் வேதஅధ్యயனமும் இடையறாது மேற்கொள்ளும், தவசிகளில் சிறந்ததும் வாக்குவித்தையில் முதன்மையானதும் ஆன நாரத முனிவரை, முனிவர்களில் தலைசிறந்த வால்மீகி பணிவுடன் வினவினார்।

Verse 2

कोन्वस्मिन्साम्प्रतं लोके गुणवान्कश्च वीर्यवान् ।धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च सत्यवाक्यो दृढव्रत:।।।।

இப்போது இந்த உலகில் குணமுடையவனும் வீரமுடையவனும்—தர்மத்தை அறிந்தவனும் நன்றியறிவுடையவனும் சத்தியம் பேசுபவனும் உறுதியான விரதமுடையவனும் யார்?

Verse 3

चारित्रेण च को युक्तस्सर्वभूतेषु को हित: ।विद्वान्क: कस्समर्थश्च कश्चैकप्रियदर्शन: ।।।।

நல்லொழுக்கம் உடையவன் யார்? எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை நாடுபவன் யார்? உண்மையில் கல்வியறிவும் திறனும் உடையவன் யார்? அனைவருக்கும் இனிய தோற்றமுடையவன் யார்?

Verse 4

आत्मवान्को जितक्रोधो द्युतिमान्कोऽनसूयक: ।कस्य बिभ्यति देवाश्च जातरोषस्य संयुगे ।।।।

யார் தன்னடக்கமுடையவன்? யார் கோபத்தை வென்றவன்? யார் ஒளிமிக்கவன், பொறாமையற்றவன்? மேலும் போரில் யாருடைய கோபம் எழுந்தால் தேவர்களும் அஞ்சுகின்றனர்?

Verse 5

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं परं कौतूहलं हि मे ।महर्षे त्वं समर्थोऽसि ज्ञातुमेवंविधं नरम् ।।।।

இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; என் ஆர்வம் மிகுதியானது. ஓ மகரிஷியே, இத்தகைய குணமுடைய மனிதனை அறிய நீங்கள் வல்லவர்।

Verse 6

श्रुत्वा चैतत्ित्रलोकज्ञो वाल्मीकेर्नारदो वच: ।श्रूयतामिति चामन्त्त्र्य प्रहृष्टो वाक्यमब्रवीत् ।।।।

வால்மீகியின் சொற்களை கேட்டுத் திரிலோகஞானி நாரதர் ‘கேளுங்கள்’ என்று அழைத்து, மகிழ்ந்து உரையாடத் தொடங்கினார்।

Verse 7

बहवो दुर्लभाश्चैव ये त्वया कीर्तिता गुणा: ।मुने वक्ष्याम्यहं बुद्ध्वा तैर्युक्तश्श्रूयतान्नर: ।।।।

முனிவரே! நீர் கூறிய பல நற்குணங்கள் மனிதரில் அரிதானவை. அவற்றால் யுக்தமான அந்த நரனை அறிந்து நான் சொல்கிறேன்—கேளுங்கள்।

Verse 8

इक्ष्वाकुवंशप्रभवो रामो नाम जनैश्श्रुत: ।नियतात्मा महावीर्यो द्युतिमान्धृतिमान् वशी ।।।।

இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்தவர்; ‘ராமன்’ என்ற நாமத்தால் மக்களிடையே புகழ்பெற்றவர். அவர் தன்னடக்கம் உடையவர், மாபெரும் வீரியமுடையவர், ஒளிமிக்கவர், திடநிலையுடையவர், இந்திரியங்களை வென்றவர்॥

Verse 9

बुद्धिमान्नीतिमान्वाग्मी श्रीमान् शत्रुनिबर्हण: ।विपुलांसो महाबाहु: कम्बुग्रीवो महाहनु: ।।।।

அவர் மிகுந்த புத்திமான், நீதிநெறி உடையவன், வாக்காற்றல் மிக்கவன், திருச்செல்வம் பொலிவான்; பகைவரை அழிப்பவன். பரந்த தோள்கள், வலிமைமிகு கரங்கள்; சங்குபோன்ற கழுத்து, உறுதியான உயர்ந்த தாடை உடையவன்.

Verse 10

महोरस्को महेष्वासो गूढजत्रुररिन्दमः ।आजानुबाहुस्सुशिरास्सुललाटस्सुविक्रमः ।।।।

அவர் அகன்ற மார்புடையவர், மகாதனுசை ஏந்தியவர், உறுதியான கழுத்தெலும்புக் கட்டமைப்புடையவர், பகைவரை அடக்கும் வீரர்; முழங்கால் வரை நீளும் தோள்கள், உயர்ந்த தலை, அழகிய நெற்றி, சிறந்த பராக்கிரமம் உடையவர்।

Verse 11

समस्समविभक्ताङ्गस्स्निग्धवर्ण: प्रतापवान् ।पीनवक्षा विशालाक्षो लक्ष्मीवान् शुभलक्षणः ।। ।।

அவர் மிக உயரமுமல்ல, மிகக் குறையுமல்ல; அங்கங்கள் ஒப்புமையாக அமைந்தவை, நிறம் மென்மையான ஒளியுடன் திகழ்ந்தது, அவர் பெருந்திறன் கொண்டவர்; திடமான மார்பு, விரிந்த கண்கள், திருமகள் அருள்போன்ற ஒளி, நல்விளக்கணங்கள் உடையவர்।

Verse 12

धर्मज्ञस्सत्यसन्धश्च प्रजानां च हिते रतः ।यशस्वी ज्ञानसम्पन्नश्शुचिर्वश्यस्समाधिमान् ।।।।

அவர் தர்மத்தை அறிந்தவர், சத்தியத்தில் உறுதியானவர், குடிமக்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர்; புகழ்மிக்கவர், ஞானம் நிறைந்தவர், தூயவர், நல்வழிகாட்டுதலுக்கு இணங்குபவர், மன ஒருமைப்பாடு கொண்டவர்।

Verse 13

प्रजापतिसमश्श्रीमान् धाता रिपुनिषूदनः ।रक्षिता जीवलोकस्य धर्मस्य परिरक्षिता ।।।।

அவர் பிரஜாபதியைப் போன்று திருச்செல்வம் உடையவர், தாங்கி வளர்ப்பவர், பகைவரை அழிப்பவர்; உயிருலகின் காவலரும், தர்மத்தின் உறுதியான பாதுகாவலரும் ஆவார்।

Verse 14

रक्षिता स्वस्य धर्मस्य स्वजनस्य च रक्षिता ।वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो धनुर्वेदे च निष्ठितः ।।।।

அவர் தம் அரசதர்மத்தைப் பாதுகாத்து, தம் மக்களையும் காத்தார்; வேத‑வேதாங்கங்களின் தத்துவார்த்தத்தை அறிந்தவர், தனுர்வேதத்தில் உறுதியாக நிலைத்த நிபுணர்.

Verse 15

सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञस्स्मृतिमान्प्रतिभानवान् ।सर्वलोकप्रियस्साधुरदीनात्मा विचक्षणः ।।।।

அவர் எல்லா சாஸ்திரங்களின் தத்துவார்த்தத்தை அறிந்தவர்; நினைவாற்றலும் கூர்மையான புத்திசாலித்தனமும் உடையவர்; அனைவருக்கும் பிரியமானவர், சாது குணமுடையவர், மனம் தளராதவர், விவேகமிக்கவர்.

Verse 16

सर्वदाभिगतस्सद्भिस्समुद्र इव सिन्धुभिः ।आर्यस्सर्वसमश्चैव सदैकप्रियदर्शनः ।।।।

நல்லோர்க்கு அவர் எப்போதும் அணுகத்தக்கவர்—ஆறுகள் கடலை அணைவதுபோல்; அவர் ஆரியர், அனைவரிடமும் சமநோக்குடையவர், என்றும் இனிய தோற்றமுடையவர்.

Verse 17

स च सर्वगुणोपेत: कौसल्यानन्दवर्धन: ।समुद्र इव गाम्भीर्ये धैर्येण हिमवानिव ।।।।

அவர் எல்லாக் குணங்களும் நிறைந்தவர்; கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தை வளர்த்தவர். ஆழத்தில் கடல்போலும், தைரியத்தில் இமவான்போலும் உறுதியானவர்.

Verse 18

विष्णुना सदृशो वीर्ये सोमवत्प्रियदर्शनः ।कालाग्निसदृशः क्रोधे क्षमया पृथिवीसमः ।।।।धनदेन समस्त्यागे सत्ये धर्म इवापरः ।

வீரத்தில் விஷ்ணுவைப் போன்றவர்; இனிய தோற்றத்தில் நிலவுபோல் மனம்கவர்ந்தவர். கோபத்தில் பிரளயத் தீயைப் போன்றவர்; பொறுமையில் பூமியைப் போன்றவர். தானத்தில் தனதன் (குபேரன்) போல்; சத்தியத்தில் தர்மமே மற்றொரு வடிவமெனத் திகழ்ந்தவர்.

Verse 19

तमेवं गुणसम्पन्नं रामं सत्यपराक्रमम् ।।।।ज्येष्ठं श्रेष्ठगुणैर्युक्तं प्रियं दशरथस्सुतम् ।प्रकृतीनां हितैर्युक्तं प्रकृतिप्रियकाम्यया ।।।।यौवराज्येन संयोक्तुमैच्छत्प्रीत्या महीपति: ।

இவ்வாறு குணநிறைவான, சத்தியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட வீரத்தையுடைய, மூத்தவனான, சிறந்த குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, தசரதனின் அன்புப் புதல்வன் ராமனை—மக்களின் நலனில் ஈடுபட்டு, மக்களுக்கு இனியவற்றை விரும்புபவனாக இருந்தவனை—மன்னன் அன்பினால் யுவராஜ்யத்தில் அமர்த்த விரும்பினான்.

Verse 20

तमेवं गुणसम्पन्नं रामं सत्यपराक्रमम् ।।1.1.19।।ज्येष्ठं श्रेष्ठगुणैर्युक्तं प्रियं दशरथस्सुतम् । प्रकृतीनां हितैर्युक्तं प्रकृतिप्रियकाम्यया ।।1.1.20।।यौवराज्येन संयोक्तुमैच्छत्प्रीत्या महीपति: ।

இவ்வாறு குணநிறைவான, சத்தியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட வீரத்தையுடைய, மூத்தவனான, சிறந்த குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, தசரதனின் அன்புப் புதல்வன் ராமனை—மக்களின் நலனில் ஈடுபட்டு, மக்களுக்கு இனியவற்றை விரும்புபவனாக இருந்தவனை—மன்னன் அன்பினால் யுவராஜ்யத்தில் அமர்த்த விரும்பினான்.

Verse 21

तस्याभिषेकसम्भारान्दृष्ट्वा भार्याऽथ कैकयी ।।।।पूर्वं दत्तवरा देवी वरमेनमयाचत ।विवासनं च रामस्य भरतस्याभिषेचनम् ।।।।

அவரின் அபிஷேகத் தயாரிப்புகளைப் பார்த்ததும், முன்பு வரம் பெற்றிருந்த தேவியான கைகேயி அப்போது அந்த வரத்தை வேண்டினாள்—ராமனுக்கு வனவாசமும், பரதனுக்கு அபிஷேகமும்.

Verse 22

तस्याभिषेकसम्भारान्दृष्ट्वा भार्याऽथ कैकयी ।।1.1.21।।पूर्वं दत्तवरा देवी वरमेनमयाचत । विवासनं च रामस्य भरतस्याभिषेचनम् ।।1.1.22।।

அவரின் அபிஷேகத் தயாரிப்புகளைப் பார்த்ததும், முன்பு வரம் பெற்றிருந்த தேவியான கைகேயி அப்போது அந்த வரத்தை வேண்டினாள்—ராமனுக்கு வனவாசமும், பரதனுக்கு அபிஷேகமும்.

Verse 23

स सत्यवचनाद्राजा धर्मपाशेन संयत: ।विवासयामास सुतं रामं दशरथ: प्रियम् ।।।।

சத்தியவாக்கை உறுதியாகக் காத்தும், தர்மப் பாசத்தால் கட்டுப்பட்டும் இருந்த அரசன் தசரதன், தன் அன்புப் புதல்வன் இராமனை வனவாசத்திற்கு அனுப்பினான்.

Verse 24

स जगाम वनं वीर: प्रतिज्ञामनुपालयन्।पितुर्वचननिर्देशात्कैकेय्या: प्रियकारणात् ।।।।

அந்த வீரன், தன் பிரதிஞ்ஞையைப் பேணிக்கொண்டு—தந்தையின் ஆணையின்படியும், கைகேயியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றவும்—வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 25

तं व्रजन्तं प्रियो भ्राता लक्ष्मणोऽनुजगाम ह ।स्नेहाद्विनयसम्पन्नस्सुमित्रानन्दवर्धन: ।।।।भ्रातरं दयितो भ्रातुस्सौभ्रात्रमनुदर्शयन् ।

புறப்படும் இராமனைத் தொடர்ந்து அன்புத் தம்பி இலக்குமணனும் சென்றான்—அன்பால் உந்தப்பட்டு, பணிவால் நிறைந்தவனாய், சுமித்ரையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவனாய்—தன் அன்பு அண்ணனுக்கு சகோதரப் பக்தியின் முழுமையைக் காட்டினான்.

Verse 26

रामस्य दयिता भार्या नित्यं प्राणसमा हिता ।।।।जनकस्य कुले जाता देवमायेव निर्मिता ।सर्वलक्षणसम्पन्ना नारीणामुत्तमा वधू: ।।।।सीताप्यनुगता रामं शशिनं रोहिणी यथा ।

இராமனின் அன்புப் பாரியையான சீதை—எப்போதும் உயிர்மூச்சைப் போலப் பிரியமும், அவன் நலனில் நிலைத்தவளும்—ஜனகக் குலத்தில் பிறந்தாள்; தெய்வ மாயையால் உருவாக்கப்பட்டவள்போல். எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் நிறைந்த, பெண்களில் சிறந்தவளும் தசரதக் குலத்தின் உத்தம மருமகளுமான அவள், ரோகிணி சந்திரனைப் பின்தொடர்வதுபோல் இராமனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள்.

Verse 27

रामस्य दयिता भार्या नित्यं प्राणसमा हिता ।।1.1.26।।जनकस्य कुले जाता देवमायेव निर्मिता ।सर्वलक्षणसम्पन्ना नारीणामुत्तमा वधू: ।।1.1.27।।सीताप्यनुगता रामं शशिनं रोहिणी यथा ।

ஜனகக் குலத்தில் பிறந்து, தெய்வ மாயையால் உருவாக்கப்பட்டவள்போல்; எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் நிறைந்த—பெண்களில் சிறந்தவளும் தசரதக் குலத்தின் உத்தம மருமகளுமாக இருந்தாள்.

Verse 28

पौरैरनुगतो दूरं पित्रा दशरथेन च ।।।।शृङ्गिबेरपुरे सूतं गङ्गाकूले व्यसर्जयत् ।गुहमासाद्य धर्मात्मा निषादाधिपतिं प्रियम् ।।।।गुहेन सहितो रामो लक्ष्मणेन च सीतया ।

நகரமக்களாலும் தந்தை தசரதனாலும் தொலைவு வரை பின்தொடரப்பட்ட ஸ்ரீராமன், கங்கைத் துறையிலுள்ள ஸ்ருங்கிபேரபுரம் அடைந்து தேரோட்டியை மீண்டும் அனுப்பினார்.

Verse 29

पौरैरनुगतो दूरं पित्रा दशरथेन च ।।1.1.28।।शृङ्गिबेरपुरे सूतं गङ्गाकूले व्यसर्जयत् । गुहमासाद्य धर्मात्मा निषादाधिपतिं प्रियम् ।।1.1.29।।गुहेन सहितो रामो लक्ष्मणेन च सीतया ।

தர்மாத்மாவான ஸ்ரீராமன் நிஷாதர்களின் தலைவனும் அன்பு நண்பனுமான குகனை அணுகி, குகன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோருடன் சேர்ந்து முன்னே சென்றார்.

Verse 30

ते वनेन वनं गत्वा नदीस्तीर्त्वा बहूदका: ।।।।चित्रकूटमनुप्राप्य भरद्वाजस्य शासनात् ।रम्यमावसथं कृत्वा रममाणा वने त्रय: ।।।।देवगन्धर्वसङ्काशास्तत्र ते न्यवसन् सुखम् ।

அவர்கள் காடிலிருந்து காடாகச் சென்று, நீரால் நிறைந்த பல நதிகளைத் தாண்டி, மகரிஷி பரத்வாஜரின் வழிகாட்டுதலின்படி சித்ரகூடத்தை அடைந்தனர்.

Verse 31

ते वनेन वनं गत्वा नदीस्तीर्त्वा बहूदका: ।।1.1.30।।चित्रकूटमनुप्राप्य भरद्वाजस्य शासनात् ।रम्यमावसथं कृत्वा रममाणा वने त्रय: ।।1.1.31।।देवगन्धर्वसङ्काशास्तत्र ते न्यवसन् सुखम् ।

அங்கே அவர்கள் அழகிய குடிலொன்றை அமைத்து, காடில் மகிழ்ந்து விளங்கிய அந்த மூவரும் தேவர்-கந்தர்வர் போல் ஒளிவீசி, இன்பமாகத் தங்கினர்.

Verse 32

चित्रकूटं गते रामे पुत्रशोकातुरस्तथा ।।।।राजा दशरथस्स्वर्गं जगाम विलपन्सुतम् ।

ராமன் சித்ரகூடத்திற்குச் சென்றபின், மகன் துயரால் தளர்ந்த தசரத மன்னன், மகனைப் புலம்பிக்கொண்டே ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 33

मृते तु तस्मिन्भरतो वसिष्ठप्रमुखैर्द्विजै: ।। ।।नियुज्यमानो राज्याय नैच्छद्राज्यं महाबल:।

அவர் (தசரதன்) மறைந்தபின், வசிஷ்ட முதலிய அந்தணர்கள் மகாபலன் பரதனை அரசாட்சியை ஏற்குமாறு வற்புறுத்தினாலும், அவன் அரசை விரும்பவில்லை.

Verse 34

स जगाम वनं वीरो रामपादप्रसादक: ।। ।।

அந்த வீரன் பரதன், ராமனின் திருவடிப் பிரசாதத்தைப் பெறும் நோக்கில் வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 35

गत्वा तु सुमहात्मानं रामं सत्यपराक्रमम् ।अयाचद्भ्रातरं राममार्यभावपुरस्कृत: ।।।।त्वमेव राजा धर्मज्ञ इति रामं वचोऽब्रवीत् ।

பின்னர் சத்தியப் பராக்கிரமம் உடைய மகாத்மா ராமனை அணுகி, மரியாதையை முன்னிறுத்தி பரதன் தன் அண்ணன் ராமனை வேண்டி கூறினான்—“தர்மஞ்ஞனே! நீயே அரசன்.”

Verse 36

रामोऽपि परमोदारस्सुमुखस्सुमहायशा: ।न चैच्छत्पितुरादेशाद्राज्यं रामो महाबल: ।।।।

ஆனால் பரம உதாரன், இன்முகன், பெரும் புகழுடைய மகாபலன் ராமனும், தந்தையின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டதால் அரசை விரும்பவில்லை.

Verse 37

पादुके चास्य राज्याय न्यासं दत्वा पुन:पुन: ।निवर्तयामास ततो भरतं भरताग्रज: ।।।।

பரதனின் அண்ணன் ஸ்ரீராமன், அரசாட்சியின் அதிகாரத்திற்கான நியாசச் சின்னமாகத் தன் பாதுகைகளை அவனிடம் ஒப்படைத்து, மீண்டும் மீண்டும் பரதனைத் தலைநகருக்குத் திரும்புமாறு வலியுறுத்தினார்.

Verse 38

स काममनवाप्यैव रामपादावुपस्पृशन् ।।।।नन्दिग्रामेऽकरोद्राज्यं रामागमनकाङ्क्षया ।

தன் விருப்பம் (ராமனை மீண்டும் அழைத்து வருதல்) நிறைவேறாதபோதிலும், பரதன் பக்தியுடன் ராமனின் பாதுகைகளைத் தொட்டு, ராமன் திரும்ப வருவான் என்ற ஏக்கத்துடன் நந்திகிராமத்தில் இருந்து அரசாட்சியை நடத்தினான்.

Verse 39

गते तु भरते श्रीमान् सत्यसन्धो जितेन्द्रिय: ।।।।रामस्तु पुनरालक्ष्य नागरस्य जनस्य च ।तत्रागमनमेकाग्रो दण्डकान्प्रविवेश ह ।।।।

பரதன் புறப்பட்ட பின், ஒளிமிக்கவும் சத்தியவிரதனும் இந்திரியஜயனுமான ஸ்ரீராமன், நகர மக்கள் முதலியோர் மீண்டும் அங்கே (சித்ரகூடத்திற்கு) வந்து சேர்வார்கள் என உணர்ந்து, தன் விரதத்தைப் பேண ஒருமனத்துடன் தண்டகாரண்யத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 40

गते तु भरते श्रीमान् सत्यसन्धो जितेन्द्रिय: ।।1.1.39।।रामस्तु पुनरालक्ष्य नागरस्य जनस्य च । तत्रागमनमेकाग्रो दण्डकान्प्रविवेश ह ।।1.1.40।।

பரதன் புறப்பட்ட பின், ஒளிமிக்கவும் சத்தியவிரதனும் இந்திரியஜயனுமான ஸ்ரீராமன், நகர மக்கள் முதலியோர் மீண்டும் அங்கே (சித்ரகூடத்திற்கு) வந்து சேர்வார்கள் என உணர்ந்து, தன் விரதத்தைப் பேண ஒருமனத்துடன் தண்டகாரண்யத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 41

प्रविश्य तु महारण्यं रामो राजीवलोचनः ।विराधं राक्षसं हत्वा शरभङ्गं ददर्श ह ।।।।सुतीक्ष्णं चाप्यगस्त्यं च अगस्त्यभ्रातरं तथा ।

மாபெரும் வனத்தில் நுழைந்த தாமரைக்கண்ணன் ஸ்ரீராமன், விராதன் என்னும் ராட்சசனை வதைத்து, பின்னர் சரபங்க முனிவரைத் தரிசித்தான்; மேலும் சுதீக்ஷ்ணர், அகஸ்தியர், அகஸ்தியரின் சகோதரர் ஆகியோரையும் தரிசித்தான்.

Verse 42

अगस्त्यवचनाच्चैव जग्राहैन्द्रं शरासनम् ।।।।खड्गं च परमप्रीतस्तूणी चाक्षयसायकौ ।

அகஸ்திய முனிவரின் வாக்கின்படி பரம மகிழ்ச்சியுற்ற ஸ்ரீராமர் இந்திரன் அளித்த வில்லை ஏற்றுக் கொண்டார்; மேலும் வாளையும், அயராத அம்புகளால் நிரம்பிய இரு தூணிகளையும் பெற்றார்.

Verse 43

वसतस्तस्य रामस्य वने वनचरैस्सह ।ऋषयोऽभ्यागमन्सर्वे वधायासुररक्षसाम् ।।।।

காட்டில் வனவாசிகளுடன் தங்கியிருந்த ஸ்ரீராமரிடம் எல்லா ரிஷிகளும் வந்து, அசுரர் மற்றும் ராக்ஷசர்களை அழிக்க வேண்டுமென வேண்டினர்.

Verse 44

स तेषां प्रतिशुश्राव राक्षसानां तथा वने ।।।।प्रतिज्ञातश्च रामेण वधस्संयति रक्षसाम् ।ऋषीणामग्निकल्पानां दण्डकारण्यवासिनाम् ।।।।

ராக்ஷசர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த வனத்தில் ஸ்ரீராமர் அந்த ரிஷிகளின் வேண்டுகோளுக்கு ஒப்புதல் அளித்தார்.

Verse 45

स तेषां प्रतिशुश्राव राक्षसानां तथा वने ।।1.1.44।। प्रतिज्ञातश्च रामेण वधस्संयति रक्षसाम् ।ऋषीणामग्निकल्पानां दण्डकारण्यवासिनाम् ।।1.1.45।।

தண்டகாரண்யத்தில் வாழும் அக்கினி போன்ற தேஜஸ்வி ரிஷிகளிடம், போரில் ராக்ஷசர்களை வதம் செய்வேன் என்று ஸ்ரீராமர் உறுதி மொழிந்தார்.

Verse 46

तेन तत्रैव वसता जनस्थाननिवासिनी ।विरूपिता शूर्पणखा राक्षसी कामरूपिणी ।।।।

அங்கேயே தங்கியிருந்தபோது, ஜனஸ்தானத்தில் வாழும் உருவமாற்றும் ராக்ஷசி சூர்ப்பணகை (அவளின் அத்துமீறலின் விளைவாக) விகாரமடைந்தாள்.

Verse 47

ततश्शूर्पणखावाक्यादुद्युक्तान्सर्वराक्षसान् ।खरं त्रिशिरसं चैव दूषणं चैव राक्षसम् ।।।।निजघान वने रामस्तेषां चैव पदानुगान् ।

பின்பு சூர்ப்பணகையின் சொற்களால் தூண்டப்பட்ட எல்லா இராட்சசரும் போருக்கு எழுந்தனர். அப்போது அந்த வனத்தில் ஸ்ரீராமன் கரன், திரிசிரன், தூஷணன் மற்றும் அவர்களுடைய பின்தொடர்வோர்களையும் வதம் செய்தான்।

Verse 48

वने तस्मिन्निवसता जनस्थाननिवासिनाम् ।।।।रक्षसां निहतान्यासन्सहस्राणि चतुर्दश ।

அந்த வனத்தில் அவர் தங்கியிருந்தபோது, ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்த இராட்சசர்களில் பதினான்கு ஆயிரம் பேர் வதம் செய்யப்பட்டனர்।

Verse 49

ततो ज्ञातिवधं श्रुत्वा रावणः क्रोधमूर्छितः ।।।।सहायं वरयामास मारीचं नाम राक्षसम् ।

பின்பு தன் உறவினரின் வதத்தைச் செய்தி கேட்டு, ராவணன் கோபத்தில் மயங்கி, மாரீசன் என்னும் இராட்சசனை உதவியாகத் தேர்ந்தெடுத்தான்।

Verse 50

वार्यमाणस्सुबहुशो मारीचेन स रावणः ।।।।न विरोधो बलवता क्षमो रावण तेन ते ।

மாரீசன் பலமுறை தடுத்து—“ஓ ராவணா, அந்த மகாபலவானுடன் பகை கொள்வது உனக்குத் தகாது” என்று கூறினாலும், ராவணன் அடங்கவில்லை।

Verse 51

अनादृत्य तु तद्वाक्यं रावण: कालचोदित: ।।।।जगाम सह मारीचस्तस्याश्रमपदं तदा ।

ஆனால் அந்த வார்த்தைகளைப் பொருட்படுத்தாமல், விதியின் தூண்டுதலால் ராவணன் அப்போது மாரீசனுடன் சேர்ந்து ஸ்ரீராமனின் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 52

तेन मायाविना दूरमपवाह्य नृपात्मजौ ।।।।जहार भार्यां रामस्य गृध्रं हत्वा जटायुषम् ।

அந்த மாயவஞ்சகத்தால் இரு அரசகுமாரர்களையும் தூரம் இழுத்துச் சென்று, பின்னர் ராமனின் பாரியையை அபகரித்து, கழுகு ஜடாயுவை கொன்று அவளுடன் தப்பிச் சென்றான்।

Verse 53

गृध्रं च निहतं दृष्ट्वा हृतां श्रुत्वा च मैथिलीम् ।।।।राघवश्शोकसन्तप्तो विललापाकुलेन्द्रिय: ।

கழுகு கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, மைதிலி அபகரிக்கப்பட்டாள் எனக் கேட்டு, ராகவன் துயரால் எரிந்து, கலங்கிய உணர்வுகளுடன் புலம்பினான்।

Verse 54

ततस्तेनैव शोकेन गृध्रं दग्ध्वा जटायुषम् ।।।।मार्गमाणो वने सीतां राक्षसं सन्ददर्श ह ।कबन्धन्नाम रूपेण विकृतं घोरदर्शनम् ।।।।

பின்னர் அதே துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கழுகு ஜடாயுவை தகனம் செய்து, காட்டில் சீதையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கையில் ஒரு ராக்ஷசனை கண்டான்।

Verse 55

ततस्तेनैव शोकेन गृध्रं दग्ध्वा जटायुषम् ।।1.1.54।।मार्गमाणो वने सीतां राक्षसं सन्ददर्श ह ।कबन्धन्नाम रूपेण विकृतं घोरदर्शनम् ।।1.1.55।।

அவன் ‘கபந்தன்’ என்ற பெயருடையவன்—உருவம் விகாரமுற்று, காண்பதற்கே அச்சமூட்டுவான்.

Verse 56

तं निहत्य महाबाहुर्ददाह स्वर्गतश्च स: ।स चास्य कथयामास शबरीं धर्मचारिणीम् ।।।।श्रमणीं धर्मनिपुणामभिगच्छेति राघव । 1151

மகாபாகு ராமன் அவனை வதைத்து அக்கினியில் எரித்தான்; அவன் ஸ்வர்க்கம் அடைந்து ராமனிடம் கூறினான்—“ஓ ராகவா! தர்மத்தை அனுசரிக்கும், துறவியான, தர்மத்தில் நிபுணையான சபரியிடம் செல்.”

Verse 57

सोऽभ्यगच्छन्महातेजाश्शबरीं शत्रुसूदन: ।।।।शबर्या पूजितस्सम्यग्रामो दशरथात्मज: ।

பின்னர் பகைவரை அழிப்பவனான மகாதேஜஸ்வி தசரதன் புதல்வன் ராமன் சபரியிடம் சென்றான்; சபரியும் முறையாக பக்தியுடன் அவனைப் பூஜித்து உபசரித்தாள்.

Verse 58

पम्पातीरे हनुमता सङ्गतो वानरेण ह ।।।।हनुमद्वचनाच्चैव सुग्रीवेण समागत: ।

பம்பைத் துறையில் அவர் வானரன் ஹனுமானைச் சந்தித்தான்; ஹனுமானின் சொல்லினாலேயே சுக்ரீவனையும் சந்தித்தான்.

Verse 59

सुग्रीवाय च तत्सर्वं शंसद्रामो महाबल: ।।।।आदितस्तद्यथावृत्तं सीतायाश्च विशेषत: ।

மகாபலன் ராமன் சுக்ரீவனிடம் தொடக்கத்திலிருந்து நடந்ததனை எல்லாம் கூறினான்—சீதையைப் பற்றிய நிகழ்வுகளைச் சிறப்பாக.

Verse 60

सुग्रीवश्चापि तत्सर्वं श्रुत्वा रामस्य वानर: ।।।।चकार सख्यं रामेण प्रीतश्चैवाग्निसाक्षिकम् ।

வானரன் சுக்ரீவன் ராமனுடைய அனைத்துக் கதையையும் கேட்டுத் திகைத்து மகிழ்ந்து, ஸ்ரீராமனுடன் நட்பை ஏற்படுத்தி, அக்னியைச் சாட்சியாகக் கொண்டு புனித உடன்படிக்கையைச் செய்தான்।

Verse 61

ततो वानरराजेन वैरानुकथनं प्रति ।।।।रामायावेदितं सर्वं प्रणयाद्दु:खितेन च ।

பின்பு வானரராஜன் சுக்ரீவன் அன்பால் கட்டுண்டவனாகவும் துயருற்றவனாகவும் இருந்து, வாலியுடனான பகை பற்றிய முழு நிகழ்வையும் ஸ்ரீராமனுக்கு முறையாக அறிவித்தான்।

Verse 62

प्रतिज्ञातं च रामेण तदा वालिवधं प्रति ।।।।वालिनश्च बलं तत्र कथयामास वानर: ।

அப்போது ஸ்ரீராமன் வாலியை வதம் செய்வேன் என்று உறுதி மொழிந்தான்; அதன்பின் சுக்ரீவன் அங்கே வாலியின் வலமும் வீரமும் விரிவாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 63

सुग्रीवश्शङ्कितश्चासीन्नित्यं वीर्येण राघवे ।।।।राघवप्रत्ययार्थं तु दुन्दुभे: कायमुत्तमम् ।दर्शयामास सुग्रीवो महापर्वतसन्निभम् ।।।।

சுக்ரீவன் ராகவனின் வீரத்தைக் குறித்து எப்போதும் ஐயமுற்றிருந்தான்; ஆகவே ராகவனுக்கு உறுதியான நம்பிக்கை ஏற்படும்படியாக, மாபெரும் மலைபோல் பரந்த துந்துபியின் உயர்ந்த உடலைச் சுக்ரீவன் காட்டினான்।

Verse 64

सुग्रीवश्शङ्कितश्चासीन्नित्यं वीर्येण राघवे ।।1.1.63।।राघवप्रत्ययार्थं तु दुन्दुभे: कायमुत्तमम् ।दर्शयामास सुग्रीवो महापर्वतसन्निभम् ।।1.1.64।।

சுக்ரீவன் ராமனின் வலிமையைப் பற்றி இன்னும் ஐயமுற்றிருந்தான்; ஆகவே ராமன் முழுமையாக நம்பிக்கை கொள்ளும்படி, மலைப்போல் பெரிதான துந்துபியின் மகாகாய உடலை ஸ்ரீராமனுக்குக் காட்டினான்।

Verse 65

उत्स्मयित्वा महाबाहु: प्रेक्ष्य चास्थि महाबल: ।पादाङ्गुष्ठेन चिक्षेप सम्पूर्णं दशयोजनम् ।।।।

மஹாபலனும் மஹாபாஹுவுமான ஸ்ரீராமர் அந்த எலும்புகளை நோக்கி மெல்லப் புன்னகைத்து, தமது பாதாங்குஷ்டத்தால் தள்ள, அவை முழு பத்து யோஜனை தூரம் பறந்து சென்றன।

Verse 66

बिभेद च पुनस्सालान्सप्तैकेन महेषुणा ।गिरिं रसातलं चैव जनयन्प्रत्ययं तथा ।।।।

மேலும் உறுதியான நம்பிக்கை உண்டாகும்படியாக ஸ்ரீராமர் ஒரே மகாசரத்தால் ஏழு சால மரங்களையும், ஒரு மலையையும், ரஸாதலம் வரைத் துளைத்தார்।

Verse 67

तत: प्रीतमनास्तेन विश्वस्तस्स महाकपि: ।किष्किन्धां रामसहितो जगाम च गुहां तदा ।।।।

அந்தச் செயலில் மகிழ்ந்து உறுதி பெற்ற மகாகபி சுக்ரீவன், ஸ்ரீராமருடன் சேர்ந்து குகை போன்ற கிஷ்கிந்தைக்கு அப்போது சென்றான்।

Verse 68

ततोऽगर्जद्धरिवर: सुग्रीवो हेमपिङ्गल: ।तेन नादेन महता निर्जगाम हरीश्वर: ।।।।

அப்போது வானரர்களில் சிறந்த, பொன்னிறப் பிங்கல நிறமுடைய சுக்ரீவன் பெருங்கர்ஜனை செய்தான்; அந்த மாபெரும் நாதத்தால் வானரேசன் வாலி வெளியே வந்தான்।

Verse 69

अनुमान्य तदा तारां सुग्रीवेण समागत: ।निजघान च तत्रैनं शरेणैकेन राघव: ।।।।

அப்போது தாரையை ஆறுதல் கூறி வாலி சுக்ரீவனுடன் மோதினான்; அங்கேயே ராகவன் ஸ்ரீராமர் ஒரே அம்பால் அவனை வீழ்த்தினார்।

Verse 70

ततस्सुग्रीववचनाद्धत्वा वालिनमाहवे ।सुग्रीवमेव तद्राज्ये राघव: प्रत्यपादयत् ।।।।

பின்பு சுக்ரீவனின் வேண்டுகோளின்படி ராகவன் போரில் வாலியை வதைத்து, அந்த அரசில் சுக்ரீவனையே அரசனாக நிறுவினான்।

Verse 71

स च सर्वान्समानीय वानरान्वानरर्षभ: ।दिश: प्रस्थापयामास दिदृक्षुर्जनकात्मजाम् ।।।।

அப்போது வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன் எல்லா வானரர்களையும் கூட்டி, ஜனகநந்தினி சீதையைத் தேடி காண ஆவலுடன் அவர்களை எல்லாத் திசைகளுக்கும் அனுப்பினான்।

Verse 72

ततो गृध्रस्य वचनात्सम्पातेर्हनुमान्बली।शतयोजनविस्तीर्णं पुप्लुवे लवणार्णवम्।।।।

பின்பு கழுகான சம்பாதியின் சொல்லின்படி வலிமைமிகு ஹனுமான் நூறு யோஜன விரிந்த உப்புக் கடலைத் தாவிக் கடந்தான்।

Verse 73

तत्र लङ्कां समासाद्य पुरीं रावणपालिताम् ।ददर्श सीतां ध्यायन्तीमशोकवनिकां गताम् ।।।।

அங்கே ராவணன் காத்த லங்காபுரியை அடைந்து, அசோக வனத்திற்குச் சென்ற ராமனைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்த சீதையை அவன் கண்டான்।

Verse 74

निवेदयित्वाऽऽभिज्ञानं प्रवृत्तिं च निवेद्य च ।समाश्वास्य च वैदेहीं मर्दयामास तोरणम् ।।।।

அடையாளச் சின்னத்தை அளித்து, நிகழ்ந்த செய்தியையும் முழுதும் தெரிவித்து, வைதேகி சீதையை ஆற்றுவித்து, அவன் தோட்டத்தின் வாயில்-தோரணத்தை நொறுக்கினான்।

Verse 75

पञ्च सेनाग्रगान्हत्वा सप्तमन्त्रिसुतानपि ।शूरमक्षं च निष्पिष्य ग्रहणं समुपागमत् ।।।।

ஐந்து முன்னணி சேனாதிபதிகளையும், ஏழு அமைச்சர்களின் புதல்வர்களையும் கொன்று, வீரன் அக்ஷனையும் நசுக்கி, பின்னர் பிடிபடுவதற்கு உடன்பட்டான்।

Verse 76

अस्त्रेणोन्मुक्तमात्मानं ज्ञात्वा पैतामहाद्वरात् ।मर्षयन्राक्षसान्वीरो यन्त्रिणस्तान्यदृच्छया ।।।।ततो दग्ध्वा पुरीं लङ्कामृते सीतां च मैथिलीम् ।रामाय प्रियमाख्यातुं पुनरायान्महाकपि: ।।।।

பிதாமகன் பிரம்மாவின் வரத்தால் அஸ்திரப் பந்தத்திலிருந்து தன்னை விடுதலையானவன் என அறிந்து, வீரன் தன் நோக்கத்திற்கேற்ப கயிற்றால் கட்டப்பட்ட ராக்ஷஸர்களை பொறுத்தான். பின்னர் மைதிலி சீதையை விட்டு வைத்து லங்காபுரியை எரித்து, ராமனுக்கு இனிய செய்தியை அறிவிக்க மகாகபி மீண்டும் திரும்பினான்।

Verse 77

अस्त्रेणोन्मुक्तमात्मानं ज्ञात्वा पैतामहाद्वरात् ।मर्षयन्राक्षसान्वीरो यन्त्रिणस्तान्यदृच्छया ।।1.1.76।। ततो दग्ध्वा पुरीं लङ्कामृते सीतां च मैथिलीम् ।रामाय प्रियमाख्यातुं पुनरायान्महाकपि: ।।1.1.77।।

பிதாமகன் பிரம்மாவின் வரத்தால் அஸ்திரப் பந்தத்திலிருந்து தன்னை விடுதலையானவன் என அறிந்து, வீரன் தன் நோக்கத்திற்கேற்ப கயிற்றால் கட்டப்பட்ட ராக்ஷஸர்களை பொறுத்தான். பின்னர் மைதிலி சீதையை விட்டு வைத்து லங்காபுரியை எரித்து, ராமனுக்கு இனிய செய்தியை அறிவிக்க மகாகபி மீண்டும் திரும்பினான்।

Verse 78

सोऽधिगम्य महात्मानं कृत्वा रामं प्रदक्षिणम् ।न्यवेदयदमेयात्मा दृष्टा सीतेति तत्त्वत: ।।।।

மகாத்மா ராமனை அணுகி அவரை வலம் வந்து, அளவற்ற ஆற்றலுடைய ஹனுமான் உண்மையாய் அறிவித்தான்—“சீதையை நான் கண்டேன்.”

Verse 79

ततस्सुग्रीवसहितो गत्वा तीरं महोदधे: ।समुद्रं क्षोभयामास शरैरादित्यसन्निभै: ।।।।

பின்னர் சுக்ரீவனுடன் ராமன் பேர்கடலின் கரையை அடைந்து, சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அம்புகளால் கடல்தெய்வத்தை கலங்கச் செய்தான்।

Verse 80

दर्शयामास चात्मानं समुद्रस्सरितां पति: ।समुद्रवचनाच्चैव नलं सेतुमकारयत् ।।।।

ஆறுகளின் அதிபதியான சமுத்திரன் தன் சொரூபத்தை வெளிப்படுத்தினான்; சமுத்திரன் கூறியபடியே ராமன் நலனைக் கொண்டு சேதுவை அமைக்கச் செய்தான்॥

Verse 81

तेन गत्वा पुरीं लङ्कां हत्वा रावणमाहवे ।राम: सीतामनुप्राप्य परां व्रीडामुपागमत् ।।।।

அந்த சேதுவினால் கடந்து லங்காபுரியை அடைந்து, போரில் ராவணனை வதைத்தான். சீதையை மீட்டபின்பும் மக்கள் சந்தேகத்தினால் ராமன் ஆழ்ந்த வெட்கத்திற்குள்ளானான்॥

Verse 82

तामुवाच ततो राम: परुषं जनसंसदि ।अमृष्यमाणा सा सीता विवेश ज्वलनं सती ।।।।

பின்பு ஆண்கள் கூடிய சபையில் ராமன் அவளைப் பற்றி கடுமையான சொற்கள் கூறினான். அவற்றைத் தாங்க இயலாத சதியான சீதை எரியும் அக்னியில் நுழைந்தாள்॥

Verse 83

ततोऽग्निवचनात्सीतां ज्ञात्वा विगतकल्मषाम् ।बभौ रामस्सम्प्रहृष्ट: पूजितस्सर्वदैवतै: ।।।।

பின்னர் அக்னியின் சாட்சியினால் சீதை குற்றமற்றவள் என அறிந்து ராமன் பேரானந்தத்தில் ஒளிவீசினான்; மேலும் எல்லா தேவர்களாலும் போற்றப்பட்டான்॥

Verse 84

कर्मणा तेन महता त्रैलोक्यं सचराचरम् ।सदेवर्षिगणं तुष्टं राघवस्य महात्मन: ।।।।

மகாத்மா ராகவனின் அந்த மாபெரும் செயற்கரிய கர்மத்தால், சராசரங்களுடன் கூடிய மூவுலகமும், தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகணங்களுடன் சேர்ந்து, மிகுந்த திருப்தியடைந்தது.

Verse 85

अभिषिच्य च लङ्कायां राक्षसेन्द्रं विभीषणम् ।कृतकृत्यस्तदा रामो विज्वर: प्रमुमोद ह ।।।।

லங்கையில் ராக்ஷசேந்திரனாக விபீஷணனை அபிஷேகம் செய்து, அப்போது ராமன் தன் கடமை நிறைவேறப் பெற்றவனாய், துயரத் தாபமின்றி, பேரானந்தம் கொண்டான்.

Verse 86

देवताभ्यो वरं प्राप्य समुत्थाप्य च वानरान् ।अयोध्यां प्रस्थितो राम: पुष्पकेण सुहृद्वृत: ।।।।

தேவர்களிடமிருந்து வரம் பெற்று, வானரர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்து, நண்பர்களால் சூழப்பட்ட ராமன் புஷ்பக விமானத்தில் அயோத்திக்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 87

भरद्वाजाश्रमं गत्वा रामस्सत्यपराक्रम: ।भरतस्यान्तिकं रामो हनूमन्तं व्यसर्जयत् ।।।।

பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, சத்தியத்தில் நிலைத்த வீரத்தையுடைய ராமன், பரதனிடம் தூதனாக ஹனுமானை அனுப்பினான்.

Verse 88

पुनराख्यायिकां जल्पन्सुग्रीवसहितश्च स: ।पुष्पकं तत्समारुह्य नन्दिग्रामं ययौ तदा ।।।।

பின்னர் சுக்ரீவனுடன் சேர்ந்து, நிகழ்ந்தவற்றை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து உரையாடிக்கொண்டே, அவன் அந்தப் புஷ்பகத்தில் ஏறி அப்போது நந்திகிராமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 89

नन्दिग्रामे जटां हित्वा भ्रातृभिस्सहितोऽनघ: ।रामस्सीतामनुप्राप्य राज्यं पुनरवाप्तवान् ।।।।

நந்திகிராமத்தில் குற்றமற்ற ஸ்ரீராமன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து ஜடைகளைத் துறந்து, சீதையை மீண்டும் அடைந்து, தன் அரசாட்சியையும் மறுபடியும் பெற்றான்.

Verse 90

प्रहृष्टमुदितो लोकस्तुष्ट: पुष्टस्सुधार्मिक: ।निरामयो ह्यरोगश्च दुर्भिक्षभयवर्जित: ।।।।

ராமராஜ்யத்தில் மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் உல்லாசமாய் இருந்தனர்; திருப்தியுடன் வளமுற்று, நன்னெறியில் உறுதியாக நிலைத்தனர். துன்பமும் நோயும் இன்றி, பஞ்சத்தின் அச்சமும் அணுகாதவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 91

न पुत्रमरणं किञ्चिद्द्रक्ष्यन्ति पुरुषा: क्वचित् ।नार्यश्चाविधवा नित्यं भविष्यन्ति पतिव्रता: ।।।।

எங்கும் ஆண்கள் தங்கள் மகன்களின் மரணத்தைப் பார்க்கமாட்டார்கள்; பெண்கள் எப்போதும் கணவனுக்கு நெறியுடன் இருந்து விதவையாவதில்லை.

Verse 92

न चाग्निजं भयं किञ्चिन्नाप्सु मज्जन्ति जन्तव: ।न वातजं भयं किञ्चिन्नापि ज्वरकृतं तथा ।।।।न चापि क्षुद्भयं तत्र न तस्करभयं तथा ।

அந்த நாட்டில் தீயால் உண்டாகும் அச்சம் எதுவும் இல்லை; உயிர்கள் நீரில் மூழ்குவதும் இல்லை. கடும் காற்றின் அச்சமும் இல்லை, காய்ச்சலால் வரும் அச்சமும் இல்லை; அங்கே பசியின் அச்சமும் இல்லை, திருடர்களின் அச்சமும் இல்லை.

Verse 93

नगराणि च राष्ट्राणि धनधान्ययुतानि च ।।।।नित्यं प्रमुदितास्सर्वे यथा कृतयुगे तथा ।

நகரங்களும் நாடுகளும் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து விளங்கின. அனைவரும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர்; க்ருதயுகம் வந்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 94

अश्वमेधशतैरिष्ट्वा तथा बहुसुवर्णकै: ।।।।गवां कोट्ययुतं दत्वा ब्रह्मलोकं प्रयास्यति ।असंख्येयं धनं दत्वा ब्राह्मणेभ्यो महायशा: ।।।।

மகாயசஸ்வியான ராமன் நூற்றுக்கணக்கான அச்வமேத யாகங்களையும் பல பொன்-தான யாகங்களையும் செய்து, கோடிக்கணக்கான பசுக்களைத் தானமாக அளித்து, பிராமணர்களுக்கு அளவிலாத செல்வத்தை வழங்கி, பிரம்மலோகத்திற்குப் புறப்படுவான்.

Verse 95

अश्वमेधशतैरिष्ट्वा तथा बहुसुवर्णकै: ।।1.1.94।।गवां कोट्ययुतं दत्वा ब्रह्मलोकं प्रयास्यति ।असंख्येयं धनं दत्वा ब्राह्मणेभ्यो महायशा: ।।1.1.95।।

மகாயசஸ்வியான (ராமன்) பிராமணர்களுக்கு அளவிலாத செல்வத்தைத் தானமாக அளித்து, தர்மமய வாழ்வின் நிறைவினை அடைவான்.

Verse 96

राजवंशान्शतगुणान्स्थापयिष्यति राघव: ।चातुर्वर्ण्यं च लोकेऽस्मिन् स्वे स्वे धर्मे नियोक्ष्यति ।।।।

ராகவன் அரச வம்சங்களை நூறுமடங்காக நிறுவுவான்; மேலும் இவ்வுலகில் சாத்துர்வர்ண்யத்தைத் தத்தம் தர்மங்களில் நிலைபெறச் செய்வான்.

Verse 97

दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ।रामो राज्यमुपासित्वा ब्रह्मलोकं प्रयास्यति ।। ।।

ராமன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் பத்து நூறு ஆண்டுகளும் (அதாவது பதினொன்றாயிரம் ஆண்டுகள்) அரசாட்சியை நடத்தி, பிரம்மலோகத்திற்குப் புறப்படுவான்.

Verse 98

इदं पवित्रं पापघ्नं पुण्यं वेदैश्च सम्मितम् ।य: पठेद्रामचरितं सर्वपापै: प्रमुच्यते ।।।।

இந்த இராமசரிதம் புனிதமானது, பாவநாசகமானது, புண்ணியத்தை அளிப்பது; வேதங்களுக்கு ஒப்பான மதிப்புடையது. யார் பக்தியுடன் இராமகதையைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்॥

Verse 99

एतदाख्यानमायुष्यं पठन्रामायणं नर: ।सपुत्रपौत्रस्सगण: प्रेत्य स्वर्गे महीयते ।। ।।

இந்த புனித ஆக்யானம்—இராமாயணம்—யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அவருக்கு நீண்ட ஆயுள் அளிக்கும். அவர் மறைவுக்குப் பின் புத்ர-பௌத்திரர்களுடன், குடும்பமும் உடனிருப்பவர்களும் சேர்ந்து, ஸ்வர்கத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுகிறார்॥

Verse 100

पठन्द्विजो वागृषभत्वमीयात्स्यात्क्षत्रियो भूमिपतित्वमीयात् ।वणिग्जन: पण्यफलत्वमीयात्जनश्च शूद्रोऽपि महत्वमीयात् ।।।।

இதைப் பாராயணம் செய்தால் த்விஜன் வாக்கிலும் கல்வியிலும் மேன்மை பெறுவான்; க்ஷத்திரியன் நிலத்தின் ஆட்சியுரிமை பெறுவான்; வைசியன் வாணிபப் பயன் பெறுவான்; சூத்ரனும் கூட மகத்துவம் பெறுவான்.

Verse 101

அவர் தர்மத்தை அறிந்தவர், சத்தியத்தில் உறுதியானவர், குடிமக்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர்; புகழ்மிக்கவர், ஞானம் நிறைந்தவர், தூயவர், நல்வழிகாட்டுதலுக்கு இணங்குபவர், மன ஒருமைப்பாடு கொண்டவர்।