Sarga 54

Verse 1

कामधेनुं वसिष्ठोऽपि यदा न त्यज्यते मुनि:।तदास्य शबलां राम विश्वामित्रोऽन्वकर्षत।।।।

ஓ ராமா, முனிவர் வசிஷ்டர் காமதேனுவை விட்டுக்கொடுக்க மறுத்தபோது, விஸ்வாமித்ரர் ஷபலாவை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றார்।

Verse 2

नीयमाना तु शबला राम राज्ञा महात्मना।दु:खिता चिन्तयामास रुदन्ती शोककर्शिता।।।।

ராமா! மகாத்மையான அரசனால் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட சபலா துயருற்றாள். சோகத்தால் சோர்ந்து, அழுதபடியே தன் உள்ளத்தில் சிந்திக்கத் தொடங்கினாள்॥

Verse 3

परित्यक्ता वसिष्ठेन किमहं सुमहात्मना।याहं राजभटैर्दीना ह्रियेय भृशदु:खिता।।।।

“அந்த சுமஹாத்மா வசிஷ்டர் என்னை கைவிட்டாரோ? நான் துயருற்ற ஏழை; அரசன் பணியாளர்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறேன்!”

Verse 4

किं मयाऽपकृतं तस्य महर्षेर्भावितात्मन:।यन्मामनागसं भक्तामिष्टां त्यजति धार्मिक:।।।।

“அந்த தூய்மனத்தையுடைய மகரிஷிக்கு நான் என்ன தீங்கு செய்தேன்? தர்மாத்மா அவர் என்னை—குற்றமற்ற, பக்தியுள்ள, பிரியமானவளை—எதற்காகத் துறக்கிறார்?”

Verse 5

इति सा चिन्तयित्वा तु विनिश्श्वस्य पुन:पुन:।निर्धूय तांस्तदा भृत्यान् शतशश्शत्रुसूदन ।जगामानिलवेगेन पादमूलं महात्मन:।।।।

இவ்வாறு எண்ணி அவள் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டாள்; ஓ பகைவரை அழிப்பவனே, நூற்றுக்கணக்கான பணியாளர்களை உதறித் தள்ளி, காற்றின் வேகத்தில் மகாத்மா வசிஷ்டரின் திருவடிமூலத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 6

शबला सा रुदन्ती च क्रोशन्ती चेदमब्रवीत्।वसिष्ठस्याग्रतस्स्थित्वा मेघदुन्दुभिराविणी।।।।

அந்த சபலா அழுதும் அலறியும், வசிஷ்டரின் முன்னிலையில் நின்று இவ்வாறு கூறினாள்; அவளது குரல் மேகமுழக்கம் மற்றும் துந்துபி முழக்கம் போல ஒலித்தது।

Verse 7

भगवन् किं परित्यक्ता त्वयाऽहं ब्रह्मणस्सुत।यस्माद्राजभृता मां हि नयन्ते त्वत्सकाशत:।।।।

‘பகவனே, பிரம்மாவின் புதல்வனே, நீங்கள் என்னை கைவிட்டீரா? ஏனெனில் அரசின் பணியாளர்கள் உங்கள் சன்னிதியிலிருந்தே என்னை இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.’

Verse 8

एवमुक्तस्तु ब्रह्मर्षिरिदं वचनमब्रवीत्।शोकसन्तप्तहृदयां स्वसारमिव दु:खिताम्।।।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது பிரம்மரிஷி அவளிடம் இச்சொற்களை உரைத்தார்—துயருற்ற தன் சகோதரியைப் போல அவளை எண்ணி, அவரது உள்ளம் சோகத்தால் சுட்டெரிந்தது।

Verse 9

न त्वां त्यजामि शबले नापि मेऽपकृतं त्वया।एष त्वां नयते राजा बलोन्मत्तो महाबल:।।।।

‘ஓ சபலே, நான் உன்னை கைவிடவில்லை; நீ எனக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. இந்த மகாபலமுள்ள அரசன்—வலிமையின் மயக்கத்தில் மத்தனாய்—உன்னை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்கிறான்.’

Verse 10

न हि तुल्यं बलं मह्यं राजा त्वद्य विशेषत:।बली राजा क्षत्रियश्च पृथिव्या: पतिरेव च।।।।

அரசனுக்கு இணையான வலிமை எனக்கு இல்லை—இன்றோ மேலும் இல்லை. அரசன் வலிமைமிக்கவன்; அவன் க்ஷத்திரியன்; உண்மையில் பூமியின் அதிபதியே।

Verse 11

इयमक्षौहिणी पूर्णा सवाजिरथसङ्कुला।हस्तिध्वजसमाकीर्णा तेनासौ बलवत्तर:।।।।

இது முழுமையான அக்ஷௌஹிணி படை—குதிரைகளும் ரதங்களும் நிறைந்தது; யானைகளும் கொடிகளும் குவிந்தது; ஆகவே அவனே அதிக வலிமைமிக்கவன்।

Verse 12

एवमुक्ता वसिष्ठेन प्रत्युवाच विनीतवत्।वचनं वचनज्ञा सा ब्रह्मर्षिममितप्रभम्।।।।

வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறியதும், சொல்வல்லமை கொண்ட அந்த காமதேனு மிகுந்த பணிவுடன், அளவற்ற ஒளியும் மகத்தான தேஜஸும் உடைய அந்தப் பிரம்மரிஷியிடம் பதிலுரைத்தாள்.

Verse 13

न बलं क्षत्रियस्याहुर्ब्राह्मणो बलवत्तर:।ब्रह्मन् ब्रह्मबलं दिव्यं क्षत्रात्तु बलवत्तरम्।।।।

ஓ பிராமணரே! க்ஷத்திரியரின் வலமே உயர்ந்தது என்று சொல்லப்படுவதில்லை; பிராமணரே அதிக வலிமையுடையவர். பிரஹ்மன், பிராமணரின் பிரஹ்மபலம் தெய்வீகமானது—க்ஷாத்திர வலத்தைவிடவும் மேலானது.

Verse 14

अप्रमेयबलं तुभ्यं न त्वया बलवत्तर:।विश्वामित्रो महावीर्यस्तेज स्तव दुरासदम्।।।।

உமது வலிமை அளவிட முடியாதது; உம்மைவிட வலிமைமிக்கவர் யாருமில்லை. மகாவீரியன் விஸ்வாமித்ரனும் உமது தேஜஸை அணுக இயலான்—உமது ஆன்மீக ஒளி அணுகற்கரியது.

Verse 15

नियुङ्क्ष्व मां महाभाग त्वद्ब्रह्मबलसम्भृताम्।तस्य दर्पबलं यत्तन्नाशयामि दुरात्मन:।।।।

ஓ மகாபாகரே! என்னை ஆணையிடுங்கள்; நான் உமது பிரஹ்மபலத்தால் தாங்கப்படுகிறேன். அந்த துராத்மாவின் அகந்தைமிகு வலிமையை நான் அழித்துவிடுவேன்.

Verse 16

इत्युक्तस्तु तया राम वसिष्ठ स्सुमहायशा:।सृजस्वेति तदोवाच बलं परबलार्दनम्।।।।

ஓ ராமா! அவள் இவ்வாறு கூறியதும், மிகுந்த புகழுடைய வசிஷ்டர் அப்போது—“பகைவரின் வலிமையை நசுக்கும் படையை உருவாக்கு” என்று கூறினார்.

Verse 17

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सुरभिस्साऽसृजत्तदा।।।।तस्या हुम्भारवोत्सृष्टा: पप्लवाश्शतशो नृप।नाशयन्ति बलं सर्वं विश्वामित्रस्य पश्यत:।।।।

அவன் சொன்னதை கேட்டவுடன் சுரபி (சபலா) அப்பொழுதே ஒரு படையை உருவாக்கினாள். அரசே! அவளின் ‘ஹும்பா’ முழக்கத்திலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான பப்லவர்கள் தோன்றி, விஸ்வாமித்ரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவனுடைய முழுப் படையையும் அழித்தனர்॥

Verse 18

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सुरभिस्साऽसृजत्तदा।।1.54.17।।तस्या हुम्भारवोत्सृष्टा: पप्लवाश्शतशो नृप। नाशयन्ति बलं सर्वं विश्वामित्रस्य पश्यत:।।1.54.18।।

வசிஷ்டரின் சொற்களை கேட்ட சுரபி (சபலா) அப்போது தன் ‘ஹும்பா’ முழக்கத்திலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான பப்லவர்களை உருவாக்கினாள். அவர்கள் விஸ்வாமித்ரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவனுடைய முழு சேனையையும் அழித்தனர்॥

Verse 19

बलं भग्नं ततो दृष्ट्वा रथेनाक्रम्य कौशिक:।स राजा परमक्रुद्धो रोषविस्फारितेक्षण:।पप्लवान्नाशयामास शस्त्रैरुच्चावचैरपि।।।।

தன் படை சிதைந்ததை கண்ட கௌசிகன் (விஸ்வாமித்ரன்) ரதத்தில் ஏறி தாக்குதலுக்கு முன்னேறினான். அந்த அரசன் பேர்கோபத்தில், கோபத்தால் விரிந்த கண்களுடன், பலவகை ஆயுதங்களால் பப்லவர்களையும் அழித்தான்॥

Verse 20

विश्वामित्रार्दितान् दृष्ट्वा पप्लवाञ्छतशस्तदा।भूय एवासृजत्कोपाच्छकान् यवनमिश्रितान्।।।।

விஸ்வாமித்ரனால் நசுக்கப்படுகின்ற நூற்றுக்கணக்கான பப்லவர்களை கண்ட அவள் கோபத்தால் மீண்டும் யவனர்களுடன் கலந்த சகர்களை உருவாக்கினாள்॥

Verse 21

तैरासीत् संवृता भूमि श्शकैर्यवनमिश्रितै:।प्रभावद्भिर्महावीर्यैर्हेमकिञ्जल्कसन्निभै:।।।।

யவனர்களுடன் கலந்த சகரர், ஒளிவீசும் மகாவீரர்—பொன்-கேசரத் துகள்களைப் போல மின்னி—அவர்களால் பூமி முழுதும் மூடப்பட்டது.

Verse 22

दीर्घासिपट्टिशधरैःमवर्णाम्बरावृतै:।निर्दग्धं तद्बलं सर्वं प्रदीप्तैरिव पावकै:।।।।

நீண்ட வாள்களும் ஈட்டிகளும் ஏந்தி, மஞ்சள் ஆடைகளால் மூடப்பட்ட அவர்கள், கொழுந்துவிடும் தீயைப் போல அந்த முழுப் படையையும் சுட்டெரித்தனர்.

Verse 23

ततोऽस्त्राणि महातेजा विश्वामित्रो मुमोच ह।तैस्तैर्यवनकाम्भोजा: पप्लवाश्चाकुलीकृता:।।।।

பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான விஸ்வாமித்ரர் அஸ்திரங்களை விடுத்தார்; அவ்வவ் பலவகை அஸ்திரங்களால் யவனர், காம்போஜர், பப்லவர் கலங்கி திகைத்தனர்.