Sarga 37

Verse 1

तप्यमाने तपो देवे देवा: सर्षिगणा: पुरा।सेनापतिमभीप्सन्त: पितामहमुपागमन्।।1.37.1।।

பண்டைக் காலத்தில், இறைவன் (ஈசுவரன்) தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, தேவர்கள் ரிஷிகணங்களுடன் சேர்ந்து தேவர்சேனைக்கு ஒரு சேனாபதியை விரும்பி பிதாமகன் பிரம்மாவை அணுகினர்।

Verse 2

ततोऽब्रुवन् सुरास्सर्वे भगवन्तं पितामहम्।प्रणिपत्य सुरास्सर्वे सेन्द्रास्साग्निपुरोगमा:।।1.37.2।।

பின்னர் அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் வணங்கி, பகவான் பிதாமகர் பிரம்மாவிடம் உரைத்தனர்।

Verse 3

यो न स्सेनापतिर्देव दत्तो भगवता पुरा।तप: परममास्थाय तप्यते स्म सहोमया।।1.37.3।।

தேவா! பகவான் முற்காலத்தில் எங்களுக்கு அளித்த அந்த சேனாபதி, இப்போது பரம தவத்தை மேற்கொண்டு உமையுடன் சேர்ந்து தவம் செய்கிறார்.

Verse 4

यदत्रानन्तरं कार्यं लोकानां हितकाम्यया।संविधत्स्व विधानज्ञ त्वं हि न: परमा गति:।।1.37.4।।

ஆகையால் உலகங்களின் நலனை நாடி, இனி செய்யவேண்டியதை, ஹே விதானஞ்ஞரே, நீர் முறையாக ஏற்பாடு செய்யும்; ஏனெனில் நீரே உண்மையில் எங்களின் பரமகதி, சரணம்.

Verse 5

देवतानां वचश्श्रुत्वा सर्वलोकपितामह:।सान्त्वयन्मधुरैर्वाक्यैस्त्रिदशानिदमब्रवीत्।।1.37.5।।

தேவர்களின் சொற்களை கேட்டுப், எல்லா உலகங்களின் பிதாமகர் பிரம்மா இனிய வாக்குகளால் திரிதசர்களை ஆறுதல் கூறி இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 6

शैल पुत्र्या यदुक्तं तन्न प्रजास्यथ पत्निषु ।तस्या वचनमक्लिष्टं सत्यमेतन्न संशय:।।1.37.6।।

மலைமகள் உமா கூறியது நிலைபெற்றதே—உங்கள் மனைவியரிடத்தில் நீங்கள் சந்ததியைப் பெறமாட்டீர். அவளது வாக்கு குறையற்றது, தவறாதது; இதுவே உண்மை, ஐயமில்லை.

Verse 7

इयमाकाशगा गङ्गा यस्यां पुत्रं हुताशन:।जनयिष्यति देवानां सेनापतिमरिन्दमम्।।1.37.7।।

இது ஆகாயமார்க்கமாகச் செல்லும் கங்கை; அவளிடத்தில் ஹுதாசனன் (அக்னிதேவன்) ஒரு புதல்வனைப் பெறுவான்—அவன் பகைவரை அடக்கும் வீரனாய் தேவர்களின் சேனாபதியாக இருப்பான்.

Verse 8

ज्येष्ठा शैलेन्द्रदुहिता मानयिष्यति तत्सुतम्।उमायास्तद्बहुमतं भविष्यति न संशय:।।1.37.8।।

மலைவேந்தனின் மூத்த மகளான கங்கை அந்தப் புதல்வனை மதித்து வளர்ப்பாள்; மேலும் இந்த ஏற்பாடு உமாவிற்கும் மிகுந்த சம்மதமானதாக இருக்கும்—ஐயமில்லை.

Verse 9

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य कृतार्था रघुनन्दन।प्रणिपत्य सुरास्सर्वे पितामहमपूजयन्।।1.37.9।।

ரகுநந்தன ராமா! அவன் சொற்களை கேட்டவுடன் எல்லா தேவர்களும் கृतார்த்தராயினர். பின்னர் அனைவரும் வணங்கி, பிதாமகனான பிரம்மாவை பக்தியுடன் வழிபட்டனர்॥

Verse 10

ते गत्वा पर्वतं राम कैलासं धातुमण्डितम्।अग्निं नियोजयामासु: पुत्रार्थं सर्वदेवता:।।1.37.10।।

ஓ ராமா! எல்லா தேவர்களும் தாதுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கைலாச மலைக்குச் சென்று, புத்திரப் பெறுதற்காக அக்னிதேவனை நியமித்தனர்॥

Verse 11

देवकार्यमिदं देव संविधत्स्व हुताशन।शैलपुत्र्यां महातेजो गङ्गायां तेज उत्सृज।।1.37.11।।

தேவனே, ஹுதாசனனே! இந்த தெய்வப் பணியை நிறைவேற்று; மகாதேஜஸ்வியே, மலைமகள் கங்கையில் சிவனின் தேஜஸைச் செலுத்து॥

Verse 12

देवतानां प्रतिज्ञाय गङ्गामभ्येत्य पावक:।गर्भं धारय वै देवि देवतानामिदं प्रियम्।।1.37.12।।

தேவர்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்து பாவகன் (அக்னி) கங்கையை அணுகி கூறினான்— ‘தேவியே! இந்த கருவைத் தாங்கு; இதுவே தேவர்களுக்கு இனியது.’

Verse 13

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दिव्यं रूपमधारयत्।दृष्ट्वा तन्महिमानं स समन्तादवकीर्यत।।1.37.13।।

அவன் சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் தெய்வீக ரூபம் கொண்டாள். அவளின் மகிமையைப் பார்த்த அக்னிதேவன் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவினான்॥

Verse 14

समन्ततस्तदा देवीमभ्यषिञ्चत पावक:।सर्वस्रोतांसि पूर्णानि गङ्गाया रघुनन्दन।।1.37.14।।

அப்போது பாவகன் (அக்னி) தேவியை எல்லாப் புறங்களிலும் அபிஷேகம்போல் நனைத்தான். ஓ ரகுநந்தனா! கங்கையின் எல்லா ஓடைகளும் (அத்தேஜஸால்) நிறைந்தன॥

Verse 15

तमुवाच ततो गङ्गा सर्वदेवपुरोहितम्।अशक्ता धारणे देव तव तेज स्समुद्धतम्।दह्यमानाग्निना तेन सम्प्रव्यथितचेतना।।1.37.15।।

அப்போது கங்கை, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் புரோகிதனான ஹுதாசன அக்னியிடம் கூறினாள்— “தேவா! உமது பொங்கும் தேஜஸ்ஸை நான் தாங்க இயலேன். அந்த அக்கினியால் எரிந்து என் சித்தம் மிகுந்த வேதனையால் கலங்குகிறது.”

Verse 16

अथाब्रवीदिदं गङ्गां सर्वदेवहुताशन:।इह हैमवती पादे गर्भोऽयं सन्निवेश्यताम्।।1.37.16।।

அப்போது எல்லாத் தேவர்களின் ஹவியை ஏற்கும் அக்னிதேவன் கங்கையிடம் கூறினான்— “இந்த கருவை இங்கே ஹிமவானின் அடிவாரச் சரிவுகளில் வைத்திடுக.”

Verse 17

श्रुत्वा त्वग्निवचो गङगा तं गर्भमतिभास्वरम्।उत्ससर्ज महातेज स्स्रोतोभ्यो हि तदानघ ।।1.37.17।।

மிகுந்த தேஜஸுடைய பாவமற்ற ராமா! அக்னியின் சொற்களை கேட்ட கங்கை, மிகப் பிரகாசமான அந்த கருவைத் தன் நீரோட்டங்களின் வழியே வெளியே விடுத்தாள்.

Verse 18

यदस्या निर्गतं तस्मात्तप्तजाम्बूनदप्रभम् ।काञ्चनं धरणीं प्राप्तं हिरण्यममलं शुभम्।।1.37.18।।

அவளிடமிருந்து வெளிவந்தது உருகிய ஜாம்பூநதத் தங்கம்போல் ஒளிர்ந்து பூமியை அடைந்தது; அதிலிருந்து தூய்மையான, மங்களகரமான, காஞ்சன ரூபமான பொன்னே தோன்றியது.

Verse 19

ताम्रं कार्ष्णायसं चैव तैक्ष्ण्यादेवाभ्यजायत।।1.37.19।।मलं तस्याभवत्तत्र त्रपु सीसकमेव च।तदेतद्धरणीं प्राप्य नानाधातुरवर्धत।।1.37.20।।

அதன் கூர்மையான வல்லமையாலேயே அதிலிருந்து செம்பும் கார்ஷ்ணாயசம் (இரும்பு)மும் தோன்றின.

Verse 20

ताम्रं कार्ष्णायसं चैव तैक्ष्ण्यादेवाभ्यजायत।।1.37.19।।मलं तस्याभवत्तत्र त्रपु सीसकमेव च।तदेतद्धरणीं प्राप्य नानाधातुरवर्धत।।1.37.20।।

அங்கே அதன் மீதமிருந்த பகுதி த்ரபு (தகரம்) மற்றும் சீஸகம் (ஈயம்) ஆகியவையாக ஆனது. அந்தப் பொருள் பூமியை அடைந்தவுடன் பலவகைத் தாதுக்கள் பெருகி எங்கும் பரவின.

Verse 21

निक्षिप्तमात्रे गर्भे तु तेजोभिरभिरञ्जितम्।सर्वं पर्वतसन्नद्धं सौवर्णमभवद्वनम्।।1.37.21।।

கருவை வைத்த உடனே, அதன் ஒளியால் நிறைந்தபடி, காடால் சூழ்ந்த அந்த முழுப் பர்வதமும் பொன்னிறமாக மாறியது.

Verse 22

जातरूपमिति ख्यातं तदा प्रभृति राघव।सुवर्णं पुरुषव्याघ्र हुताशनसमप्रभम्।।1.37.22।।तृणवृक्षलतागुल्मं सर्वं भवति काञ्चनम्।

அந்த நாள்முதல், ஓ ராகவா—மனிதர்களில் புலியே—அக்னியைப் போன்ற ஒளியுடைய பொன் ‘ஜாதரூபம்’ எனப் புகழ்பெற்றது. அங்கே புல், மரம், கொடி, புதர் அனைத்தும் பொன்னாகத் தோன்றின.

Verse 23

तं कुमारं ततो जातं सेन्द्रास्सह मरुद्गणा:।।1.37.23।।क्षीरसंभावनार्थाय कृत्तिकास्समयोजन्।

பின்னர் குமாரன் பிறந்தபோது, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் மருத்கணங்களோடு சேர்ந்து, பால் ஊட்டி வளர்க்கக் கிருத்திகைகளை நியமித்தனர்.

Verse 24

ता: क्षीरं जातमात्रस्य कृत्वा समयमुत्तमम्।।1.37.24।।ददु: पुत्रोऽयमस्माकं सर्वासामिति निश्चिता:।

அந்த கிருத்திகைகள் புதிதாகப் பிறந்தவனுக்குப் பால் அளிக்க உயர்ந்த உடன்பாட்டைச் செய்து, ‘இந்தக் குழந்தை எங்களெல்லோருக்கும் மகன்’ என்று உறுதி செய்து, தங்கள் பாலை அவனுக்குக் கொடுத்தனர்.

Verse 25

ततस्तु देवता स्सर्वा: कार्तिकेय इति ब्रुवन्।।1.37.25।।पुत्रस्त्रैलोक्यविख्यातो भविष्यति न संशय:।4

அப்போது எல்லா தேவர்களும் கூறினர்—“இவன் ‘கார்த்திகேயன்’ என அழைக்கப்படுவான்.” இந்தப் புதல்வன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 26

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा स्कन्नं गर्भपरिस्रवे।।1.37.26।।स्नापयन् परया लक्ष्म्या दीप्यमानं यथानलम्।

தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட க்ருத்திகைகள், கர்ப்பம் வழிந்தோடியதனால் வெளிப்பட்ட அந்தக் குழந்தையை உன்னத அழகுடன் நீராட்டினார்கள்; அவன் தீயைப் போல ஒளிவீசினான்।

Verse 27

स्कन्द इत्यब्रुवन् देवा: स्कन्नं गर्भपरिस्रवात्।।1.37.27।।कार्तिकेयं महाभागं काकुत्स्थ ज्वलनोपमम्।

தேவர்கள் அவனை ‘ஸ்கந்தன்’ என்று அழைத்தனர்; கர்ப்பம் வழிந்தோடியதனால் அவன் ‘ஸ்கன்னன்’ என வெளிப்பட்டதாலே. ஓ காகுத்ஸ்தா, அந்த மகாபாக்யமான கார்த்திகேயன் தீப்பொறிபோல் பிரகாசித்தான்।

Verse 28

प्रादुर्भूतं तत: क्षीरं कृत्तिकानामनुत्तमम् ।।1.37.28।।षण्णां षडाननो भूत्वा जग्राह स्तनजं पय:।

அப்போது க்ருத்திகைகளிடத்தில் ஒப்பற்ற பால் வெளிப்பட்டது. அவன் ஆறுமுகனாகி, அந்த ஆறு பேரின் மார்பிலிருந்து வழிந்த பாலை அருந்தினான்।

Verse 29

गृहीत्वा क्षीरमेकाह्ना सुकुमारवपुस्तदा।।1.37.29।।अजयत्स्वेन वीर्येण दैत्यसेनागणान् विभु:।

ஒரே நாளளவும் பால் அருந்தியிருந்தும், மென்மையான உடலுடையவனாக இருந்தபோதிலும், அந்த மகாவீரக் குழந்தை தன் இயல்பான வீரியத்தால் அசுர சேனைக்கூட்டங்களை வென்றான்.

Verse 30

सुरसेनागणपतिं ततस्तमतुलद्युतिम्।।1.37.30।।अभ्यषिञ्चन् सुरगणा स्समेत्याग्निपुरोगमा:।

பின்னர் அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு கூடிய தேவர்கள், ஒப்பற்ற ஒளியுடைய அவரை தேவர்சேனையின் தலைவராக அபிஷேகம் செய்து நிறுவினர்.

Verse 31

एष ते राम गङ्गाया विस्तरोऽभिहितो मया।।1.37.31।।कुमारसम्भवश्चैव धन्य: पुण्यस्तथैव च।

ராமா! கங்கையின் விரிவான வரலாற்றை நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்; மேலும் குமாரனின் பிறப்புக் கதையும்—அது மங்களமும் புண்ணியமும் தருவதாகும்.

Verse 32

भक्तश्च य: कार्तिकेये काकुत्स्थ भुवि मानवः।आयुष्मान् पुत्रपौत्रैश्च स्कन्दसालोक्यतां व्रजेत्।।1.37.32।।

காகுத்ஸ்தா! இப்பூமியில் கார்த்திகேயனிடம் பக்தியுடைய மனிதன் நீண்ட ஆயுளும், மகன்-பேரன் செல்வமும் பெறுவான்; உடல் நீங்கிய பின் ஸ்கந்தலோகத்தில் சாலோக்யத்தை அடைவான்.