พระอินทร์

โอ้ อินทราและวายุ จงเสด็จมาใกล้สู่โสมะ (Soma) ที่คั้นแล้วเหล่านี้ อันถูกพยุงด้วยพลังแห่งความรื่นรมย์; เพราะหยดโสมะย่อมโหยหาใฝ่หาท่านทั้งสองจริงแท้.

โอ้อินทระ จงเสด็จมาเถิด ผู้มีเปลวเพลิงเรืองรองหลากแสง; โสมะ (Soma) ที่คั้นแล้วเหล่านี้จัดไว้เพื่อท่าน ถูกชำระให้บริสุทธิ์ทั้งเนื้อแท้ด้วยตะแกรงกรองอันละเอียด พร้อมให้ท่านเสวยเพื่อรับพลัง.

จงก้าวข้ามแล้วออกไปข้างหน้า; จงไปไต่ถามอินทระ—ผู้มีฝีก้าวแห่งฤทธานุภาพอันไม่หวั่นไหว ผู้รู้แจ้งอันสว่างไสว. ท่านผู้นั้นแลนำพรอันประเสริฐยิ่งมาสู่สหายของท่าน.

ไวศัมปายนะกล่าวว่า: ครั้นแล้วพระศักระ ผู้ทรงให้สวรรค์และแผ่นดินสะท้อนเสียงกึกก้อง ทรงเสด็จเข้ามายังพารถะด้วยรถศึก และตรัสกับท่านว่า 'จงขึ้นรถเถิด'

ครั้นเห็นพระอินทร์ ผู้เป็นจอมแห่งเทวะ ประทับเหนือเศียรไอราวตะและรายล้อมด้วยหมู่เทพทั้งหลาย เจ้าแห่งไทตยะก็มิได้โศกา และมิได้หวั่นไหวเลย

ในกาลนั้นเอง ฤๅษีโบราณผู้ประเสริฐยิ่งสองท่าน ผู้มีจิตยิ่งใหญ่และเป็นนักจาริก ได้ออกจากที่นี่มุ่งสู่โลกของพระอินทร์

จากนั้นพระสวามีของนางศจี (พระอินทร์) ได้เรียกพระแม่สุรภีมาและตรัสว่า: "ตามคำสั่งของข้า จงเลียร่างกายของฤๅษีทธีจิให้สะอาดเถิด"

วิศวามิตรกล่าวว่า: ด้วยถ้อยคำของพระวิษณุเป็นแรงดลใจ พระอินทร์ก็เสด็จมาถึงหิมวาน; ทรงขึ้นช้างไอราวต แล้วเสด็จเข้าไปยังเจ้าแห่งขุนเขา นาเคนทร ผู้สูงตระหง่านดุจยอดผา

สูตะกล่าวว่า “โอ้ท่านผู้ประเสริฐในหมู่ทวิชะทั้งหลาย เทวะองค์นี้ครั้งก่อนอินทราได้สถาปนาไว้ ทรงเป็นที่รู้จักนามว่า กปาเลศวร และเป็นที่สักการะเพื่อหลุดพ้นจากบาปพรหมหัตยา”

ครั้นเห็นนางสาวิตรีมาถึง ปุรันทร (พระอินทร์) ณ ที่นั้นก็หวาดหวั่น พระพรหมยืนก้มหน้า คิดว่า “นางจะกล่าวสิ่งใดแก่เราเล่า?”

พระองค์เท่านั้นคือเทวะสูงสุดของข้าพเจ้า; พระองค์เท่านั้นคือครูสูงสุดของข้าพเจ้า. พระองค์เท่านั้นคือธรรมสถานอันยิ่งใหญ่ เป็นที่พึ่งสุดท้ายของข้าพเจ้า—โอ้ผู้ประเสริฐเหนือหมู่สุระ ยิ่งกว่าอินทร์และเหล่าอื่นๆ

เขาได้เหยียบย่างลงสู่โลกมนุษย์ได้อย่างไรหนอ? และในเทวโลกทั้งหลาย ข้าแต่เทวะ เหล่าเทพทั้งปวงมีพระอินทร์เป็นผู้นำก็พร้อมเพรียงชุมนุมกัน