พระอินทร์ in the Ramayana

ด้วยดำรัสของฤๅษีอคัสตยะ พระรามผู้เปี่ยมปีติยิ่งนัก จึงรับคันศรที่พระอินทร์ประทาน พร้อมทั้งพระแสงดาบ และแล่งศรซึ่งมีลูกศรไม่รู้สิ้น

ในนครนั้น พระราชาทศรถ ผู้ทรงบำรุงความรุ่งเรืองแห่งมหาราชอาณาจักร ประทับอยู่ดุจพระอินทร์ จอมเทพสถิตในสวรรค์

นครนั้นส่องประกายดุจอมราวตีของพระอินทร์ งามด้วยปราสาทสูงดุจภูผา ประดับรัตนมณี และเต็มไปด้วยคฤหาสน์ยอดสูงทั้งหลาย

ในพระนครอโยธยานั้น มีพระราชาทศรถประทับอยู่—ทรงรู้พระเวท มีทรัพยากรพร้อมสรรพ ทรงมองการณ์ไกลและเปล่งรัศมี เป็นที่รักของชาวเมืองและชาวชนบท ทั้งในวงศ์อิกษวากุทรงเป็นอาติรถะ ผู้กล้าศึกแห่งรถศึกชั้นยอด ทรงประกอบยัญ บำเพ็ญธรรม…

ด้วยพระราชาผู้นั้น ผู้มั่นคงในสัตย์และดำเนินไตรวรรค์ (ธรรม อรรถ กาม) โดยชอบ นครอันประเสริฐนั้นจึงได้รับการอภิบาล ดุจอมราวดีที่พระอินทร์ทรงอภิรักษ์

อโยธยานครอันเป็นมงคลนั้น—สมดังนามอันสัตย์ มีซุ้มประตูมั่นคงและกลอนแน่นหนา ประดับด้วยเรือนงามวิจิตร และแน่นขนัดด้วยหมู่นรนับพัน—ทรงถูกปกครองโดยพระมหากษัตริย์ทศรถ ผู้เป็นเจ้าแห่งแผ่นดิน มีเดชานุภาพประหนึ่งท้าวสักกะ (อินทรา)

พระองค์ไม่พบศัตรูผู้เหนือกว่า หรือแม้ผู้เสมอพระองค์เลย ทรงมีมิตรสหายและพันธมิตรมากมาย กษัตริย์ใกล้เคียงนอบน้อม และศัตรูดุจหนามถูกเดชานุภาพปราบราบ พระราชาผู้ครองโลกทรงปกครองดุจพระอินทร์ จอมเทพผู้ครองสวรรค์

ดังนั้น พระราชาแห่งอังคะได้ใช้เหล่านางคณิกาเป็นสื่อ นำบุตรแห่งฤๅษีมาถึง ครั้นแล้วเทพเจ้าก็บันดาลฝนให้ตก และพระนางศานตาก็ถูกถวายแก่เขาเป็นชายา

ครั้นแล้วชาวนครทั้งปวงต่างปลาบปลื้ม เมื่อได้เห็นพราหมณ์นั้นถูกเชิญเข้าสู่นครด้วยเกียรติยศ โดยพระนเรนทรผู้มีพระราชกิจดุจพระอินทร์

ส่วนบูชาแด่พระอินทร์ได้ถวายตามพิธีโดยชอบ และโสมอันปราศจากมลทินก็ถูกคั้นแล้ว; ครั้นนั้นพิธีสวนนะยามเที่ยง (มัธยันดินสวนนะ) ก็ดำเนินไปตามลำดับแห่งยัญพิธี

ผู้มีจิตชั่วนั้นทำให้สามโลกหวาดผวา เกลียดชังผู้ทรงเกียรติสูงส่ง และยังปรารถนาจะล่วงละเมิดพระศักระ—พระอินทร์ ผู้เป็นราชาแห่งเทพสามสิบสาม

ขอพระองค์ทรงถอนรากถอนโคนทศกัณฐ์ราวณะผู้น่าสะพรึงนั้น ผู้โอหัง มีเดชอันร้ายแรง พองด้วยทิฐิ เป็นศัตรูแห่งพระอินทร์เจ้าแห่งไตรทศ ผู้ทำให้โลกคร่ำครวญ เป็นหนามตำทางแห่งสาธุผู้บำเพ็ญตบะ และเป็นภัยแก่เหล่าตบัสวิน

จงประหารราวณะผู้นั้นเอง—ผู้ทำให้โลกทั้งหลายคร่ำครวญ—พร้อมทั้งกองทัพและวงศ์ญาติของเขา แล้วจงกลับสู่สวรรค์ อันพ้นจากความทุกข์ร้อนเนิ่นนาน มีพระอินทร์คุ้มครอง และบริสุทธิ์จากโทษมลทินทั้งปวง

ครั้งนั้นพระราชาเมื่อทอดพระเนตรเห็นพระมเหสีทั้งหลายทรงครรภ์มั่นคงแล้ว ก็ทรงได้ความสงบแห่งพระทัยกลับคืนและทรงปีติยินดี—ดุจพระหริ (พระวิษณุ) ในสวรรค์ ผู้เป็นที่สักการะของพระอินทร์และหมู่สิทธะกับฤๅษีทั้งหลาย

พระอินทร์ทรงให้กำเนิดวาลี ผู้เป็นจอมวานร ร่างกายทรงพลังดุจเขามเหนทร; ส่วนตปน คือพระสุริยะผู้ประเสริฐในหมู่ผู้รุ่งโรจน์ ทรงให้กำเนิดสุครีวะ

เหล่าวานเรศวรทั้งปวงต่างมาชุมนุมเฝ้าสองพี่น้อง—สุครีพ โอรสพระสุริยะ และวาลี โอรสพระศักระ—พร้อมด้วยนละ นีละ หนุมาน และหัวหน้ากองอื่นๆ

พระนางเกาศัลยางดงามสว่างไสวด้วยพระโอรสผู้มีรัศมีหาประมาณมิได้ ดุจอทิติผู้รุ่งเรืองด้วยพระอินทร์ ผู้ประเสริฐในหมู่เทวะ ผู้ทรงวัชระ

ครั้นทรงสดับถ้อยคำของเขาทั้งหลายแล้ว พระเจ้าทศรถทรงสำรวม พร้อมด้วยปุโรหิต เสด็จออกไปด้วยพระทัยปีติ เพื่อต้อนรับท่าน ดุจวาสวะ (อินทร์) เสด็จออกไปรับพระพรหม

“โอ้พระราม ในกาลโบราณ ครั้นเมื่อวฤตระถูกสังหารแล้ว พระอินทร์ผู้มีพันเนตรถูกครอบงำด้วยพรหมหัตยา คือบาปแห่งการฆ่าพราหมณ์ และยังถูกความมัวหมองกับความหิวโหยเข้าท่วมท้นด้วย”

เหล่าเทวดาและฤๅษีผู้มีตบะเป็นทรัพย์ ได้สรงน้ำพระอินทร์ด้วยหม้อน้ำทั้งหลาย และปลดเปลื้องมลทินแห่งกายของพระองค์ออกไป