อรชุน

เมื่อกงล้อถูกยึดติด ราเธยะด้วยความพิโรธถึงกับหลั่งน้ำตา แล้วกล่าวแก่อรชุนว่า “โอ้ปาณฑวะ จงอดกลั้นไว้ชั่วขณะหนึ่ง”

ครั้นกล่าวถ้อยคำดังนี้แล้ว อรชุนผู้กล้าหาญก็เสด็จเข้าสู่ “สุธรรมะ” มณฑปสภาของชาวยาทวะ ด้วยดวงใจโศกเศร้าถึงมหารถีทั้งหลาย

ข้าแต่มหาราช อรชุน โอรสแห่งกุนตี ครั้นระลึกถึงเอกลวยะแล้ว ก็เข้าไปพบท่านโทรณะเป็นการส่วนตัว และด้วยความรักใคร่เคารพ จึงกล่าวถ้อยคำนี้

ครั้นแล้ว โอ พระราชา! อรชุนได้กล่าวถ้อยคำเหล่านี้แด่ฤษิเกศ: โอ อจุตะ โปรดตั้งรถของข้าพเจ้าให้อยู่ระหว่างกองทัพทั้งสอง

อรชุนกล่าวว่า—ข้าแต่มธุสูทนะ! ข้าแต่มหาผู้ปราบศัตรู! ในสงครามนี้ ข้าพเจ้าจะต่อสู้ด้วยศรกับท่านผู้ควรบูชาอย่างภีษมะและโทรณะได้อย่างไร

อรชุนกล่าวว่า—โอ้ ชนารทนะ หากพระองค์ทรงเห็นว่าพุทธิ (ญาณ) ประเสริฐกว่ากรรมแล้ว โอ้ เกศวะ ไฉนพระองค์จึงทรงเร้าให้ข้าพเจ้ากระทำกรรมอันน่าสะพรึงนี้เล่า

ดังนี้ทั้งสองดำรงอยู่ในโลกอย่างผ่องใส งอกงามถึงความสมบูรณ์ยิ่ง; และด้วยเหตุอันต่างกัน ผู้หนึ่งบังเกิดเป็นกฤษณะ อีกผู้หนึ่งบังเกิดเป็นธนัญชยะ (อรชุน)

อรชุนกล่าวว่า “สิ่งใดที่ท่านทั้งหลายกล่าวไว้—ซึ่งมีกรุณาเป็นแก่นแท้—ขอจงบอกสาระอันแท้จริงแก่ข้าพเจ้า ณ ที่นี้ และผู้ใดแสวงหาธรรมะ ผู้นั้นไม่ควรถูกมหาตมะทั้งหลายห้ามปราม”

นารทกล่าวว่า: “โอ้ ปารถะ ที่นั่นก็มีปางของเราด้วย เป็นที่ปรารถนาของพราหมณ์ทั้งหลาย ที่นั่นนะผู้เป็นที่รัก เรามิได้ละทิ้ง—งามด้วยฉัตรและทัณฑ์ (ไม้เท้า) อันศักดิ์สิทธิ์”

อรชุน ผู้ซึ่งได้รับการชี้แนะจากพระเจ้าผู้ไม่เสื่อมคลายใน ฐานะสหายและสารถี ได้ทำให้หญิงผู้เป็นที่รักพอใจด้วยคำพูดดังกล่าว จากนั้นเขาก็สวมเกราะและติดอาวุธด้วยอาวุธที่น่าเกรงขาม และขึ้นรถศึกของเขา ออกเดินทางเพื่อติดตามอัศวत्ถามา…

โอ ศรีกฤษณะ โอ สหายของอรชุน โอ ผู้ประเสริฐแห่งวงศ์วฤษณี พระองค์ทรงเผาผลาญหมู่กษัตริย์ผู้ก่อความปั่นป่วนบนแผ่นดิน และพระเดชานุภาพไม่เสื่อมคลาย โอ โควินทะ พระองค์เสด็จอวตารเพื่อบรรเทาทุกข์ของโค พราหมณ์ และภักตะ โอ โยคีศวร ครูแห่งสรรพโลก…

โอ้ พราหมณ์ฤๅษี องค์ภกวาน ศรีกฤษณะ ก็ได้เสด็จตามไปด้วยบนรถศึกพร้อมกับอรชุน กษัตริย์ยุธิษฐิระจึงดูสง่างามดุจดั่งท้าวกุเวรที่รายล้อมด้วยเหล่ากุหยากะ