พระกฤษณะ

ไวศัมปายนะกล่าวว่า: ครั้นวิดุระกล่าวดังนี้แล้ว เกศวะ—ผู้ปราบหมู่ศัตรู—ผู้ทรงพลัง จึงตรัสกับทุรโยธนะ ธารตราษฏระ

ไวศัมปายนะกล่าวว่า: แล้วทารุกะ เกศวะ และบัภรุ ออกไปติดตามร่องรอยที่ประทับของพระราม ครั้นถึงที่นั้นก็ได้เห็นพระรามผู้มีเดชานุภาพหาที่สุดมิได้ ประทับนั่ง ณ โคนไม้ ในที่สงัด กำลังใคร่ครวญอยู่

เมื่อเห็นบุตรแห่งกุนตีหวาดหวั่น ถูกลูกศรของโทรณะกดดันและบีบคั้น เคศวะผู้มีปัญญาแจ่มใส มุ่งสู่สิ่งอันประเสริฐ จึงกล่าวกับอรชุน

ศรีศุกเทวะกล่าวว่า: พระศรีกฤษณะผู้ทรงอานุภาพยิ่ง ทอดพระเนตรเห็นว่าแม่น้ำยมุนาถูกงูดำกาลิยะทำให้ปนเปื้อน จึงทรงประสงค์จะชำระให้บริสุทธิ์ และทรงขับไล่งูนั้นออกไปจากที่นั่น

ศรีศุกเทวะกล่าวว่า เมื่อหญิงสาวแห่งวรชะเห็นผู้รับใช้ของพระกฤษณะ ก็พากันพิศวง—แขนยาว ดวงตาดุจดอกบัวอ่อนที่เพิ่งผลิ สวมพีตัมพรและมาลัยดอกบัว ใบหน้าดุจบัวส่องประกายด้วยตุ้มหูที่ขัดเงา “ชายรูปงามผู้นี้คือใคร? มาจากไหน และรับใช้ผู้ใด?…

นี่คือธรรมชาติของเหล่าสาธุผู้ยึดแก่นสารแห่งชีวิต: แม้คำพูด การฟัง และจิตใจของเขาก็มุ่งสู่อจุตะ ศรีกฤษณะ เขายึดติดกับกฤษณะ-วารตาในทุกขณะราวกับใหม่เสมอ เช่นเดียวกับคนโลกีย์ที่ติดใจเรื่องสตรีและกามารมณ์

ปรหลาทกล่าวว่า: ครั้นพระกฤษณะผู้มีรัศมีอันหาประมาณมิได้ทรงประหารกังสะ กษัตริย์แห่งโภชะแล้ว และมหาตมะได้ทรงอภิเษกอุครเสนะขึ้นครองราชย์ ณ มถุรา

พราหมณ์ผู้ประเสริฐได้ไปยังสถานที่ซึ่งพระศรีกฤษณะประทับทุกวันพร้อมพระนางรุกมินี และที่ซึ่งบรรดาตีรถะทั้งหลายก็ดำรงอยู่ ณ ที่นั้น

สนัตกุมารกล่าวว่า: ผู้ใดในอวันตี ณ สถานที่ชื่ออัมกปาทะ ได้เห็นพระรามและพระชนารทนะ เพียงได้ทัศนะของทั้งสองนั้น ก็ย่อมไม่ต้องเห็นแดนพระยม

ข้าแต่ท่านเจ้าแห่งเทวดาทั้งหลาย ข้าพเจ้าประสงค์จะฟังนิทานชีวิตอันยิ่งใหญ่ของพระกฤษณะ โอรสของวสุเทพ ซึ่งเป็นกิจกรรมที่ขจัดบาป

พระรุทรตรัสว่า: ภายหลังการสังหารกังสะ พระเจ้ามคธผู้มีความเป็นศัตรูได้ข่มเหงพวกยาทวะตลอดมา คนเหล่านั้นทุกข์ใจจึงทูลพระกฤษณะ

จงถวายด้วยกามมนตร์ แล้วเพื่อขอพรแห่งความรักที่ปรารถนา จงถวายด้วยคำว่า 'แด่กฤษณะ' พร้อมด้วย 'สวาหา'—นี่คือมนตร์อันสูงสุดที่ประทานความสำเร็จ