พระอินทร์ in the Ramcharitmanas

อีกครั้งข้าพเจ้าน้อมคารวะแด่หมู่คนชั่ว ผู้โดยไม่มีเหตุ ย่อมหันมาเป็นปฏิปักษ์ต่อแม้ผู้ที่เป็นมิตรต่อเขา ความดีของผู้อื่นคือความสูญเสียของเขา และความได้ประโยชน์ของผู้อื่นคือความเสียหายของเขา เขายินดีในความพินาศของผู้อื่น…

จงฟังถ้อยคำของข้าและร่างอุบายขึ้นเถิด พระเจ้าจักเป็นผู้ช่วยเหลือท่าน และกิจนั้นจักสำเร็จลง พระนางสตีผู้ทอดถอนกาย ณ พิธีบูชายัญของทักษะ ได้บังเกิดในวงศ์ตระกูลหิมาจล นางได้บำเพ็ญตบะเพื่อให้ได้ศมภุเป็นสวามี…

ในเขาหิมาลัยมีถ้ำแห่งหนึ่งศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก และใกล้กับถ้ำนั้นมีแม่น้ำคงคาอันงดงามไหลผ่าน อาศรมนั้นบริสุทธิ์และงดงามยิ่ง พระฤาษีเทวฤษินารทมีความยินดีอย่างยิ่งเมื่อได้เห็น เมื่อทอดพระเนตรภูเขา แม่น้ำ และส่วนต่างๆ ของป่า…

ดังสุนัขที่โง่เขลา คาบกระดูกแห้งในปากแล้ววิ่งหนีเมื่อเห็นราชาแห่งสัตว์ป่า ด้วยกลัวว่าสิงโตจะแย่งชิงไปฉันใด ท้าวอินทร์ผู้เป็นใหญ่แห่งเทพทั้งหลายผู้โฉดเขลาก็ไม่รู้สึกละอายฉันนั้น

ไม่มีความโกรธเกิดขึ้นในใจของนารทะ ท่านกล่าวถ้อยคำอันเป็นที่รักและทำให้กามเทพพึงพอใจ ค้อมศีรษะลงแทบเท้าพระฤาษีแล้วรับคำอนุญาต มทนะจึงจากไปพร้อมด้วยบริวาร ท่านไปยังสภาของพระอินทร์ผู้เป็นใหญ่แห่งเทวดา…

พระพรหมประทานพรแก่พวกเขาแล้วเสด็จกลับ พวกเขาต่างชื่นชมยินดีเดินทางกลับสู่นิเวศของตน นางมายามีบุตรีนามว่ามันโททรี เป็นสตรีผู้งดงามยิ่ง เป็นอัญมณีแห่งสตรีเพศ มายานำนางมามอบให้แก่ราวณะ ทราบว่าท่านจะเป็นจอมปีศาจ…

ณ ที่แห่งนั้นเคยมีอสูรนักรบผู้ยิ่งใหญ่อาศัยอยู่ แต่ทวยเทพทั้งหลายได้สังหารพวกเขาในสงครามทั้งสิ้น บัดนี้มีผู้เฝ้าระวังสิบล้านของเจ้าแห่งยักษ์ ซึ่งถูกส่งมาโดยพระอินทร์ อาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ทศกัณฐ์ได้ข่าวนี้มาจากที่ใดที่หนึ่ง…

กษัตริย์ทรงโอบาสเคียงพระวสิษฐ์ ดังพระอินทร์ทรงโอบาสเคียงพระฤหัสบดี ครูแห่งเทวดา กษัตริย์ทรงปฏิบัติตามจารีตตระกูลและพิธีตามพระเวท และทอดพระเนตรเห็นว่าทุกสิ่งได้จัดเตรียมไว้ดีทุกประการแล้วก็ทรงพอพระทัย…

ม้าผู้งดงามที่พระรามทรงขี่ แม้พระสรัสวดีก็ไม่อาจพรรณนาได้ถึงที่สุด พระศังกระทรงหลงใหลในรูปกายของพระราม ดวงตาทั้งสิบห้าของพระองค์รู้สึกเป็นที่รักยิ่งนัก เมื่อพระหริทรงมองพระรามด้วยความเป็นใจ…

ควันธูปทำให้ท้องฟ้ามืดมัว ดุจดังเดือนสาวณแห่งฤดูฝนได้รวมก้อนเมฆหนาทึบไว้ ทวยเทพร่วงพวงมาลาดอกไม้จากต้นไม้สวรรค์ ดุจดังฝูงนกกระเรียนเรียงแถวยั่วยวนใจ มาลัวัณฑ์อัญมณีงดงามที่ประตู ดุจดังพนัธนูของพระอินทร์ที่ประดับไว้…

ทราบว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าบรรทมหลับอยู่ ลักษมณะจึงลุกขึ้น แล้วกล่าวด้วยวาจาอ่อนโยนให้เสนาบดีได้พักผ่อนเถิด แล้วเตรียมลูกธนูและคันธนูไว้ ณ ที่ห่างออกไปเล็กน้อย แล้วนั่งในท่าวีรบุรุษเริ่มเฝ้ายาม คุหะเรียกทหารยามที่ไว้ใจ…

มีผ้าห่ม หมอน และที่นอนนานาชนิด ขาวดังฟองน้ำนม นุ่มนวล ไร้มลทิน และงดงาม ณ ที่นั้น สีดาและพระรามเคยบรรทมในยามราตรี ด้วยรัศมีของพระองค์ทรงขจัดความพอใจและความหยิ่งยโศของพระรตีและพระกามเทพ สีดาและพระรามผู้เดียวกันนั้น…

ข้าพเจ้าได้เห็นความรุ่งโรจน์และความสุขในบ้านของบิดา ที่ซึ่งมงกุฎอัญมณีของพระราชาทั้งหลายแออัดอยู่รอบพระบาท บ้านของบิดาของข้าพเจ้าเป็นเช่นนี้ เป็นคลังแห่งความสุข แต่หากปราศจากที่รักแล้ว จิตใจของข้าพเจ้าไม่พอใจ แม้แต่น้อย…

พระราม พร้อมด้วยพระลักษมณ์และนางสีดา ทรงเปล่งประกายในนิวาสถานป่าของพระองค์ ดังพระอินทร์ทรงเปล่งประกายในนครของเทพทั้งหลาย พร้อมด้วยนางสาชีและชยันตะเคียงข้าง

นักพรตผู้ละการทำตบะแล้วดำเนินยินดีในกามสุข ผู้นั้นน่าสมเพช จงสมเพชผู้ใส่ร้ายป้ายสีและผู้โกรธโดยไร้เหตุ ผู้เป็นปฏิปักษ์ต่อมารดา บิดา ครู และวงศาคณาญาติ ผู้ทำร้ายผู้อื่น ผู้เลี้ยงดูเพียงร่างกายของตนเองและไร้ความเมตตาอย่างยิ่ง…

ผู้ใดละความคิดเรื่องถูกผิด และปฏิบัติตามพระดำรัสของบิดา ผู้นั้นย่อมเป็นภาชนะแห่งความสุขและกิตติศัพท์อันดี และอยู่ในที่ประทับขององค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งเทพอมร

เห็นที่นอนหญ้ากุศะอันงดงาม ภารตะก็เวียนขวาแล้วกราบไหว้ นำธุลีที่มีรอยพระบาทมาแตะที่ตา ความรักอันล้นพ้นกล่าวไม่ได้ เห็นจุดทองสองสี่จุด จึงวางไว้บนศีรษะ นับเสมือนดั่งนางสีดาเอง ดวงตาชุ่มด้วยน้ำตา หัวใจเจ็บปวด…

เมื่อเห็นแคร่หญ้าของสีดา ผู้เป็นภรรยาผู้นับถือสามีดังพระเจ้า อัญมณีท่ามกลางสตรีทั้งหลาย หัวใจของข้าพเจ้ามิได้แตกสลายด้วยความเจ็บปวด มันย่อมแข็งกระด้างกว่าอัสนีบาต อาวุธของพระอินทร์ อย่างแน่แท้

เมื่อภรตะได้เห็นอานุภาพของพระฤาษี โลกทั้งปวงของผู้ปกครองโลกทั้งหลายก็ดูเล็กน้อยในสายพระเนตร ความสุขสบายอย่างมากมายนั้นไม่อาจพรรณนาได้ แม้ผู้มีปัญญาเมื่อได้เห็นก็ลืมการวิเวก มีอาสนะ บัลลังก์ เครื่องนุ่งห่มอันประเสริฐและเครื่องบังแดด…

ตามถนนมีสรรพสัตว์อันนับไม่ถ้วน ทั้งที่ไม่มีชีวิตและมีชีวิต ทั้งผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมอง และผู้ที่มององค์พระผู้เป็นเจ้า ทั้งหมดย่อมเป็นผู้สมควรแก่สถานะอันสูงสุด และการได้เห็นภรตะก็ได้รักษาโรคแห่งการเวียนว่ายตายเกิดให้หายไป…