Purvabhaga
मङ्गलाचरणम्, तीर्थ-परिसरः, सूतागमनम् — Invocation, Sacred Setting, and the Arrival of Sūta
அத்தியாயம் 1 வியாசரின் மங்களாசரணம் மற்றும் சிவஸ்துதியால் தொடங்குகிறது. அவர் சிவனை சோமரூபன், கணங்களின் அதிபதி, புத்ரனுடன் கூடிய பிதா, மேலும் பிரதான–புருஷத்தின் ஈசன்—ஸிருஷ்டி, ஸ்திதி, பிரளயத்தின் காரணம்—என்று வணங்குகிறார். பின்னர் சிவனின் சிறப்புகள்—ஒப்பற்ற சக்தி, அனைத்திலும் பரவும் ஐஸ்வர்யம், ஸ்வாமித்துவம், விபூத்வம்—விளக்கப்பட்டு, அஜன், நித்தியன், அவ்யயன் ஆகிய மகாதேவனிடம் சரணாகதி உரைக்கப்படுகிறது. அதன் பின் கதை தர்மக்ஷேத்திரங்கள், தீர்த்தங்கள்—கங்கை–காலிந்தி சங்கமம், பிரயாகம் முதலிய இடங்கள்—அங்கு நியமநிஷ்டை முனிவர்கள் மகாசத்ரம் நடத்துகின்றனர். இந்தச் சங்கத்தின் செய்தி கேட்டு, வியாச பரம்பரையுடன் தொடர்புடைய புகழ்பெற்ற சூதன், கதையுரை, காலம், நீதி, கவிவாக்கில் நிபுணனாக அங்கு வருகிறான். முனிவர்கள் அவனை மரியாதையுடன் வரவேற்று, உரிய உபசாரமும் கௌரவமும் செய்து, அடுத்த உரையாடலுக்கான அமைப்பைத் தொடங்குகின்றனர்.
परस्य दुर्निर्णयः—षट्कुलीयमुनिविवादः तथा ब्रह्मदर्शनार्थं मेरुप्रयाणम् | The Dispute of the Six-Lineage Sages on the Supreme and Their Journey to Brahmā at Meru
இந்த अध्यாயத்தில் சூதர், கல்பச் சுழற்சியில் படைப்புச் செயல் தொடங்கும் நிலையை அமைக்கிறார். ‘ஷட்குலீய’ முனிவர்கள் ‘பரம்’—அதாவது உயர்ந்தது எது? என்ற கேள்வியில் நீண்ட விவாதம் செய்கிறார்கள்; ஒவ்வொருவரும் வேறு வேறு கருத்தை முன்வைத்தாலும், பரமத் தத்துவம் துர்நிரூப்யம் என்பதால் உறுதியான முடிவு கிடைக்காது. ஆகவே தீர்விற்காக, தேவர்கள்-தானவர்கள் போற்றும், அழியாத விதிநியமக் கர்த்தாவான பிரம்மாவை தரிசிக்க அவர்கள் மேரு மலைக்குச் செல்கிறார்கள். மேருவின் புனிதச் சிகரம் தேவர்கள், தானவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள் நிறைந்ததாகவும், ரத்தினங்கள், தோப்புகள், குகைகள், அருவிகள் அலங்கரிப்பதாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. அங்கே ‘பிரம்மவனம்’ எனும் விசால வனம், மணமிக்க தூய நீரேரிகள், மலர்ந்த மரங்கள், மேலும் உறுதியான மதில்களுடன் ஒளிரும் மாபெரும் நகரம் காணப்படுகிறது. இந்தச் சூழல்-வர்ணனை தத்துவத் தீர்மானத்திற்கு முன் அமைக்கும் வாசலாக இருந்து, பரமக் கேள்விக்கான விடை புனித இடத்தில் உலகாதிகாரியை அணுகுவதால் பெறப்படும் என்பதை உணர்த்துகிறது.
सर्वेश्वर-परमकारण-निरूपणम् / The Supreme Lord as the Uncaused Cause
அத்தியாயம் 3-இல் பிரம்மா, சிவன்/ருத்ரனின் பரமாதிக்கத்தை தத்துவமாக விளக்குகிறார். இறைவனின் உண்மை நிலை வாக்கும் மனமும் எட்டாதது; அந்த ஆனந்தத்தை அறிந்தவன் அச்சமற்றவன். ஜீவர்களின் மூலம் எல்லா உலகங்களையும் ஆளும் ஒரே ஈசன் அவரே; அவரிடமிருந்தே தேவர்களுடன் பிரம்மா-விஷ்ணு-ருத்ர-இந்திரர், பூதங்கள், இந்திரியங்கள் மற்றும் உலகின் முதல் வெளிப்பாடு தோன்றுகிறது. காரணங்களின் ஆதாரமும், தியானிக்கப்படும் பரம காரணமும் அவரே; ஆனால் அவர் எப்போதும் பிறரிடமிருந்து உண்டாகாதவர். சிவன் சர்வேஸ்வரன், அனைத்துஐஸ்வர்யங்களும் உடையவன், முக்தி நாடுவோரின் தியானப் பொருள்; ஆகாயமத்தியில் இருப்பதுபோலவும் அனைத்தையும் நிறைப்பவன். பிரம்மா, தன் பிரஜாபதி பதவி சிவனின் அருளும் உபதேசமும் மூலம் கிடைத்ததென ஒப்புக்கொள்கிறார். ஒன்றில் பல, செயலற்றோரிடையே செயல்மிகு, ஒரே விதை பலரூபம்—ருத்ரன் ‘அத்விதீயன்’. எல்லா உயிர்களின் இதயங்களில் நித்தம் அமர்ந்து, பிறர்க்கு அகோசரனாய், எப்போதும் பிரபஞ்சத்தைத் தாங்கி மேற்பார்வை செய்கிறான்.
सत्रप्रवृत्तिः — वायोः आगमनं च (Commencement of the Satra and the Arrival of Vāyu)
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், மகாதேவனை வழிபட்டு கொண்டே பல மகரிஷிகள் நீண்டகால யாகமான சத்ரத்தைத் தொடங்கியதை கூறுகிறார். அந்தச் சத்ரம் அதிசயமானது; உலகசிருஷ்டிகரர்களின் ஆதிமூல சிருஷ்டி உந்துதலை ஒத்ததாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் சத்ரம் நிறைவுற்றபின், பிதாமஹன் பிரம்மாவின் ஆணையால் வாயுதேவன் அங்கு வருகிறார். வாயுவின் தத்துவச் சுரூபம் விளக்கப்படுகிறது—அவர் நேரடி அறிவுடையவர், ஆணையால் ஆள்பவர், மருதர்களுடன் தொடர்புடையவர்; பிராணன் முதலிய செயல்களால் உடல் அங்கங்களை இயக்கி, உடலுடன் வாழும் உயிர்களைத் தாங்கி நிலைநிறுத்துகிறார். அணிமா முதலிய சக்திகள், உலகத் தாங்கும் பணி, மேலும் சப்த-ஸ்பரிசம், ஆகாச-யோனி, தேஜஸுடன் தொடர்பு போன்ற நுண்தத்துவ மொழியும் இடம்பெறுகிறது. வாயு ஆசிரமத்தில் நுழைவதைப் பார்த்த ரிஷிகள் பிரம்மவாக்கை நினைத்து மகிழ்ந்து, எழுந்து வணங்கி, அவருக்குப் பெருமைமிக்க ஆசனத்தை அமைக்கிறார்கள்—அடுத்த உபதேசத்திற்கான முன்னுரை உருவாகிறது।
पशुपाशपतिज्ञान-प्राप्तिः (Acquisition of Paśupati–Pāśa Knowledge)
நைமிஷாரண்யத்தில் சூதர், முனிவர்கள் வாயுவிடம் எழுப்பிய முறையான வினாவை அறிவிக்கிறார்—ஈசுவரர்க்கு எட்டும் ஞானத்தை அவர் எவ்வாறு பெற்றார், அவரில் சைவப் பாங்கு எவ்வாறு எழுந்தது? வायु, ஶ்வேதலோஹித கல்பத்தில் படைப்பை விரும்பிய பிரம்மா கடும் தவம் செய்ததைச் சொல்கிறார். தவத்தால் மகிழ்ந்த பரமபிதா மகேசுவரன் கௌமார ரூபத்தில் ‘ஶ்வேத’ எனப் பிரகடனமாய் தோன்றி, பிரம்மாவுக்கு நேரடி தரிசனம், பரம ஞானம் மற்றும் காயத்ரியை அருளினார். அந்த அனுகிரகத்தால் பிரம்மா சராசர படைப்பில் திறன் பெற்றார். பரமேசுவரனிடமிருந்து பிரம்மா ‘அமிர்தம்’ போல் கேட்ட உபதேசத்தை, வायु தன் தவவலிமையால் பிரம்மாவின் வாய்மொழியிலிருந்து பெற்றார். முனிவர்கள் உறுதியாகக் கடைப்பிடித்தால் பரம நிறைவைத் தரும் அந்த மங்கள ஞானத்தின் இயல்பை கேட்டபோது, வायु அதையே பசுபாசபதி-ஞானம் எனக் கூறி, உண்மைக் க்ஷேமம் நாடுவோர்க்கு பரா நிஷ்டையை விதிக்கிறார்।
पशु-पाश-पतिविचारः / Inquiry into Paśu, Pāśa, and Pati
இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் வாயுவிடம்—பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்), பாசம் (பந்தனத் தத்துவம்) என்ன, அவற்றின் அதீத ஆண்டவன் பதி யார் என்று கேட்கிறார்கள். வாயு, படைப்பிற்கு சைதன்யமுள்ள புத்திமான் காரணம் அவசியம்; அசேதனமான பிரதானம், அணுக்கள் போன்ற ஜடத் தத்துவங்கள் தாமாகவே ஒழுங்கான உலகை உருவாக்க முடியாது என்று நிறுவுகிறார். ஜீவன் செய்பவன் போலத் தோன்றினாலும், அவன் செயலாற்றல் இறைவனின் பிரேரணையால் இயங்குகிறது; அறிவில்லா குருடனின் நடையைப் போல. பசு-பாச-பதி மூன்றிற்கும் அப்பால் ஒரு பரம பதம் உள்ளது; தத்துவவித்யா/பிரம்மவித்யா மூலம் அதை அறிந்தால் யோனிமுக்தி, மறுபிறவி நீக்கம் கிடைக்கும். போக்தா-போக்ய-ப்ரேரயிதா என்ற மும்முக விவேகத்திற்குப் பின் முக்தியை நாடும் ஞானிக்கு மேலும் உயர்ந்தது அறிய வேண்டியதில்லை என முடிவு கூறப்படுகிறது.
कालतत्त्वनिर्णयः / Doctrine of Kāla (Time) and Its Subordination to Śiva
ரிஷிகள் காலம் (நேரம்) என்பது தோற்றமும் பிரளயமும் நிகழ்வதற்கான உலகளாவிய நிபந்தனை எனக் கேட்கிறார்கள்; பிரபஞ்சம் சக்கரம்போல் படைப்பு–லயத்தில் மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறது எனக் கூறுகிறார்கள். பிரம்மா, விஷ்ணு (ஹரி), ருத்ரன் மற்றும் பிற தேவர்–அசுரரும் காலம் நிறுவிய நியதியை மீற இயலாது; காலமே கடந்த–நிகழ்–எதிர் காலப் பிரிவைச் செய்து எல்லா உயிர்களையும் முதுமையடையச் செய்கிறது எனக் குறிப்பிடுகிறார்கள். ‘இந்த தெய்வீக காலம் யார்? யாரின் அதிகாரத்தில் உள்ளது? யாராவது இதற்கு அப்பாற்பட்டவர்களா?’ என்று வினவுகிறார்கள். வாயு பதிலளித்து—காலம் நிமேஷம், காஷ்டா போன்ற அளவுகளால் அளக்கப்படும் தத்துவம்; காலாத்மா; பரம மாஹேஸ்வர தேஜஸ்; சராசர உலகை ஆளும் நியோக ரூபமான அஜேய ஒழுங்குபடுத்தும் சக்தி என விளக்குகிறார். மோட்சமும் அந்த மகாகாலாத்மாவுடன் தொடர்புடைய அம்ச-பிரசவமாக வெளிப்படும்; தீயால் இயக்கப்படும் இரும்பு நகர்வதுபோல். முடிவு—உலகம் காலத்தின் கீழ்; காலம் உலகத்தின் கீழ் அல்ல; காலம் சிவனின் கீழ், சிவன் காலத்தின் கீழ் அல்ல. சிவனின் வெல்ல முடியாத சார்வ தேஜஸ் காலத்தில் நிறுவப்பட்டதால் காலத்தின் எல்லை கடக்க அரிது।
कालमान-निर्णयः (Determination of the Measures of Time)
இந்த அதிகாரத்தில் காலமாணம் (நேர அளவீடு) பற்றிய சாஸ்திரத் தீர்மானம் கூறப்படுகிறது. ஆயுள் மற்றும் எண்ணுருவ காலம் எந்த அளவுகோலால் கணிக்கப்படுகிறது, அளக்கக்கூடிய காலத்தின் உச்ச எல்லை என்ன என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். வாயு, கண் இமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு ‘நிமேஷம்’ எனும் மிகச் சிறிய அலகை வரையறுத்து, நிமேஷம் முதல் காஷ்டா, காஷ்டா முதல் கலா, கலா முதல் முஹூர்த்தம், முஹூர்த்தம் முதல் அஹோராத்திரம் (பகல்-இரவு) என அளவுகளின் ஏற்ற வரிசையை விளக்குகிறார். பின்னர் மாதம், ருது, அயனம் ஆகியவற்றின் தொடர்பு, மனித ஆண்டு (மானுஷ-அப்த) வரையறை, தேவ-கணக்கு மற்றும் பித்ரு-கணக்கு வேறுபாடு கூறப்படுகிறது. முக்கியக் கோட்பாடு—தக்ஷிணாயனம் தேவர்களுக்கு இரவு, உத்தராயனம் பகல் எனும் தெய்வீக அஹோராத்திர நிர்ணயம். இதன் அடிப்படையில் யுகக் கணக்கின் ஆதாரம் நிறுவப்பட்டு, பாரதவர்ஷத்தில் நான்கு யுகங்கள் பிரசித்தம் என கூறப்படுகிறது.
शक्त्यादिसृष्टिनिरूपणम् / The Account of Creation Beginning with Śakti
இந்த अध्यாயத்தில் முனிவர்கள்—பரமேஸ்வரன் தன் ஆணையால் லீலையாக முழு பிரபஞ்சத்தையும் எவ்வாறு படைத்து, எவ்வாறு ஒடுக்குகிறார்? மேலும் எது ஆதித் தத்துவம்; அதிலிருந்து அனைத்தும் விரிகிறது, அதிலேயே அனைத்தும் லயிக்கிறது? என்று கேட்கிறார்கள். வாயு வரிசைப்படுத்திய சிருஷ்டி விளக்கத்தை அளிக்கிறார்—முதலில் சக்தி வெளிப்படுகிறது; அது ‘சாந்த்யதீத’ நிலைக்கும் அப்பாற்பட்டதாக உள்ளது. சக்தியுடன் கூடிய சிவனிடமிருந்து மாயை, பின்னர் அவ்யக்தம் தோன்றுகிறது. சாந்த்யதீத, சாந்தி, வித்யா, பிரதிஷ்டா, நிவ்ருத்தி என்ற ஐந்து ‘பதங்கள்’ ஈச்வரப் பிரேரணையால் நிகழும் சிருஷ்டி-வரிசையாக கூறப்படுகின்றன; சம்ஹாரம் இதன் எதிர் வரிசையில் நடைபெறும். உலகம் ஐந்து ‘கலை’களால் வியாபிக்கப்பட்டது; அவ்யக்தம் ஆத்மா அதிஷ்டானம் பெற்றாலே காரண நிலமாகும். பின்னர் தத்துவ வாதம்—அவ்யக்தமோ ஆத்மாவோ தனித்தனியாக கர்த்தா அல்ல; பிரக்ருதி ஜடம், புருஷன் இச்சூழலில் அகர்த்தா/அறியாதவன்; ஆகவே பிரதானம், அணுக்கள் போன்ற ஜட காரணங்கள் புத்திசாலி காரணமின்றி ஒழுங்கான உலகை உருவாக்க முடியாது. எனவே சிருஷ்டிக்குப் பின்னுள்ள அவசியமான சைதன்ய கர்த்தா சிவனே என்று உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।
त्रिमूर्तिसाम्यं तथा महेश्वरस्य परमार्थकारणत्वम् | Equality of the Trimūrti and Maheśvara as the Supreme Cause
இந்த அதிகாரத்தில் வாயு, ஷைவ சிருஷ்டி-கோட்பாடும் தத்துவமும் விளக்குகிறார். முன்னிருந்த அவ்யக்தத்திலிருந்து இறைவனின் ஆணையால் புத்தி முதலியவை வரிசையாகத் தோன்றுகின்றன; அவற்றின் பரிணாமத்திலிருந்து ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமஹன் (பிரம்மா) காரண-காரிய நிர்வாகிகளாக வெளிப்படுகின்றனர். தெய்வத் தத்துவத்தின் அனைத்துலகப் பரவல், தடையற்ற சக்தி, ஒப்பற்ற ஞானம், சித்திகள் ஆகியவை கூறப்பட்டு, சிருஷ்டி-ஸ்திதி-ப்ரளயம் என்ற மூன்று செயல்களிலும் மகேஸ்வரனே பரம காரணமும் அரசாதிபதியும் எனத் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது. பின்னர் ஒரு சுழற்சியில் ஸர்கம், ரக்ஷை, லயம் என்ற ஆட்சி முறைகள் த்ரிமூர்த்திகளுக்குத் தனித்தனியாக ஒதுக்கப்பட்டு, அவர்கள் பரஸ்பரம் தோன்றி, ஒருவரை ஒருவர் தாங்கி, ஒற்றுமையால் வளர்வார்கள் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ஒருவரின் ஸ்துதி மற்றவரின் ஈஸ்வரத்துவத்தை குறைக்காது என்று கூறி பிரிவினைச் சிறப்புரிமை மறுக்கப்படுகிறது; த்ரிதேவரை நிந்திப்போர் ஆசுர/அமங்கல நிலையை அடைவார்கள் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் மகேஸ்வரன் திரிகுணாதீதன், சதுர்வ்யூஹ ரூபன், அனைத்திற்கும் ஆதாரமான ஆதாரம், லீலையால் உலகை நடத்தும் கர்த்தா, பிரக்ருதி-புருஷம் மற்றும் த்ரிமூர்த்தியின் அந்தராத்மா என நிறுவப்படுகிறது.
मन्वन्तर-कल्प-प्रश्नोत्तरम् / Discourse on Manvantaras, Kalpas, and Re-creation
இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் எல்லா மன்வந்தரங்களும் கற்பங்களும் பற்றிய ஒழுங்கான விளக்கத்தையும், குறிப்பாக அந்தர-ஸர்க்கம் மற்றும் பிரதிஸர்க்கம் (மறுச்சிருஷ்டி) பற்றிய விவரத்தையும் கேட்கிறார்கள். வாயுதேவர் பிரம்மாவின் ஆயுளில் பரார்த்தம் முதலிய காலஅளவுகளைச் சுட்டி, உரிய சுழற்சியின் முடிவில் மறுச்சிருஷ்டி நிகழும் என்கிறார். பிரம்மாவின் ஒரு நாளில் மனுக்களின் பரிவர்த்தனையின்படி பதினான்கு பெரிய பிரிவுகள் உள்ளன என்றும் கூறுகிறார். ஆனால் கற்பங்களும் மன்வந்தரங்களும் அனாதி-அநந்தமானவை; முழுமையாகச் சொல்ல இயலாதவை; அனைத்தையும் கூறினாலும் கேட்போர்க்கு பயன் வரையறுக்கப்பட்டதே—எனவே நடைமுறையாக தற்போதில் நடைபெறும் கற்பத்தைச் சுருக்கமாக விளக்குவதாக உறுதி செய்கிறார். அது வராஹ-கற்பம்; இதில் பதினான்கு மனுக்கள்—ஸ்வாயம்புவாதி ஏழு, சாவர்ணிகாதி ஏழு—இப்போது செயல்படுவது ஏழாம் வைவைஸ்வத மனு. சிருஷ்டி-ப்ரளய முறைகள் மன்வந்தரங்களெங்கும் ஒத்தபடி மீளும் என உணர்த்தி, முந்தைய கற்பத்தின் நிறைவு மற்றும் கால-வாயு சக்திகளால் புதிய சுழற்சி தொடங்கும் காட்சியுடன் அடுத்த விரிவான பிரபஞ்சவிவரத்திற்குத் தளமிடுகிறது.
सर्गविभागवर्णनम् (Classification of Creation: the Nine Sargas and the Streams of Beings)
இந்த अध्यாயத்தில் வாயு தேவர் ஸர்கம் (பிரபஞ்ச வெளிப்பாடு) பற்றிய தத்துவ வகைப்பாட்டை உரைக்கிறார். பிரம்மாவின் ஸ்ருஷ்டி-சங்கல்பத்தால் தமஸில் பிறந்த மோகம் படிப்படியாக தமோமோஹ, மஹாமோஹ, தாமிஸ்ர, அந்த என நான்கு வடிவில் தோன்றி, இது ஐந்துவகை அவித்யையின் ரூபம் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் ஸ்ருஷ்டி பல அடுக்குகளாகவும் ‘ஸ்ரோதஸ்’ எனும் ஓடைகளாகவும் வெளிப்படுகிறது—முதலில் முக்ய/ஸ்தாவர ஜடமும் தடையுடனும் உள்ள ஸர்கம்; அடுத்து திர்யக்ஸ்ரோதஸ் (விலங்கு ஸ்ருஷ்டி) உள்ளே சிறு ஒளி இருந்தும் வெளியே மூடுபனி, தவறான போக்குகள்; ஊர்த்வஸ்ரோதஸ் (தேவ ஸ்ருஷ்டி) தெளிவு, மகிழ்ச்சி, ஸத்த்வப் பெருக்குடன்; அர்வாக்ஸ்ரோதஸ் (மனித ஸ்ருஷ்டி) சாதகமெனச் சொல்லப்பட்டாலும் துஃகப் பந்தத்தில் தீவிரமாக கட்டுண்டது. மேலும் அனுக்ரஹ ஸ்ருஷ்டி நான்கு வகை—விபர்யய, சக்தி, துஷ்டி, ஸித்தி—என்று எண்ணப்படுகிறது. இறுதியில் ஒன்பது ஸர்கங்களின் மரபுக் கணக்கு: மூன்று ப்ராக்ருத (மஹத், தன்மாத்ர/பூத, வைகாரிக/ஐந்திரியக) மற்றும் ஐந்து வைக்ருத முக்ய-ஸ்தாவரத்திலிருந்து தொடங்கி, ஒன்பதாவது கௌமார; இவ்வாறு குணப் பிரதானத்தின்படி அறிவு-நெறி திறன்களின் படிநிலை காட்டப்படுகிறது।
रुद्रस्य परमात्मत्वे ब्रह्मपुत्रत्वादिसंशयप्रश्नः — Questions on Rudra’s Supremacy and His ‘Sonship’ to Brahmā
அத்தியாயம் 13-ல் ரிஷிகள் பரம பவனாகிய (சிவன்) இருந்து படைப்பு தோன்றியது என்ற முன் உபதேசத்தை ஏற்று, ஒரு தத்துவச் சந்தேகத்தை முன்வைக்கிறார்கள். விரூபாக்ஷ, சூலதர, நீலலோஹித, கபர்தி முதலிய பெயர்களால் போற்றப்படும் ருத்ரன் யுகாந்தத்தில் பிரம்மா-விஷ்ணுவையும் அழிப்பவன் என்று கூறப்படுகிறது; ஆனால் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் ஒருவரின் அங்கத்திலிருந்து மற்றவர் பரஸ்பரம் வெளிப்படுகின்றனர் என்றும் அவர்கள் கேட்டுள்ளனர். குண-பிரதான நிலைப்பாட்டில் இத்தகைய பரஸ்பர உற்பத்தி எப்படி பொருந்தும் என்று கேட்கிறார்கள். ஆதிதேவன், புராதனன், யோகக்ஷேமம் அளிப்பவன் ஆகிய ருத்ரன், அவ்யக்தஜன்மனான பிரம்மாவின் ‘புத்திரன்’ என எவ்வாறு சொல்லப்படுகிறான்? பிரம்மன் முனிவர்களுக்கு அளித்த உபதேசத்திற்கேற்ப துல்லியமான தத்துவ விளக்கத்தை வேண்டி, புராண வம்சக் காரணத்தை தெளிவுபடுத்தும் முன்னுரையாக இது அமைகிறது।
रुद्राविर्भावकारणम् — Causes and Pattern of Rudra’s Manifestation (Pratikalpa)
வாயு, ருத்ரன் மீண்டும் மீண்டும் (பிரதிகல்ப) வெளிப்படும் காரணத்தை விளக்குகிறார். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் பிரம்மா படைப்பைச் செய்தபின் உயிர்கள் பெருகாவிட்டால் அவர் துயருறுகிறார். பிரம்மாவின் துயரைத் தணிக்கவும், உயிர்களின் வளத்தை வளர்க்கவும் பரமேஸ்வரன் ஆணையால் காலாத்மா, ருத்ரகணங்களின் தலைவன் ருத்ரன் தொடர்ச்சியான கல்பங்களில் வெளிப்படுகிறார். அவர் மகேச நீலலோஹித ரூபத்தில் தோன்றி பிரம்மாவுக்கு உதவுகிறார்—மகனெனத் தோன்றினாலும் தெய்வ ஆதாரத்தில் நிலைத்திருப்பவர். இவ்வத்யாயம் ருத்ரனின் பரம இயல்பு—தேஜோராசி, அனாதி-நிதனன், விபு—மற்றும் பராசக்தியுடன் அவரது இணைவைச் சொல்கிறது: அதிகாரச் சின்னங்களைத் தாங்கி, ஆணைக்கேற்ப நாம-ரூபம் ஏற்று, தெய்வப் பணிகளை நிறைவேற்ற வல்லவர், உயர்ந்த ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிவர். பின்னர் உருவவியல் வர்ணனை—ஆயிரம் சூரியன் போன்ற ஒளி, சந்திர அலங்காரம், பாம்பு ஆபரணங்கள், புனித இடைக்கயிறு, கபாலச் சின்னங்கள், கங்காதர ஜடைகள்—நீலலோஹித/ருத்ர தியானத்திற்கும் மரபுச் ச்மரணத்திற்கும் உதவுகிறது.
अर्धनारीश्वरप्रादुर्भावः (Manifestation of Ardhanārīśvara and the Impulse for Procreative Creation)
அத்தியாயம் 15 ஆதிசிருஷ்டியில் ஏற்பட்ட நெருக்கடியை விளக்குகிறது. பிரம்மா உயிர்களைப் படைத்தாலும் அவை பெருகவில்லை. அவர் மைதுனஜ சிருஷ்டி (பாலினப் பெருக்குச் சிருஷ்டி) தொடங்க எண்ணுகிறார்; ஆனால் ஈசுவரனிடமிருந்து இன்னும் ஸ்த்ரீத் தத்துவம்/ஸ்த்ரீ வம்சம் வெளிப்படாததால் இயலவில்லை. ஆகவே பிரஜா-விருத்திக்குப் பரமேசுவரனின் பிரசாதமே அவசியம்; தெய்வ அனுகிரகம் இன்றி படைக்கப்பட்ட கூட்டம் வளராது என்று தீர்மானிக்கிறார். பிரம்மா அனந்தம், தூய்மை, நிர்குணம், கருத்துகளுக்கு அப்பாற்பட்டதும் ஈசுவரனுக்கு நெருக்கமானதும் ஆகிய சூட்சும பராசக்தியைத் தியானித்து கடும் தவம் செய்கிறார். திருப்தியடைந்த சிவன் ஆண்-பெண் தத்துவங்களின் ஒன்றுமை வடிவமான அர்த்தநாரீசுவரராக வெளிப்படுகிறார். இவ்வத்தியாயத்தின் கருத்து—சிருஷ்டியின் ஜனனப் பலுமை சிவ-சக்தி துருவத் தன்மையின் வெளிப்பாட்டால் மட்டுமே, அடிநிலை அத்வய தெய்வத்தில் நிலைத்து, நிகழும்; தவத்தின் நிறைவு இயந்திரப் படைப்பு அல்ல, தேவதரிசனம்.
Śiva’s Boon to Viśvakarman and the Manifestation of Devī (Bhavānī/Parāśakti)
அத்தியாயம் 16-ல் மகாதேவன் ஹரன் அன்புமிகு மரியாதைச் சொற்களால் விஸ்வகர்மனை நோக்கி, பிரஜா-விருத்தி மற்றும் உலக நலனுக்காக செய்த தவமும் வேண்டுதலும் பெருமையானவை என ஏற்று மகிழ்ந்து, வேண்டிய வரத்தை அளிக்கிறார். பின்னர் வரதான உரையிலிருந்து தத்துவ நிகழ்வாக மாறி, சிவன் தன் உடலின் ஒரு அங்கத்திலிருந்து தேவியை வெளிப்படுத்துகிறார்; அறிஞர்கள் அவளை பரமாத்மா (பவ)வின் பரம சக்தி எனப் போற்றுகின்றனர். அவள் பிறப்பு-இறப்பு-முதுமை அற்றவள்; வாக்கு, மனம், இந்திரியங்கள் எட்டாத பராத்பர நிலை உடையவள்; ஆயினும் அதிசய ரூபமாகத் தோன்றி, மகிமையால் முழு பிரபஞ்சத்தையும் வியாபிக்கிறாள். இவ்வத்தியாயம் புராணக் கதையையும் சாக்த-சைவ தத்துவத்தையும் இணைத்து, தேவியை அசிந்த்ய பராசக்தியாகவும் உலக அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தும் உள்ளார்ந்த சக்தியாகவும் நிறுவுகிறது.
मनु-शतरूपा-प्रसूतिः तथा दक्षकन्याविवाहाः (Manu–Śatarūpā, Prasūti, and the Marriages of Dakṣa’s Daughters)
இந்த अध्यாயத்தில் படைப்பு‑வம்ச வரிசை தொடர்ந்து கூறப்படுகிறது. வாயு, பிரஜாபதி ஈசுவரனிடமிருந்து ‘சாஶ்வதீ பரா சக்தி’ பெற்றதும், மைதுனப் பிரபவமான (இணை) படைப்பை உருவாக்க விரும்பியதும் விளக்குகிறார். படைப்பாளர் அரை ஆண்‑அரை பெண் என வெளிப்படுகிறார்; பெண்‑அரை ‘சதரூபா’ ஆகத் தோன்றுகிறது. பிரம்மா ‘விராஜ்’ ஐப் படைக்கிறார்; ஆண் தத்துவம் ‘ஸ்வாயம்புவ மனு’ என அடையாளம் பெறுகிறது. சதரூபா கடும் தவம் செய்து மனுவை கணவராக ஏற்கிறாள். அவளிடமிருந்து பிரியவ்ரத, உத்தானபாத என்ற இரு புதல்வர்கள்; ஆகூதி, பிரசூதி என்ற இரு புதல்விகள் பிறக்கின்றனர். மனு பிரசூதியை தக்ஷனுக்கும், ஆகூதியை ருசிக்கும் மணம் செய்து வைக்கிறார்; ஆகூதியிலிருந்து யஜ்ஞன் மற்றும் தக்ஷிணா பிறந்து உலகத் தர்ம ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துகின்றனர். தக்ஷனுக்கு இருபத்துநான்கு மகள்கள்—ஸ்ரத்தா, லக்ஷ்மீ, த்ருதி, புஷ்டி, துஷ்டி, மேதா, கிரியா, புத்தி, லஜ்ஜா, வபுஃ, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி முதலியோர்—என்று கூறப்படுகிறது. தர்மன் தாக்ஷாயணிகளை மனைவிகளாக ஏற்கிறார்; க்யாதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமா, அனசூயா, ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா முதலியோரும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். ப்ருகு, மரீசி, அங்கிரஸ், புலஹ, க்ரது, புலஸ்த்ய, அத்ரி, வசிஷ்ட, பாவக, பித்ருக்கள் முதலியோர் இவர்களை மணந்து பல வம்சங்களைப் பெருக்குகின்றனர். தர்மத்துடன் இணைந்த சந்ததி சுகத்தைத் தரும்; அதர்மத்துடன் இணைந்தது துஃഖம்‑ஹிம்சைக்கு காரணம் என இந்த வம்சகதை நெறி‑பிரபஞ்ச காரணத்தை உணர்த்துகிறது.
दक्षस्य रुद्रनिन्दा-निमित्तकथनम् / The Cause of Dakṣa’s Censure of Rudra
அத்தியாயம் 18ல் ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—தக்ஷனின் மகளான சதி (தாட்சாயணி) பின்னர் மேனையின் மூலம் ஹிமவானின் மகளாக எவ்வாறு ஆனாள், மகாத்மா தக்ஷன் ருத்ரனை ஏன் நிந்தித்தான், சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் பவனின் சாபத்துடன் தக்ஷனின் பிறப்பு எவ்வாறு தொடர்புடையது என்று. வாயு பதிலளித்து, தக்ஷனின் குறுகிய மனம் (லகு-சேதஸ்) மற்றும் விவேகக் குறைவு தர்ம-யாகத் தவறாக தேவர்களின் சமுதாயத்தை ‘மாசுபடுத்துகிறது’ எனக் கூறுகிறார். நிகழ்வு ஹிமவானின் சிகரத்தில்—தேவர், அசுரர், சித்தர், மகரிஷிகள் தேவியுடன் ஈசான தரிசனத்திற்காக கூடுகின்றனர்; தக்ஷனும் தன் மகள் சதியையும் மருமகன் ஹரனையும் காண வருகிறான். ஆனால் தேவியின் மகள்தன்மையைத் தாண்டிய பரமத் தெய்வீக நிலையை அறியாத அவனது அறியாமை பகையாக உறுதியாகிறது; விதியுடன் சேர்ந்து அது தீக்ஷை பெற்ற யாகக் கர்மத்திலும் பவனுக்கு உரிய மரியாதை செய்ய மறுக்கச் செய்கிறது. இவ்வாறு அத்தியாயம் பின்வரும் யாகப் பிளவுக்கான காரணத்தை நிறுவுகிறது—சிவனின் தத்துவ முதன்மை, யாகத்தில் அகங்காரத்தின் அபாயம், மற்றும் அபராதத்தால் உலகக் கலக்கம் ஏற்படும் கர்மநியாயம்।
दक्षस्य यज्ञप्रवृत्तिः तथा ईश्वरवर्जितदेवसमागमः (Dakṣa’s Sacrificial Undertaking and the Devas’ Assembly without Īśvara)
அத்தியாயம் 19ல் முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—தர்மம், அர்த்தம் என்ற பெயரில் யாகம் தொடங்கியிருந்தாலும் துராத்மாவான தக்ஷனின் யாகத்தில் மகேசன் எவ்வாறு விக்னம் செய்தார்? வாயு காலமும் இடமும் கூறுகிறார்—ஹிமவத்தில் தேவியுடன் இறைவன் நீண்ட காலம் க்ரீடாவாசம் செய்த பின் வைவைஸ்வத மன்வந்தரம் வருகிறது. அப்போது பிராசேதச தக்ஷன் கங்காத்வாரத்தின் புனிதப் பகுதியில், ஹிமவத்தின் முதுகில், ரிஷி‑சித்தர்கள் உலாவும் சுபஸ்தலத்தில் அச்வமேத யாகத்தை நிறுவுகிறான். இந்திரன் தலைமையில் ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், சாத்யர்கள், மருத்கள், சோம‑ஆஜ்ய‑தூம பாகம் பெறுவோர், அஸ்வினிகள், பித்ருக்கள், மகரிஷிகள் மற்றும் விஷ்ணு ஆகியோர் யாகபாகிகளாக வந்து கூடுகின்றனர். ஆனால் ஈஸ்வரன் (சிவன்) இன்றி முழு தேவசமூகம் வந்ததைப் பார்த்து ததீசி கோபமுடன் தக்ஷனை நோக்கி—அயோக்யருக்கு வழிபாடு செய்து யோக்யருக்கு மரியாதை செய்யாமை மகாபாபம் என்கிற நியமத்தைச் சொல்கிறார். ஆகவே சிவவிலக்கால் யாகம் வெளிப்புறத்தில் நிறைவாக இருந்தாலும் உள்ளார்ந்த குறையுடன் உள்ளது; இதுவே வரவிருக்கும் மோதலின் தெய்வீக‑விதிசார் காரணம் என அமைக்கப்படுகிறது.
दक्षयज्ञदर्शनम् — The Vision of Dakṣa’s Great Sacrifice (and the Onset of Vīrabhadra’s Terror)
அத்தியாயம் 20-ல் வாயு, விஷ்ணு தலைமையிலான தேவர்களின் மகாசத்ர யாகத்தை வர்ணிக்கிறார். வேதியில் தர்ப்பை பரப்பி, அக்னிகள் ஜ்வலித்து, பொன் பாத்திரங்கள் ஒளிர, ரிஷிகள் ஒழுங்காக வேதவிதிகளை நிறைவேற்றுகின்றனர்; அப்சரஸ்களின் நடனம்-பாடல், வேணு-வீணை நாதம், முழங்கும் வேதபாராயணம் சூழலை தெய்வீகமாக்குகிறது. இத்தகைய புனித ஒழுங்கில் தக்ஷனின் அத்வரத்தை கண்ட வீரபத்ரன் இடியெனும் சிங்கநாதம் எழுப்புகிறான்; கணங்கள் அதை பெருக்கி ஆகாயமெங்கும் கலகலப்பை நிரப்புகின்றன. அச்சத்தில் தேவர்கள் ஓடுகின்றனர்; ஆடை-ஆபரணங்கள் சிதறுகின்றன; மேரு உடைந்ததோ, பூமி பிளந்ததோ என எண்ணுகின்றனர். அந்த ஒலி அடர்ந்த காட்டில் யானைகளை அச்சுறுத்தும் சிங்ககர்ஜனைக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது; சிலர் பயத்தால் உயிரையும் விடுகின்றனர். பின்னர் மலைகள் பிளந்து, பூமி நடுங்கி, காற்று சுழன்று, கடல் கொந்தளிக்கிறது—இது சிவனின் திருத்தும் சக்தி வெளிப்படுவதையும் தக்ஷயாகத்தின் நெருங்கிய முறிவையும் அறிவிக்கிறது.
भद्रस्य देवसंघेषु विक्रमः (Bhadra’s Onslaught among the Deva Hosts)
இந்த அதிகாரத்தில் வாயு கூறும் போர்விளக்கம் வருகிறது; விஷ்ணு, இந்திரன் முதலிய முன்னணி தேவர்கள் அச்சமடைந்து சிதறிச் செல்கின்றனர். தன் (முன்பு மாசற்ற) அங்கசக்தியாலேயே தேவர்கள் துன்புறுவதைப் பார்த்து, தண்டிக்கத் தகுதியானோர் தண்டனை பெறவில்லை என எண்ணி, ருத்ரக் கோபத்திலிருந்து பிறந்த கணநாயகன் பத்ரன் சீற்றமடைகிறான். சர்வனின் சக்தியையும் அடக்க வல்ல திரிசூலத்தைப் பிடித்து, உயர்ந்த பார்வையுடன், தீப்பொறி முகத்துடன், யானைகளிடையே சிங்கம்போல் தேவர்சேனையில் பாய்கிறான்; அவன் நடை மத்த யானையைப் போலவும், அவன் கொடுஞ்செயல் பெரிய ஏரியைப் பல நிறங்களாகக் கலக்குவது போலக் குழப்பமும் அச்சமும் உண்டாக்குகிறது. புலிச்சர்ம ஆடை அணிந்து, சிறந்த பொன்-நட்சத்திர அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்து, பத்ரன் தேவர்கூட்டத்தில் நன்மை தரும் காட்டுத்தீ போலச் சுற்றுகிறான்; தேவர்கள் ஒரே வீரனை ஆயிரமெனக் காண்கிறார்கள். பத்ரகாளியும் போர்சீற்றம் பெருகி மயக்கமுற்றவளாய் கோபித்து, ஜ்வாலைகள் உமிழும் திரிசூலத்தால் தேவர்களைத் துளைக்கிறாள். இவ்வாறு பத்ரன் ருத்ரக் கோபத்தின் நேரடி வெடிப்பெனப் பிரகாசித்து, ருத்ரனின் பணியாளர்கள் தண்டித்து-திருத்தும் தெய்வச் சித்தத்தின் நீட்சி என்பதை நிறுவுகிறது.
भद्रस्य दिव्यरथारोहणं शङ्खनादश्च — Bhadra’s Divine Chariot-Ascent and the Conch-Blast
அத்தியாயம் 22-ல் தீர்மானமான போர்த்-தெய்வத் தருணம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஆகாயத்தில் அளவிலா ஒளியுடன் ஒரு திவ்ய ரதம் தோன்றுகிறது—வृषத்வஜச் சின்னம் கொண்டது, ரத்தினமய ஆயுதங்களும் ஆபரணங்களும் பொருந்தியது. அதன் சாரதி பிரம்மா எனக் கூறப்பட்டு, திரிபுர வதத்தில் அவர் முன்பு வகித்த பங்கு நினைவூட்டப்படுகிறது. சிவனின் தெளிவான ஆணையின்படி பிரம்மா ஹரி (விஷ்ணு) அருகே சென்று வீர கணநாயகன் பத்ரனை ரதாரோஹணம் செய்யுமாறு அறிவுறுத்துகிறார். ரேபாவின் ஆசிரமத்தருகே பத்ரனின் அச்சுறுத்தும் பராக்கிரமத்தை த்ரயம்பக சிவன் அம்பிகையுடன் காண்கிறார் எனக் கூறி, நிகழ்வு புனித நிலத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது. பத்ரன் பிரம்மாவை வணங்கி ரதத்தில் ஏற, அவனுடைய லக்ஷ்மி பெருகுகிறது—புரத்விஷ் ருத்ரனின் செல்வம்போல். இறுதியில் ஒளிவீசும் சங்கநாதம் தேவர்களை அச்சுறுத்தி, அவர்களின் ஜடரானலத்தைத் தூண்டி, கடும் மோதல் தொடக்கம் மற்றும் தெய்வப் படைகள் இயக்கம் என்பதை அறிவிக்கிறது.
वीरभद्रक्रोधशमनं देवस्तुतिश्च (Pacification of Vīrabhadra and the Gods’ Hymn)
இந்த அதிகாரத்தில் தக்ஷ யாகச் சிக்கலுக்குப் பிந்தைய நிலை கூறப்படுகிறது. விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் தோல்வியுற்று காயமடைந்து அச்சத்தில் நடுங்குகின்றனர்; வீரபத்ரனின் பிரமத கணங்கள் அவர்களை இரும்புக் கட்டுகளால் கட்டி அடக்குகின்றன. இந்நேரத்தில் பிரம்மா சமாதானத் தூதராக வீரபத்ரன் (அல்லது அவனின் கீழ் செயல்படும் கணபதி) அருகே சென்று கோபத்தைத் தணித்து தேவர்களுக்கும் தொடர்புடைய உயிர்களுக்கும் மன்னிப்பு அளிக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறார். பிரம்மாவின் மரியாதையும் வேண்டுதலும் காரணமாக வீரபத்ரனின் சினம் அடங்குகிறது. வாய்ப்பைப் பெற்ற தேவர்கள் தலைமேல் அஞ்சலி வைத்து சரணாகதி உணர்வுடன் சிவனை ஸ்தோத்திரம் செய்கின்றனர்—அவரை சாந்தன், யாகநாசகர், திரிசூலதாரி, காலாக்னி ருத்ரன் எனப் போற்றி, அவரது பயங்கரத் தண்டனையும் உலகத் தர்மக் காவலுக்கான நீதியான ஆட்சி என ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். பயம் பக்தியாக மாறுதல், நடுவர் வேண்டுதலின் வலிமை, சிவநாமங்களில் வெளிப்படும் சக்திகளின் வரைபடம் ஆகியவை இங்கு வலியுறுத்தப்படுகின்றன.
मन्दरगिरिवर्णनम् — Description of Mount Mandara as Śiva’s Residence (Tapas-abode)
இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் வாயுவிடம்—தேவி மற்றும் பரிவாரங்களுடன் ஹரன் (சிவன்) அந்தர்தானம் செய்து எங்கே சென்றார், எங்கே வாசிக்கிறார், ஓய்வுக்கு முன் என்ன செய்தார் என்று கேட்கிறார்கள். வாயு பதிலாக, தேவர்களின் ஆண்டவனுக்கு மிகவும் பிரியமான மந்தரமலை தவத்துடன் இணைந்த அவரது வாசஸ்தலமாகவும், அதிசய குகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் கூறுகிறார். அந்த மலையின் அழகு ஆயிரம் வாய்களாலும் நீண்ட காலத்தாலும் சொல்ல முடியாதது; எனினும் அதன் செழிப்பு, ஈசுவரன் வாசிக்கத் தகுதி, தேவியை மகிழ்விக்க ‘அந்தப்புரி’ போல மாறிய தன்மை ஆகியவை குறிப்பிடப்படுகின்றன. சிவ–சக்தியின் நித்திய சன்னிதியால் அங்குள்ள நிலமும் தாவர வளமும் உலகை மிஞ்சுகின்றன; ஓடைகள், அருவிகளின் நீர் குளித்தலும் குடித்தலும் புனிதப் புண்ணியத்தை அளிக்கிறது. ஆக மந்தரம் இயற்கைக் காட்சி மட்டும் அல்ல; தவவலிமை, தெய்வீக நெருக்கம், இயற்கை மங்களம் ஒன்றாகச் சேரும் புனிதத் தலமாக நிறுவப்படுகிறது।
सत्याः पुनस्तपश्चर्या — Satī’s Return to Austerity (Tapas) and Fearless Liṅga-Worship
இந்த अध्यாயத்தில் சதி சிவனைப் பிரதட்சிணம் செய்து பிரிவுத் துயரை அடக்கி, இமயத்தில் முன்பு தவம் செய்த இடத்திற்குத் திரும்புகிறாள். அவள் ஹிமவான், மேனா ஆகியோரிடம் தன் உறுதியை அறிவித்து அனுமதி பெற்று, வனஆசிரமத்தில் நுழைந்து ஆபரணங்களைத் துறந்து தூய தவஸ்வினி வேடம் அணிகிறாள். சிவபாதபத்மங்களை இடையறாது மனத்தில் நிலைநிறுத்தி கடும் தவம் செய்கிறாள்; வெளிப்பட்ட லிங்கத்தில் சிவத்யானம் செய்து, திரிசந்த்யா வழிபாட்டை வனப்பூக்கள், பழங்கள் முதலியவற்றால் நடத்துகிறாள். அப்போது ஒரு தீய பெரும்புலி அருகே வந்தாலும் ஓவியம்போல் அசையாமல் நிற்கிறது; சதி ஒருமுக பக்தி மற்றும் இயல்பான திடத்தால் அஞ்சாமல் இருக்கிறாள். இவ்வாறு பத்திவிரதா பக்தி, தவம், லிங்காராதனை, ஒருநிலை சைவசிந்தனையால் வரும் நிர்பயம் விளக்கப்படுகிறது.
कौशिकी-गौरी तथा शार्दूलरूप-निशाचरस्य पूर्वकर्मवर्णनम् | Kauśikī-Gaurī and Brahmā’s account of the tiger-formed niśācara
இந்த அதிகாரத்தில் வாயு கூறும் தொடர்ச்சியில், கௌசிகீ-கௌரி தேவி தன் அருகில் சரணடைந்துள்ள சார்தூலன் (புலி) குறித்து பிரம்மாவிடம் உரைக்கிறாள். அவனுடைய ஒருமுக பக்தியைப் புகழ்ந்து, அவனைப் பாதுகாப்பது தமக்கு பிரியமெனவும், சங்கரன் அவனுக்கு கணேஸ்வரப் பதவி அளித்து தன் பரிவாரத்துடன் சேரச் செய்வான் எனவும் முன்கூறுகிறாள். பிரம்மா சிரித்தபடி எச்சரித்து அவனுடைய முன்னைய செயலைச் சொல்கிறான்—புலி வடிவிலிருந்தாலும் அவன் துஷ்ட நிசாசரன், காமரூபி, பசு மற்றும் பிராமணர்களைத் துன்புறுத்தியவன்; ஆகவே பாபபலன் அனுபவம் தவிர்க்க முடியாது. கருணையில் விவேகம் வேண்டுமென்றும், சிவனின் அதிகாரத்தால் மாற்றமும் உயர்வும் நிகழலாம் என்றும் இங்கு வெளிப்படுகிறது.
गौरीप्रवेशः—शिवसाक्षात्कारः (Gaurī’s Entry and the Vision of Śiva)
இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் வாயுவை வினவுகின்றனர்—ஹிமவானின் மகளான தேவி எவ்வாறு கௌரமான ஒளிமிகு வடிவம் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து தம் நாதன் சிவனைச் சந்தித்தாள், வாசலில் இருந்த கணேசர்கள் அப்போது என்ன செய்தனர், அவர்களைப் பார்த்த சிவன் எவ்வாறு பதிலளித்தான் என்று. வாயு இதை பிரணயத்தால் எழும் ‘பரம ரசம்’ எனவும், நுண்ணுணர்வுள்ள உள்ளங்களையும் கவரும் பக்தி-அழகுணர்வு எனவும் வர்ணிக்கிறார். தேவி எதிர்பார்ப்பும் அச்சமும் கலந்த நிலையில் உள்ளே நுழைந்து, தன் வருகைக்காக ஆவலுடன் இருந்த சிவனை தரிசிக்கிறாள். அந்தப்புரத்திலுள்ள கணர்கள் அன்புச் சொற்களால் அவளை மரியாதை செய்கிறார்கள்; தேவி த்ரயம்பகனை வணங்குகிறாள். அவள் எழுவதற்குமுன் சிவன் மகிழ்ச்சியுடன் அணைத்து மடியில் அமரச் செய்ய முயல்கிறான்; தேவி படுக்கைமேடையில் அமர, சிவன் விளையாட்டாக அவளை மடியில் தூக்கி வைத்து புன்னகையுடன் முகத்தை நோக்குகிறான். பின்னர் சிவன் மென்மையான கிண்டல் கலந்த உரையாடலில் அவளின் முன்நிலையை நினைவூட்டி, வடிவு, சுயஇச்சை, சமரசமான தெய்வீக நெருக்கம் ஆகியவற்றைச் சுட்டுகிறார்.
अग्नीषोमात्मकविश्ववर्णनम् / The Universe as Agni–Soma (Fire and Nectar)
இந்த அதிகாரத்தில் முன் உபதேசத்தைப் பற்றி ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்: தேவீ/சக்தி எவ்வாறு ‘ஆஜ்ஞா’ (ஆணை) எனச் சொல்லப்படுகிறது? பிரபஞ்சம் எவ்வாறு அக்னி–சோம இயல்பும் வாக்–அர்த்த வடிவமும் எனக் கூறப்படுகிறது? வாயு விளக்குகிறார்—அக்னி என்பது சக்தியின் ரௌத்ரீ, தீவிர, தைஜஸீ ஒளிமிகு நிலை; சோமம் என்பது சக்தியின் சாக்த, அம்ருதமய, அமைதியளிக்கும் நிலை. தేజஸ் மற்றும் ரச/அம்ருதம் எல்லா உயிர்களிலும் பரவி நிற்கும் நுண்தத்துவங்கள்; தేజஸ் சூரிய/அக்னிபோல் செயற்படும், ரசம் சோம்ய நீர்போல் ஊட்டமளிக்கும்; இவற்றால் சராசர உலகம் தாங்கப்படுகிறது. யாக-இயற்கை காரணத்தொடர்—ஆஹுதி மூலம் பயிர், மழை மூலம் வளர்ச்சி—எனக் கூறி, அக்னி–சோமச் சுழற்சியால் உலக நிலைமை உறுதியாகிறது என நிறுவுகிறார். இறுதியில் அக்னி மேலே எழுதல், சோம/அம்ருதம் கீழே வழிதல் என்ற செங்குத்துத் துருவத்துடன், கீழே காலாக்னி மேலே சக்தி என இரண்டும் ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்யும் செயல்களாக விளக்கப்படுகிறது.
षडध्ववेदनम् (Ṣaḍadhva-vedanam) — The Sixfold Path: Sound, Meaning, and Tattva-Distribution
அத்தியாயம் 29-ல் வாயு, ஷைவ தத்துவத்தில் சொல் (ஶப்த)–பொருள் (அர்த்த) ஆகியவற்றின் உட்பிறப்பான ஒன்றுமையை விளக்குகிறார். சொல்லின்றி பொருள் இல்லை; எந்தச் சொல்லும் இறுதியில் அர்த்தமற்றதல்ல; உலக வழக்கில் சொற்கள் பொதுவான அர்த்தவாகிகள். இந்த சொல்–பொருள் அமைப்பு பிரகிருதியின் மாற்றம்; சிவ–சக்தியுடன் கூடிய பரமசிவனின் ‘பிராக்ருதீ மூர்த்தி’ எனக் கூறப்படுகிறது. ஶப்தவிபூதி ஸ்தூல, ஸூக்ஷ்ம, பரா என மூன்று நிலைகளில் விளக்கப்பட்டு, சிவதத்துவத்தில் நிலைபெறும் பராசக்தியில் உச்சம் அடைகிறது. ஞானசக்தி–இச்சாசக்தி தொடர்பு, சக்திதத்துவமாக சக்திகளின் முழுமை, மேலும் சுத்தாத்வனுடன் தொடர்புடைய குண்டலினி–மாயை மூல காரண மாத்ரிகை என அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. இதிலிருந்து ஷடத்வம் மூன்று ‘சொற்பாதைகள்’ மற்றும் மூன்று ‘பொருள்பாதைகள்’ என விரிகிறது; கலைகளால் வியாபித்த தத்துவப் பகிர்வு, பிரகிருதியின் ஐவகை மாற்றம் முதலியவற்றின்படி உயிர்களின் போகமும் லயமும் அவர்களின் சுத்தத்தின்மேல் சார்ந்தது என கூறப்படுகிறது.
शिवतत्त्वे परापरभावविचारः (Inquiry into Śiva’s Principle and the Parā–Aparā Paradox)
அத்தியாயம் 30‑இல் ரிஷிகள், சிவ‑சிவையின் அதிசயச் செயல்கள் தேவர்களுக்கே புரியாத அளவு ஆழமாய் இருப்பதால் அறிவுச் சிக்கலும் குழப்பமும் எழுகின்றன எனக் கூறுகின்றனர். பின்னர், பிரம்மா முதலியோர் படைப்பு‑பாதுகாப்பு‑அழிவு ஆகியவற்றை நடத்தினாலும், அது சிவனின் அனுக்ரஹ‑நிக்ரஹத்தாலேயே நடைபெறுகிறது; ஆகவே அவர்கள் சிவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்கள் என நிறுவப்படுகிறது. சிவன் யாருடைய அருளோ தண்டனையோ பெறுபவன் அல்ல; அவரது ஐஸ்வரியம் முழுமையாக அனாயத்தம், சுவபாவசித்த சுவாதந்திரம். ஆனால் மூர்த்திமை காரணத்தன்மை மற்றும் சார்புத்தன்மையை உணர்த்துவது போலத் தோன்றுவதால் தத்துவத் திணறல் எழுகிறது. சாஸ்திரம் பர‑அபர நிலைகளைச் சொல்கையில், ஒரே தத்துவத்தில் அவை எவ்வாறு ஒன்றாகும்? பரமம் நிஷ்பல/நிஷ்க்ரியமெனில் அதே உண்மை சகலமாக எவ்வாறு வெளிப்படும்? சிவன் சுவபாவத்தை மாற்றிவிட்டால் நித்திய‑அநித்திய வேறுபாடே குலைந்துவிடும்; எனவே வெளிப்பாடு முரண்பாடற்ற சுவபாவத்திற்கே ஒத்ததாகும். முடிவில் சூத்திரம்—சகலமான மூர்த்தாத்ம தத்துவமும், நிஷ்பலமான அவ்யக்த சிவனும் உள்ளனர்; சகலத்தின் ஆதிஷ்டாதா சிவனே।
अनुग्रह-स्वातन्त्र्य-प्रमाणविचारः | Inquiry into Pramāṇa, Divine Autonomy, and Grace
இந்த अध्यாயத்தில் வாயு முனிவர்களின் சந்தேகத்தை நாஸ்திகம் அல்ல, நியாயமான ஜிஜ்ஞாசை என ஏற்று, பிரமாண அடிப்படையிலான விளக்கத்தால் நல்லுணர்வுடையோரின் மயக்கத்தை நீக்க முயல்கிறார். சிவன் பரிபூர்ணன்; ஆகவே அவருக்கு ‘கடமை’ என்ற கட்டாயம் இல்லை; எனினும் பசு–பாச இயல்புடைய உலகம் ‘அனுக்ரஹத்திற்குத் தகுதி உடையது’ என கூறப்படுகிறது. தீர்வு ஸ்வபாவம்–ஸ்வாதந்திர்யம் மூலம்: சிவனின் அருள் அவருடைய சொந்த இயல்பிலிருந்து வெளிப்படும்; பெறுபவரைச் சார்ந்ததுமல்ல, வெளி ஆணையால் நிகழ்வதுமல்ல. இறைவனின் அனபேக்ஷத்வம் மற்றும் அனுக்ரஹ்ய ஜீவனின் பரதந்திர நிலை வேறுபடுத்தப்படுகிறது; அருளின்றி போகம் மற்றும் மோட்சம் பெற இயலாது. ஶம்புவில் அஞ்ஞானத்தின் அடிப்படை இல்லை; அஞ்ஞானம் பந்தப்பட்ட பார்வையில், அருள் என்பது சிவனின் ஞான/ஆதேசத்தால் அஞ்ஞான நீக்கம். முடிவில் நிஷ்கல–சகல துருவம் சுட்டப்படுகிறது—சிவன் பரமத்தில் பகுதியற்றவராயினும், உடலுடையோரின் பக்தி-ஞானத்திற்காக மூர்த்த்யாத்ம ரூபத்தில் அறியப்படுகிறார்।
शैवधर्मप्रशंसा तथा पञ्चविधसाधनविभागः / Praise of Śaiva Dharma and the Fivefold Classification of Practice
அத்தியாயம் 32-இல் ரிஷிகள் வாயு (மாருதன்) அவர்களிடம்—எந்த சிறந்த அனுஷ்டானத்தால் மோட்சம் அபரோட்சமாக (நேரடி அனுபவமாக) விளங்கும்? அதன் சாதனம் என்ன? என்று கேட்கிறார்கள். வாயு, ஷைவதர்மமே பரமதர்மம், உத்தமமான அனுஷ்டானம்; ஏனெனில் அங்கே நேரடியாக அறியப்படும் சிவன் தாமே முக்தியை அருள்கிறார் என்று கூறுகிறார். பின்னர் இந்த சாதனையை ஐந்து படிநிலை ‘பர்வங்கள்’ ஆக வகைப்படுத்துகிறார்—கிரியா, தபஸ், ஜபம், தியானம், ஞானம். பரோக்ஷ–அபரோக்ஷ ஞான வேறுபாட்டை விளக்கி, மோட்சத்தை அளிக்கும் ஞானத்தின் மகிமையை நிறுவுகிறார். பரமதர்மம்–அபரதர்மம் என்ற இருமை இரண்டும் ஸ்ருதி-அங்கீகாரம் பெற்றவை; ‘தர்ம’ அர்த்த நிர்ணயத்தில் ஸ்ருதியே தீர்மானப் பிரமாணம் என்கிறார். பரமதர்மம் யோகத்தில் நிறைவு பெறுவது, ‘ஸ்ருதி-சிரோகதம்’ என வர்ணிக்கப்படுகிறது; அபரதர்மம் பொதுவாக எளிதில் அணுகத்தக்கது. அதிகார வேறுபாட்டால் பரமதர்மம் தகுதியுள்ளவர்களுக்கு, அபரதர்மம் அனைவருக்கும் பொதுவானது. இறுதியில் தர்மசாஸ்திரம், இதிஹாச–புராணம், குறிப்பாக ஷைவ ஆகமங்கள் அவற்றின் அங்கங்கள், விதிவிவரங்கள், ஸம்ஸ்கார/அதிகார அமைப்புகளுடன் ஷைவதர்மத்தை விரிவாக்கி ஆதரிக்கின்றன என்று கூறப்படுகிறது।
पाशुपतव्रतविधिः | The Procedure of the Supreme Pāśupata Vow
அத்தியாயம் 33-ல் முனிவர்கள் ‘பரம பாசுபத விரதம்’ பற்றிய முறையை வேண்டுகின்றனர்—அதைப் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கூட அனுஷ்டித்து ‘பாசுபதர்’ ஆனார்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. வாயு இதை ரகசியமானது, பாபநாசகமானது, வேதசம்மதமானது (அதர்வசிரஸ் தொடர்புடையது) என்று விளக்கி விதிக்ரமத்தைத் தொடங்குகிறார். முதலில் சுபகாலத் தேர்வு (சிறப்பாக சைத்ர பௌர்ணமி), சிவசம்பந்தமான இடத் தேர்வு (க்ஷேத்திரம், தோட்டம் அல்லது சுபலட்சணமுள்ள காடு), ஸ்நானம் செய்து நித்யகர்மங்களை முடித்து தயாராகுதல் கூறப்படுகிறது. சாதகர் ஆசார்யரின் அனுமதி பெற்று விசேஷ பூஜை செய்து, சுத்தியின் குறியீடாக வெள்ளை ஆடை, வெள்ளை யஜ்ஞோபவீதம், வெள்ளை மாலை/அனுலேபனம் அணிகிறார். தர்பாசனத்தில் அமர்ந்து தர்பம் பிடித்து கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி மூன்று முறை பிராணாயாமம் செய்து, சிவன்–தேவியை தியானித்து ‘இந்த விரதத்தை நான் ஏற்கிறேன்’ என சங்கல்பம் செய்து தீக்ஷிதன் போல ஆகிறார். விரதகாலம் ஆயுள் முழுவதிலிருந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள், அதன் பாதி முதலிய குறைப்புகள், பன்னிரண்டு மாதம், ஒரு மாதம், பன்னிரண்டு நாள், ஆறு நாள், ஒரு நாள் வரை வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் அக்ன்யாதானம் மற்றும் விரஜா-ஹோமம் போன்ற சுத்தி ஹோமங்களால் விரதத்தின் செயற்பாட்டு தொடக்கம் நிகழ்ந்து பாபக்ஷயம், சிவசமர்ப்பணம் நிலைபெறுகிறது.
शिशुकस्य शिवशास्त्रप्राप्तिः (Śiśuka’s Attainment of Śaiva Teaching and Grace)
அத்தியாயம் 34-ல் ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—பாலுக்காகத் தவம் செய்த சிறுவன் சிசுகன் எவ்வாறு சிவசாஸ்திரத்தின் பிரசாரகனானான், சிவனின் உண்மைத் தத்துவத்தை எவ்வாறு அறிந்தான், ருத்ராக்னியின் மேன்மையான சக்தியைப் பெற்று பாதுகாப்பளிக்கும் பஸ்மத்தை எவ்வாறு அடைந்தான் என்று. வாயு பதிலளிக்கிறார்: சிசுகன் சாதாரணக் குழந்தை அல்ல; ஞானி ரிஷி வ்யாக்ரபாதரின் புதல்வன்; முன்ஜன்மக் காரணங்களால் सिद्धி பெற்றவன், நிலையிழப்புக்குப் பின் முனிவின் மகனாக மறுபிறவி எடுத்தவன். சிவப்ரசாதமும் சுபபாக்யமும் காரணமாக அவனின் எளிய பால் ஆசை தவத்தின் வாயிலானது; பின்னர் சங்கரன் தாமே க்ஷீரசாகர வரமும் நிலையான பதவியும் அளித்தார்—நித்திய ‘குமாரத்துவம்’ மற்றும் சிவகணங்களில் தலைமை. பிரசாதமாக ‘கௌமார’ ஞானாகமம் எனும் சக்திமய ஞானம் கிடைத்து, அவன் ஷைவ சித்தாந்த உபதேசகரானான். தாயின் துயரமிகு பால்-சொற்கள் உடனடி காரணமாகக் கதையைத் தூண்டுகின்றன; மீதிப் பகுதிகளில் கர்மப் பின்னணி, தெய்வ அருளின் நடைமுறை, ருத்ராக்னி/பஸ்மத்தின் பாதுகாப்பு மற்றும் தீட்சைச் சின்னத் தன்மை ஷைவ முக்தி நோக்கில் விளக்கப்படுகிறது.
उपमन्युतपः-निवारणप्रसङ्गः / Śiva restrains Upamanyu’s tapas (Śiva disguised as Indra)
அத்தியாயம் 35-ல் எழும் நெருக்கடியால் அச்சமுற்ற தேவர்கள் வைகுண்டம் சென்று ஹரி (விஷ்ணு)க்கு நிகழ்வை அறிவிக்கின்றனர். விஷ்ணு சிந்தித்து விரைவாக மந்தரத்திற்கு சென்று மகேஸ்வரரை அணுகி வேண்டுகிறார்—பால் வேண்டி பிராமணச் சிறுவன் உபமன்யு தன் தவவலிமையால் அனைத்தையும் எரிக்கிறான்; இதைத் தடுக்க வேண்டும். மகேஸ்வரர் தாமே அவன் தவத்தை கட்டுப்படுத்துவேன் என்று உறுதி அளித்து, விஷ்ணுவைத் தம் தாமத்திற்கு திரும்பச் சொல்கிறார்; தவமும் அதன் பிரபஞ்ச விளைவுகளும் சிவனின் ஆளுமையில் இருப்பது நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் சிவன் சக்ரன் (இந்திரன்) வேடம் கொண்டு வெள்ளை யானை மீது ஏறி தேவர்-உபதேவருடன் தவவனத்திற்குச் செல்கிறார்; குடை, சாமரம் முதலிய இன்றிரச் சின்னங்களுடன் மந்தரத்தை அலங்கரிக்கும் நிலவுபோல் ஒளிர்வதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. இது கட்டுப்படுத்தப்பட்ட தெய்வத் தலையீட்டின் முன்னுரை—மறைவேடத்தில் வந்து தவசக்தியை சத்தியம், தத்துவம், சரியான பக்தி நோக்கி திருப்புதல்।