षडध्ववेदनम् (Ṣaḍadhva-vedanam) — The Sixfold Path: Sound, Meaning, and Tattva-Distribution
அத்தியாயம் 29-ல் வாயு, ஷைவ தத்துவத்தில் சொல் (ஶப்த)–பொருள் (அர்த்த) ஆகியவற்றின் உட்பிறப்பான ஒன்றுமையை விளக்குகிறார். சொல்லின்றி பொருள் இல்லை; எந்தச் சொல்லும் இறுதியில் அர்த்தமற்றதல்ல; உலக வழக்கில் சொற்கள் பொதுவான அர்த்தவாகிகள். இந்த சொல்–பொருள் அமைப்பு பிரகிருதியின் மாற்றம்; சிவ–சக்தியுடன் கூடிய பரமசிவனின் ‘பிராக்ருதீ மூர்த்தி’ எனக் கூறப்படுகிறது. ஶப்தவிபூதி ஸ்தூல, ஸூக்ஷ்ம, பரா என மூன்று நிலைகளில் விளக்கப்பட்டு, சிவதத்துவத்தில் நிலைபெறும் பராசக்தியில் உச்சம் அடைகிறது. ஞானசக்தி–இச்சாசக்தி தொடர்பு, சக்திதத்துவமாக சக்திகளின் முழுமை, மேலும் சுத்தாத்வனுடன் தொடர்புடைய குண்டலினி–மாயை மூல காரண மாத்ரிகை என அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. இதிலிருந்து ஷடத்வம் மூன்று ‘சொற்பாதைகள்’ மற்றும் மூன்று ‘பொருள்பாதைகள்’ என விரிகிறது; கலைகளால் வியாபித்த தத்துவப் பகிர்வு, பிரகிருதியின் ஐவகை மாற்றம் முதலியவற்றின்படி உயிர்களின் போகமும் லயமும் அவர்களின் சுத்தத்தின்மேல் சார்ந்தது என கூறப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
वायुरुवाच । निवेदयामि जगतो वागर्थात्म्यं कृतं यथा । षडध्ववेदनं सम्यक्समासान्न तु विस्तरात्
வாயு கூறினார்—உலகம் சொல்-பொருள் ஒன்றுமையாய் எவ்வாறு அமைந்ததோ அதை நான் அறிவிக்கிறேன். ஷடத்வ (ஆறு பாதைகள்) அறிவை முறையாகச் சுருக்கமாக உரைப்பேன்; விரிவாக அல்ல.
Verse 2
नास्ति कश्चिदशब्दार्थो नापि शब्दो निरर्थकः । ततो हि समये शब्दस्सर्वस्सर्वार्थबोधकः
சொல்லின்றி எந்தப் பொருளும் இல்லை; பொருளின்றி எந்தச் சொல்லும் இல்லை. ஆகவே வழக்கமும் முறையான பயன்பாடும் காரணமாக ஒவ்வொரு சொல்லும் நோக்கமுடைய பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது.
Verse 3
प्रकृतेः परिणामो ऽयं द्विधा शब्दार्थभावना । तामाहुः प्राकृतीं मूर्तिं शिवयोः परमात्मनोः
இந்த வெளிப்பாடு பிரகிருதியின் பரிணாமம்; அது இருவகையாக—சப்தம் மற்றும் அர்த்தம்—என்று உணரப்படுகிறது. ஞானிகள் இதை பரமாத்மா சிவன் மற்றும் சக்தியின் பிராக்ருத (இயல்பான) மூர்த்தி எனக் கூறுவர்.
Verse 4
शब्दात्मिका विभूतिर्या सा त्रिधा कथ्यते बुधैः । स्थूला सूक्ष्मा परा चेति स्थूला या श्रुतिगोचरा
சப்தமே இயல்பான அந்த விபூதி ஞானிகளால் மூவகையாகச் சொல்லப்படுகிறது—ஸ்தூலம், ஸூக்ஷ்மம், பரம். இதில் ஸ்தூல ரூபம் கேள்விக்குப் புலப்படும்; உச்சரித்த ஒலியாகக் கேட்கப்படும்.
Verse 5
सूक्ष्मा चिन्तामयी प्रोक्ता चिंतया रहिता परा । या शक्तिः सा परा शक्तिश्शिवतत्त्वसमाश्रया
அவள் சூக்குமமும் சிந்தாமயமும் எனப் புகழப்படுகிறாள்; ஆனால் பரம உண்மையில் எல்லாச் சிந்தனை-கட்டமைப்புகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவள். அவளே பராசக்தி; சிவதத்துவத்தில் நிலைத்து அதையே ஆதாரமாகக் கொண்டவள்.
Verse 6
ज्ञानशक्तिसमायोगादिच्छोपोद्बलिका तथा । सर्वशक्तिसमष्ट्यात्मा शक्तितत्त्वसमाख्यया
ஞானசக்தியின் இணைப்பால் இச்சாசக்தியும் அதேபோல் வலுப்பெறுகிறது. மேலும் அது எல்லாச் சக்திகளின் சமஷ்டி-சாரமாதலால் ‘சக்திதத்துவம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.
Verse 7
समस्तकार्यजातस्य मूलप्रकृतितां गता । सैव कुण्डलिनी माया शुद्धाध्वपरमा सती
எல்லாக் காரியங்களின் கூட்டத்திற்கும் மூலப்ரகிருதியாக ஆனவளே குண்டலினி—மாயா—சதி; தூய பாதை (சுத்தாத்வன்) யில் பரமமானவள்.
Verse 8
सा विभागस्वरूपैव षडध्वात्मा विजृंभते । तत्र शब्दास्त्रयो ऽध्वानस्त्रयश्चार्थाः समीरिताः
பிரிவும் ஒழுங்கான விரிவும் இயல்பான அந்தத் தத்துவம், ஷடத்வத்தின் ஆத்மாவாக விரிகிறது. அங்கே ஒலியின் ‘அத்வ’ மூன்றும், அர்த்தம்/வஸ்துவின் ‘அத்வ’ மூன்றும் கூறப்பட்டுள்ளன.
Verse 9
सर्वेषामपि वै पुंसां नैजशुद्ध्यनुरूपतः । लयभोगाधिकारास्स्युस्सर्वतत्त्वविभागतः
அனைத்து உயிர்களுக்கும் அவரவர் உள்ளத் தூய்மையின் அளவின்படி, எல்லாத் தத்துவங்களின் வேறுபாட்டினால் லயம் (மோக்ஷ நோக்கிய ஒன்றாதல்) அல்லது போகம் (பல அனுபவம்) பெறும் உரிமை உண்டாகிறது।
Verse 10
कलाभिस्तानि तत्त्वानि व्याप्तान्येव यथातथम् । परस्याः प्रकृतेरादौ पञ्चधा परिणामतः
அத்தத்துவங்கள் கலைகள் (தெய்வீக சக்திகள்) மூலம் அப்படியே முழுவதும் வியாபித்துள்ளன. பரமப் பிரகிருதியின் ஆதியில், பரிணாம முறையால் அவை ஐந்தாக விரிகின்றன।
Verse 11
कलाश्च ता निवृत्त्याद्याः पर्याप्ता इति निश्चयः । मंत्राध्वा च पदाध्वा च वर्णाध्वा चेति शब्दतः
நிவ்ருத்தி முதலான அந்தக் கலைகளே போதுமானவை—இதுவே உறுதியான முடிவு. சப்தத் தத்துவத்தில் அவை ‘மந்திராத்வா’, ‘பதாத்வா’, ‘வர்ணாத்வா’ என அழைக்கப்படுகின்றன।
Verse 12
भुवनाध्वा च तत्त्वाध्वा कलाध्वा चार्थतः क्रमात् । अत्रान्योन्यं च सर्वेषां व्याप्यव्यापकतोच्यते
உண்மைப் பொருள் வரிசையில் புவனாத்வா, தத்த்வாத்வா, கலாத்வா எனப் போதிக்கப்படுகிறது. இங்கு இவையனைத்தினதும் பரஸ்பர உறவு ‘வியாப்ய-வியாபக’—வியாபிக்கப்பட்டதும் வியாபிப்பதும்—என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 13
मंत्राः सर्वैः पदैर्व्याप्ता वाक्यभावात्पदानि च । वर्णैर्वर्णसमूहं हि पदमाहुर्विपश्चितः
மந்திரங்கள் தத்தம் எல்லாப் பதங்களாலும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளன; பதங்கள் வாக்கியத்தின் பாவம் (அபிப்ராய-அர்த்தம்) மூலம் எழுகின்றன. எழுத்துகளாலேயே ஒரு பதம் எழுத்துக் கூட்டமாகிறது—என்று ஞானிகள் கூறுவர்।
Verse 14
वर्णास्तु भुवनैर्व्याप्तास्तेषां तेषूपलंभनात् । भुवनान्यपि तत्त्वौघैरुत्पत्त्यांतर्बहिष्क्रमात्
வர்ணங்கள் (ஒலி-வடிவங்கள்) உலகமெங்கும் பரவி உள்ளன; அவை அந்தந்த உலகங்களிலேயே உணரப்படுவதால். மேலும் படைப்புக் காலத்தில் உள்ளும் புறமும் வெளிப்படும் தத்துவப் பெருக்குகளால் உலகங்களும் பரவியுள்ளன.
Verse 15
व्याप्तानि कारणैस्तत्त्वैरारब्धत्वादनेकशः । अंतरादुत्थितानीह भुवनानि तु कानिचित्
காரணத் தத்துவங்களால் பரவி, அவற்றின் தொடக்கத் தூண்டுதலால் பலவிதமாக இயக்கமடைந்து, இங்கு சில உலகங்கள் உள்ளிருந்து எழுந்து வெளிப்படுகின்றன.
Verse 16
पौराणिकानि चान्यानि विज्ञेयानि शिवागमे । सांख्ययोगप्रसिद्धानि तत्त्वान्यपि च कानिचित्
சிவ ஆகமத்தில் பிற புராணப் போதனைகளும் அறியத்தக்கவை; மேலும் சாங்க்யம், யோகம் ஆகியவற்றில் புகழ்பெற்ற சில தத்துவங்களும் அங்கே போதிக்கப்படுகின்றன.
Verse 17
शिवशास्त्रप्रसिद्धानि ततोन्यान्यपि कृत्स्नशः । कलाभिस्तानि तत्त्वानि व्याप्तान्येव यथातथम्
சைவ சாஸ்திரங்களில் கூறப்படும் தத்துவங்களும்—அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட அனைத்தும் கூட—அவருடைய கலைகள் (சக்திகள்) மூலம் முழுமையாகப் பரவியுள்ளன; ஒவ்வொன்றும் தத்தம் ஒழுங்கின்படி உரிய முறையில்.
Verse 18
परस्याः प्रकृतेरादौ पञ्चधा परिणामतः । कलाश्च ता निवृत्त्याद्या व्याप्ताः पञ्च यथोत्तरम्
பரமப் பிரகிருதியின் ஆதியில், பரிணாமம் (மாற்றம்) மூலம் ஐந்துவகை வெளிப்பாடு தோன்றுகிறது. நிவ்ருத்தி முதலான அந்த ஐந்து கலைகள் ஒவ்வொன்றும் முந்தையதை விட விரிவடைந்து, இருப்பின் நிலைகளில் வரிசையாகப் பரவி நிற்கின்றன.
Verse 19
व्यापिकातः परा शक्तिरविभक्ता षडध्वनाम् । परप्रकृतिभावस्य तत्सत्त्वाच्छिवतत्त्वतः
அவரின் அனைத்திலும் நிறைந்த தன்மையால் பராசக்தி ஆறாத்வங்களில் பிரிவின்றி நிலைகொள்கிறது. பரப்ரகிருதி-பாவம் உண்மையாய் இருப்பதால் அது சிவத்தத்துவத்திலேயே ஆதாரம்கொள்கிறது.
Verse 20
शक्त्यादि च पृथिव्यन्तं शिवतत्त्वसमुद्भवम् । व्याप्तमेकेन तेनैव मृदा कुंभादिकं यथा
சக்தி முதலாகப் ப்ருதிவி தத்துவம் வரை சிவத்தத்துவத்திலிருந்து எழுந்த அனைத்தும் அந்த ஒருவனாலேயே நிறைந்துள்ளது—மண் குடம் முதலிய மண்ணுருவங்களில் நிறைந்திருப்பதுபோல்.
Verse 21
शैवं तत्परमं धाम यत्प्राप्यं षड्भिरध्वभिः । व्यापिका ऽव्यापिका शक्तिः पञ्चतत्त्वविशोधनात्
அந்த ஷைவத் தத்துவமே பரம தாமம்; அது ஆறாத்வங்களால் அடையத்தக்கது. பஞ்சதத்துவங்களின் விசுத்தியால் சக்தி அனைத்திலும் நிறைந்ததுமாகவும், நிறைவைத் தாண்டிய அவ்யாபினியாகவும் உணரப்படுகிறது.
Verse 22
निवृत्त्या रुद्रपर्यन्तं स्थितिरण्डस्य शोध्यते । प्रतिष्ठया तदूर्ध्वं तु यावदव्यक्तगोचरम्
நிவ்ருத்தி தத்துவத்தால் பிரஹ்மாண்டத்தின் நிலை ருத்ரம் வரை சுத்திகரிக்கப்படுகிறது. பிரதிஷ்டா தத்துவத்தால் அதற்கு மேலுள்ள பகுதி அவ்யக்தத்தின் எல்லை வரை விசுத்தமாகிறது.
Verse 23
तदूर्ध्वं विद्यया मध्ये यावद्विश्वेश्वरावधि । शान्त्या तदूर्ध्वं मध्वान्ते विशुद्धिः शान्त्यतीतया
அதற்கு மேலே நடுப்பகுதியில், விஸ்வேஸ்வர நிலை வரை, வித்யையால் அடைவு உண்டாகிறது. அதற்கும் மேலே, நடுப்பாதையின் முடிவில் சாந்தி; சாந்தியையும் கடந்தால் (சாந்த்யதீதா) சிவநோக்கிய மாசற்ற விசுத்தி பெறப்படுகிறது।
Verse 24
यामाहुः परमं व्योम परप्रकृतियोगतः । एतानि पञ्चतत्त्वानि यैर्व्याप्तमखिलं जगत्
மேலான பிரகிருதியுடன் இணைவால் ‘பரம வ்யோமம்’ என அழைக்கப்படுவது—அதே இவ்வைந்து தத்துவங்கள்; இவற்றால் முழு உலகமும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது।
Verse 25
तत्रैव सर्वमेवेदं द्रष्टव्यं खलु साधकैः । अध्वव्याप्तिमविज्ञाय शुद्धिं यः कर्तुमिच्छति
ஆகையால் சாதகர்கள் அதே சூழலில் இவை அனைத்தையும் உறுதியாக அறிந்து காண வேண்டும். அத்வங்களின் வியாப்தியை அறியாமல் சுத்தி செய்ய விரும்புபவன் உண்மையான சுத்தியை அடையமாட்டான்।
Verse 26
स विप्रलम्भकः शुद्धेर्नालम्प्रापयितुं फलम् । वृथा परिश्रमस्तस्य निरयायैव केवलम्
இத்தகைய ஏமாற்றுபவன் உள்ளத் தூய்மையின் பலனை அளிக்க இயலான். அவன் முயற்சி வீண்; அது நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்கிறது.
Verse 27
शक्तिपातसमायोगादृते तत्त्वानि तत्त्वतः । तद्व्याप्तिस्तद्विवृद्धिश्च ज्ञातुमेवं न शक्यते
சிவனின் சக்திபாத அருளின் இணைவு இன்றி தத்துவங்களை உண்மையாய் அறிய இயலாது; அவற்றின் பரவலும் படிப்படியான விரிவும் இவ்விதம் புரியாது.
Verse 28
शक्तिराज्ञा परा शैवी चिद्रूपा मरमेश्वरी । शिवो ऽधितिष्ठत्यखिलं यया कारणभूतया
உயர்ந்த ஷைவி, சித்-ரூபிணி, அரசி-சொரூபமான பரமேஸ்வரி சக்தி—காரணமாக நிற்பவள்—அவளால் சிவன் அனைத்துலகையும் ஆள்ந்து தாங்குகின்றான்.
Verse 29
नात्मनो नैव मायैषा न विकारो विचारतः । न बंधो नापि मुक्तिश्च बंधमुक्तिविधायिनी
உண்மை விசாரணையில் இந்த மாயை ஆத்மாவுக்குச் சொந்தமல்ல; இது உண்மையான மாற்றமும் அல்ல. உண்மையில் பந்தமும் இல்லை, முக்தியும் இல்லை—என்றாலும் பந்த-முக்தியை உண்டாக்குவதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 30
सर्वैश्वर्यपराकाष्टा शिवस्य व्यभिचारिणी । समानधर्मिणी तस्य तैस्तैर्भावैर्विशेषतः
அவள் எல்லா ஐஸ்வர்யங்களின் உச்சச் சிகரம்; சிவனோடு அவ்யபிசாரிணி, பிரியாத ஒன்றுபட்டவள். அவரின் சமதர்மிணியாக இருந்து, பல்வேறு விசேஷ பாவங்களால் வெளிப்படுகிறாள்.
Verse 31
स तयैव गृही सापि तेनैव गृहिणी सदा । तयोरपत्यं यत्कार्यं परप्रकृतिजं जगत्
அவன் அவளாலேயே இல்லறத்தான்; அவளும் அவனால்ேயே என்றும் இல்லறவள். பராப்ரகிருதியிலிருந்து தோன்றிய இந்த உலகம்—அவர்களின் கூட்டு செயலின் விளைவு, அவர்களின் சந்ததி.
Verse 32
स कर्ता कारणं सेति तयोर्भेदो व्यवस्थितः । एक एव शिवः साक्षाद्द्विधा ऽसौ समवस्थितः
அவன் கர்த்தா, அவன் காரணம்—என்று கூறி இருவரின் வேறுபாடு வழக்கில் நிறுவப்படுகிறது. ஆனால் சாட்சாத் சிவன் ஒருவனே; அதே ஆண்டவன் இருவகையாக நிலைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
Verse 33
स्त्रीपुंसभावेन तयोर्भेद इत्यपि केचन । अपरे तु परा शक्तिः शिवस्य समवायिनी
சிலர் பெண்-ஆண் இயல்பினால் இருவருக்கும் வேறுபாடு உண்டு என்பர். மற்றவர்கள், அவள் சிவனின் பராசக்தி; சிவனில் சமவாயமாகப் பிரியாது உட்புகுந்திருப்பவள் என்பர்.
Verse 34
प्रभेव भानोश्चिद्रूपा भिन्नैवेति व्यवस्थितः । तस्माच्छिवः परो हेतुस्तस्याज्ञा परमेश्वरी
சூரியனின் பிரபை சித்-ரூபமாக இருந்தும் வேறெனக் கருதப்படுவது போல, இவ்விதம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. ஆகவே சிவனே பரம காரணம்; அவரின் ஆணையே பரமேஸ்வரீ சக்தி.
Verse 35
तयैव प्रेरिता शैवी मूलप्रकृतिरव्यया । महामाया च माया च प्रकृतिस्त्रिगुणेति च
அவளின் தூண்டுதலாலேயே அழிவற்ற சைவ மூலப்ரகృతి செயலில் ஈடுபடுகிறது; அவளே மகாமாயா, மாயா, மும்முகுணமயமான ப்ரகృతి என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்।
Verse 36
त्रिविधा कार्यवेधेन सा प्रसूते षडध्वनः । स वागर्थमयश्चाध्वा षड्विधो निखिलं जगत्
காரிய வேறுபாட்டின் மும்மடங்கு பிரிவால் அவள் ஷடத்வம் (ஆறு பாதைகள்) உருவாக்குகிறாள்; வாக்கும் அர்த்தமும் நிறைந்த அந்த ஆறுவகை அத்வமே முழு உலகம்.
Verse 37
अस्यैव विस्तरं प्राहुः शास्त्रजातमशेषतः
முழுமையான சாஸ்திரத் தொகுதி அனைத்தும், எதுவும் மீதமின்றி, இத்தத்துவத்தின் விரிவான விளக்கமே என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்।
Frequently Asked Questions
The sampled verses indicate primarily a philosophical/technical teaching rather than a discrete mythic episode; the focus is on metaphysical mapping (ṣaḍadhvan) and the ontology of śabda–artha within Śiva–Śakti doctrine.
They model a graded interiorization of language: from audible speech (sthūla), to subtle ideational form (sūkṣma), to transcendent parā beyond discursive thought—culminating in parā-śakti rooted in Śiva-tattva.
The chapter foregrounds ṣaḍadhvan (three śabda-paths and three artha-paths), śakti-tattva as the totality of powers, and kuṇḍalinī-māyā as a root causal matrix linked with śuddhādhvan and tattva-distribution.