रुद्रस्य परमात्मत्वे ब्रह्मपुत्रत्वादिसंशयप्रश्नः — Questions on Rudra’s Supremacy and His ‘Sonship’ to Brahmā

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भवता कथिता सृष्टिर्भवस्य परमात्मनः । चतुर्मुखमुखात्तस्य संशयो नः प्रजायते

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் பரமாத்மாவான பவனிடமிருந்து நிகழும் ஸிருஷ்டியை விளக்கியுள்ளீர். அது சதுர்முகன் (பிரம்மா) வாயிலிருந்து வந்ததனால், அதைப்பற்றி எங்களுக்குச் சந்தேகம் எதுவும் எழுவதில்லை.

Verse 2

देवश्रेष्ठो विरूपाक्षो दीप्तश्शूलधरो हरः । कालात्मा भगवान् रुद्रः कपर्दी नीललोहितः

தேவர்களில் முதன்மை அவர் விரூபாக்ஷன்; ஒளிவீசும் திரிசூலம் தாங்கும் ஹரன். காலஸ்வரூபமான பகவான் ருத்ரன், சடையுடைய கபர்தி, நீல-லோஹித நிறமுடையவன்.

Verse 3

सब्रह्मकमिमं लोकं सविष्णुमपि पावकम् । यः संहरति संक्रुद्धो युगांते समुपस्थिते

யுகாந்தத்தில் பிரளய நேரம் வந்தபோது, அவர் சினமுற்று சங்காரக் கடமையால் இந்த முழு உலகையும்—பிரம்மாவுடன், விஷ்ணுவுடன், பாவகன் (அக்னி) உடனும்—ஒடுக்கிக் கொள்கிறான்.

Verse 4

यस्य ब्रह्मा च विष्णुश्च प्रणामं कुरुतो भयात् । लोकसंकोचकस्यास्य यस्य तौ वशवर्तिनौ

அவரின் அச்சத்தால் பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் வணங்குகின்றனர். உலகங்களைச் சுருக்கி (ஒடுக்கி) விடுபவன் அவர்; அந்த இருவரும் அவரின் ஆட்சிக்குள் உள்ளவர்கள்.

Verse 5

यो ऽयं देवः स्वकादंगाद्ब्रह्मविष्णू पुरासृजत् । स एव हि तयोर्नित्यं योगक्षेमकरः प्रभुः

இதே தேவன் பழங்காலத்தில் தன் உடலிலிருந்தே பிரம்மாவையும் விஷ்ணுவையும் படைத்தான். அவனே ஆண்டவன்; எப்போதும் அவர்களின் யோக-க்ஷேமத்தைச் செய்து, அடைவை அளித்து, காக்கின்றான்.

Verse 6

स कथं भगवान् रुद्र आदिदेवः पुरातनः । पुत्रत्वमगमच्छंभुर्ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

அப்படியானால் ஆதிதேவன், பழமையான பகவான் ருத்ரன்—சம்பு—அவ்யக்தமும் அறியமுடியாத பிறப்புடைய பிரம்மாவின் மகனாக எவ்வாறு ஆனான்?

Verse 7

प्रजापतिश्च विष्णुश्च रुद्रस्यैतौ परस्परम् । सृष्टौ परस्परस्यांगादिति प्रागपि शुश्रुम

முன்னரே நாம் கேட்டோம்—பிரஜாபதி (பிரம்மா) மற்றும் விஷ்ணு, ருத்ரனைச் சார்ந்து, படைப்பில் ஒருவரின் அங்கத்திலிருந்து மற்றவர் எனப் பரஸ்பர ஆதாரத்துடன் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 8

कथं पुनरशेषाणां भूतानां हेतुभूतयोः । गुणप्रधानभावेन प्रादुर्भावः परस्परात्

மீண்டும் எவ்வாறு—எதுவும் மீதமின்றி—அனைத்து உயிர்களும், இரு காரணத் தத்துவங்களிலிருந்து, குணமும் பிரதானமும் பரஸ்பரம் மேலோங்கும் நிலையால், ஒருவரிலிருந்து ஒருவர் தோன்றுகின்றன?

Verse 9

नापृष्टं भवता किंचिन्नाश्रुतं च कथंचन । भगवच्छिष्यभूतेन भवता सकलं स्मृतम्

நீங்கள் எதையும் கேட்காமல் விட்டதில்லை; எவ்விதத்திலும் எதுவும் கேளாததாக இல்லை. நீங்கள் பகவானின் உண்மையான சீடர் என்பதால், அனைத்தையும் முழுமையாக நினைவில் வைத்துள்ளீர்.

Verse 10

तत्त्वं वद यथा ब्रह्मा मुनीनामवदद्विभुः । वयं श्रद्धालवस्तात श्रोतुमीश्वरसद्यशः

அன்புடையவரே, அனைத்திலும் வியாபித்த பிரம்மா முனிவர்களுக்கு உரைத்ததுபோல் அந்தத் தத்துவத்தைச் சொல்லுங்கள். நாம் பக்தியுடன் உள்ளோம்; இப்போதே ஈசுவரனின் புகழ்கதையை கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 11

वायुरुवाच । स्थाने पृष्टमिदं विप्रा भवद्भिः प्रश्नकोविदैः । इदमेव पुरा पृष्टो मम प्राह पितामहः

வாயு கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, கேள்வி கேட்பதில் தேர்ந்த நீங்கள் இதை உரிய முறையில் கேட்டீர்கள். இதே பொருள் முன்பு என்னிடமும் கேட்கப்பட்டது; அப்போது பிதாமஹன் (பிரம்மா) எனக்கு விளக்கினார்.

Verse 12

तदहं सम्प्रवक्ष्यामि यथा रुद्रसमुद्भवः । यथा च पुनरुत्पत्तिर्ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम्

ஆகையால் இப்போது ருத்ரன் எவ்வாறு வெளிப்பட்டான் என்பதை நான் விளக்குவேன்; மேலும் பிரம்மா, விஷ்ணு இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பில் மீண்டும் எவ்வாறு தோன்றுகின்றனர் என்பதையும் கூறுவேன்।

Verse 13

त्रयस्ते कारणात्मानो जतास्साक्षान्महेश्वरात् । चराचरस्य विश्वस्य सर्गस्थित्यंतहेतवः

மகேஸ்வரனிடமிருந்து நேரடியாக மூன்று காரணத் தத்துவங்கள் தோன்றின. அவை அசைவும் அசையாததும் ஆகிய உலகின் படைப்பு, நிலை, லயத்திற்கு காரணமாயின.

Verse 14

परमैश्वर्यसंयुक्ताः परमेश्वरभाविताः । तच्छक्त्याधिष्ठिता नित्यं तत्कार्यकरणक्षमाः

அவர்கள் பரம ஐஸ்வர்யம் உடையவர்களாய், பரமேஸ்வரன்-பாவத்தால் நிறைந்தவர்களாய் இருந்தனர். அவரது சக்தியால் எப்போதும் ஆதரிக்கப் பெற்று, அவரது காரியங்களை நிறைவேற்ற வல்லவர்கள்.

Verse 15

पित्रा नियमिताः पूर्वं त्रयोपि त्रिषु कर्मसु । ब्रह्मा सर्गे हरिस्त्राणे रुद्रः संहरणे तथा

முன்னர் தந்தை அந்த மூவரையும் மூன்று செயல்களில் நியமித்தார்—படைத்தலுக்கு பிரம்மா, காத்தலுக்கு ஹரி, அழித்தலுக்கு ருத்ரன்.

Verse 16

तथाप्यन्योन्यमात्सर्यादन्योन्यातिशयाशिनः । तपसा तोषयित्वा स्वं पितरं परमेश्वरम्

ஆயினும் பரஸ்பர பொறாமையாலும் ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சும் வேட்கையாலும், அவர்கள் தவம் செய்து தங்கள் தந்தையான பரமேஸ்வரனைத் திருப்திப்படுத்தினர்.

Verse 17

लब्ध्वा सर्वात्मना तस्य प्रसादात्परमेष्ठिनः । ब्रह्मनारायणौ पूर्वं रुद्रः कल्पान्तरे ऽसृजत्

அப் பரமேஷ்டி இறைவனின் அருளை முழுமையாகப் பெற்ற ருத்ரன், முன் ஒரு கல்பத்தின் முடிவில் பிரம்மாவையும் நாராயணனையும் வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 18

कल्पान्तरे पुनर्ब्रह्मा रुद्रविष्णू जगन्मयः । विष्णुश्च भगवान्रुद्रं ब्रह्माणमसृजत्पुनः

கல்ப முடிவில் பிரம்மா மீண்டும் தோன்றுகிறார்; ருத்ரனும் விஷ்ணுவும் உலகமயமாகச் செயல்படுகின்றனர். மேலும் பகவான் விஷ்ணு மீண்டும் ருத்ரனையும் பிரம்மாவையும் வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 19

नारायणं पुनर्ब्रह्मा ब्रह्माणमसृजत्पुनः । एवं कल्पेषु कल्पेषु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

பிரம்மா மீண்டும் மீண்டும் நாராயணனை வெளிப்படுத்துகிறார்; நாராயணனும் மீண்டும் மீண்டும் பிரம்மாவை வெளிப்படுத்துகிறான். இவ்வாறு கல்பம் கல்பமாக பிரம்மா-விஷ்ணு-மஹேஸ்வரர் மறுமறுவாகத் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 20

परस्परेण जायंते परस्परहितैषिणः । तत्तत्कल्पान्तवृत्तान्तमधिकृत्य महर्षिभिः

அவர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் தோன்றி, ஒருவரின் நலனையே மற்றொருவர் நாடுகின்றனர். இவ்விதமான கல்ப முடிவுகளின் நிகழ்வுகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு மகரிஷிகள் இக்கதைகளை உரைத்தனர்.

Verse 21

प्रभावः कथ्यते तेषां परस्परसमुद्भवात् । शृणु तेषां कथां चित्रां पुण्यां पापप्रमोचिनीम्

அவர்களின் மகிமை பரஸ்பரத் தோற்றத்திலிருந்து எழுகிறது என்று கூறப்படுகிறது. அவர்களின் அந்த அற்புதமான, புண்ணியமிக்க, பாவநிவாரணி கதையை கேள்.

Verse 22

कल्पे तत्पुरुषे वृत्तां ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । पुरा नारायणो नाम कल्पे वै मेघवाहने

தத்புருஷ கல்பத்தில் பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் பழம்பெரும் வரலாறு கூறப்படுகிறது. மேலும் மேகவாஹன கல்பத்தில் முன்பு ‘நாராயணன்’ எனப் பெயருடைய ஒருவர் இருந்தார்.

Verse 23

दिव्यं वर्षसहस्रं तु मेघो भूत्वावहद्धराम् । तस्य भावं समालक्ष्य विष्णोर्विश्वजगद्गुरुः

தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவர் மேகமாகி பூமியில் மழை பொழிந்தார். அந்த நிலையையும் உள்ளக்கருத்தையும் கண்டு, உலகின் குரு அதை விஷ்ணுவுடன் தொடர்புடையதாக உணர்ந்தார்.

Verse 24

सर्वस्सर्वात्मभावेन प्रददौ शक्तिमव्ययाम् । शक्तिं लब्ध्वा तु सर्वात्मा शिवात्सर्वेश्वरात्तदा

அப்போது அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன், அனைத்தின் ஆத்மாவாக நிலைத்து, அழியாத சக்தியை அருளினார். அந்த சக்தியை எல்லோருக்கும் ஈசனான சிவனிடமிருந்து பெற்றதால், அனைத்துயிர்களின் உள்ளாத்மா வலிமை பெற்றான்.

Verse 25

ससर्ज भगावन् विष्णुर्विश्वं विश्वसृजा सह । विष्णोस्तद्वैभवं दृष्ट्वा सृष्टस्तेन पितामहः

பகவான் விஷ்ணு, உலகை உருவாக்கும் தத்துவத்துடன் இணைந்து இந்தப் பிரபஞ்சத்தை வெளிப்படுத்தினார். விஷ்ணுவின் அந்த வைபவத்தை கண்டு, பிதாமகன் பிரம்மாவும் அவராலேயே தோன்றினார்.

Verse 26

आवयोरधिकश्चास्ति स रुद्रो नात्र संशयः । तस्य देवाधिदेवस्य प्रसादात्परमेष्ठिनः

நம்மிருவரில் உண்மையில் மேன்மையுடையவர் ருத்ரனே—இதில் ஐயமில்லை. தேவர்களின் தேவனாகிய பரமேஸ்வரனின் அருளால் இவ்வுண்மை உறுதியாகிறது।

Verse 27

स्रष्टा त्वं भगवानाद्यः पालकः परमार्थतः । अहं च तपसाराध्य रुद्रं त्रिदशनायकम्

ஆதிப் பகவானே! நீயே உண்மையில் படைப்பாளியும் காப்பாளியும் ஆவாய். நான் தவத்தால் தேவர்களின் தலைவனான ருத்ரனை ஆராதிக்கிறேன்।

Verse 28

त्वया सह जगत्सर्वं स्रक्ष्याम्यत्र न संशयः । एवं विष्णुमुपालभ्य भगवानब्जसम्भवः

உன்னுடன் சேர்ந்து இந்த முழு உலகையும் நான் படைப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு விஷ்ணுவை நோக்கி, தாமரையில் பிறந்த பகவான் (பிரம்மா) கூறினார்।

Verse 29

एवं विज्ञापयामास तपसा प्राप्य शंकरम् । भगवन् देवदेवेश विश्वेश्वर महेश्वर

தவத்தால் சங்கரனை அடைந்து, அவர் இவ்வாறு விண்ணப்பித்தார்—“பகவானே! தேவேதேவேசா, விஸ்வேஸ்வரா, மகேஸ்வரா!”

Verse 30

तव वामांगजो विष्णुर्दक्षिणांगभवो ह्यहम् । मया सह जगत्सर्वं तथाप्यसृजदच्युतः

விஷ்ணு உமது இடப்பக்கத்திலிருந்து பிறந்தார்; நான் உமது வலப்பக்கத்திலிருந்து தோன்றினேன். ஆயினும் அச்யுதன் என்னுடன் சேர்ந்து முழு உலகையும் படைத்தான்।

Verse 31

स मत्सरादुपालब्धस्त्वदाश्रयबलान्मया । मद्भावान्नाधिकस्तेति भावस्त्वयि महेश्वरे

பொறாமையால் நான் உன் அடைக்கலத்தின் வலிமையை நம்பி அவனை கண்டித்தேன்; ஆனால் அவன் என்னிடத்தில் முழு பக்தி-பாவத்துடன் இருந்ததால், அவன் உள்ளத்தில் உறுதி இதுவே— “ஓ மகேஸ்வரா, உம்மை விட உயர்ந்தவர் யாருமில்லை।”

Verse 32

त्वत्त एव समुत्पत्तिरावयोस्सदृशी यतः । तस्य भक्त्या यथापूर्वं प्रसादं कृतवानसि

எங்களிருவரின் தோற்றமும் உண்மையில் உம்மிடமிருந்தே என்பதால் அது ஒன்றுபோல் உள்ளது; ஆகவே அவன் பக்தியால், முன்புபோலவே, நீர் அவனுக்கு அருள்-பிரசாதம் அளித்தீர்।

Verse 33

तथा ममापि तत्सर्वं दातुमर्हसि शंकर । इति विज्ञापितस्तेन भगवान् भगनेत्रहा

“அதேபோல், ஓ சங்கரா, அவையெல்லாம் எனக்கும் அளிக்கத் தகுதியானது” என்று அவன் விண்ணப்பித்தபோது, பகனேத்ரஹா எனப்படும் பகவான் (பகனின் கணை அழித்தவர்) அதை ஏற்றார்।

Verse 34

न्यायेन वै ददौ सर्वं तस्यापि स घृणानिधिः । लब्ध्वैवमीश्वरादेव ब्रह्मा सर्वात्मतां क्षणात्

தர்மப்படி அந்த கருணைநிதி அவனுக்கும் அனைத்தையும் அளித்தார்; இவ்வாறு ஈஸ்வரனிடமிருந்து மட்டும் அருள்-பிரசாதம் பெற்ற பிரம்மா கணநேரத்தில் ‘சர்வாத்ம’ நிலையை அடைந்தான்।

Verse 35

त्वरमाणोथ संगम्य ददर्श पुरुषोत्तमम् । क्षीरार्णवालये शुभ्रे विमाने सूर्यसंनिभे

அவசரமாகச் சென்று, பால் கடலின் ஒளிமிகு திருத்தலத்தில், சூரியனைப் போலப் பிரகாசிக்கும் மங்கள விமானத்தில் அமர்ந்திருந்த புருஷோத்தமனை அவன் தரிசித்தான்।

Verse 36

हेमरत्नान्विते दिव्ये मनसा तेन निर्मिते । अनंतभोगशय्यायां शयानं पंकजेक्षणम्

பொன்-மாணிக்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மனவலிமையால் உருவாக்கப்பட்ட தெய்வீகப் படுக்கையில், அனந்த நாகத்தின் பலச் சுருள்களான படுக்கையில் சயனித்த பத்மநேத்திரப் பெருமானை அவன் கண்டான்।

Verse 37

चतुर्भुजमुदारांगं सर्वाभरणभूषितम् । शंखचक्रधरं सौम्यं चन्द्रबिंबसमाननम्

அவர் நான்கு கரங்களுடன், உயர்ந்த அங்கங்களுடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; சங்கமும் சக்கரமும் தாங்கி, சாந்தத் தோற்றத்துடன், சந்திரவட்டம் போன்ற முகத்தையுடையவர்।

Verse 38

श्रीवत्सवक्षसं देवं प्रसन्नमधुरस्मितम् । धरामृदुकरांभोजस्पर्शरक्तपदांबुजम्

ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் திகழும் மார்புடைய தேவனை அவர்கள் கண்டனர்—முகம் அமைதியுடன் இனிய புன்னகை பொலிந்தது; பூமியின் மென்மையான தாமரை போன்ற கரங்களின் தொடுதலால் அவரது தாமரைத் திருவடிகள் செம்மை பெற்றன।

Verse 39

क्षीरार्णवामृतमिव शयानं योगनिद्रया । तमसा कालरुद्राख्यं रजसा कनकांडजम्

அவர் யோகநித்திரையில், பாற்கடலில் அமிர்தம் தங்கியிருப்பதுபோல் சயனித்தார். தமோகுணத்தால் அவர் காலருத்ரன் எனவும், ரஜோகுணத்தால் கனகாண்டஜன் (ஹிரண்யகர்பன்) எனவும் அறியப்பட்டார்।

Verse 40

सत्त्वेन सर्वगं विष्णुं निर्गुणत्वे महेश्वरम् । तं दृष्ट्वा पुरुषं ब्रह्मा प्रगल्भमिदमब्रवीत्

சத்த்வ குணத்தின் வழி அனைத்திலும் நிறைந்த விஷ்ணுத் தத்துவத்தை உணர்ந்து, நிர்குண நிலையிலே மகேஸ்வரனை அறிந்தான். அந்த பரம புருஷனைத் தரிசித்து பிரம்மா துணிவுடன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 41

ग्रसामि त्वामहं विष्णो त्वमात्मानं यथा पुरा । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रतिबुद्ध्य पितामहम्

ஓ விஷ்ணுவே! முன்பு நீ உன் ஆத்மாவையே விழுங்கியதுபோல், நான் உன்னை விழுங்குவேன். அவன் சொற்களை கேட்ட பிதாமஹன் பிரம்மா உண்மையை உணர்ந்து விழித்தார்.

Verse 42

उदैक्षत महाबाहुस्स्मितमीषच्चकार च । तस्मिन्नवसरे विष्णुर्ग्रस्तस्तेन महात्मना

மகாபாகு அவர் நோக்கி மெல்லப் புன்னகை செய்தார். அச்சமயமே அந்த மகாத்மா விஷ்ணுவை விழுங்கி அடக்கினார்.

Verse 43

सृष्टश्च ब्रह्मणा सद्यो भ्रुवोर्मध्यादयत्नतः । तस्मिन्नवसरे साक्षाद्भगवानिन्दुभूषणः

பிரம்மா புருவங்களின் நடுவிலிருந்து முயற்சியின்றி உடனே அவனைப் படைத்தார். அச்சமயமே சந்திரபூஷணனான பகவான் சிவன் நேரடியாக வெளிப்பட்டார்.

Verse 44

शक्तिं तयोरपि द्रष्टुमरूपो रूपमास्थितः । प्रसादमतुलं कर्तुं पुरा दत्तवरस्तयोः

அவரிருவரும் தம் சக்தியை காணும்படியாக, அரூபனான பகவான் ஒரு ரூபம் எடுத்தார். ஒப்பற்ற அருளை அளிக்க, முன்பு வரங்களைத் தந்த அவர் இவ்வாறு வெளிப்பட்டார்.

Verse 45

आगच्छत्तत्र यत्रेमौ ब्रह्मनारायणौ स्थितौ । अथ तुष्टुवतुर्देवं प्रीतौ भीतौ च कौतुकात्

பிரம்மா, நாராயணர் நின்ற இடத்திற்கே அவர் வந்தார். அப்போது வியப்பால்—ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியும் அச்சமரியாதையும் கொண்டு—அவர்கள் அந்த தேவனைத் துதித்தனர்.

Verse 46

प्रणेमतुश्च बहुशो बहुमानेन दूरतः । भवोपि भगवानेतावनुगृह्य पिनाकधृक्

அவர்கள் தொலைவிலிருந்தே மிகுந்த மரியாதையுடன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினர். அப்போது பினாகத்தைத் தாங்கும் பகவான் பவனாகிய சிவபெருமான் அருள்கொண்டு அவர்களுக்கு அனுகிரகம் செய்தார்.

Verse 47

सादरं पश्यतोरेव तयोरंतरधीयत

அவர்கள் இருவரும் பக்தியுடன் நோக்கிக் கொண்டிருக்கையில், பகவான் சிவன் அவர்களின் பார்வையிலிருந்து அந்தர்தானமானார்।