पाशुपतव्रतविधिः | The Procedure of the Supreme Pāśupata Vow

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामो व्रतं पाशुपतं परम् । ब्रह्मादयो ऽपि यत्कृत्वा सर्वे पाशुपताः स्मृताः

ரிஷிகள் கூறினர்—பகவனே, பரம பாசுபத விரதத்தை நாம் கேட்க விரும்புகிறோம்; அதை அனுஷ்டித்தால் பிரம்மா முதலியோரும் அனைவரும் பாசுபதர்கள் (பசுபதி சிவபக்தர்கள்) என நினைக்கப்படுவர்.

Verse 2

वायुरुवाच । रहस्यं वः प्रवक्ष्यामि सर्वपापनिकृन्तनम् । व्रतं पाशुपतं श्रौतमथर्वशिरसि श्रुतम्

வாயு கூறினார்—எல்லாப் பாவங்களையும் அறுக்கும் ரகசியத்தை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; அது அதர்வசிரஸில் கேட்கப்பட்ட வேதச் (ஸ்ரௌத) பாசுபத விரதம்.

Verse 3

कालश्चैत्री पौर्णमासी देशः शिवपरिग्रहः । क्षेत्रारामाद्यरण्यं वा प्रशस्तश्शुभलक्षणः

உகந்த காலம் சைத்ர பௌர்ணமி; உகந்த இடம் சிவபரிக்ரஹமான (சிவனுக்குரிய/அர்ப்பணிக்கப்பட்ட) தேசம்—க்ஷேத்திரமோ, தோட்டமோ, காடோ—மரபால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு சுபலக்ஷணங்களுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 4

तत्र पूर्वं त्रयोदश्यां सुस्नातः सुकृताह्निकः । अनुज्ञाप्य स्वमाचार्यं संपूज्य प्रणिपत्य च

அங்கே முன்பாகத் திரயோதசி நாளில், நன்றாக ஸ்நானம் செய்து நித்யகர்மங்களை முறையாக நிறைவேற்றி, தன் ஆசாரியரிடம் அனுமதி வேண்ட வேண்டும்; பின்னர் அவரை முழுமையாகப் பூஜித்து பக்தியுடன் வணங்க வேண்டும்.

Verse 5

पूजां वैशेषिकीं कृत्वा शुक्लांबरधरः स्वयम् । शुक्लयज्ञोपवीती च शुक्लमाल्यानुलेपनः

விசேஷ விதிப்படி பூஜை செய்து, தானே வெண்மையான ஆடை அணிய வேண்டும்; வெண்மையான யஜ்ஞோபவீதம் தரித்து, வெண்மாலை மற்றும் சுப அனுலேபனங்களால் அலங்கரிக்க வேண்டும்.

Verse 6

ध्यात्वा देवं च देवीं च तद्विज्ञापनवर्त्मना । व्रतमेतत्करोमीति भवेत्संकल्प्य दीक्षितः

தேவன் (சிவன்) மற்றும் தேவியைத் தியானித்து, அவர்களுக்கு முறையாக விண்ணப்பிக்கும் வழிமுறையின்படி நடந்து, தீக்ஷிதன் சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்—“இந்த விரதத்தை நான் மேற்கொள்கிறேன்.”

Verse 7

यावच्छरीरपातं वा द्वादशाब्दमथापि वा । तदर्धं वा तदर्धं वा मासद्वादशकं तु वा

இந்த விரதம் உடல் வீழ்ச்சி வரை, அல்லது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வரை; அல்லது அதன் பாதி, அல்லது மீண்டும் அதன் பாதி; குறைந்தது பன்னிரண்டு மாதங்கள் வரை கூட அனுஷ்டிக்கலாம்.

Verse 8

तदर्धं वा तदर्धं वा मासमेकमथापि वा । दिनद्वादशकं वा ऽथ दिनषट्कमथापि वा

அந்தக் காலத்தின் பாதி, அல்லது மீண்டும் அதன் பாதி; அல்லது முழு ஒரு மாதம்; அல்லது பன்னிரண்டு நாட்கள்; அல்லது ஆறு நாட்கள்—இவற்றில் எந்தக் காலத்திலும் சிவபூஜை நியமத்தை மேற்கொள்ளலாம்।

Verse 9

तदर्धं दिनमेकं वा व्रतसंकल्पनावधि । अग्निमाधाय विधिवद्विरजाहोमकारणात्

விரத-சங்கல்பத்தின் காலம் அரை நாள் அல்லது ஒரு நாள் ஆக இருக்க வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி அக்னியை நிறுவி விரஜா-ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; அதுவே சுத்தி (மலமின்மை) பெறுவதற்குக் காரணம்।

Verse 10

हुत्वाज्येन समिद्भिश्च चरुणा च यथाक्रमम् । पूर्णामापूर्य तां भूयस्तत्त्वानां शुद्धिमुद्दिशन्

நெய், சமித்து, சருவை முறையே ஹோமித்து, பின்னர் மீண்டும் பூர்ணாஹுதியை நிரப்பி தத்துவங்களின் சுத்திக்காக அர்ப்பணித்தான்।

Verse 11

जुहुयान्मूलमन्त्रेण तैरेव समिदादिभिः । तत्त्वान्येतानि मद्देहे शुद्ध्यंताम् १ त्यनुस्मरन्

அதே சமித்து முதலியவற்றால் மூலமந்திரத்துடன் ஆஹுதி அளித்து, உள்ளத்தில்—“என் உடலில் உள்ள இத்தத்துவங்கள் சுத்தமடையட்டும்” என்று நினைக்க வேண்டும்।

Verse 12

पञ्चभूतानि तन्मात्राः पञ्चकर्मेन्द्रियाणि च । ज्ञानकर्मविभेदेन पञ्चकर्मविभागशः

பஞ்சமஹாபூதங்கள், தன்மாத்திரைகள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் கூறப்பட்டன; மேலும் ஞான-கர்ம வேறுபாட்டால் கர்மங்கள் ஐம்பிரிவாக விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 13

त्वगादिधातवस्सप्त पञ्च प्राणादिवायवः । मनोबुद्धिरहं ख्यातिर्गुणाः प्रकृतिपूरुषौ

தோல் முதலிய ஏழு தாதுக்கள், பிராணன் முதலிய ஐந்து வாயுக்கள், மனம்-புத்தி, அகங்காரம்-க்யாதி, மூன்று குணங்கள், மேலும் பிரக்ருதி-புருஷன்—இவை ஜீவனைப் பிணைக்கும் தத்துவங்கள்; இவற்றை உண்மையாக அறிந்தவன் பாசவிமோசகன் பதி சிவனை நோக்கி திரும்புவான்।

Verse 14

रागो विद्याकले चैव नियतिः काल एव च । माया च शुद्धिविद्या च महेश्वरसदाशिवौ

ராகம், வித்யை, கலா; மேலும் நியதி, காலம்; அதோடு மாயை, சுத்தவித்யை, மகேஸ்வரன் மற்றும் சதாசிவன்—இவையே இங்கு உரைக்கப்படும் உயர்தத்துவங்கள்.

Verse 15

शक्तिश्च शिवतत्त्वं च तत्त्वानि क्रमशो विदुः । मन्त्रैस्तु विरजैर्हुत्वा होतासौ विरजा भवेत्

அவர்கள் தத்துவங்களை வரிசையாக அறிகின்றனர்—சக்தியிலிருந்து சிவத்தத்துவம் வரை. ஆனால் விரஜ (மாசற்ற) மந்திரங்களால் ஆஹுதி செலுத்தினால், யஜமானனும் ரஜோமலமின்றி விரஜனாகிறான்.

Verse 16

शिवानुग्रहमासाद्य ज्ञानवान्स हि जायते । अथ गोमयमादाय पिण्डीकृत्याभिमंत्र्य च

சிவனின் அருளைப் பெற்றவுடன் அவன் உண்மையிலே ஞானவானாகிறான். பின்னர் கோமயத்தை எடுத்து உருண்டையாக செய்து, மந்திரங்களால் அபிமந்திரித்து செயலைத் தொடங்குகிறான்.

Verse 17

विन्यस्याग्नौ च सम्प्रोक्ष्य दिने तस्मिन्हविष्यभुक् । प्रभाते तु चतुर्दश्यां कृत्वा सर्वं पुरोदितम्

அக்னியில் விதிப்படி நிவேதனங்களை வைத்து, ப்ரோட்சணத்தால் தூய்மைப்படுத்தி, அந்த நாளில் ஹவிஷ்ய உணவையே உண்ண வேண்டும். பின்னர் சதுர்தசியின் விடியற்காலையில், முன் கூறிய அனைத்தையும் செய்து முடித்து, முறையாகச் செயலைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 18

दिने तस्मिन्निराहारः कालं शेषं समापयेत् । प्रातः पर्वणि चाप्येवं कृत्वा होमा वसानतः

அந்த நாளில் நிராஹாரமாக இருந்து மீதிக் காலத்தை நியமக் கடைப்பிடிப்பில் கழிக்க வேண்டும். அதுபோல அடுத்த நாள் காலை பர்வகாலத்திலும் இதையே செய்து, சமாப்தி விதிகளுடன் ஹோமம் செய்து செயலை நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

उपसंहृत्य रुद्राग्निं गृह्णीयाद्भस्म यत्नतः । ततश्च जटिलो मुण्डी शिखैकजट एव वा

ருத்ராக்னியை முறையாக நிறைவு செய்து, முயற்சியுடன் புனித பஸ்மத்தைச் சேகரிக்க வேண்டும். பின்னர் சிவவிரதத்தின்படி ஜடாதாரியாகவோ, மொட்டையடித்தவனாகவோ, அல்லது ஒரே சிகை/ஒரே ஜடையையோ தரிக்கலாம்.

Verse 20

भूत्वा स्नात्वा ततो वीतलज्जश्चेत्स्याद्दिगम्बरः । अपि काषायवसनश्चर्मचीराम्बरो ऽथ वा

தேவையான அனுஷ்டானங்களைச் செய்து நீராடிய பின், வெட்கமின்றி, தேவைப்பட்டால் திகம்பரனாக இருக்கலாம். அல்லது காவி ஆடை அணியலாம்; அல்லது தோலும் வல்கலமும் போர்த்தலாம்—சிவஆணைக்கேற்ப ஏற்றபடி.

Verse 21

एकाम्बरो वल्कली वा भवेद्दण्डी च मेखली । प्रक्षाल्य चरणौ पश्चाद्द्विराचम्यात्मनस्तनुम्

ஒரே ஆடை அணியலாம் அல்லது வல்கலம் தரிக்கலாம்; தண்டமும் மேகலையும் தரிக்க வேண்டும். பின்னர் பாதங்களைத் துவைத்து, இருமுறை ஆச்சமனம் செய்து தன் உடலைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் (சிவபூஜை, யோகநெறிக்காக).

Verse 22

संकुलीकृत्य तद्भस्म विरजानलसंभवम् । अग्निरित्यादिभिर्मंत्रैः षड्भिराथर्वणैः क्रमात्

பின்னர் விரஜா அக்கினியில் பிறந்த அந்த பஸ்மத்தை நன்றாகக் கலக்கி, ‘அக்னி…’ எனத் தொடங்கும் ஆத்தர்வணத்தின் ஆறு மந்திரங்களால் வரிசையாக அதனை ஸம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

विभृज्यांगानि मूर्धादिचरणांतानि तैस्स्पृशेत् । ततस्तेन क्रमेणैव समुद्धृत्य च भस्मना

தலையிலிருந்து பாதம் வரை அங்கங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, அந்த (புனித பஸ்ம)த்தால் அவற்றைத் தொட வேண்டும். பின்னர் அதே வரிசையில் பஸ்மத்தை எடுத்துக் கொண்டு படிப்படியாக பூசி/தரிக்க வேண்டும்.

Verse 24

सर्वांगोद्धूलनं कुर्यात्प्रणवेन शिवेन वा । ततस्त्रिपुण्ड्रं रचयेत्त्रियायुषसमाह्वयम्

பிரணவம் (ஓம்) அல்லது சிவநாமம் ஜபித்தபடி முழு உடலிலும் விபூதியைப் பூச வேண்டும். அதன் பின் திரிபுண்டிரம் இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்—கடந்த, நிகழ், வருங்காலம் எனும் மும்முறை ஆயுளை ஆவாஹனம் செய்து தூய்மைப்படுத்தும் வகையில்.

Verse 25

शिवभावं समागम्य शिवयोगमथाचरेत् । कुर्यात्स्त्रिसन्ध्यमप्येवमेतत्पाशुपतं व्रतम्

சிவபாவத்தில் ஒன்றி சிவயோகத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இவ்விதமே காலை, நண்பகல், மாலை என மூன்று சந்த்யைகளிலும் இந்த பாசுபத விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 26

भुक्तिमुक्तिप्रदं चैतत्पशुत्वं विनिवर्तयेत् । तत्पशुत्वं परित्यज्य कृत्वा पाशुपतं व्रतम्

இந்த (பாசுபத ஒழுக்கம்) போகமும் மோட்சமும் அளிப்பது; கட்டுண்ட ஜீவநிலை எனும் பசுத்துவத்தை நீக்குவது. ஆகவே அந்த பசுத்துவத்தைத் துறந்து பாசுபத விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 27

पूजनीयो महादेवो लिंगमूर्तिस्सनातनः । पद्ममष्टदलं हैमं नवरत्नैरलंकृतम्

லிங்கமூர்த்தியான சனாதன மகாதேவன் வழிபடத்தக்கவன். அவருடைய பூஜையில் நவரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட எட்டு இதழ்கள் கொண்ட பொன் தாமரையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 28

कर्णिकाकेशरोपेतमासनं परिकल्पयेत् । विभवे तदभावे तु रक्तं सितमथापि वा

மையக் கண்ணிகையும் சுற்றுக் கேசரங்களும் உடைய (தாமரை போன்ற) ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும். வசதி இருந்தால் அதையே; இல்லையெனில் சிவப்பு ஆசனம் அல்லது வெள்ளை ஆசனமாவது எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

Verse 29

पद्मं तस्याप्यभावे तु केवलं भावनामयम् । तत्पद्मकर्णिकामध्ये कृत्वा लिंगं कनीयसम्

சாதகன் தாமரையை எடுத்துக் கொள்ளட்டும்; அது இல்லையெனில் மனக்கற்பனையால் உருவான தாமரையைத் தியானிக்கட்டும். அந்தத் தாமரையின் கர்ணிகை நடுவில் சிறிய சிவலிங்கத்தை நிறுவி/கற்பனை செய்யட்டும்.

Verse 30

स्फीटिकं पीठिकोपेतं पूजयेद्विधिवत्क्रमात् । प्रतिष्ठाप्य विधानेन तल्लिंगं कृतशोधनम्

பீடிகையுடன் கூடிய ஸ்படிக லிங்கத்தை முறையாக வரிசைப்படி பூஜிக்க வேண்டும். சுத்திகரித்த அந்த லிங்கத்தை விதிப்படி பிரதிஷ்டை செய்து பின்னர் வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

परिकल्प्यासनं मूर्तिं पञ्चवक्त्रप्रकारतः । पञ्चगव्यादिभिः पूर्णैर्यथाविभवसंभृतैः

ஆசனத்தை அமைத்து, பஞ்சவக்த்ர ரூபத்தின்படி தேவமூர்த்தியைத் தியானிக்க வேண்டும். தன் வசதிக்கேற்பச் சேகரித்த பஞ்சகவ்யம் முதலிய புனிதப் பொருள்களால் நிரம்பிய காணிக்கைகளைத் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 32

स्नापयेत्कलशैः पूर्णैरष्टापदसमुद्भवैः । गंधद्रव्यैस्सकर्पूरैश्चन्दनाद्यैस्सकुंकुमैः

அஷ்டதள பீடத்தில் வைத்த நிறைந்த கலசங்களால், நறுமணப் பொருட்களுடன்—கற்பூரம், சந்தனம் முதலியனவும் குங்குமம்/கேசரமும் சேர்த்து—பதி சிவனுக்கு தூய்மைக்குரிய அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; அவர் முக்தி அருள்வார்।

Verse 33

सवेदिकं समालिप्य लिंगं भूषणभूषितम् । बिल्वपत्रैश्च पद्मैश्च रक्तैः श्वेतैस्तथोत्पलैः

வேதிகையுடன் கூடிய லிங்கத்தை நன்கு அனுலேபனம் செய்து, ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து; பின்னர் வில்வ இலைகள், சிவப்பு-வெள்ளை தாமரைகள் மற்றும் உத்பல மலர்களால் வழிபட வேண்டும்।

Verse 34

नीलोत्पलैस्तथान्यैश्च पुष्पैस्तैस्तैस्सुगंधिभिः । पुण्यैः प्रशस्तैः पत्रैश्च चित्रैर्दूर्वाक्षतादिभिः

நீலோற்பலமும் பிற பல நறுமண மலர்களும்; புனிதமும் சிறப்புமிக்க இலைகளும்; மேலும் தூர்வா, அக்ஷதம் முதலிய பலவகைத் தூய காணிக்கைகளும் கொண்டு (பூஜை செய்ய வேண்டும்).

Verse 35

समभ्यर्च्य यथालाभं महापूजाविधानतः । धूपं दीपं तथा चापि नैवेद्यं च समादिशेत्

தன் இயல்பிற்கேற்றவாறு மகாபூஜா விதிப்படி சிவனை முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் தூபம், தீபம் மற்றும் நைவேத்யத்தையும் விதிவழியாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 36

निवेदयित्वा विभवे कल्याणं च समाचरेत् । इष्टानि च विशिष्टानि न्यायेनोपार्जितानि च

தன் வளத்திற்கேற்றவாறு முதலில் சமர்ப்பித்து, பின்னர் மங்கலமான நல்வழக்கத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். விரும்பத்தக்கவும் சிறப்புமிக்கவும் ஆனவற்றை நீதிமுறையில் ஈட்டியவையாகவே (தானமாகவும் பயன்பாட்டாகவும்) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 37

सर्वद्रव्याणि देयानि व्रते तस्मिन्विशेषतः । श्रीपत्रोत्पलपद्मानां संख्या साहस्रिकी मता

அந்த விரதத்தில் சிறப்பாக எல்லாவகைத் திரவியங்களையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும். பில்வ இலை, நீலோற்பலம், பத்மம்—இவற்றின் எண்ணிக்கை சாஸ்திரப்படி ஆயிரம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 38

प्रत्येकमपरा संख्या शतमष्टोत्तरं द्विजाः । तत्रापि च विशेषेण न त्यजेद्बिल्वपत्रकम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! ஒவ்வொரு அர்ப்பணத்திற்கும் மற்றொரு எண்ணாக நூற்றெட்டு விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அவற்றிலும் குறிப்பாக சிவபூஜையில் பில்வ இலை ஒருபோதும் விடக்கூடாது।

Verse 39

हैममेकं परं प्राहुः पद्मं पद्मसहस्रकात् । नीलोत्पलादिष्वप्येतत्समानं बिल्बपत्रकैः

ஆயிரம் சாதாரண தாமரைகளைவிட ஒரு பொன் தாமரை மேலானது என்று கூறுவர். அதுபோல நீலோத்பலம் முதலிய மலர்களிலும், பில்வ இலைகளால் சிவனுக்கு அர்ப்பணித்தால் அது சமமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 40

पुष्पान्तरे न नियमो यथालाभं निवेदयेत् । अष्टाङ्गमर्घ्यमुत्कृष्टं धूपालेपौ विशेषतः

மலர்ப்பணியில் கடுமையான விதி இல்லை; கிடைப்பதை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அஷ்டாங்க அர்க்யம் மிகச் சிறந்தது; குறிப்பாக தூபமும் அனுலேபனமும் (புனிதப் பூச்சு) சிவபூஜையில் மிகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 41

चन्दनं वामदेवाख्ये हरितालं च पौरुषे । ईशाने भसितं केचिदालेपनमितीदृशाम्

வாமதேவ விதியில் சந்தன அனுலேபனம், பௌருஷ விதியில் ஹரிதாலம் (மஞ்சள் ஓர்பிமென்ட்), ஈசான விதியில் பஸ்மம்—இவ்வாறு சிலர் லேபன விதியைச் சொல்கிறார்கள்.

Verse 42

न धूपमिति मन्यन्ते धूपान्तरविधानतः । सितागुरुमघोराख्ये मुखे कृष्णागुरुं पुनः

தூபத்தின் வகை விதிகளின்படி, தூபம் ஒன்றே என்று அவர்கள் கருதுவதில்லை. அகோர முகத்தில் வெள்ளை அகுரு (சீதாகுரு), மற்றொரு இடத்தில் கருப்பு அகுரு (கிருஷ்ணாகுரு) என்று விதிக்கின்றனர்.

Verse 43

पौरुषे गुग्गुलं सव्ये सौम्ये सौगंधिकं मुखे । ईशाने ऽपि ह्युशीरादि देयाद्धूपं विशेषतः

பௌருஷ பாவத்தில் குக்குலு தூபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; சவ்ய (இடது) பக்கத்தில் சௌம்ய நறுமணம்; முகத்தில் சௌகந்திக தூபம். ஈசான திசையிலும் குறிப்பாக உசீரம் முதலியவற்றால் செய்த தூபம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 44

शर्करामधुकर्पूरकपिलाघृतसंयुतम् । चंदनागुरुकाष्ठाद्यं सामान्यं संप्रचक्षते

சர்க்கரை, தேன், கற்பூரம், கபிலா நெய் ஆகியவற்றுடன், சந்தனம், அகில் (அகரு), மணமுள்ள மரக்கட்டைகள் முதலியன சேர்த்த கலவையே ‘சாமான்ய’ (தரமான) அர்ப்பணமாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 45

कर्पूरवर्तिराज्याढ्या देया दीपावलिस्ततः । अर्घ्यमाचमनं देयं प्रतिवक्त्रमतः परम्

அதன்பின் கற்பூர வத்திகளால் செழுமையுற்ற தீபாவளியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் ஒவ்வொரு புனித முகத்தின்முன் முறையே அர்க்யமும் ஆச்சமனமும் நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 46

प्रथमावरणे पूज्यो क्रमाद्धेरम्बषण्मुखौ । ब्रह्मांगानि ततश्चैव प्रथमावरणेर्चिते

முதல் ஆவரணத்தில் முறையே ஹேரம்பன் (கணேசன்) மற்றும் ஷண்முகன் (கார்த்திகேயன்) ஆகியோரைக் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் அதே முதல் ஆவரணத்திலேயே பிரம்மாவின் அங்கங்களையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 47

द्वितीयावरणे पूज्या विघ्नेशाश्चक्रवर्तिनः । तृतीयावरणे पूज्या भवाद्या अष्टमूर्तयः

இரண்டாம் ஆவரணத்தில் வி஘்னேசன் (கணேசன்) மற்றும் சக்கரவர்த்திகள் (சார்வபௌமர்கள்) பூஜிக்கப்பட வேண்டும். மூன்றாம் ஆவரணத்தில் பவ முதலான அஷ்டமூர்த்திகள் பூஜிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 48

महादेवादयस्तत्र तथैकादशमूर्तयः । चतुर्थावरणे पूज्याः सर्व एव गणेश्वराः

அங்கே மகாதேவன் முதலிய தெய்வ வெளிப்பாடுகளும், மேலும் ஏகாதச மூர்த்திகளும்—இவை அனைத்தும் நான்காம் ஆவரணத்தில் பூஜிக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் சிவகணங்களின் அதிபதிகள், கணேஸ்வரர்கள்.

Verse 49

बहिरेव तु पद्मस्य पञ्चमावरणे क्रमात् । दशदिक्पतयः पूज्याः सास्त्राः सानुचरास्तथा

பின்னர் தாமரையின் வெளியே, அதன் ஐந்தாம் ஆவரண வட்டத்தில் முறையாக, பத்து திசைகளின் அதிபதிகளை வழிபட வேண்டும்—அவர்களின் ஆயுதங்களுடனும் அவர்களின் பரிவாரங்களுடனும் கூட.

Verse 50

ब्रह्मणो मानसाः पुत्राः सर्वे ऽपि ज्योतिषां गणाः । सर्वा देव्यश्च देवाश्च सर्वे सर्वे च खेचराः

ஒளிமயமான தெய்வக் கணங்கள் அனைத்தும் பிரம்மாவின் மனப்புதல்வர்கள். எல்லா தேவியரும் தேவரும், ஆகாயத்தில் உலாவும் உயிர்களும் அதே தெய்வ மூலத்திலிருந்தே தோன்றினவர்.

Verse 51

पातालवासिनश्चान्ये सर्वे मुनिगणा अपि । योगिनो हि सखास्सर्वे पतंगा मातरस्तथा

பாதாளத்தில் வாழ்பவர்களும், எல்லா முனிவர் கூட்டங்களும் அங்கே இருந்தனர். எல்லா யோகிகளும், எல்லா நண்பர்களும், அதுபோல தெய்வப் பறக்கும் உயிர்களும் தெய்வ மாத்ருகணங்களும் கூடச் சேர்ந்தனர்.

Verse 52

क्षेत्रपालाश्च सगणाः सर्वं चैतच्चराचरम् । पूजनीयं शिवप्रीत्या मत्त्वा शंभुविभूतिमत्

க்ஷேத்ரபாலர்கள் தங்கள் கணங்களுடன், இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம்—அனைத்தும் ஶம்புவின் விபூதி-மகிமையால் நிறைந்தது என்று அறிந்து, சிவப்ரீதிக்காக அவற்றை வழிபட வேண்டும்.

Verse 53

अथावरणपूजांते संपूज्य परमेश्वरम् । साज्यं सव्यं जनं हृद्यं हविर्भक्त्या निवेदयेत्

பின்னர் ஆவரண-பூஜையின் முடிவில் பரமேஸ்வரனை முறையாகப் போற்றி, நெய்யுடன் கூடிய, மனம் கவரும் இதயத்திற்கு இனிய ஹவிஸை பக்தியுடன் நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 54

मुखवासादिकं दत्त्वा ताम्बूलं सोपदंशकम् । अलंकृत्य च भूयो ऽपि नानापुष्पविभूषणैः

வாய்வாசனை முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து, பின்னர் சுவையூட்டிய துணைப்பொருள்களுடன் தாம்பூலத்தை நிவேதித்தான்; மேலும் பலவகைப் பூ அலங்காரங்களால் மீண்டும் (பூஜ்யரை) அலங்கரித்தான்.

Verse 55

नीराजनांते विस्तीर्य पूजाशेषं समापयेत् । चषकं सोपकारं च शयनं च समर्पयेत्

நீராஜன (ஆரத்தி) முடிவில் பூஜைச் சாமான்களை முறையாக விரித்து, பூஜையின் மீதிப் பகுதிகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். பின்னர் உபசாரங்களுடன் கூடிய கிண்ணம் (சஷகம்) மற்றும் சயன சேவையையும் பரமசிவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 56

चन्द्रसंकाशहारं च शयनीयं समर्पयेत् । आद्यं नृपोचितं हृद्यं तत्सर्वमनुरूपतः

சந்திர ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் மாலையையும், தகுதியான சயனத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவை முதன்மையான தானங்கள்—அரசர்க்குரியதும் மனதிற்கு இனியதும்—அனைத்தையும் பெறுபவர்க்கு ஏற்றவாறு முறையாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 57

कृत्वा च कारयित्वा च हित्वा च प्रतिपूजनम् । स्तोत्रं व्यपोहनं जप्त्वा विद्यां पञ्चाक्षरीं जपेत्

விதிகளைத் தானே செய்து அல்லது செய்யவைத்து, தடையகற்றும் பிரதிபூஜனத்தை விலக்கி, முதலில் தூய்மைக்காக ‘வ்யபோஹன’ ஸ்தோத்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் சிவநிஷ்டையான பஞ்சாக்ஷரீ வித்யை (மந்திரம்) ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 58

प्रदक्षिणां प्रणामं च कृत्वात्मानं समर्पयेत् । ततः पुरस्ताद्देवस्य गुरुविप्रौ च पूजयेत्

பிரதட்சிணை செய்து வணங்கி, தன்னைத் தானே அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதன் பின் இறைவன் முன்னிலையில் குருவையும் பிராமணர்களையும் கூட பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 59

दत्त्वार्घ्यमष्टौ पुष्पाणि देवमुद्वास्य लिंगतः । अग्नेश्चाग्निं सुसंयम्य ह्युद्वास्य च तमप्युत

அர்க்கியம் மற்றும் எட்டு மலர்களை அர்ப்பணித்து, லிங்கத்திலிருந்து தேவபூஜையை மரியாதையுடன் நிறைவு செய்ய வேண்டும். மேலும் அக்னியின் அக்னியை நன்கு கட்டுப்படுத்தி நிலைநிறுத்தி, அதையும் விதிப்படி நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

प्रत्यहं च जनस्त्वेवं कुर्यात्सेवां पुरोदिताम् । ततस्तत्साम्बुजं लिंगं सर्वोपकरणान्वितम्

ஒவ்வொரு நாளும் பக்தன் இவ்வாறு முன் கூறிய சேவை-பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களுடன், நீரார்ப்பணமும் தாமரை அர்ச்சனையும் உடைய அந்த லிங்கத்தை விதிப்படி சேவித்து சிவசாந்நித்யத்தை அடைய வேண்டும்.

Verse 61

समर्पयेत्स्वगुरवे स्थापयेद्वा शिवालये । संपूज्य च गुरून्विप्रान्व्रतिनश्च विशेषतः

அதைத் தன் குருவுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; அல்லது சிவாலயத்தில் நிறுவ வேண்டும். மேலும் குருமார்களையும், வேதியர்களையும், குறிப்பாக விரதம் கடைப்பிடிப்பவர்களையும் விதிப்படி பூஜித்து அடுத்த செயலை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 62

भक्तान्द्विजांश्च शक्तश्चेद्दीनानाथांश्च तोषयेत् । स्वयं चानशने शक्तः फलमूलाशने ऽथ वा

சக்தி இருந்தால் பக்தர்களையும், இருபிறப்பாளர்களையும், மேலும் ஏழை அநாதைகளையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். தன்னால் இயன்றால் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் பழம்-வேர் உணவாகக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 63

पयोव्रतो वा भिक्षाशी भवेदेकाशनस्तथा । नक्तं युक्ताशनो नित्यं भूशय्यानिरतः शुचिः

அவன் பால்-விரதம் மேற்கொள்ளலாம் அல்லது பிச்சையால் வாழலாம்; நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்ணலாம், அல்லது இரவில் அளவோடு உண்ணலாம். எப்போதும் தரையில் உறங்குவதில் பற்றுடையவனாய், தூய்மையுடன் உடல்-ஒழுக்கத்தில் கட்டுப்பட்டிருப்பான்.

Verse 64

भस्मशायी तृणेशायी चीराजिनधृतो ऽथवा । ब्रह्मचर्यव्रतो नित्यं व्रतमेतत्समाचरेत्

இவ்விரதத்தை எப்போதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்—திருநீற்றின் மேல் அல்லது புல்லின் மேல் படுத்து உறங்க வேண்டும்; மரப்பட்டை ஆடை அல்லது மான் தோல் அணிய வேண்டும்; என்றும் பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 65

अर्कवारे तथार्द्रायां पञ्चदश्यां च पक्षयोः । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां शक्तस्तूपवसेदपि

ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஆர்த்ரா நட்சத்திர நாள், இரு பக்ஷங்களின் பௌர்ணமி/அமாவாசை (பஞ்சதசி), மேலும் அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாட்களிலும்—இயன்றவர் இவ்வேளைகளில் உபவாசமும் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 66

पाखण्डिपतितोदक्यास्सूतकान्त्यजपूर्वकान् । वर्जयेत्सर्वयत्नेन मनसा कर्मणा गिरा

மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால்—பாகண்டிகள், பதிதர்கள், நீரால் அசுத்தம் உடையோர், சூதகத்தில் உள்ளோர், சண்டாளாதி புறக்கணிக்கப்பட்டோர் ஆகியோரின் சங்கத்தை—மிகுந்த முயற்சியுடன் விலக்க வேண்டும்; அச்சங்கம் சிவமார்க்கத்தின் தூய்மையும் நிலைத்தன்மையும் கெடுக்கும்.

Verse 67

क्षमदानदयासत्याहिंसाशीलः सदा भवेत् । संतुष्टश्च प्रशान्तश्च जपध्यानरतस्तथा

அவன் எப்போதும் பொறுமை, தானம், கருணை, சத்தியம், அஹிம்சை ஆகிய நற்பண்புகளில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். திருப்தியும் அமைதியும் கொண்டு ஜபம், தியானம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட வேண்டும்; அப்பொழுது சிவமார்க்கத்திற்குத் தகுதி பெற்று, பதி சிவனின் அருளால் பசு பாசத்திலிருந்து விடுதலை பெறும்.

Verse 68

कुर्यात्त्रिषवणस्नानं भस्मस्नानमथापि वा । पूजां वैशेषिकीं चैव मनसा वचसा गिरा

மூன்று சந்த்யைகளிலும் திரிஷவண ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது பஸ்ம ஸ்நானம் செய்யலாம். மேலும் விசேஷ பூஜையையும்—மனத்தால், பேச்சால், உச்சரித்த சொற்களால்—சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; உள்ளும் புறமும் உள்ள சக்திகளை எல்லாம் சிவார்ப்பணமாக்கி.

Verse 69

बहुनात्र किमुक्तेन नाचरेदशिवं व्रती । प्रमादात्तु तथाचारे निरूप्य गुरुलाघवे

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? விரதம் மேற்கொண்டவன் எப்போதும் அசிவம்—அதாவது சிவனுக்கு விரோதமான செயலைச் செய்யக் கூடாது. ஆனால் அலட்சியத்தால் அது நிகழ்ந்தால், பெரிய-சிறிய குற்றத்தை ஆராய்ந்து தக்க பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 70

उचितां निष्कृतिं कुर्यात्पूजाहोमजपादिभिः । आसमाप्तेर्व्रतस्यैवमाचरेन्न प्रमादतः

பூஜை, ஹோமம், ஜபம் முதலியவற்றால் உரிய பிராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு விரதம் நிறைவு பெறும் வரை அலட்சியம் இன்றி நடக்க வேண்டும்.

Verse 71

गोदानं च वृषोत्सर्गं कुर्यात्पूजां च संपदा । भक्तश्च शिवप्रीत्यर्थं सर्वकामविवर्जितः

சிவபிரீதிக்காக மட்டுமே, எல்லா சுயகாமங்களையும் விட்டு நிற்கும் பக்தன் கோதானம், வृषோৎসர்கம் செய்து, தன் செல்வத்துடன் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

सामान्यमेतत्कथितं व्रतस्यास्य समासतः । प्रतिमासं विशेषं च प्रवदामि यथाश्रुतम्

இந்த விரதத்தின் பொதுவான விதி சுருக்கமாக கூறப்பட்டது. இப்போது மரபில் கேட்டபடியே ஒவ்வொரு மாதத்திற்கான சிறப்பு அனுஷ்டானங்களை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 73

वैशाखे वज्रलिंगं तु ज्येष्ठे मारकतं शुभम् । आषाढे मौक्तिकं विद्याच्छ्रावणे नीलनिर्मितम्

வைசாகத்தில் வஜ்ரலிங்கம், ஜ்யேஷ்டத்தில் மெரகத லிங்கம், ஆஷாடத்தில் முத்து லிங்கம், ஸ்ராவணத்தில் நீலமணி (நீலக்கல்) செய்த லிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 74

मासे भाद्रपदे चैव पद्मरागमयं परम् । आश्विने मासि विद्याद्वै लिंगं गोमेदकं वरम्

பாத்ரபத மாதத்தில் பத்மராகம் (ரூபி) மயமான பரம சிவலிங்கத்தை வழிபட வேண்டும். ஆச்வின மாதத்தில் கோமேதகம் (ஹெஸ்ஸோனைட்) மயமான சிறந்த லிங்கமே விதியென அறிய வேண்டும்.

Verse 75

कार्तिक्यां वैद्रुमं लिंगं वैदूर्यं मार्गशीर्षके । पुष्परागमयं पौषे माघे द्युमणिजन्तथा

கார்த்திக மாதத்தில் வைத்ருமம் (பவளம்) மயமான லிங்கம், மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தில் வைதூரியம் (பூனைக்கண்) மயமான லிங்கம், பௌஷ மாதத்தில் புஷ்பராகம் (புக்ராஜ்/டோபாஸ்) மயமான லிங்கம், மாக மாதத்தில் அதுபோல ஒளிமிகு ரத்தினமய லிங்கம் வழிபட வேண்டும்.

Verse 76

फाल्गुणे चन्द्रकान्तोत्थं चैत्रे तद्व्यत्ययो ऽथवा । सर्वमासेषु रत्नानामलाभे हैममेव वा

பால்குன மாதத்தில் சந்திரகாந்தம் (சந்திரமணி) மூலம் உண்டான/செய்யப்பட்ட லிங்கத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்; சைத்ர மாதத்தில் இதன் மாறாகவும் செய்யலாம். எல்லா மாதங்களிலும் ரத்தினங்கள் கிடைக்காவிட்டால் பொன்னாலேயே லிங்கம் அமைத்துக் கொள்ளலாம்.

Verse 77

हैमाभावे राजतं वा ताम्रजं शैलजन्तथा । मृन्मयं वा यथालाभं जातुषं चान्यदेव वा

பொன் இல்லையெனில் வெள்ளி, அல்லது செம்பு, அல்லது கல்லினாலும் (லிங்கம்) அமைக்கலாம்; அல்லது கிடைப்பதற்கேற்ப மண்ணால், அல்லது லாக்கா/பிசின் (ரெசின்) மூலம்—அல்லது வேறு ஏதாவது தகுந்த பொருளாலும் செய்யலாம்.

Verse 78

सर्वगंधमयं वाथ लिंगं कुर्याद्यथारुचि । व्रतावसानसमये समाचरितनित्यकः

பின்னர் தன் விருப்பத்திற்கேற்ப எல்லா நறுமணப் பொருள்களாலும் மணமூட்டிய லிங்கத்தையும் அமைக்க வேண்டும். விரதம் நிறைவு பெறும் வேளையில், நித்தியக் கடமைகளை முறையாகச் செய்து, அடுத்த சடங்கை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 79

कृत्वा वैशेषिकीं पूजां हुत्वा चैव यथा पुरा । संपूज्य च तथाचार्यं व्रतिनश्च विशेषतः

சிறப்பு விதிப்படி பூஜை செய்து, பழம்பெரும் மரபின்படி ஹோமம் செய்து, பின்னர் ஆசாரியரை முறையாகப் போற்றி வணங்க வேண்டும்; குறிப்பாக விரதம் அனுஷ்டிப்பவர்களை விசேஷமாக மதிக்க வேண்டும்.

Verse 80

देशिकेनाप्यनुज्ञातः प्राङ्मुखो वाप्युदङ्मुखः । दर्भासनो दर्भपाणिः प्राणापानौ नियम्य च

தேசிகர் (குரு) அனுமதி அளித்த பின், கிழக்கு நோக்கி அல்லது வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து, தர்பாசனத்தில் அமர்ந்து கையில் தர்பையைத் தாங்கி, பிராணன்-அபானனை கட்டுப்படுத்தி ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 81

जपित्वा शक्तितो मूलं ध्यात्वा साम्बं त्रियम्बकम् । अनुज्ञाप्य यथापूर्वं नमस्कृत्य कृताञ्जलिः

இயன்ற அளவு மூலமந்திரத்தை ஜபித்து, உமையுடன் கூடிய திரியம்பகன் சாம்ப சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் முன்புபோல் அனுமதி வேண்டி, கைகூப்பி பக்தியுடன் வணங்க வேண்டும்.

Verse 82

समुत्सृजामि भगवन्व्रतमेतत्त्वदाज्ञया । इत्युक्त्वा लिंगमूलस्थान्दर्भानुत्तरतस्त्यजेत्

“பகவானே, உமது ஆணையினால் இவ்விரதத்தை நான் நிறைவு செய்கிறேன்” என்று கூறி, லிங்கத்தின் அடிப்பகுதியில் வைத்த தர்பைகளை வடதிசை நோக்கி எறிய வேண்டும்.

Verse 83

ततो दण्डजटाचीरमेखला अपि चोत्सृजेत् । पुनराचम्य विधिवत्पञ्चाक्षरमुदीरयेत्

பின்பு தண்டு, ஜடை, மரப்பட்டை ஆடை, மேகலையும் விலக்க வேண்டும். அதன் பின் விதிப்படி மீண்டும் ஆசமனம் செய்து பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்.

Verse 84

यः कृत्वात्यंतिकीं दीक्षामादेहान्तमनाकुलः । व्रतमेतत्प्रकुर्वीत स तु वै नैष्ठिकः स्मृतः

பரம (இறுதி) தீட்சையைப் பெற்று, உடல் முடிவுவரை கலக்கம் இன்றி நிலைத்திருந்து, இந்த விரதத்தை நம்பிக்கையுடன் ஆற்றுபவன்—அவனே ‘நைஷ்டிகன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 85

सो ऽत्याश्रमी च विज्ञेयो महापाशुपतस्तथा । स एव तपतां श्रेष्ठ स एव च महाव्रती

அவனை எல்லா ஆசிரமங்களையும் கடந்த ‘அத்யாச்ரமி’ என்றும் ‘மஹாபாசுபதன்’ என்றும் அறிய வேண்டும். அவனே தவசிகளில் சிறந்தவன்; அவனே மஹாவிரதன்।

Verse 86

न तेन सदृशः कश्चित्कृतकृत्यो मुमुक्षुषु । यो यतिर्नैष्ठिको जातस्तमाहुर्नैष्ठिकोत्तमम्

முமுக்ஷுக்களில் அவனுக்கு ஒப்பானவர் யாருமில்லை—அவன் க்ருதக்ருத்யன். யதி நைஷ்டிகனாய் அசையா விரதநிஷ்டையில் நிலைத்தவன் ‘நைஷ்டிகோத்தமன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 87

यो ऽन्वहं द्वादशाहं वा व्रतमेतत्समाचरेत् । सो ऽपि नैष्ठिकतुल्यः स्यात्तीव्रव्रतसमन्वयात्

இந்த விரதத்தை தினமும் அல்லது பன்னிரண்டு நாட்களாவது அனுஷ்டிப்பவன், தீவிரத் தவத்துடன் கூடிய இந்த விரதச் சேர்க்கையால் நைஷ்டிகனுக்கு ஒப்பாகிறான்.

Verse 88

घृताक्तो यश्चरेदेतद्व्रतं व्रतपरायणः । द्वित्रैकदिवसं वापि स च कश्चन नैष्ठिकः

நெய் பூசிக்கொண்டு, விரதங்களில் பராயணனாய், இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவன்—இரண்டு, மூன்று அல்லது ஒரு நாளே ஆனாலும்—அவனும் நிச்சயமாக நைஷ்டிகனாவான்.

Verse 89

कृत्यमित्येव निष्कामो यश्चरेद्व्रतमुत्तमम् । शिवार्पितात्मा सततं न तेन सदृशः क्वचित्

பலன் விருப்பமின்றி “இது என் கடமை” என்ற எண்ணத்தோடு உயர்ந்த விரதத்தை அனுஷ்டித்து, எப்போதும் தன் ஆத்மாவை சிவனுக்கு அர்ப்பணிப்பவனுக்கு ஒப்பானவர் எங்கும் இல்லை।

Verse 90

भस्मच्छन्नो द्विजो विद्वान्महापातकसंभवैः । पापैस्सुदारुणैस्सद्यो मुच्यते नात्र संशयः

திருநீறால் மூடப்பட்ட பண்டிதனான த்விஜன், மகாபாதகங்களால் உண்டாகும் மிகக் கொடிய பாவங்களிலிருந்தும் உடனே விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 91

रुद्राग्निर्यत्परं वीर्यन्तद्भस्म परिकीर्तितम् । तस्मात्सर्वेषु कालेषु वीर्यवान्भस्मसंयुतः

ருத்ராக்னியின் பரம வீரியமே ‘பஸ்மம்’ என்று போற்றப்படுகிறது. ஆகவே எக்காலமும் திருநீறு தரித்தவன் வலிமையும் நிலைப்பும் பெறுவான்।

Verse 92

भस्मनिष्ठस्य नश्यन्ति देषा भस्माग्निसंगमात् । भस्मस्नानविशुद्धात्मा भस्मनिष्ठ इति स्मृतः

திருநீற்றில் நிலைத்தவனின் குறைகள், திருநீறும் புனித அக்னியும் சேர்வதால் அழிகின்றன. திருநீறு ஸ்நானத்தால் உள்ளம் தூய்மையடைந்தவன் ‘பஸ்மநிஷ்டன்’ என மரபில் சொல்லப்படுகிறான்।

Verse 93

भस्मना दिग्धसर्वांगो भस्मदीप्तत्रिपुंड्रकः । भस्मस्नायी च पुरुषो भस्मनिष्ठ इति स्मृतः

எவன் முழு உடலும் திருநீறால் பூசப்பட்டதோ, எவனின் திரிபுண்ட்ரம் திருநீறால் ஒளிர்வதோ, மேலும் எவன் திருநீறு ஸ்நானம் செய்பவனோ—அவன் ‘பஸ்மநிஷ்டன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 94

भूतप्रेतपिशासाश्च रोगाश्चातीव दुस्सहाः । भस्मनिष्ठस्य सान्निध्याद्विद्रवंति न संशयः

பூதம், பிரேதம், பிசாசு ஆகியவையும் மிகத் தாங்கமுடியாத நோய்களும்—திருநீற்றில் நிலைத்திருப்பவனின் அருகாமை மட்டுமே போதும்; அவை ஓடிவிடும், ஐயமில்லை.

Verse 95

भासनाद्भासितं प्रोक्तं भस्म कल्मषभक्षणात् । भूतिभूतिकरी चैव रक्षा रक्षाकरी परम्

இது தூய்மையின் பாதையை ஒளிரச் செய்வதால் ‘பாசிதம்’ எனப்படும்; மாசுகளையும் பாவங்களையும் உண்டு அழிப்பதால் ‘பஸ்மம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. இது உண்மையான பூதி, செல்வவளம் அளித்து, உன்னதமான காவலாக எப்போதும் காக்கிறது.

Verse 96

किमन्यदिह वक्तव्यं भस्ममाहात्म्यकारणम् । व्रती च भस्मना स्नातस्स्वयं देवो महेश्वरः

இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்—புனித விபூதியின் மகிமைக்குக் காரணம் இதுவே. தாமே தேவ மகேஸ்வரர் விரததாரி; விபூதியால் ஸ்நானம் செய்தவர் போல (பூசப்பட்டவர் போல) உள்ளார்.

Verse 97

परमास्त्रं च शैवानां भस्मैतत्पारमेश्वरम् । धौम्याग्रजस्य तपसि व्यापदो यन्निवारिताः

பரமேஸ்வரருக்குரிய இந்த விபூதி சைவர்களின் பரம ஆயுதம். தௌம்யரின் மூத்தவரின் தவத்தில் எழுந்த இடையூறுகள் இதனால் நீங்கின.

Verse 98

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कृत्वा पाशुपतव्रतम् । धनवद्भस्म संगृह्य भस्मस्नानरतो भवेत्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் பாசுபத விரதத்தை மேற்கொள்; விபூதியை செல்வம்போல் சேகரித்து, விபூதி-ஸ்நானத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டிரு.