अर्धनारीश्वरप्रादुर्भावः (Manifestation of Ardhanārīśvara and the Impulse for Procreative Creation)
அத்தியாயம் 15 ஆதிசிருஷ்டியில் ஏற்பட்ட நெருக்கடியை விளக்குகிறது. பிரம்மா உயிர்களைப் படைத்தாலும் அவை பெருகவில்லை. அவர் மைதுனஜ சிருஷ்டி (பாலினப் பெருக்குச் சிருஷ்டி) தொடங்க எண்ணுகிறார்; ஆனால் ஈசுவரனிடமிருந்து இன்னும் ஸ்த்ரீத் தத்துவம்/ஸ்த்ரீ வம்சம் வெளிப்படாததால் இயலவில்லை. ஆகவே பிரஜா-விருத்திக்குப் பரமேசுவரனின் பிரசாதமே அவசியம்; தெய்வ அனுகிரகம் இன்றி படைக்கப்பட்ட கூட்டம் வளராது என்று தீர்மானிக்கிறார். பிரம்மா அனந்தம், தூய்மை, நிர்குணம், கருத்துகளுக்கு அப்பாற்பட்டதும் ஈசுவரனுக்கு நெருக்கமானதும் ஆகிய சூட்சும பராசக்தியைத் தியானித்து கடும் தவம் செய்கிறார். திருப்தியடைந்த சிவன் ஆண்-பெண் தத்துவங்களின் ஒன்றுமை வடிவமான அர்த்தநாரீசுவரராக வெளிப்படுகிறார். இவ்வத்தியாயத்தின் கருத்து—சிருஷ்டியின் ஜனனப் பலுமை சிவ-சக்தி துருவத் தன்மையின் வெளிப்பாட்டால் மட்டுமே, அடிநிலை அத்வய தெய்வத்தில் நிலைத்து, நிகழும்; தவத்தின் நிறைவு இயந்திரப் படைப்பு அல்ல, தேவதரிசனம்.
Shlokas
Verse 1
वायुरुवाच । यदा पुनः प्रजाः सृष्टा न व्यवर्धन्त वेधसः । तदा मैथुनजां सृष्टिं ब्रह्मा कर्तुममन्यत
வாயு கூறினார்—விதாதா பிரம்மா படைத்த உயிர்கள் மீண்டும் பெருகாதபோது, பிரம்மா மைதுனத்தால் உண்டாகும் சிருஷ்டியை ஏற்படுத்த எண்ணினார்.
Verse 2
न निर्गतं पुरा यस्मान्नारीणां कुलमीश्वरात् । तेन मैथुनजां सृष्टिं न शशाक पितामहः
ஏனெனில் முன்பு ஈசனிடமிருந்து பெண்களின் குலம் வெளிப்படவில்லை; ஆகையால் பிதாமகன் பிரம்மா மைதுனஜன்ய சிருஷ்டியைச் செய்ய இயலவில்லை.
Verse 3
ततस्स विदधे बुद्धिमर्थनिश्चयगामिनीम् । प्रजानमेव वृद्ध्यर्थं प्रष्टव्यः परमेश्वर
அப்போது அவர் பொருளின் உறுதியான தீர்மானத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் விவேக புத்தியை அமைத்தார்; உயிர்களின் நலமும் வளர்ச்சியும் வேண்டி பரமேஸ்வரனையே அணுகி வினவ வேண்டும்.
Verse 4
प्रसादेन विना तस्य न वर्धेरन्निमाः प्रजाः । एवं संचिन्त्य विश्वात्मा तपः कर्तुं प्रचक्रमे
அவருடைய அருளின்றி இப் படைப்புயிர்கள் உண்மையில் வளர்ச்சி பெறமாட்டா. இவ்வாறு சிந்தித்த உலகாத்மா அந்தத் தெய்வ அருளைப் பெறத் தவம் தொடங்கினார்.
Verse 5
तदाद्या परमा शक्तिरनंता लोकभाविनी । आद्या सूक्ष्मतरा शुद्धा भावगम्या मनोहरा
அவளே ஆதியா—பரம சக்தி; அனந்தை, உலகங்களை உண்டாக்குபவள். ஆதிமை, மிக நுண்மை, தூய்மை; உள்ளுணர்வால் அறியப்படுபவள், மனோகரி.
Verse 6
निर्गुणा निष्प्रपञ्चा च निष्कला निरुपप्लवा । निरंतरतरा नित्या नित्यमीश्वरपार्श्वगा
அவள் குணங்களைத் தாண்டியவள், ப்ரபஞ்சத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவள், பகுதியற்றவள், கலக்கமற்றவள். மேலும் மேலும் இடையறாதவள், நித்தியவள்; எப்போதும் ஈசுவரன் அருகில் இருப்பவள்.
Verse 7
तया परमया शक्त्या भगवंतं त्रियम्बकम् । संचिन्त्य हृदये ब्रह्मा तताप परमं तपः
அந்த பரம சக்தியின் துணையால் பிரம்மா இதயத்தில் பகவான் திரியம்பகன் (சிவன்) மீது தியானம் செய்து, பின்னர் உன்னத தவத்தில் ஈடுபட்டார்.
Verse 8
तीव्रेण तपसा तस्य युक्तस्य परमेष्ठिनः । अचिरेणैव कालेन पिता संप्रतुतोष ह
அந்த பரமேஷ்டியின் தீவிரத் தவமும் யோகநிஷ்டையும் காரணமாக, சிறிது காலத்திலேயே அவன் தந்தை மகிழ்ந்தார்।
Verse 9
ततः केनचिदंशेन मूर्तिमाविश्य कामपि । अर्धनारीश्वरो भूत्वा ययौ देवस्स्वयं हरः
பின்னர் பகவான் ஹரன் தமது சக்தியின் ஒரு அंशத்தால் ஒரு ரூபத்தில் பிரவேசித்து, அர்த்தநாரீஸ்வரராகி தேவனாய் முன்னே சென்றார்।
Verse 10
तं दृष्ट्वा परमं देवं तमसः परमव्ययम् । अद्वितीयमनिर्देश्यमदृश्यमकृतात्मभिः
அந்த பரம தேவனை—அஞ்ஞான இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட, அழிவிலாதவனை—கண்டபோதும், உள்ளத் துறையில் பக்குவமில்லாதோர் அவரை இரண்டற்றவன், சொல்லமுடியாதவன், காணமுடியாதவன் என உணர்ந்தனர்।
Verse 11
सर्वलोकविधातारं सर्वलोकेश्वरेश्वरम् । सर्वलोकविधायिन्या शक्त्या परमया युतम्
எல்லா உலகங்களின் விதாதாவும், எல்லா லோகேஸ்வரர்களுக்கும் பரமேஸ்வரனும், அனைத்துலகங்களையும் நடத்தும் பராசக்தியுடன் இணைந்தவருமான அவரை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 12
अप्रतर्क्यमनाभासममेयमजरं ध्रुवम् । अचलं निर्गुणं शांतमनंतमहिमास्पदम्
அவர் தர்க்கத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர், எல்லை கட்டும் தோற்றமற்றவர், அளவிட முடியாதவர், முதுமையற்றவர், நிலையானவர்; அசையாதவர், நிர்குணர், பரம சாந்தர்—அனந்த மகிமையின் தங்குமிடம்।
Verse 13
सर्वगं सर्वदं सर्वसदसद्व्यक्तिवर्जितम् । सर्वोपमाननिर्मुक्तं शरण्यं शाश्वतं शिवम्
எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தும் எல்லாவற்றையும் அருளியும், சத்-அசத் எனும் எல்லா வெளிப்பாடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்டும், ஒப்புமைகளிலிருந்து விடுபட்டும், அனைவருக்கும் உச்ச சரணாகதியுமான அந்த நித்திய சிவனை நான் சரணடைகிறேன்।
Verse 14
प्रणम्य दंडवद्ब्रह्मा समुत्थाय कृतांजलिः । श्रद्धाविनयसंपन्नैः श्राव्यैः संस्करसंयुतैः
தண்டவத் வணங்கி பிரம்மா எழுந்து, கைகூப்பி நின்று, நம்பிக்கையும் பணிவும் நிறைந்த, சாஸ்திர ஒழுக்கத்தால் செம்மையடைந்த, கேட்கத் தகுந்த சொற்களால் உரைத்தார்।
Verse 15
यथार्थयुक्तसर्वार्थैर्वेदार्थपरिबृंहितैः । तुष्टाव देवं देवीं च सूक्तैः सूक्ष्मार्थगोचरैः
உண்மையும் பொருத்தமும் நிறைந்த அர்த்தங்களுடன், வேதத் தாத்பரியத்தால் செழுமைப்படுத்தப்பட்டு, நுண்ணிய ஆன்மிகப் பொருளைத் தொட்டுச் செல்லும் ஸூக்தங்களால் அவர் தேவாதிதேவ மகாதேவரையும், அவரின் அவியாப்த சக்தியான தேவியையும்—இருவரையும் போற்றினார்।
Verse 16
ब्रह्मोवाच । जय देव महादेव जयेश्वर महेश्वर । जय सर्वगुण श्रेष्ठ जय सर्वसुराधिप
பிரம்மா கூறினார்—ஜெயம் உமக்கே, ஓ தேவா! ஓ மகாதேவா, ஜெயம். ஓ ஈஸ்வரா, ஓ மகேஸ்வரா, ஜெயம். எல்லாக் குணங்களிலும் சிறந்தவனே, ஜெயம்; எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அதிபதியே, ஜெயம்.
Verse 17
जय प्रकृति कल्याणि जय प्रकृतिनायिके । जय प्रकृतिदूरे त्वं जय प्रकृतिसुन्दरि
ஜெயம் உமக்கே, ஓ கல்யாணி பிரக்ருதி! ஜெயம், ஓ பிரக்ருதியின் நாயகியே! ஜெயம், நீ பிரக்ருதியைத் தாண்டி நிற்பவளே; ஜெயம், ஓ பிரக்ருதி-சுந்தரியே!
Verse 18
जयामोघमहामाय जयामोघ मनोरथ । जयामोघमहालील जयामोघमहाबल
அமோகவல்லமையுடைய மகாமாயைக்கு ஜயம்; எல்லா மனோரதங்களையும் நிறைவேற்றும் அமோகப் பெருமானுக்கு ஜயம். விரிந்த மகாலீலையுடைய அமோகனுக்கு ஜயம்; உன்னத மகாபலமுடைய அமோகனுக்கு ஜயம்.
Verse 19
जय विश्वजगन्मातर्जय विश्वजगन्मये । जय विश्वजगद्धात्रि जय विश्वजगत्सखि
ஜயம் உனக்கே, ஓ உலகமெங்கும் தாயே; ஜயம் உனக்கே, ஓ அனைத்துலகிலும் நிறைந்த வடிவினியே. ஜயம் உனக்கே, ஓ உலகைத் தாங்குபவளே; ஜயம் உனக்கே, ஓ உலகின் சखी॥
Verse 20
जय शाश्वतिकैश्वर्ये जय शाश्वतिकालय । जय शाश्वतिकाकार जय शाश्वतिकानुग
ஜயம் உனக்கே, ஓ நித்திய ஐஸ்வரிய வடிவினியே; ஜயம் உனக்கே, ஓ சாச்வத ஆலயமே. ஜயம் உனக்கே, ஓ காலமற்ற உருவமே; ஜயம் உனக்கே, ஓ பக்தரைத் தொடர்ந்து அருளும் அந்தர்யாமி॥
Verse 21
जयात्मत्रयनिर्मात्रि जयात्मत्रयपालिनि । जयात्मत्रयसंहर्त्रि जयात्मत्रयनायिके
ஜயம் உனக்கே, ஓ ஆத்மத் திரயத்தை உருவாக்குபவளே; ஜயம் உனக்கே, ஓ அதனைப் பேணுபவளே. ஜயம் உனக்கே, ஓ அதனை ஒடுக்குபவளே; ஜயம் உனக்கே, ஓ ஆத்மத் திரயத்தின் நாயகியே॥
Verse 22
जयावलोकनायत्तजगत्कारणबृंहण । जयोपेक्षाकटाक्षोत्थहुतभुग्भुक्तभौतिक
ஜயம் உனக்கே, ஓ பிரபுவே! உன் வெற்றியளிக்கும் நோக்கால் உலகம் நிலைபெற்று, காரணத் தத்துவம் விரிகிறது. உன் ஜயமிகு அலட்சியக் கடாட்சத்திலிருந்து ஹுதபுக் அக்கினி எழுந்து, பௌதிகப் போக உலகை ‘புக்த’—அடக்கி சுருக்கி—விடுகிறது॥
Verse 23
जय देवाद्यविज्ञेये स्वात्मसूक्ष्मदृशोज्ज्वले । जय स्थूलात्मशक्त्येशेजय व्याप्तचराचरे
வெற்றி உமக்கே—தேவர்களில் முதன்மையோருக்கும் அறியமுடியாதவர்; ஆயினும் ஆத்மாவின் நுண் பார்வைக்கு ஒளிர்வவர். நிலைபெற்ற உடல்-வாழ்வின் சக்திகளின் ஈசனே, உமக்கு வெற்றி. அசையும்-அசையாத அனைத்திலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வெற்றி.
Verse 24
जय नामैकविन्यस्तविश्वतत्त्वसमुच्चय । जयासुरशिरोनिष्ठश्रेष्ठानुगकदंबक
ஜயம் உமக்கே—உமது ஒரே நாமத்தில் உலகத் தத்துவங்களின் முழுச் சமுச்சயம் நிலைபெற்றுள்ளது. ஜயம் உமக்கே—அசுரர்களின் சிரங்களின் மேல் நிலைத்து, சிறந்த பக்தகணங்களால் சூழப்பட்டவரே.
Verse 25
जयोपाश्रितसंरक्षासंविधानपटीयसि । जयोन्मूलितसंसारविषवृक्षांकुरोद्गमे
ஜயமயமான சக்தியே! சரணடைந்தோர்க்கு பாதுகாப்பு ஏற்பாடு செய்வதில் நீ பரம நிபுணை. ஜயம் உலகவாழ்வெனும் விஷவிருட்சத்தை வேரறுக்கும் போது எழும் முளைபோன்ற உதயமாகவும் நீயே.
Verse 26
जय प्रादेशिकैश्वर्यवीर्यशौर्यविजृंभण । जय विश्वबहिर्भूत निरस्तपरवैभव
ஜயம் உமக்கே—உமது பிரதேச வெளிப்பாடுகள் ஐஸ்வர்யம், வீரியம், சௌரியம் என விரிவடைகின்றன. ஜயம் உமக்கே—உலகத்திற்குப் புறம்பானவராய், பிறரின் வைபவத்தை நீக்கிவிடுபவரே.
Verse 27
जय प्रणीतपञ्चार्थप्रयोगपरमामृत । जय पञ्चार्थविज्ञानसुधास्तोत्रस्वरूपिणि
ஜயம் உமக்கே—சரியாக உபதேசிக்கப்பட்ட பஞ்சார்த்தப் பயிற்சியின் பரம அமிர்தமே நீர். ஜயம் உமக்கே—பஞ்சார்த்த ஞானத்தின் சுதையெனும் ஸ்தோத்திரமாகவே உமது திருவுரு விளங்குகிறது.
Verse 28
जयति घोरसंसारमहारोगभिषग्वर । जयानादिमलाज्ञानतमःपटलचंद्रिके
கடுமையான சம்சாரமெனும் மகா நோயை நீக்கும் உத்தம வைத்தியருக்கு ஜயம். ஆதியற்ற மலம் மற்றும் அஞ்ஞானத்தால் எழும் இருள் திரையை அகற்றும் நிலவொளிக்குப் ஜயம்.
Verse 29
जय त्रिपुरकालाग्ने जय त्रिपुरभैरवि । जय त्रिगुणनिर्मुक्ते जय त्रिगुणमर्दिनि
ஜயம் த்ரிபுரகாலாக்னியே! ஜயம் த்ரிபுரபைரவியே! ஜயம் திரிகுணநிர்முக்த தேவியே! ஜயம் திரிகுணமர்தினியே!
Verse 30
जय प्रथमसर्वज्ञ जय सर्वप्रबोधिक । जय प्रचुरदिव्यांग जय प्रार्थितदायिनि
ஜயம் ஆதியாய் அனைத்தும் அறிந்தவளே! ஜயம் அனைவரையும் விழிப்பிப்பவளே! ஜயம் நிறைந்த தெய்வீக அங்கங்களுடையவளே! ஜயம் வேண்டியதை அருள்பவளே!
Verse 31
क्व देव ते परं धाम क्व च तुच्छं च नो वचः । तथापि भगवन् भक्त्या प्रलपंतं क्षमस्व माम्
ஏ தேவா! எங்கே உமது பரம தாமம், எங்கே எங்கள் அற்பமான சொற்கள்? ஆயினும், ஏ பகவான், பக்தியால் புலம்பும் என்னை மன்னித்தருள்வாயாக.
Verse 32
विज्ञाप्यैवंविधैः सूक्तैर्विश्वकर्मा चतुर्मुखः । नमश्चकार रुद्राय रद्राण्यै च मुहुर्मुहुः
இவ்வாறான ஸ்துதி வாக்குகளால் விண்ணப்பித்து, நான்முக விஸ்வகர்மா (பிரம்மா) ருத்ரன் (சிவன்) மற்றும் ருத்ராணி (பார்வதி) அவர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம் செய்தார்.
Verse 33
इदं स्तोत्रवरं पुण्यं ब्रह्मणा समुदीरितम् । अर्धनारीश्वरं नाम शिवयोर्हर्षवर्धनम्
இந்த மிகச் சிறந்த புண்ணிய ஸ்தோத்திரத்தை பிரம்மா உரைத்தார். இதன் பெயர் ‘அர்த்தநாரீசுவரம்’; இது சிவன்-சக்தி இருவரின் ஆனந்தத்தையும் வளர்க்கும்.
Verse 34
य इदं कीर्तयेद्भक्त्या यस्य कस्यापि शिक्षया । स तत्फलमवाप्नोति शिवयोः प्रीतिकारणात्
யார் யாரிடமிருந்தும் உபதேசம் பெற்று பக்தியுடன் இதை கீர்த்தித்து/பாராயணம் செய்கிறாரோ, சிவ-சக்தியின் பிரீதிக்குக் காரணமாக இருப்பதால் அவர் அதே பலனை அடைவார்.
Verse 35
सकलभुवनभूतभावनाभ्यां जननविनाशविहीनविग्रहाभ्याम् । नरवरयुवतीवपुर्धराभ्यां सततमहं प्रणतोस्मि शंकराभ्याम्
அனைத்து உலகங்களையும் அனைத்து உயிர்களையும் போஷிக்கும், பிறப்பு-அழிவு அற்ற தெய்வத் திருமேனியுடைய, அருளால் உயர்ந்த ஆண் மற்றும் மங்கல இளம்பெண் வடிவம் தரிக்கும் அந்த இரு சங்கரர்களுக்கு (சிவ-சக்திக்கு) நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.
Frequently Asked Questions
Brahmā’s creation stalls; he performs tapas and Śiva appears in response as Ardhanārīśvara, revealing the integrated male–female principle needed for procreative creation.
It signals that generativity is not merely biological or procedural; it requires the manifestation of Śakti and the sanction of Parameśvara—creation increases only when Śiva–Śakti polarity is revealed within the one reality.
Parā Śakti is described as subtle, pure, infinite, nirguṇa and niṣprapañca; Śiva is praised as transcendent and ineffable, yet capable of embodied revelation as Ardhanārīśvara.