मन्दरगिरिवर्णनम् — Description of Mount Mandara as Śiva’s Residence (Tapas-abode)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अन्तर्धानगतो देव्या सह सानुचरो हरः । क्व यातः कुत्र वासः किं कृत्वा विरराम ह

ரிஷிகள் கூறினர்—தேவியுடனும் தம் கணங்களுடனும் ஹரன் மறைந்தார். அவர் எங்கே சென்றார், எங்கே வாசம் செய்கிறார், மேலும் என்ன செய்து அமைதியடைந்தார்?

Verse 2

वायुरुवाच । महीधरवरः श्रीमान्मंदरश्चित्रकंदरः । दयितो देवदेवस्य निवासस्तपसो ऽभवत्

வாயு கூறினார்—அற்புதக் குகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் புகழ்மிக்க மந்தர மலை, தேவர்களின் தேவனான மகாதேவனின் தவத்திற்குப் பிரியமான வாசஸ்தலமாக ஆனது.

Verse 3

तपो महत्कृतं तेन वोढुं स्वशिरसा शिवौ । चिरेण लब्धं तत्पादपंकजस्पर्शजं सुखम्

அவன் பெருந்தவம் செய்தான்—தன் தலைமேல் சிவன்-சிவையைத் தாங்குவதற்காக; நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஆண்டவனின் திருவடித் தாமரையின் தொடுதலால் பிறக்கும் பேரின்பத்தை அடைந்தான்.

Verse 4

तस्य शैलस्य सौन्दर्यं सहस्रवदनैरपि । न शक्यं विस्तराद्वक्तुं वर्षकोटिशतैरपि

அந்த மலைக்குச் சொந்தமான அழகை ஆயிரம் வாய்களாலும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது; கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளிலும் விரிவாக உரைக்க முடியாது.

Verse 5

शक्यमप्यस्य सौन्दर्यं न वर्णयितुमुत्सहे । पर्वतान्तरसौन्दर्यं साधारणविधारणात्

இதன் அழகை வர்ணிக்க இயன்றாலும், அதை வர்ணிக்க நான் துணிவதில்லை; ஏனெனில் இதன் மெருகு பிற மலைகளின் அழகை மீறி, சாதாரண வர்ணனையில் அடங்காது.

Verse 6

इदन्तु शक्यते वक्तुमस्मिन्पर्वतसुन्दरे । ऋद्ध्या कयापि सौन्दर्यमीश्वरावासयोग्यता

ஆனால் இந்த அழகிய மலை குறித்து இவ்வளவு சொல்லலாம்: ஏதோ ஒரு அதிசய தெய்வீக செல்வத்தால் இதற்கு அத்தகைய ஒளியும் தகுதியும் உண்டு; இது ஈசன் சிவனின் வாசஸ்தலமாகத் தகும்.

Verse 7

अत एव हि देवेन देव्याः प्रियचिकीर्षया । अतीव रमणीयोयं गिरिरन्तःपुरीकृतः

ஆகையால் தேவிக்கு இன்பம் அளிக்க விரும்பிய பரமன், இந்த மிக இனிமையான மலையைத் தன் அந்தப்புரமாக, தனியிருப்பிடமாக ஆக்கினார்।

Verse 8

मेखलाभूमयस्तस्य विमलोपलपादपाः । शिवयोर्नित्यसान्निध्यान्न्यक्कुर्वंत्यखिलंजगत्

அதன் வளையத் தரைகளும் தூய கல் படிகளும், சிவ-தேவியின் நித்திய சான்னித்யத்தால், உலகமெங்கும் சிறிதெனத் தோன்றச் செய்கின்றன।

Verse 9

पितृभ्यां जगतो नित्यं स्नानपानोपयोगतः । अवाप्तपुण्यसंस्कारः प्रसरद्भिरितस्ततः

பித்ருக்களின் இப்புனித நீர்களால் நீராடலும் அருந்தலும் செய்வதால் உலகம் எப்போதும் தாங்கப்படுகிறது; அதனால் பெறும் புண்ணியச் சான்றுகள் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவுகின்றன।

Verse 10

लघुशीतलसंस्पर्शैरच्छाच्छैर्निर्झराम्बुभिः । अधिराज्येन चाद्रीणामद्रीरेषो ऽभिषिच्यते

மலை ஊற்றுகளிலிருந்து வரும் படிகம் போன்ற தெளிந்த நீரின் மென்மையான குளிர் தொடுதலாலும், மலைகளின் மேலாதிக்கத்தாலும், இந்த மலைராஜன் அபிஷேகிக்கப்பட்டதுபோல் விளங்குகின்றான்।

Verse 11

निशासु शिखरप्रान्तर्वर्तिना स शिलोच्चयः । चंद्रेणाचल साम्राज्यच्छत्रेणेव विराजते

இரவுகளில் சிகரத்தின் முனையில் தங்கிய சந்திரனால் அந்த உயர்ந்த மலை ஒளிர்கிறது; மலை-அரசாட்சியின் மேல் சந்திரன் அரசக் குடைபோல் விளங்குவது போல.

Verse 12

स शैलश्चंचलीभूतैर्बालैश्चामरयोषिताम् । सर्वपर्वतसाम्राज्यचामरैरिव वीज्यते

சாமரம்தாங்கிய இளமங்கையரின் அசையும் கூந்தல் சுருள்களால் அந்த மலை, எல்லா மலைராஜ்யத்தின் அரசச் சாமரங்கள் சுற்றி வீசுவது போல, விசிறப்பட்டதுபோல் தோன்றியது.

Verse 13

प्रातरभ्युदिते भानौ भूधरो रत्नभूषितः । दर्पणे देहसौभाग्यं द्रष्टुकाम इव स्थितः

காலையில் புதிதாய் உதித்த சூரியன் பொழுதில், ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மலை, கண்ணாடி முன் நின்று தன் உடலின் மங்களச் சோபையைப் பார்க்க விரும்புவது போல இருந்தது.

Verse 14

कूजद्विहंगवाचालैर्वातोद्धृतलताभुजैः । विमुक्तपुष्पैः सततं व्यालम्बिमृदुपल्लवैः

கூவும் பறவைகளின் ஒலியால் அது எப்போதும் உயிர்ப்புடன் இருந்தது; காற்றால் உயர்த்தப்பட்ட கொடிக் கிளைகள் அசைந்தன; மென்மையான இளந்தளிர்கள் தொங்கின; விடுபட்ட மலர்கள் இடையறாது உதிர்ந்தன.

Verse 15

लताप्रतानजटिलैस्तरुभिस्तपसैरिव । जयाशिषा सहाभ्यर्च्य निषेव्यत इवाद्रिराट्

கொடிகளின் பரவலால் சிக்கலானதும், தவம் செய்பவர்களைப் போன்ற மரங்களால் சூழப்பட்டதும் ஆன அந்த மலைராஜன், ‘ஜயம்’ என்ற ஆசீர்வாதத்துடன் சேர்ந்து வழிபடப்பட்டு, இடையறாது பக்தியுடன் சேவிக்கப்படுவது போலத் தோன்றினான்.

Verse 16

अधोमुखैरूर्ध्वमुखैश्शृंगैस्तिर्यङ्मुखैस्तथा । प्रपतन्निव पाताले भूपृष्ठादुत्पतन्निव

சில சிகரங்கள் கீழ்நோக்கியும், சில மேல்நோக்கியும், இன்னும் சில சாய்வாகவும் இருந்தன; அது பாதாளத்தில் வீழ்வதுபோலும், அதே வேளையில் பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து எழும்புவதுபோலும் தோன்றியது।

Verse 17

परीतः सर्वतो दिक्षु भ्रमन्निव विहायसि । पश्यन्निव जगत्सर्वं नृत्यन्निव निरन्तरम्

அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டவனாய், ஆகாயத்தில் உலாவுவது போலவும்; முழு உலகையும் நோக்குவது போலவும்; இடைவிடாது நடனம் ஆடுவது போலவும் தோன்றினான்।

Verse 18

गुहामुखैः प्रतिदिनं व्यात्तास्यो विपुलोदरैः । अजीर्णलावण्यतया जृंभमाण इवाचलः

நாள்தோறும் குகைமுகங்களைப் பிளந்து, பெருவயிற்றுடைய உயிர் வாய்திறந்ததுபோல்; அஜீரணத்தால் அழகு மங்கியதுபோல், அந்த மலை யாவல் விடுப்பதுபோல் தோன்றியது।

Verse 19

ग्रसन्निव जगत्सर्वं पिबन्निव पयोनिधिम् । वमन्निव तमोन्तस्थं माद्यन्निव खमम्बुदैः

அது முழு உலகையும் விழுங்குவது போலவும், கடலைக் குடிப்பது போலவும்; உள்ளே மறைந்த இருளை உமிழ்வது போலவும், மேகங்களுடன் வானில் மயங்குவது போலவும் தோன்றியது।

Verse 20

निवास भूमयस्तास्ता दर्पणप्रतिमोदराः । तिरस्कृतातपास्स्निग्धाश्रमच्छायामहीरुहाः

அந்த வாசஸ்தலங்கள் குற்றமற்ற கண்ணாடியின் உள்ள்பகுதி போல குளிர்ச்சியும் இனிமையும் கொண்டவை. பெருமரங்களின் அடர்ந்த, மென்மையான நிழல் ஆசிரமங்களில் சூரிய வெப்பத்தைத் தடுத்தது।

Verse 21

सरित्सरस्तडागादिसंपर्कशिशिरानिलाः । तत्र तत्र निषण्णाभ्यां शिवाभ्यां सफलीकृताः

ஆறுகள், ஏரிகள், குளங்கள் முதலியவற்றின் தொடர்பால் குளிர்ந்த காற்றுகள், இடமிடமாக ஒன்றாக அமர்ந்த சிவன்-சிவை எனும் அந்த இரு மங்கள வடிவங்களால் உண்மையிலேயே பயனடைந்தன.

Verse 22

तमिमं सर्वतः श्रेष्ठं स्मृत्वा साम्बस्त्रियम्बकः । रैभ्याश्रमसमीपस्थश्चान्तर्धानं गतो ययौ

அவரை எல்லாவிதத்திலும் உத்தமன் என நினைத்து, உமையுடன் திரியம்பகன் மகாதேவன் ரைப்ய ஆசிரமத்தின் அருகே சென்று, யோகமாயையால் மறைந்து புறப்பட்டான்।

Verse 23

तत्रोद्यानमनुप्राप्य देव्या सह महेश्वरः । रराम रमणीयासु देव्यान्तःपुरभूमिषु

அந்த தோட்டத்தை அடைந்து, தேவியுடன் மகேஸ்வரன் தேவியின் அந்தப்புரத்தின் அழகிய வளாகங்களில் மகிழ்ந்து விளையாடினான்।

Verse 24

तथा गतेषु कालेषु प्रवृद्धासु प्रजासु च । दैत्यौ शुंभनिशुंभाख्यौ भ्रातरौ संबभूवतुः

இவ்வாறு காலம் சென்றதும், மக்கள் பெருகியதும், சும்பன் நிசும்பன் எனப் பெயருடைய இரு அசுர சகோதரர்கள் தோன்றினர்।

Verse 25

ताभ्यां तपो बलाद्दत्तं ब्रह्मणा परमेष्टिना । अवध्यत्वं जगत्यस्मिन्पुरुषैरखिलैरपि

அவர்களின் தவவலிமையால் மகிழ்ந்த பரமேஷ்டி பிரம்மா, இவ்வுலகில் எல்லா ஆண்களாலும் கூட கொல்ல முடியாத அவத்யத்துவ வரத்தை அளித்தான்।

Verse 26

अयोनिजा तु या कन्या ह्यंबिकांशसमुद्भवा । अजातपुंस्पर्शरतिरविलंघ्यपराक्रमा

அந்த கன்னி எந்த யோனியிலும் பிறக்காதவள்; அம்பிகையின் அंशத்திலிருந்து வெளிப்பட்டவள். ஆண்-ஸ்பரிசம் அறியாத தூய்மையில் மகிழ்பவள்; யாராலும் மீற இயலாத வீரத்தைக் கொண்டவள்.

Verse 27

तया तु नौ वधः संख्ये तस्यां कामाभिभूतयोः । इति चाभ्यर्थितो ब्रह्मा ताभ्याम्प्राह तथास्त्विति

“அவளாலே போரில் எங்கள் மரணம் நிகழும்”—அவள்மீது காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த இருவரும் பிரம்மனை வேண்டினர். இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட பிரம்மன் அவர்களிடம்—“ததாஸ்து” என்று கூறினான்.

Verse 28

ततः प्रभृति शक्रादीन्विजित्य समरे सुरान् । निःस्वाध्यायवषट्कारं जगच्चक्रतुरक्रमात्

அதன்பின் அவன் போரில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை வென்று, தடுக்கமுடியாத வலிமையால் உலகத்தை வேதப் பாராயணமும் யாகத்தின் “வஷட்” ஒலியும் கூட அடங்கிப் போகும் நிலைக்கு ஆக்கினான்.

Verse 29

तयोर्वधाय देवेशं ब्रह्माभ्यर्थितवान्पुनः । विनिंद्यापि रहस्यं वां क्रोधयित्वा यथा तथा

அந்த இருவரின் அழிவிற்காக பிரம்மன் மீண்டும் தேவேசனான சிவனை வேண்டினான். பின்னர் உங்கள் இருவரின் இரகசியத்தை இகழ்ந்து—எப்படியோ—உங்களுள் கோபத்தைத் தூண்டினான்.

Verse 30

तद्वर्णकोशजां शक्तिमकामां कन्यकात्मिकाम् । निशुम्भशुंभयोर्हंत्रीं सुरेभ्यो दातुमर्हसि

ஆகையால் அந்த ஒளிமயமான சாரத்திலிருந்து பிறந்த, ஆசையற்ற, கன்னி-வடிவான அந்த சக்தியை—நிசும்பன், சும்பன் ஆகியோரைக் கொல்லவல்லவளைக்—தேவர்களுக்கு அளிப்பது உமக்கு உரியது.

Verse 31

एवमभ्यर्थितो धात्रा भगवान्नीललोहितः । कालीत्याह रहस्यं वां निन्दयन्निव सस्मितः

இவ்வாறு தாத்ரு (பிரம்மா) வேண்டியபோது, பகவான் நீலலோஹிதன்—மென்மையான கண்டிப்பைப் போல—சிரித்தவாறே உங்களிருவரிடமும் ‘காளி’ என்ற இரகசிய நாமத்தை உரைத்தான்.

Verse 32

ततः क्रुद्धा तदा देवी सुवर्णा वर्णकारणात् । स्मयन्ती चाह भर्तारमसमाधेयया गिरा

அப்போது நிறத்தின் காரணமாகக் கோபமுற்ற தேவீ சுவர்ணா, புன்னகையுடன், கணவரை சமாதானப்படுத்தாத சொற்களால் உரைத்தாள்।

Verse 33

देव्युवाच । ईदृशो मम वर्णेस्मिन्न रतिर्भवतो ऽस्ति चेत् । एवावन्तं चिरं कालं कथमेषा नियम्यते

தேவி கூறினாள்— “என் இத்தகைய நிறரூபத்தில் உமக்கு ரதி இல்லையெனில், இந்தக் காமவேட்கை இத்தனை காலம் எவ்வாறு அடக்கப்பட்டிருந்தது?”

Verse 34

अरत्या वर्तमानो ऽपि कथं च रमसे मया । न ह्यशक्यं जगत्यस्मिन्नीश्वरस्य जगत्प्रभोः

“அரதி (அதிருப்தி) நிலையிலும் என்னுடன் எவ்வாறு இன்புறுகிறீர்? ஏனெனில் இவ்வுலகில் உலகநாதனாகிய ஈசுவரனுக்கு அசாத்தியம் எதுவுமில்லை.”

Verse 35

स्वात्मारामस्य भवतो रतिर्न सुखसाधनम् । इति हेतोः स्मरो यस्मात्प्रसभं भस्मसात्कृतः

சுயாத்மானந்தத்தில் நிலைக்கும் உமக்கு ரதி இன்பத்தின் சாதனம் அல்ல; அதனால் தான் ஸ்மரன் (காமதேவன்) உம்மால் வலியுறுத்தி சாம்பலாக்கப்பட்டான்।

Verse 36

या च नाभिमता भर्तुरपि सर्वांगसुन्दरी । सा वृथैव हि जायेत सर्वैरपि गुणान्तरैः

மனைவி எல்லா அங்கங்களிலும் அழகியவளாயிருந்தும் கணவனுக்கு பிரியமும் ஏற்றதுமாக இல்லையெனில், பல பிற நற்குணங்கள் இருந்தாலும் அவள் பிறப்பு உண்மையில் வீணே எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 37

भर्तुर्भोगैकशेषो हि सर्ग एवैष योषिताम् । तथासत्यन्यथाभूता नारी कुत्रोपयुज्यते

பெண்களுக்கு இந்தப் படைப்பு ஒரே மீதியை வைத்ததுபோல் கூறப்படுகிறது—கணவனின் இன்பத்திற்குரிய பொருளாக இருப்பது. அதுவும் இருக்க, அவளை ‘பொய்’ என முத்திரையிட்டு வேறுபடக் குற்றம் சுமத்தினால், பெண்ணுக்கு உரிய இடமும் அங்கீகாரமும் எங்கே கிடைக்கும்?

Verse 38

तस्माद्वर्णमिमं त्यक्त्वा त्वया रहसि निन्दितम् । वर्णान्तरं भजिष्ये वा न भजिष्यामि वा स्वयम्

ஆகையால், நீ மறைவாக இகழ்ந்த இந்த வர்ணநிலையை விட்டு, என் விருப்பத்தின்படி நான் வேறு வர்ணத்தை ஏற்கவோ, அல்லது எதையும் ஏற்காமலோ இருப்பேன்।

Verse 39

इत्युक्त्वोत्थाय शयनाद्देवी साचष्ट गद्गदम् । ययाचे ऽनुमतिं भर्तुस्तपसे कृतनिश्चया

இவ்வாறு கூறி தேவி படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, குரல் தடுக்கத் தடுக்க அவரை உரைத்தாள். தவம் செய்ய உறுதியெடுத்து, தவத்திற்காக கணவனின் அனுமதியை வேண்டினாள்।

Verse 40

तथा प्रणयभंगेन भीतो भूतपतिः स्वयम् । पादयोः प्रणमन्नेव भवानीं प्रत्यभाषत

இவ்வாறு அவர்களின் அன்பிணக்கம் முறிவடையும் என அஞ்சிய பூதபதி சிவன் தாமே, பவானியின் திருவடிகளில் வணங்கியபடியே அவளிடம் உரைத்தார்।

Verse 41

ईश्वर उवाच । अजानती च क्रीडोक्तिं प्रिये किं कुपितासि मे । रतिः कुतो वा जायेत त्वत्तश्चेदरतिर्मम

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அன்பே, இவை விளையாட்டாகச் சொன்ன சொற்கள் என்பதை நீ அறியவில்லை; என்னிடம் ஏன் கோபம்? எனக்கு உன்னிடம் அரதி (வெறுப்பு/விலகல்) இருந்தால், ரதி (காதல்) எப்படிப் பிறக்கும்?

Verse 42

माता त्वमस्य जगतः पिताहमधिपस्तथा । कथं तदुत्पपद्येत त्वत्तो नाभिरतिर्मम

நீ இந்த உலகத்தின் தாய்; நான் தந்தையும் அதிபதியும். அப்படியிருக்க, உன்னிடம் எனக்கு அபிரதி (மகிழ்ச்சி நிறைந்த ஈர்ப்பு) இல்லாமல் இருப்பது எப்படிச் சாத்தியம்?

Verse 43

आवयोरभिकामो ऽपि किमसौ कामकारितः । यतः कामसमुत्पत्तिः प्रागेव जगदुद्भवः

நமக்குள் ஆசை எழுந்தாலும், அது காமதேவனால் எவ்வாறு உண்டாக்கப்பட்டது? ஏனெனில் காமத்தின் தோற்றம் உலகம் வெளிப்படுவதற்கு முன்பே இருந்தது.

Verse 44

पृथग्जनानां रतये कामात्मा कल्पितो मया । ततः कथमुपालब्धः कामदाहादहं त्वया

உலகிய உயிர்களின் ரதி-இன்பமும் சங்கமமும் பொருட்டு, படைப்பில் காமத் தத்துவத்தை நான் அமைத்தேன். அப்படியிருக்க, காமன் எரிந்ததற்காக என்னை எவ்வாறு குற்றம் சாட்டுகிறாய்?

Verse 45

मां वै त्रिदशसामान्यं मन्यमानो मनोभवः । मनाक्परिभवं कुर्वन्मया वै भस्मसात्कृतः

என்னை தேவர்களுக்கு சமமானவன் என எண்ணி மனோபவனாகிய காமன் சிறிது அவமதித்தான்; ஆகவே நான் அவனைச் சாம்பலாக்கினேன்.

Verse 46

विहारोप्यावयोरस्य जगतस्त्राणकारणात् । ततस्तदर्थं त्वय्यद्य क्रीडोक्तिं कृतवाहनम्

இந்த உலகைக் காக்கும் காரணமாகிவிடுவதால், நம் விளையாட்டும் நன்மை தருவதாகிறது. ஆகவே அதே நோக்கத்திற்காக இன்று உன்னை வழியாகக் கொண்டு இந்த விளையாட்டுப் பணியை நான் அமைத்தேன்.

Verse 47

स चायमचिरादर्थस्तवैवाविष्करिष्यते । क्रोधस्य जनकं वाक्यं हृदि कृत्वेदमब्रवीत्

“இந்த விஷயம் விரைவில் உனக்குத் தெளிவாகும்.” கோபத்தை எழுப்பும் அந்த வார்த்தைகளை மனத்தில் கொண்டு, அவன் பின்னர் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 48

देव्युवाच । श्रुतपूर्वं हि भगवंस्तव चाटु वचो मया । येनैवमतिधीराहमपि प्रागभिवंचिता

தேவி கூறினாள்—“ஓ பகவான், உமது புகழ்ச்சிச் சொற்களை நான் முன்பும் கேட்டுள்ளேன்; அவற்றால் நான், உறுதியான அறிவுடையவளாயினும், முன்னர் ஏமாற்றப்பட்டேன்.”

Verse 49

प्राणानप्यप्रिया भर्तुर्नारी या न परित्यजेत् । कुलांगना शुभा सद्भिः कुत्सितैव हि गम्यते

கணவனுக்கு அன்பில்லாதவளாயினும், உயிர் போனாலும் அவனை விட்டு விலகாத பெண், சத்புருஷர்களால் குலமங்கை என்றும் மங்களமானவள் என்றும் மதிக்கப்படுகிறாள்; ஆனால் கீழ்மக்கள் அவளை இகழ்கிறார்கள்.

Verse 50

भूयसी च तवाप्रीतिरगौरमिति मे वपुः । क्रीडोक्तिरपि कालीति घटते कथमन्यथा

“என்னிடம் உமக்கு விரோதம் மிகுதி—‘என் உருவம் கௌரிபோல் வெண்மையல்ல’ என்று எண்ணி. ஆகவே விளையாட்டாகச் சொன்ன ‘காளி’ என்ற சொல்லும் பொருந்துகிறது; இல்லையெனில் எப்படி?”

Verse 51

सद्भिर्विगर्हितं तस्मात्तव कार्ष्ण्यमसंमतम् । अनुत्सृज्य तपोयोगात्स्थातुमेवेह नोत्सहे

ஆகையால் உன் கடுமை சத்புருஷர்களால் கண்டிக்கப்படுகிறது; அது ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதுமில்லை. தவம்-யோக இணைப்பை விடாமல், இனி இங்கே தங்க எனக்கு துணிவு இல்லை।

Verse 52

शिव उवाच । स यद्येवंविधतापस्ते तपसा किं प्रयोजनम् । ममेच्छया स्वेच्छया वा वर्णान्तरवती भव

சிவன் கூறினார்: “உன் தவம் இவ்வாறே என்றால், அத்தவத்தால் என்ன பயன்? என் இச்சையாலோ உன் சுயஇச்சையாலோ, நீ வேறு வர்ணம் தாங்குபவளாக ஆகுக.”

Verse 53

देव्युवाच । नेच्छामि भवतो वर्णं स्वयं वा कर्तुमन्यथा । ब्रह्माणं तपसाराध्य क्षिप्रं गौरी भवाम्यहम्

தேவி கூறினாள்: “நான் என் முயற்சியால் உமது விதி/விளக்கத்தை வேறுபடச் செய்ய விரும்பவில்லை. தவத்தால் பிரம்மாவை ஆராதித்து, நான் விரைவில் கௌரி (மங்கலமான, வெண்மையானவள்) ஆகுவேன்.”

Verse 54

ईश्वर उवाच । मत्प्रसादात्पुरा ब्रह्मा ब्रह्मत्वं प्राप्तवान्पुरा । तमाहूय महादेवि तपसा किं करिष्यसि

ஈசுவரன் கூறினார்: “முன்னொரு காலத்தில் என் அருளால் பிரம்மா பிரம்மத்துவத்தை அடைந்தான். ஓ மகாதேவி, அவனை அழைத்து, தவத்தால் நீ என்ன சாதிப்பாய்?”

Verse 55

देव्युवाच । त्वत्तो लब्धपदा एव सर्वे ब्रह्मादयः सुराः । तथाप्याराध्य तपसा ब्रह्माणं त्वन्नियोगतः

தேவி கூறினாள்: “பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் தங்கள் பதவிகளையும் வல்லமைகளையும் உம்மிடமிருந்தே பெற்றனர். ஆயினும் உமது ஆணைப்படி அவர்கள் தவத்தால் பிரம்மாவை ஆராதிக்கின்றனர்.”

Verse 56

पुरा किल सती नाम्ना दक्षस्य दुहिता ऽभवम् । जगतां पतिमेवं त्वां पतिं प्राप्तवती तथा

முன்னொரு காலத்தில் நான் தக்ஷனின் மகளாக ‘சதி’ என்ற பெயருடன் பிறந்தேன்; இவ்வாறே உலகங்களின் ஆண்டவனாகிய உம்மையே கணவராக அடைந்தேன்.

Verse 57

एवमद्यापि तपसा तोषयित्वा द्विजं विधिम् । गौरी भवितुमिच्छामि को दोषः कथ्यतामिह

இன்றும் நான் தவத்தால் இருபிறப்புடைய விதாதா பிரம்மனைத் திருப்திப்படுத்தினேன். நான் கௌரியாக ஆக விரும்புகிறேன்—இதில் குற்றம் என்ன? இங்கே கூறுக.

Verse 58

एवमुक्तो महादेव्या वामदेवः स्मयन्निव । न तां निर्बंधयामास देवकार्यचिकीर्षया

மகாதேவி இவ்வாறு கூறியபோது, வாமதேவர் மெல்லப் புன்னகைத்ததுபோல்; தெய்வப் பணியை நிறைவேற்ற எண்ணி, அவளை மேலும் வற்புறுத்தவில்லை.