परस्य दुर्निर्णयः—षट्कुलीयमुनिविवादः तथा ब्रह्मदर्शनार्थं मेरुप्रयाणम् | The Dispute of the Six-Lineage Sages on the Supreme and Their Journey to Brahmā at Meru
இந்த अध्यாயத்தில் சூதர், கல்பச் சுழற்சியில் படைப்புச் செயல் தொடங்கும் நிலையை அமைக்கிறார். ‘ஷட்குலீய’ முனிவர்கள் ‘பரம்’—அதாவது உயர்ந்தது எது? என்ற கேள்வியில் நீண்ட விவாதம் செய்கிறார்கள்; ஒவ்வொருவரும் வேறு வேறு கருத்தை முன்வைத்தாலும், பரமத் தத்துவம் துர்நிரூப்யம் என்பதால் உறுதியான முடிவு கிடைக்காது. ஆகவே தீர்விற்காக, தேவர்கள்-தானவர்கள் போற்றும், அழியாத விதிநியமக் கர்த்தாவான பிரம்மாவை தரிசிக்க அவர்கள் மேரு மலைக்குச் செல்கிறார்கள். மேருவின் புனிதச் சிகரம் தேவர்கள், தானவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள் நிறைந்ததாகவும், ரத்தினங்கள், தோப்புகள், குகைகள், அருவிகள் அலங்கரிப்பதாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. அங்கே ‘பிரம்மவனம்’ எனும் விசால வனம், மணமிக்க தூய நீரேரிகள், மலர்ந்த மரங்கள், மேலும் உறுதியான மதில்களுடன் ஒளிரும் மாபெரும் நகரம் காணப்படுகிறது. இந்தச் சூழல்-வர்ணனை தத்துவத் தீர்மானத்திற்கு முன் அமைக்கும் வாசலாக இருந்து, பரமக் கேள்விக்கான விடை புனித இடத்தில் உலகாதிகாரியை அணுகுவதால் பெறப்படும் என்பதை உணர்த்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । पुरा कालेन महता कल्पेतीते पुनःपुनः । अस्मिन्नुपस्थिते कल्पे प्रवृत्ते सृष्ठिकर्मणि
சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில், பெருங்காலம் கடந்தபின், பல கல்பங்கள் மீண்டும் மீண்டும் முடிந்தபோது, இப்புதிய கல்பம் வந்ததும் படைப்புச் செயல் தொடங்கியது.
Verse 2
प्रतिष्ठितायां वार्तायां प्रबुद्धासु प्रजासु च । मुनीनां षट्कुलीयानां ब्रुवतामितरेतरम्
உரையாடல் முறையாக நிறுவப்பட்டு, கூடியிருந்த மக்கள் விழிப்புணர்வுடன் கவனித்தபோது, ஆறு குலங்களைச் சேர்ந்த முனிவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடத் தொடங்கினர்।
Verse 3
इदं परमिदं नेति विवादस्सुमहानभूत् । परस्य दुर्निरूपत्वान्न जातस्तत्र निश्चयः
“இதுவே பரமம்” “இது பரமம் அல்ல” என்று மிகப் பெரிய வாதம் எழுந்தது; ஆனால் பரமன் (பதி) வரையறுக்க இயலாததால் அங்கே உறுதியான முடிவு ஏற்படவில்லை।
Verse 4
ते ऽभिजग्मुर्विधातारं द्रष्टुं ब्रह्माणमव्ययम् । यत्रास्ते भगवान् ब्रह्मा स्तूयमानस्सुरासुरैः
அப்போது அவர்கள் விதாதாவான அழியாத பிரம்மாவை தரிசிக்கச் சென்றனர்; அங்கே பகவான் பிரம்மா தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களால் புகழப்பட்டு அமர்ந்திருந்தார்।
Verse 5
मेरुशृंगे शुभे रम्ये देवदानवसंकुले । सिद्धचारणसंवादे यक्षगंधर्वसेविते
அவர்கள் மங்களமும் இனிமையும் நிறைந்த மேரு சிகரத்தை அடைந்தனர்; அது தேவர்கள்-தானவர்கள் கூட்டமாய் இருந்தது; அங்கே சித்தரும் சாரணரும் உரையாட, யக்ஷரும் கந்தர்வரும் சேவையில் இருந்தனர்।
Verse 6
विहंगसंघसंघुष्टे मणिविद्रुमभूषिते । निकुंजकंदरदरीगृहानिर्झरशोभिते
அது பறவைக் கூட்டங்களின் குரலால் முழங்கியது; மணிகளாலும் பவளங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் தோப்புகள், குகைகள், மலைப் பிளவுகள், தனிமை மண்டபங்கள், ஒளிரும் அருவிகளால் அழகுபெற்றது।
Verse 7
तत्र ब्रह्मवनं नाम नानामृगसमाकुलम् । दशयोजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम्
அங்கே ‘பிரம்மவனம்’ எனப்படும் காடு இருந்தது; பலவகை மிருகங்களால் நிரம்பியது. அது பத்து யோஜனை அகலமும் நூறு யோஜனை நீளமும் கொண்டது.
Verse 8
सुरसामलपानीयपूर्णरम्यसरोवरम् । मत्तभ्रमरसंछन्नरम्यपुष्पितपादपम्
அங்கே தூய்மையும் மணமுமுள்ள நீரால் நிரம்பிய இனிய ஏரி இருந்தது. அதைச் சுற்றி மலர்ந்த அழகிய மரங்கள்; மயங்கிய தேனீக்கள் அவற்றை மூடிக் குமுறின.
Verse 9
तरुणादित्यसंकाशं तत्र चारु महत्पुरम् । दुर्धर्षबलदृप्तानां दैत्यदानवरक्षसाम्
அங்கே இளஞ் சூரியன் உதயக் காந்திபோல் ஒளிரும், மிகப் பெரிதும் அழகியதுமான ஒரு மாபெரும் நகரம் இருந்தது—அடக்கமுடியாத வலிமை மமதையில் மயங்கிய தைத்யர், தானவர், இராட்சசருக்குரியது।
Verse 10
तप्तजांबूनदमयं प्रांशुप्राकारतोरणम् । निर्व्यूहवलभीकूटप्रतोलीशतमंडितम्
அது காய்ந்த ஜாம்பூநதத் தங்கத்தால் அமைந்தது; உயர்ந்த மதில்களும் தோரணங்களும் உடையது; வெளியே நீளும் மாடவழிகள், உயர்ந்த கூரையுச்சிகள், நூற்றுக் கணக்கான அழகிய வாயில்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।
Verse 11
महार्हमणिचित्राभिर्लेलिहानमिवांबरम् । महाभवनकोटीभिरनेकाभिरलंकृतम्
மிக அரிய மணிகளின் வண்ண ஒளியால் ஆகாயம் தானே அலைந்து ஆடும் போல் தோன்றியது; எண்ணற்ற மாபெரும் மாளிகைக் கூட்டங்களால் அந்த நகரம் அலங்கரிக்கப்பட்டது।
Verse 12
तस्मिन्निवसति ब्रह्मा सभ्यैः सार्धं प्रजापतिः । तत्र गत्वा महात्मानं साक्षाल्लोकपितामहम्
அந்த இடத்தில் பிரஜாபதி பிரம்மா சபையோருடன் தங்கியிருந்தார். அங்கே சென்று அவர் மகாத்மாவான—சாட்சாத் உலகப் பிதாமகனான—அவரை அணுகினார்।
Verse 13
दद्दशुर्मुनयो देवा देवर्षिगणसेवितम् । शुद्धचामीकरप्रख्यं सर्वाभरणभूषितम्
முனிவரும் தேவரும், தேவரிஷிகளின் கூட்டம் பணிவுடன் சேவிக்கும் அந்த தெய்வத் தோற்றத்தை கண்டனர்; அது தூய பொன்னென ஒளிர்ந்து, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।
Verse 14
प्रसन्नवदनं सौम्यं पद्मपत्रायतेक्षणम् । दिव्यकांतिसमायुक्तं दिव्यगंधानुलेपनम्
அவர் பிரசன்ன முகத்துடன், சௌம்யராக, தாமரை இதழ்போன்ற கண்களுடன்; தெய்வீக ஒளியால் விளங்கித், தெய்வீக நறுமணங்களால் அனுலிப்தராக இருந்தார்.
Verse 15
दिव्यशुक्लांबरधरं दिव्यमालाविभूषितम् । सुरासुरेन्द्रयोगींद्रवंद्यमानपदांबुजम्
அவர் தெய்வீக வெண்மையான ஆடை அணிந்து, தெய்வீக மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; தேவர்களின் தலைவர்கள், அசுரர்களின் அரசர்கள், யோகிகளின் முதல்வர்கள் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகளை உடையவர்.
Verse 16
सर्वलक्षणयुक्तांग्या लब्धचामरहस्तया । भ्राजमानं सरस्वत्या प्रभयेव दिवाकरम्
எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் நிறைந்த அங்கங்களுடன், கையில் சாமரம் பெற்ற சரஸ்வதி, சூரியனின் பிரகாசம்போல் ஒளிர்ந்து விளங்கினாள்.
Verse 17
तं दृष्ट्वा मुनयस्सर्वे प्रसन्नवदनेक्षणाः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टुवुस्सुरपुंगवम्
அவரைக் கண்டதும் எல்லா முனிவரும் மலர்ந்த முகமும் மகிழ்ந்த கண்களும் உடையவராயினர். அவர்கள் தலைமேல் கூப்பிய கரங்களை வைத்து, தேவர்களில் முதன்மையான அந்த இறைவனைப் போற்றினர்.
Verse 18
मुनय ऊचुः । नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं सर्गस्थित्यंतहेतवे । पुरुषाय पुराणाय ब्रह्मणे परमात्मने
முனிவர்கள் கூறினர்—உமக்கு நமஸ்காரம், திரிமூர்த்தி-ஸ்வரூபனே! படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணமே! ஆதிபுருஷனே, புராதனனே, பிரம்மமே, பரமாத்மாவே—உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 19
नमः प्रधानदेहाय प्रधानक्षोभकारिणे । त्रयोविंशतिभेदेन विकृतायाविकारिणे
பிரதானமே திருமேனியாக உடையவருக்கும், பிரதானத்தை அசைத்து வெளிப்பாட்டை உண்டாக்குபவருக்கும் நமஸ்காரம். இருபத்துமூன்று வகை விகாரங்களாகத் தோன்றினாலும் தாமே அவிகாரராக இருப்பவரான சிவபெருமானுக்கு வணக்கம்.
Verse 20
नमो ब्रह्माण्डदेहाय ब्रह्मांडोदरवर्तिने । तत्र संसिद्धकार्याय संसिद्धकरणाय च
பிரபஞ்ச முட்டையே (பிரம்மாண்டம்) திருமேனியாக உடையவருக்கும், பிரம்மாண்டத்தின் கருவில் உறைவவருக்கும் நமஸ்காரம். அதனுள் நிறைவேறிய இலக்காகவும், நிறைவேற்றும் உபாயமாகவும் முழுமையாகச் सिद्धமானவருக்கும் வணக்கம்.
Verse 21
नमोस्तु सर्वलोकाय सर्वलोकविधायिने । सर्वात्मदेहसंयोग वियोगविधिहेतवे
அனைத்து உலகங்களாகவே இருப்பவருக்கும், அனைத்து உலகங்களின் ஒழுங்கை விதிப்பவருக்கும் நமஸ்காரம். எல்லா உயிர்களின் உடல்கள் உள்ளுறை ஆத்மாவுடன் சேர்தலும் பிரிதலும் நிகழும் விதியின் காரணமானவருக்கும் வணக்கம்.
Verse 22
त्वयैव निखिलं सृष्टं संहृतं पालितं जगत् । तथापि मायया नाथ न विद्मस्त्वां पितामह
உம்மாலேயே இந்த முழு உலகமும் படைக்கப்படுகிறது, காக்கப்படுகிறது, ஒடுக்கப்படுகிறது. ஆயினும், நாதனே, உமது மாயையால் உம்மை உண்மையாக அறியோம்—பிதாமஹனே।
Verse 23
सूत उवाच । एवं ब्रह्मा महाभागैर्महर्षिभिरभिष्टुतः । प्राह गंभीरया वाचा मुनीन् प्रह्लादयन्निव
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு மகாபாக்யமுடைய மகரிஷிகளால் போற்றப்பட்ட பிரம்மா, ஆழ்ந்த குரலில் முனிவர்களிடம் பேசினார்; அவர்களை மகிழ்வித்து ஆறுதல் அளிப்பதுபோல்।
Verse 24
ब्रह्मोवाच । ऋषयो हे महाभागा महासत्त्वा महौजसः । किमर्थं सहितास्सर्वे यूयमत्र समागताः
பிரம்மா கூறினார்—ஹே மகாபாக்யமுள்ள ரிஷிகளே, மஹாசத்த்வமும் மஹாதேஜஸும் உடையவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக இங்கே எதற்காகக் கூடிவந்தீர்கள்?
Verse 25
तमेवंवादिनं देवं ब्रह्माणं ब्रह्मवित्तमाः । वाग्भिर्विनयगर्भाभिस्सर्वे प्रांजलयो ऽब्रुवन्
அவ்வாறு உரைத்த தெய்வப் பிரம்மனை, பிரம்மத்தத்துவத்தின் சிறந்த அறிஞர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி, பணிவால் நிறைந்த சொற்களால் உரைத்தனர்.
Verse 26
मुनय ऊचुः । भगवन्नंधकारेण महता वयमावृताः । खिन्ना विवदमानाश्च न पश्यामो ऽत्र यत्परम्
முனிவர்கள் கூறினர்—ஹே பகவனே! நாங்கள் பெரும் இருளால் சூழப்பட்டுள்ளோம்; சோர்ந்து வாதத்தில் சிக்கியுள்ளோம்; இங்கே பரமத்தை காண இயலவில்லை.
Verse 27
त्वं हि सर्वजगद्धाता सर्वकारणकारणम् । त्वया ह्यविदितं नाथ नेह किंचन विद्यते
நீயே முழு உலகத்தின் தாதா-பாலகன்; எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணம். ஓ நாதன் சிவா, இங்கே உனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை.
Verse 28
कः पुमान् सर्वसत्त्वेभ्यः पुराणः पुरुषः परः । विशुद्धः परिपूर्णश्च शाश्वतः परमेश्वरः
அனைத்து உயிர்களையும் விடப் பழமையான, பரத்துவமான, முற்றிலும் தூய, நிறைவான, நித்தியமான பரமேஸ்வரன்—அந்த பரம புருஷன் யார்?
Verse 29
केनैव चित्रकृत्येन प्रथमं सृज्यते जगत् । तत्त्वं वद महाप्राज्ञ स्वसंदेहापनुत्तये
இந்த உலகம் முதலில் எந்த அதிசயச் செயலால் படைக்கப்படுகிறது? ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே, என் சந்தேகம் நீங்க அந்தத் தத்துவத்தைச் சொல்லுங்கள்.
Verse 30
एवं पृष्टस्तदा ब्रह्मा विस्मयस्मेरवीक्षणः । देवानां दानवानां च मुनीनामपि सन्निधौ
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, வியப்பால் ஒளிரும் மென்மையான புன்னகை நிறைந்த பார்வையுடன் பிரம்மா, தேவர்கள், தானவர்கள், முனிவர்கள் முன்னிலையில் (பதில் கூற) ஆயத்தமானார்।
Verse 31
उत्थाय सुचिरं ध्यात्वा रुद्र इत्युद्धरन् गिरिम् । आनंदक्लिन्नसर्वांगः कृतांजलिरभाषत
எழுந்து நீண்ட நேரம் தியானித்து, ‘ருத்ர’ என்று உச்சரித்தபடியே அவர் மலையை உயர்த்தினார். ஆனந்தம் அவரது உடலெங்கும் நனைத்தது; பின்னர் கைகூப்பி அவர் உரைத்தார்।
Frequently Asked Questions
A group of ṣaṭkulīya sages become embroiled in a major dispute over which reality is “param” (supreme). Unable to decide, they go to Brahmā—praised by devas and asuras—at Meru, entering the sacral space of Brahmavana.
It dramatizes the epistemic limit that the ultimate cannot be conclusively fixed by rival assertions alone; the “param” is durnirūpya, prompting recourse to higher authority/revelation and a structured hierarchy of knowledge sources.
Meru’s peak and Brahmavana are foregrounded, populated by devas, asuras/dānavas, siddhas, cāraṇas, yakṣas, and gandharvas, along with lakes, jeweled ornamentation, and a radiant fortified city—marking a cosmographic prelude to doctrinal resolution.