कौशिकी-गौरी तथा शार्दूलरूप-निशाचरस्य पूर्वकर्मवर्णनम् | Kauśikī-Gaurī and Brahmā’s account of the tiger-formed niśācara

Verse 1

वायुरुवाच । उत्पाद्य कौशिकीं गौरी ब्रह्मणे प्रतिपाद्य ताम् । तस्य प्रत्युपकाराय पितामहमथाब्रवीत्

வாயு கூறினார்—கௌசிகீ ரூபமான கௌரியை உருவாக்கி, அவளை பிரம்மாவிடம் ஒப்படைத்த பின், அவளின் உதவிக்குப் பதிலுதவியாக பிதாமகன் பிரம்மா அப்போது கூறினான்।

Verse 2

देव्युवाच । दृष्टः किमेष भवता शार्दूलो मदुपाश्रयः । अनेन दुष्टसत्त्वेभ्यो रक्षितं मत्तपोवनम्

தேவி கூறினாள்—என் அடைக்கலத்தில் வந்த இந்தப் புலியை நீ கண்டாயா? இவனே தீய உயிர்களிடமிருந்து என் தவவனத்தைப் பாதுகாத்தான்।

Verse 3

मय्यर्पितमना एष भजते मामनन्यधीः । अस्य संरक्षणादन्यत्प्रियं मम न विद्यते

என்னிடம் மனதை அர்ப்பணித்து, இந்த பக்தன் அனன்ய புத்தியுடன் என்னை வழிபடுகிறான். இவனைப் பாதுகாப்பதை விட எனக்கு இனியது வேறொன்றுமில்லை.

Verse 4

भवितव्यमनेनातो ममान्तःपुरचारिणा । गणेश्वरपदं चास्मै प्रीत्या दास्यति शंकरः

ஆகவே என் அந்தப்புரத்தில் பணிபுரியும் இவ்வழிப்பணியாளனுக்கு இதுவே விதி; மகிழ்ந்த சங்கரன் அன்புடன் அவனுக்கு கணேஸ்வரப் பதவியை அருள்வார்.

Verse 5

एनमग्रेसरं कृत्वा सखीभिर्गन्तुमुत्सहे । प्रदीयतामनुज्ञा मे प्रजानां पतिना १ त्वया

இவனை முன்னே தலைவனாக வைத்து நான் தோழியருடன் செல்லத் தயாராக உள்ளேன். ஆகவே, ஹே பிரஜாபதி, எனக்கு அனுமதி அருள்வீராக.

Verse 6

इत्युक्तः प्रहसन्ब्रह्मा देवीम्मुग्धामिव स्मयन् । तस्य तीव्रैः पुरावृत्तैर्दौरात्म्यं समवर्णयत्१

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பிரம்மா சிரித்து, நிர்மலப் பெண்ணை நோக்கி புன்னகைப்பதுபோல், கடந்த காலத்தின் கடுமையான நிகழ்வுகளால் அவனது கொடுமைச் சுபாவத்தை தேவியிடம் விளக்கினார்.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । पशौ देवि मृगाः क्रूराः क्व च ते ऽनुग्रहः शुभः । आशीविषमुखे साक्षादमृतं किं निषिच्यते

பிரம்மா கூறினார்—ஹே தேவி, மிருகங்களும் விலங்குகளும் இயல்பாகவே கொடூரமானவை; அப்படியிருக்க அவர்கள்மேல் உன் மங்களகரமான அருள் எங்கே? விஷப் பாம்பின் வாயில் நேரடியாக அமிர்தம் ஊற்றப்படுமா?

Verse 8

व्याघ्रमात्रेण सन्नेष दुष्टः को ऽपि निशाचरः । अनेन भक्षिता गावो ब्राह्मणाश्च तपोधनाः

இங்கே புலியின் வடிவம் மட்டும் தரித்த ஒரு தீய இரவுலாவி (நிசாசரன்) இருக்கிறான். அவனால் பசுக்களும், தவச் செல்வம் கொண்ட பிராமணர்களும் கூட விழுங்கப்பட்டனர்.

Verse 9

तर्पयंस्तान्यथाकामं कामरूपी चरत्यसौ । अवश्यं खलु भोक्तव्यं फलं पापस्य कर्मणः

அவர்களை அவரவர் விருப்பப்படி திருப்திப்படுத்தி, ஆசை வடிவம் கொண்டு அவன் அலைகிறான்; பாவச் செய்கையின் பலன் நிச்சயமாக அனுபவிக்கப்படவே வேண்டும்।

Verse 10

अतः किं कृपया कृत्यमीदृशेषु दुरात्मसु । अनेन देव्याः किं कृत्यं प्रकृत्या कलुषात्मना

ஆகவே இத்தகைய துராத்மர்களுக்கு கருணை காட்டுவதால் என்ன பயன்? இயல்பே மாசுடைய இவனால் தேவிக்கு என்ன தேவை?

Verse 11

देव्युवाच । यदुक्तं भवता सर्वं तथ्यमस्त्वयमीदृशः । तथापि मां प्रपन्नो ऽभून्न त्याज्यो मामुपाश्रितः

தேவி கூறினாள்—நீ சொன்ன அனைத்தும் உண்மை; அவன் உண்மையிலேயே அப்படித்தான். ஆனாலும் அவன் என் சரணடைந்தான்; என் அடைக்கலமானவரை நான் கைவிடலாகாது।

Verse 12

ब्रह्मोवाच । अस्य भक्तिमविज्ञाय प्राग्वृत्तं ते निवेदितम् । भक्तिश्चेदस्य किं पापैर्न ते भक्तः प्रणश्यति

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய பக்தியை அறியாமல் முன்நிகழ்வை உமக்கு அறிவித்தேன். ஆனால் அவனுக்கு பக்தி இருந்தால் பாவங்கள் என்ன செய்யும்? உமது பக்தன் அழிவதில்லை।

Verse 13

पुण्यकर्मापि किं कुर्यात्त्वदीयाज्ञानपेक्षया । अजा प्रज्ञा पुराणी च त्वमेव परमेश्वरी

உன் தெய்வ ஞானத்தைச் சாராமல் புண்ணியச் செயலும் என்ன பயன் தரும்? நீயே அஜா, பரம ஞானம், ஆதிமூலம்—உண்மையில் நீயே பரமேஸ்வரி.

Verse 14

त्वदधीना हि सर्वेषां बंधमोक्षव्यवस्थितिः । त्वदृते परमा शक्तिः संसिद्धिः कस्य कर्मणा

அனைவரின் பந்தமும் மோக்ஷமும் உம்மைச் சார்ந்தே அமைந்துள்ளன. உம்மைத் தவிர, யாருடைய கர்மத்தால் பரம சக்தி அல்லது உண்மையான சித்தி கிடைக்கும்?

Verse 15

त्वमेव विविधा शक्तिः भवानामथ वा स्वयम् । अशक्तः कर्मकरणे कर्ता वा किं करिष्यति

நீயே பலவகை சக்தி—அனைத்து உயிர்களின் சக்தியாகவும், தானே சக்தி-ஸ்வரூபமாகவும். அந்த சக்தியின்றி செயல் செய்வதில் ‘கர்த்தா’ எனப்படுபவன் என்ன சாதிப்பான்?

Verse 16

विष्णोश्च मम चान्येषां देवदानवरक्षसाम् । तत्तदैश्वर्यसम्प्राप्त्यै तवैवाज्ञा हि कारणम्

விஷ்ணுவுக்கும், எனக்கும், மற்ற அனைவருக்கும்—தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள்—தத்தம் ஐஸ்வர்யம் பெறுவதற்குக் காரணம் உமது ஆணையே; உமது அனுமதியே உண்மைக் காரணம்.

Verse 17

अतीताः खल्वसंख्याता ब्रह्माणो हरयो भवाः । अनागतास्त्वसंख्यातास्त्वदाज्ञानुविधायिनः

கடந்த காலத்தில் எண்ணற்ற பிரம்மாக்கள், விஷ்ணுக்கள், ருத்ரர்கள் கடந்துவிட்டனர். இனி வருபவர்களும் எண்ணற்றவரே—அனைவரும் உமது ஆணைக்கேற்ப நடப்பவர்கள்.

Verse 18

त्वामनाराध्य देवेशि पुरुषार्थचतुष्टयम् । लब्धुं न शक्यमस्माभिरपि सर्वैः सुरोत्तमैः

தேவேசி தேவியே! உம்மை ஆராதிக்காமல் நாங்கள்—மிகச் சிறந்த தேவர்களும் கூட—தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களை அடைய இயலாது.

Verse 19

व्यत्यासो ऽपि भवेत्सद्यो ब्रह्मत्वस्थावरत्वयोः । सुकृतं दुष्कृतं चापि त्वयेव स्थापितं यतः

பிரம்மத்துவமும் அசைவற்ற நிலையும்—இவ்விரண்டிற்கும் இடையில் உடனடியான மாற்றமும் நிகழலாம்; ஏனெனில் புண்ணியமும் பாவமும் அவற்றின் பலன்களும் உம்மாலேயே நிறுவப்பட்டன.

Verse 20

त्वं हि सर्वजगद्भर्तुश्शिवस्य परमात्मनः । अनादिमध्यनिधना शक्तिराद्या सनातनी

முழு உலகையும் தாங்கும் பரமாத்மா சிவனின் ஆதியான, சனாதன சக்தி நீயே; உனக்கு தொடக்கம் இல்லை, நடுவும் இல்லை, முடிவும் இல்லை.

Verse 21

समस्तलोकयात्रार्थं मूर्तिमाविश्य कामपि । क्रीडसे २ विविधैर्भावैः कस्त्वां जानाति तत्त्वतः

அனைத்து உலகங்களின் ஒழுங்கான இயக்கத்திற்காக நீ விரும்பும் எந்த வடிவத்திலும் புகுகின்றாய். பலவகை நிலைகளில் லீலை செய்கின்றாய்—உன்னைத் தத்துவமாக யார் அறிய முடியும்?

Verse 22

अतो दुष्कृतकर्मापि व्याघ्रो ऽयं त्वदनुग्रहात् । प्राप्नोतु परमां सिद्धिमत्र कः प्रतिबन्धकः

ஆகையால் இந்தப் புலி பாவச் செயல்கள் செய்திருந்தாலும், உமது அருளால் பரம சித்தி (மோட்சம்) அடையட்டும்; இங்கே தடையிடுபவர் யார்?

Verse 23

इत्यात्मनः परं भावं स्मारयित्वानुरूपतः । ब्रह्मणाभ्यर्थिता गौरी तपसो ऽपि न्यवर्तत

இவ்வாறு தன் உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையைக் குறித்தபடி நினைவுகூர்ந்து, பிரம்மாவின் வேண்டுதலால் கௌரி தவத்திலிருந்தும் விலகினாள்।

Verse 24

ततो देवीमनुज्ञाप्य ब्रह्मण्यन्तर्हिते सति । देवीं च मातरं दृष्ट्वा मेनां हिमवता सह

பின்னர் தேவியிடம் விடைபெற்று, பிரம்மா மறைந்தபின், அவன் தேவியின் தாய் மேனாவை இமவானுடன் சேர்ந்து கண்டான்.

Verse 25

प्रणम्याश्वास्य बहुधा पितरौ विरहासहौ । तपः प्रणयिनो देवी तपोवनमहीरुहान्

வணங்கி, பிரிவுத் துயரைத் தாங்க இயலாத தம் பெற்றோரை தேவி பலமுறை ஆறுதல் கூறினாள். தவத்தில் ஈடுபட்ட அவள் பின்னர் தவவனத்தின் பேர்மரங்களின் நோக்கி சென்றாள்.

Verse 26

विप्रयोगशुचेवाग्रे पुष्पबाष्पं विमुंचतः । तत्तुच्छाखासमारूढविहगो दीरितै रुतैः

முன்னணியில் பிரிவுத் துயரால் வாடி, அது மலர்த் துளி போன்ற கண்ணீரைச் சிந்தியது. அதே சிறு கிளையில் அமர்ந்த பறவை நீண்ட ஒலியுடன் புலம்பியது.

Verse 27

व्याकुलं बहुधा दीनं विलापमिव कुर्वतः । सखीभ्यः कथयंत्येवं सत्त्वरा भर्तृदर्शने

கணவனை கண்டவுடன் அவள் மிகுந்த கலக்கமடைந்து, மீண்டும் மீண்டும் துயர்நிலையில் விழுந்து, உரக்கப் புலம்புவது போல இருந்தாள். அதே நிலையிலேயே அவள் விரைவாகத் தோழிகளிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 28

पुरस्कृत्य च तं व्याघ्रं स्नेहात्पुत्रमिवौरसम् । देहस्य प्रभया चैव दीपयन्ती दिशो दश

புலியை ஒத்த அந்த வீரனை முன்னிலைப்படுத்தி, அன்பினால் அவனைத் தன் சொந்த மகனைப் போல எண்ணி அவள் முன்னே சென்றாள்; அவளது உடல் ஒளியால் பத்து திசைகளும் ஒளிர்ந்தன போலத் தோன்றியது.

Verse 29

प्रययौ मंदरं गौरी यत्र भर्ता महेश्वरः । सर्वेषां जगतां धाता कर्ता पाता विनाशकृत्

கௌரி மந்தர மலைக்குச் சென்றாள்; அங்கே அவளுடைய கணவர் மகேஸ்வரன் உறைகிறார்—அவர் எல்லா உலகங்களின் தாதா, கர்த்தா, பாதுகாவலன், அழிப்பவன் ஆவார்.