रुद्राविर्भावकारणम् — Causes and Pattern of Rudra’s Manifestation (Pratikalpa)

Verse 1

वायुरुवाच । प्रतिकल्पं प्रवक्ष्यामि रुद्राविर्भावकारणम् । यतो विच्छिन्नसंताना ब्रह्मसृष्टिः प्रवर्तते

வாயு கூறினார்—ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் ருத்ரன் வெளிப்படும் காரணத்தை நான் விளக்குவேன்; அதனால் சந்ததி துண்டிக்கப்பட்டாலும் பிரம்மாவின் படைப்பு நடை தொடர்கிறது।

Verse 2

कल्पेकल्पे प्रजाः सृष्ट्वा ब्रह्मा ब्रह्मांडसंभवः । अवृद्धिहेतोर्भूतानां मुमोह भृशदुःखितः

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் பிரம்மாண்டத்தில் பிறந்த பிரம்மா உயிர்களைப் படைக்கிறார்; ஆனால் உயிர்கள் வளர்வதற்கான காரணம் எதுவும் காணாமல், மிகுந்த துயரத்தில் மயங்கினார்।

Verse 3

तस्य दुःखप्रशांत्यर्थं प्रजानां च विवृद्धये । तत्तत्कल्पेषु कालात्मा रुद्रो रुद्रगणाधिपः

அவரின் துயரத்தைத் தணிக்கவும், உயிர்களின் வளர்ச்சிக்காகவும், காலஸ்வரூபமான ருத்ரன்—ருத்ரகணங்களின் அதிபதி—ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் வெளிப்படுகிறார்।

Verse 4

निर्दिष्टः पममेशेन महेशो नीललोहितः । पुत्रो भूत्वानुगृह्णाति ब्रह्माणं ब्रह्मणोनुजः

இவ்வாறு பரமேஸ்வரனின் ஆணையால் மகேசன் ‘நீலலோஹித’ ரூபம் கொண்டு, மகனெனப் போலத் தோன்றி, பிரம்மாவின் இளைய சகோதரனாய் பிரம்மாவுக்கு அருளுடன் துணை செய்தான்।

Verse 5

स एव भगवानीशस्तेजोराशिरनामयः । अनादिनिधनोधाता भूतसंकोचको विभुः

அவரே பகவான் ஈசன்—தெய்வீக ஒளியின் பேர்தொகை, எந்தத் துன்பமும் அணுகாதவன். ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லா தாதா; அனைத்திலும் நிறைந்த விபு; எல்லா உயிர்களையும் சுருக்கி தன்னுள் லயிக்கச் செய்ய வல்லவன்।

Verse 6

परमैश्वर्यसंयुक्तः परमेश्वरभावितः । तच्छक्त्याधिष्ठितश्शश्वत्तच्चिह्नैरपि चिह्नितः

அவன் பரம ஐஸ்வர்யத்தால் நிறைந்தவன்; பரமேஸ்வரனின் சத்துவத்தால் ஊட்டப்பட்டவன். எப்போதும் அவன் சக்தியால் ஆதரிக்கப்படுகிறான்; ஆண்டவனின் தனிச்சின்னங்களாலும் குறியிடப்பட்டவன்।

Verse 7

तन्नामनामा तद्रूपस्तत्कार्यकरणक्षमः । तत्तुल्यव्यवहारश्च तदाज्ञापरिपालकः

அவன் அதே நாமத்தையும் அதே ரூபத்தையும் உடையவன்; அந்த ஆண்டவனின் காரியங்களை நிறைவேற்ற வல்லவன். அவன் நடத்தை அவருக்கு ஒத்ததாகவும், அவரின் ஆணையை நம்பிக்கையுடன் காக்கும் ஒருவனாகவும் இருக்கிறான்।

Verse 8

सहस्रादित्यसंकाशश्चन्द्रावयवभूषणः । भुजंगहारकेयूरवलयो मुंजमेखलः

அவன் ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்தான்; சந்திரத் தத்துவத்தால் ஆன ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டான். பாம்புகளை மாலையாக அணிந்து, தோளணியும் வளையலும் தரித்து, முஞ்ஜப் புல் மேகலையால் இடை கட்டியிருந்தான்।

Verse 9

जलंधरविरिंचेन्द्रकपालशकलोज्ज्वलः । गङ्गातुंगतरंगार्धपिंगलाननमूर्धजः

அவர் ஜலந்தரன், விரிஞ்சி (பிரம்மா), இந்திரன் ஆகியோரின் கபாலத் துண்டுகளால் அலங்கரித்து ஒளிர்கிறார். கங்கையின் உயர்ந்து பொங்கும் அலைகள் அவரது சிரமும் ஜடைகளும் மீது விளங்க, அவரது முகம் பிங்கல-பொன்னிறத் தோற்றம் பெறுகிறது.

Verse 10

भग्नदंष्ट्रांकुराक्रान्तप्रान्तकान्तधराधरः । सव्यश्रवणपार्श्वांतमंडलीकृतकुण्डलः

அவரது அழகிய, மலைபோன்ற கழுத்து உடைந்த தந்த முனைகளின் அழுத்தத்தால் விளிம்புகளில் குறியிடப்பட்டது. மேலும் இடது காதருகே அவரது குண்டலம் சுருண்டு வட்ட வளையமாக அமைந்தது.

Verse 11

महावृषभनिर्याणो महाजलदनिःस्वनः । महानलसमप्रख्यो महाबलपराक्रमः

அவர் மகாவೃಷபம் (நந்தி) மீது ஏறி முன்னே செல்கிறார்; அவரது முழக்கம் பெரும் மேக இடியென ஒலிக்கிறது. அவர் மகா அக்கினிபோல் ஒளிர்கிறார்; அவரது பலமும் பராக்கிரமமும் அளவிலாதது.

Verse 12

एवं घोरमहारूपो ब्रह्मपुत्रीं महेश्वरः । विज्ञानं ब्रह्मणे दत्त्वा सर्गे सहकरोति च

இவ்வாறு அச்சமூட்டும் மகாரூபமுடைய மகேஸ்வரன் (முதலில்) பிரம்மனின் புதல்வியை வெளிப்படுத்தினார். பின்னர் பிரம்மனுக்கு உண்மையான ஆன்மிக ஞானத்தை அளித்து, படைப்புப் பணியிலும் அவருடன் இணைந்து செயற்படுகிறார்.

Verse 13

तस्माद्रुद्रप्रसादेन प्रतिकल्पं प्रजापतेः । प्रवाहरूपतो नित्या प्रजासृष्टिः प्रवर्तते

ஆகையால் ருத்ரனின் அருளால் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் பிரஜாபதி உயிர்களின் படைப்பை இயக்குகிறார்; அந்தப் படைப்பு இடையறாத ஓடையாக, பிரவாக ரூபத்தில், எந்நாளும் தொடர்கிறது.

Verse 14

कदाचित्प्रार्थितः स्रष्टुं ब्रह्मणा नीललोहितः । स्वात्मना सदृशान् सर्वान् ससर्ज मनसा विभुः

ஒருமுறை படைப்பைச் செய்யுமாறு பிரம்மா வேண்டியபோது, அனைத்திலும் நிறைந்த நীলலோஹிதப் பரமேசன் தன் மனச் சங்கல்பத்தினாலேயே தன் இயல்புக்கு ஒத்த எல்லா உயிர்களையும் படைத்தான்।

Verse 15

कपर्दिनो निरातंकान्नीलग्रीवांस्त्रिलोचनान् । जरामरणनिर्मुक्तान् दीप्तशूलवरायुधान्

அவர்கள் ஜடாமுடியுடைய, அச்சமற்ற, நீலகண்ட, திரிநேத்திர—மூப்பு மரணமின்றி விடுபட்ட—ஒளிவீசும் திரிசூலம் முதலிய சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கியவர்களை கண்டனர்।

Verse 16

तैस्तु संच्छादितं सर्वं चतुर्दशविधं जगत् । तान्दृष्टा विविधान्रुद्रान् रुद्रमाह पितामहः

அவர்களால் பதினான்கு உலகங்களையும் கொண்ட இவ்வுலகம் முழுவதும் மூடப்பட்டும் பரவியுமிருந்தது. பலவகை ரூபங்களுடைய அந்த ருத்ரர்களைக் கண்டு, பிதாமகன் பிரம்மா ருத்ரன் (சிவன்) அவர்களை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 17

नमस्ते देवदेवेश मास्राक्षीरीदृशीः प्रजाः । अन्याः सृज त्वं भद्रं ते प्रजा मृत्युसमन्विताः

தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். இத்தகைய பிரஜைகளைப் படைக்காதீர். உமக்கு மங்களம் உண்டாக—மரணத்துடன் கூடிய, அதாவது நாசமுடைய பிற பிரஜைகளைப் படையுங்கள்।

Verse 18

इत्युक्तः प्रहसन्प्राह ब्रह्माणं परमेश्वरः । नास्ति मे तादृशस्सर्गस्सृज त्वमशुभाः प्रजाः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பரமேசுவரன் சிவன் புன்னகையுடன் பிரம்மாவிடம் சொன்னான்—“அத்தகைய படைப்பு எனக்குரியது அல்ல. நீயே அசுப (அமங்கல) இயல்புடைய பிரஜைகளைப் படை.”

Verse 19

ये त्विमे मनसा सृष्टा महात्मानो महाबलाः । चरिष्यंति मया सार्धं सर्व एव हि याज्ञिकाः

என் மனத்தால் படைக்கப்பட்ட இம்மகாத்மாக்களும் மகாபலவான்களும் அனைவரும் என்னுடன் சேர்ந்து நடந்து செயல்படுவர்; ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் யாகக் கருமங்களுக்கு தகுதியான யாஜ்ஞிகர்கள் ஆவர்.

Verse 20

इत्युक्त्वा विश्वकर्माणं विश्वभूतेश्वरो हरः । सह रुद्रैः प्रजासर्गान्निवृत्तात्मा व्यतिष्ठत

இவ்வாறு விஸ்வகர்மாவிடம் கூறிய பின், உலகிலுள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசனான ஹரன், ருத்ரர்களுடன் உறுதியாக நின்றான்; மேலும் சந்ததி-சிருஷ்டியிலிருந்து மனத்தை விலக்கிக் கொண்டான்.

Verse 21

ततः प्रभृति देवो ऽसौ न प्रसूते प्रजाः शुभाः । ऊर्ध्वरेताः स्थितः स्थाणुर्यावदाभूतसंप्लवम्

அந்த நாள்முதல் அந்த தேவன் இனி நல்வம்சத்தைப் பிறப்பிக்கவில்லை; ஸ்தாணுவைப் போல அசையாது, ஊர்த்வரேதஸாக (யோகத்தில் சக்தியை மேலே திருப்பி), உயிர்களின் மாபெரும் பிரளயம் வரையிலும் நிலைத்திருந்தான்.