भद्रस्य दिव्यरथारोहणं शङ्खनादश्च — Bhadra’s Divine Chariot-Ascent and the Conch-Blast

Verse 1

तस्मिन्नवसरे व्योम्नि समाविरभवद्रथः । सहस्रसूर्यसंकाशश्चारुचीरवृषध्वजः

அந்த நேரமே வானில் ஒரு தேரு தோன்றியது—ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல் ஒளிவீசும்—விருஷபக் கொடியுடன், அழகிய ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 2

अश्वरत्नद्वयोदारो रथचक्रचतुष्टयः । सञ्चितानेकदिव्यास्त्रशस्त्ररत्नपरिष्कृतः

அந்த ரதம் இரு சிறந்த ரத்தினம் போன்ற குதிரைகளால் அமைந்ததும், நான்கு சக்கரங்களால் சீரமைந்ததும்; பல தெய்வீக அஸ்திர-சஸ்திரங்கள் குவிக்கப்பட்டு, அரிய ரத்தினங்களால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆக இருந்தது।

Verse 3

तस्यापि रथवर्यस्य स्यात्स एव हि सारथिः । यथा च त्रैपुरे युद्धे पूर्वं शार्वरथे स्थितः

அந்த சிறந்த ரதத்திற்கும் சாரதியாக அவர் ஒருவரே இருக்க வேண்டும்—முன்னொரு காலத்தில் திரிபுரப் போரில் அவர் சார்வ ரதத்தில் நிலைத்திருந்ததுபோல।

Verse 4

स तं रथवरं ब्रह्मा शासनादेव शूलिनः । हरेस्समीपमानीय कृताञ्जलिरभाषत

அப்போது பிரம்மா, சூலதாரி பரமன் (சிவன்) ஆணையினாலேயே அந்தச் சிறந்த ரதத்தை ஹரி (விஷ்ணு) அருகே கொண்டு வந்து, கைகூப்பி அவரை உரைத்தார்।

Verse 5

भगवन्भद्र भद्रांग भगवानिन्दुभूषणः । आज्ञापयति वीरस्त्वां रथमारोढुमव्ययः

ஓ பகவனே, ஓ பத்திரனே! ஓ சுபாங்க வீரனே! சந்திரபூஷணனாகிய பகவான்—அவ்யயனான சிவபெருமான்—நீ ரதத்தில் ஏறுமாறு ஆணையிடுகின்றார்।

Verse 6

रेभ्याश्रमसमीपस्थस्त्र्यंबको ऽंबिकया सह । सम्पश्यते महाबाहो दुस्सहं ते पराक्रमम्

ரேப்யா ஆசிரமத்தின் அருகில் நிலைத்துள்ள திரியம்பகன் (சிவன்), அம்பிகை (பார்வதி) உடன் சேர்ந்து, ஓ மகாபாஹுவே, உன் தாங்கமுடியாத வீரத்தைக் காண்கிறான்।

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स वीरो गणकुञ्जरः । आरुरोह रथं दिव्यमनुगृह्य पितामहम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த வீர கணன்—கணங்களில் யானைமன்னன் போல் வலிமைமிக்கவன்—பிதாமஹன் (பிரம்மா) அருளும் ஆசீர்வாதமும் பெற்று திவ்ய ரதத்தில் ஏறினான்।

Verse 8

तथा रथवरे तस्मिन्स्थिते ब्रह्मणि सारथौ । भद्रस्य ववृधे लक्ष्मी रुद्रस्येव पुरद्विषः

அவ்வாறு அந்தச் சிறந்த ரதத்தில் சாரதியாக பிரம்மா நின்றபோது, பத்ரனின் செல்வமும் ஒளியும் பெருகின—முப்புரங்களை அழித்த ருத்ரனின் மகிமை எப்போதும் வளர்வதுபோல்।

Verse 9

ततः शंखवरं दीप्तं पूर्णचंद्रसमप्रभम् । प्रदध्मौ वदने कृत्वा भानुकंपो महाबलः

அப்போது மகாபலன் பானுகம்பன், பூர்ணசந்திரன் போன்ற ஒளியுடன் விளங்கிய அந்தத் தீப்தமான சிறந்த சங்கினை உதடுகளுக்கு வைத்து வலிமையுடன் ஊதினான்.

Verse 10

तस्य शंखस्य तं नादं भिन्नसारससन्निभम् । श्रुत्वा भयेन देवानां जज्वाल जठरानलः

அந்த சங்கின் ஒலி—சிதைந்த சாரஸப் பறவையின் கூவலை ஒத்தது—என்று கேட்டதும் தேவர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கினர்; அவர்களின் வயிற்றினுள் உள்ள அக்னி தீவிரமாய் எரிந்தது.

Verse 11

यक्षविद्याधराहीन्द्रैः सिद्धैर्युद्धदिदृक्षुभिः । क्षणेन निबडीभूताः साकाशविवरा दिशाः

போரைக் காண விரும்பிய யக்ஷர், வித்யாதரர், நாகேந்திரர், சித்தர் ஆகியோர் கணநேரத்தில் திரண்டனர்; ஆகாயத்தில் இடைவெளி இல்லாமல் திசைகள் நெருக்கமடைந்தன.

Verse 12

ततः शार्ङ्गेण चापाङ्कात्स नारायणनीरदः । महता बाणवर्षेण तुतोद गणगोवृषम्

அப்போது மேகமுழக்கம்போல் முழங்கிய அந்த நாராயணன், சார்ங்க வில்லைக் காதுவரை இழுத்து, பெரும் அம்புமழையால் சிவகணங்களின் காளைபோன்ற தலைவனைத் தாக்கினான்.

Verse 13

तं दृष्ट्वा विष्णुमायांतं शतधा बाणवर्षिणम् । स चाददे धनुर्जैत्रं भद्रो बाणसहस्रमुक्

விஷ்ணுமாயையால் வெளிப்பட்டு நூறுமடங்கு அம்புமழை பொழிந்தவனைப் பார்த்து, பத்ரனும் வெற்றிதரும் வில்லை எடுத்தான்—ஆயிரம் அம்புகள் பாயும் முகமுடையதுபோல்—எதிர்க்கத் தயாரானான்।

Verse 14

समादाय च तद्दिव्यं धनुस्समरभैरवम् । शनैर्विस्फारयामास मेरुं धनुरिवेश्वरः

அந்த தெய்வீகமான, போரில் அச்சமூட்டும் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, ஈசன் அதை மெதுவாக இழுத்தான்; மேரு மலைவே வில்லாகியதுபோல் தோன்றியது।

Verse 15

तस्य विस्फार्यमाणस्य धनुषो ऽभून्महास्वनः । तेन स्वनेन महता पृथिवीं समकंपयत्

அந்த வில் இழுக்கப்படும்போது பேரொலி எழுந்தது; அந்த வலிமையான அதிர்வொலியால் பூமியே நடுங்கியது।

Verse 16

ततः शरवरं घोरं दीप्तमाशीविषोपमम् । जग्राह गणपः श्रीमान्स्वयमुग्रपराक्रमः

அப்போது தன் வலிமையால் கடும் வீரமுடைய புகழ்மிக்க கணபன், விஷப்பாம்பைப் போல ஒளிரும் பயங்கரமான அம்புக்கூட்டத்தைப் பற்றிக் கொண்டான்।

Verse 17

बाणोद्धारे भुजो ह्यस्य तूणीवदनसंगतः । प्रत्यदृश्यत वल्मीकं विवेक्षुरिव पन्नगः

அம்புகளை எடுக்கும் போது அவன் கை, அம்புத்தொட்டியின் வாயருகே வந்து, புற்றிலிருந்து படமெடுத்து வழி தேடும் பாம்புபோல் தோன்றியது.

Verse 18

समुद्धृतः करे तस्य तत्क्षणं रुरुचे शरेः । महाभुजंगसंदष्टो यथा बालभुजङ्गमः

அந்த அம்பு அவன் கையில் எடுக்கப்பட்ட உடனே கணநேரத்தில் மின்னியது—பெரும் பாம்பு கடித்து பற்றிய இளம்பாம்பு துடித்து ஒளிர்வதுபோல்.

Verse 19

शरेण घनतीव्रेण भद्रो रुद्रपराक्रमः । विव्याध कुपितो गाढं ललाटे विष्णुमव्ययम्

அப்போது ருத்ரப் பராக்கிரமம் கொண்ட பத்ரன் கோபமுற்று, கனமும் தீவிரமும் ஆன அம்பால் அழியாத விஷ்ணுவின் நெற்றியில் உறுதியாகக் குத்தினான்.

Verse 20

ललाटे ऽभिहितो विष्णुः पूर्वमेवावमानितः । चुकोप गणपेंद्राय मृगेंद्रायेव गोवृषः

நெற்றியில் ஒரு குறியெனச் சொல்லி முன்பே அவமதிக்கப்பட்ட விஷ்ணு, கணபதீந்திரன் மீது சினந்தான்; சிங்கேந்திரனை எதிர்த்து வல்ல வृषபம் கொதிப்பதுபோல்।

Verse 21

ततस्त्वशनिकल्पेन क्रूरास्येन महेषुणा । विव्याध गणराजस्य भुजे भुजगसन्निभे

அப்போது அந்தக் கடுமுகன் இடியெனும் பெரும்பாணால், பாம்புபோல் தோன்றும் புயமுடைய கணராஜனின் புயத்தைத் துளைத்தான்।

Verse 22

सो ऽपि तस्य भुजे भूयः सूर्यायुतसमप्रभम् । विससर्ज शरं वेगाद्वीरभद्रो महाबलः

அப்போது மகாபலன் வீரபத்ரனும் மீண்டும் அவன் தோள்மீது வேகமாக ஒரு அம்பை விட்டான்; அது பத்தாயிரம் சூரியர்களின் ஒளிபோல் பிரகாசித்தது।

Verse 23

स च विष्णुः पुनर्भद्रं भद्रो विष्णुं तथा पुनः । स च तं स च तं विप्राश्शरैस्तावनुजघ्नतुः

அப்போது விஷ்ணு மீண்டும் பத்ரனைத் தாக்கினார்; பத்ரனும் மீண்டும் விஷ்ணுவைத் தாக்கினான். ஓ பிராமணர்களே, இருவரும் மாறிமாறி அம்புவீச்சுகளால் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினர்.

Verse 24

तयोः परस्परं वेगाच्छरानाशु विमुंचतोः । द्वयोस्समभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम्

அவர்கள் இருவரும் பெரும் வேகத்துடன் ஒருவர்மேல் ஒருவர் விரைவாக அம்புகளை விடுத்தனர். அப்போது அவர்களுக்கிடையில் கொந்தளிப்பான, பயங்கரமான, மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் இரட்டைப் போர் எழுந்தது.

Verse 25

तद्दृष्ट्वा तुमुलं युद्धं तयोरेव परस्परम् । हाहाकारो महानासीदाकाशे खेचरेरितः

அவ்விருவருக்கிடையேயான அந்தக் கொந்தளிப்பான கடும் போரைப் பார்த்து, வானில் உலாவும் தெய்வீகர்கள் வானில் பெரும் அலறலை எழுப்பினர்.

Verse 26

ततस्त्वनलतुंडेन शरेणादित्यवर्चसा । विव्याध सुदृढं भद्रो विष्णोर्महति वक्षसि

பின்னர் பத்ரன், அக்னி முனையுடையதும் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிப்பதும் ஆன அம்பால், விஷ்ணுவின் பரந்த மார்பில் உறுதியாகக் குத்திப் பிளந்தான்.

Verse 27

स तु तीव्रप्रपातेन शरेण दृढमाहतः । महतीं रुजमासाद्य निपपात विमोहितः

ஆனால் அவன் கடும் வேகத்துடன் விழுந்த அம்பால் உறுதியாகத் தாக்கப்பட்டான். பேர்வேதனையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மயக்கத்தில் உணர்விழந்து தரையில் விழுந்தான்.

Verse 28

पुनः क्षणादिवोत्थाय लब्धसंज्ञस्तदा हरिः । सर्वाण्यपि च दिव्यास्त्राण्यथैनं प्रत्यवासृजत्

அப்போது ஹரி (விஷ்ணு) கணநேரத்தில் மீண்டும் எழுந்து முழு உணர்வு பெற்றவனாய், அவன்மேல் எல்லா திவ்ய ஆயுதங்களையும் ஏவினான்।

Verse 29

स च विष्णुर्धनुर्मुक्तान्सर्वाञ्छर्वचमूपतिः । सहसा वारयामास घोरैः प्रतिशरैः शरान्

அப்போது சர்வனின் சேனாதிபதி விஷ்ணு, வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட அம்புகளையெல்லாம் கொடிய எதிரம்புகளால் உடனே தடுத்தான்।

Verse 30

तं बाणं बाणवर्येण भद्रो भद्राह्वयेण तु । अप्राप्तमेव भगवाञ्चिच्छेद शतधा पथि

அப்போது பத்ரன் ‘பத்ராஹ்வ’ எனப்படும் தன் சிறந்த அம்பால், ஆண்டவனின் தடுக்கமுடியாத வல்லமையால், இலக்கை அடையுமுன் வழியிலேயே அந்த அம்பை நூறு துண்டுகளாக்கினான்।

Verse 31

अथैकेनेषुणा शार्ङ्गं द्वाभ्यां पक्षौ गरुत्मतः । निमेषादेव चिच्छेद तदद्भुतमिवाभवत्

அப்போது அவன் ஒரே அம்பால் சார்ங்கத்தைவும், மேலும் இரண்டு அம்புகளால் கருடனின் இறக்கைகளையும் கண்சிமிட்டும் நேரத்தில் வெட்டினான்; அது வியப்பாகத் தோன்றியது.

Verse 32

ततो योगबलाद्विष्णुर्देहाद्देवान्सुदारुणान् । शंखचक्रगदाहस्तान् विससर्ज सहस्रशः

அப்போது தன் யோகபலத்தால் விஷ்ணு தன் உடலிலிருந்தே ஆயிரமாயிரமாகக் கடும் தெய்வவடிவங்களை வெளிப்படுத்தினான்; அவர்களின் கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதையம் இருந்தன.

Verse 33

सर्वांस्तान्क्षणमात्रेण त्रैपुरानिव शंकरः । निर्ददाह महाबाहुर्नेत्रसृष्टेन वह्निना

அப்போது மகாபாஹுவான சங்கரன், ஒருகாலத்தில் திரிபுரங்களைச் சாம்பலாக்கியதுபோல், கண் இருந்து எழுந்த அக்கினியால் அவர்களையெல்லாம் ஒரு கணத்தில் எரித்தழித்தான்.

Verse 34

ततः क्रुद्धतरो विष्णुश्चक्रमुद्यम्य सत्वरः । तस्मिन्वीरो समुत्स्रष्टुं तदानीमुद्यतो ऽभवत्

அப்போது மேலும் கோபமடைந்த விஷ்ணு விரைவாகச் சக்கரத்தை உயர்த்தினான்; அதே நேரத்தில் அந்த வீரன் அதை அவன்மேல் எறியத் தயாரானான்.

Verse 35

तं दृष्ट्वा चक्रमुद्यम्य पुरतः समुपस्थितम् । स्मयन्निव गणेशानो व्यष्टंभयदयत्नतः

சக்கரத்தை உயர்த்தி முன் நின்ற அவனைப் பார்த்து, கணங்களின் ஈசனான கணேசன் புன்னகைத்ததுபோல், எந்த முயற்சியும் இன்றி அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

Verse 36

स्तंभितांगस्तु तच्चक्रं घोरमप्रतिमं क्वचित् । इच्छन्नपि समुत्स्रष्टुं न विष्णुरभवत्क्षमः

ஆனால் விஷ்ணுவின் அங்கங்கள் திடீரென உறைந்தன; அந்தப் பயங்கரமான, ஒப்பற்ற சக்கரத்தை எறிய இயலவில்லை. எறிய விரும்பினாலும், சிவனின் பரம ஆதிக்கத்தால் கட்டுண்ட விஷ்ணு இயலாதவரானார்.

Verse 37

श्वसन्निवैकमुद्धृत्य बाहुं चक्रसमन्वितम् । अतिष्ठदलसो भूत्वा पाषाण इव निश्चलः

அவன் துன்பமாக மூச்செடுப்பதுபோல், சக்கரமுடைய ஒரு கரத்தை உயர்த்தி, பின்னர் சோர்வால் சடலமெனக் கல்லைப் போல அசையாமல் நின்றான்.

Verse 38

विशरीरो यथाजीवो विशृङ्गो वा यथा वृषः । विदंष्ट्रश्च यथा सिंहस्तथा विष्णुरवस्थितः

உடலற்ற உயிர் வலியிழப்பதுபோல், கொம்பற்ற காளை பயனற்றதுபோல், பற்களற்ற சிங்கம் பலவீனமாவதுபோல்—சிவவியோகத்தில் விஷ்ணுவும் நிஷ்ப்ரபனாய் நிலைகொள்கிறான்।

Verse 39

तं दृष्ट्वा दुर्दशापन्नं विष्णुमिंद्रादयः सुराः । समुन्नद्धा गणेन्द्रेण मृगेंद्रेणेव गोवृषाः

விஷ்ணு துயர்நிலையில் வீழ்ந்ததைக் கண்டு இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கடும் கலக்கத்துடன் எழுந்தனர்—கூட்டத் தலைவன் தூண்டிய காளைகள் போல, அல்லது மிருகராஜ சிங்கம் வந்ததைக் கண்டு அசையும் மாடுகள் போல।

Verse 40

प्रगृहीतायुधा यौद्धुंक्रुद्धाः समुपतस्थिरे । तान्दृष्ट्वा समरे भद्रःक्षुद्रानिव हरिर्मृगान्

ஆயுதங்களைப் பிடித்து, கோபத்துடன் போருக்கு ஆவலாய் அவர்கள் அவனை நோக்கி முன்னேறினர். போர்க்களத்தில் அவர்களைப் பார்த்த அந்த வீரன், அவர்களை அற்ப எதிரிகளென எண்ணினான்—சிங்கம் சிறு மான்களை அற்பமாகக் கருதுவது போல।

Verse 41

साक्षाद्रुद्रतनुर्वीरो वरवीरगणावृतः । अट्टहासेन घोरेण व्यष्टं भयदनिंदितः

அந்த வீரன் நேரே ருத்ரனின் உடல்வடிவாக வெளிப்பட்டு, சிறந்த வீரக் கணங்களால் சூழ்ந்து நின்றான். ஓ குற்றமற்றவனே, அவனது பயங்கர அட்டஹாசம் பயத்தையே சிதறடித்தது.

Verse 42

तथा शतमखस्यापि सवज्रो दक्षिणः करः । सिसृक्षोरेव उद्वज्रश्चित्रीकृत इवाभवत्

அதேபோல் சதமகன் (இந்திரன்) வஜ்ரம் தாங்கிய வலக்கையும்—வஜ்ரத்தை எறியத் தயாராக இருந்தபோதும்—வரையப்பட்ட ஓவியம்போல் அசையாது நின்றது; யாரோ தடுத்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 43

अन्येषामपि सर्वेषां सरक्ता अपि बाहवः । अलसानामिवारंभास्तादृशाः प्रतियांत्युत

மற்ற அனைவரின் கரங்களும் இரத்தம் பூசப்பட்டிருந்தாலும், சோம்பேறியின் அரைமனத் தொடக்கம்போல் பலமின்றி அதேபடி மீண்டும் மீண்டும் திரும்பின.

Verse 44

एवं भगवता तेन व्याहताशेषवैभवात् । अमराः समरे तस्य पुरतः स्थातुमक्षमाः

அவ்வாறு அந்த பகவான் அவர்களின் முழு வைபவத்தையும் சிதைத்தார்; அதனால் அந்தப் போரில் அமரர்கள் அவர்முன் நிற்க இயலவில்லை.

Verse 45

स्तब्धैरवयवैरेव दुद्रुवुर्भयविह्वलाः । स्थितिं च चक्रिरे युद्धे वीरतेजोभयाकुलाः

உடல் உறுப்புகள் உறைந்து, அவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி அலைந்தனர்; ஆனாலும் அதே போரில் நிலையும் எடுத்தனர்—வீரத் தேஜஸும் பயமும் இடையில் உள்ளம் கலங்கியவர்களாய்.

Verse 46

विद्रुतांस्त्रिदशान्वीरान्वीरभद्रो महाभुजः । विव्याध निशितैर्बाणैर्मघो वर्षैरिवाचलान्

அப்போது மகாபுஜன் வீரபத்ரன், ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்த வீர தேவர்களை கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான்—மகவான் இந்திரன் மலைகள்மேல் மழைத்தாரைகளைப் பொழிவதுபோல்।

Verse 47

बहवस्तस्य वीरस्य बाहवः परिघोपमाः । शस्त्रैश्चकाशिरे दीप्तैः साग्निज्वाला इवोरगाः

அந்த வீரனுக்கு பரிகம் போன்ற வலிமையுடைய பல கரங்கள் இருந்தன; அவன் ஏந்திய தீப்த ஆயுதங்கள், தீநாவுகளால் சூழ்ந்த பாம்புகள் போல ஒளிர்ந்தன।

Verse 48

अस्त्रशस्त्राण्यनेकानिसवीरो विसृजन्बभौ । विसृजन्सर्वभूतानि यथादौ विश्वसंभवः

அந்த வீரன் எண்ணற்ற அஸ்திர-சஸ்திரங்களை எறிந்து ஒளிர்ந்தான். அவற்றை விடுத்தபோது, படைப்பின் ஆதியில் உலகமூலன் எல்லா உயிர்களையும் வெளிப்படுத்தினாற்போல் அவன் தோன்றினான்।

Verse 49

यथा रश्मिभिरादित्यः प्रच्छादयति मेदिनीम् । तथा वीरः क्षणादेव शरैः प्राच्छादयद्दिशः

ஆதித்தியன் தன் கதிர்களால் பூமியை மூடுவது போல, அந்த வீரன் ஒரு கணத்தில் தன் அம்புகளால் திசைகளையெல்லாம் மூடினான்।

Verse 50

खमंडले गणेन्द्रस्य शराः कनकभूषिताः । उत्पतंतस्तडिद्रूपैरुपमानपदं ययुः

வானமண்டலத்தில் கணேந்திரனின் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்புகள் பறக்கும்போது மின்னல் போன்ற வடிவம் கொண்டு, உவமைக்குரிய காட்சியாக ஆனது।

Verse 51

महांतस्ते सुरगणान्मंडूकानिवडुंडुभाः । प्राणैर्वियोजयामासुः पपुश्च रुधिरासवम्

அந்த மாபெரும் டுண்டுபர்கள் தேவர்கணங்களை தவளைகளைப் போல இகழ்ந்து தாக்கி உயிரைத் துண்டித்தனர்; மேலும் மதுபானம் போல அவர்களின் இரத்தரசத்தையும் குடித்தனர்.

Verse 52

निकृत्तबाहवः केचित्केचिल्लूनवराननाः । पार्श्वे विदारिताः केचिन्निपेतुरमरा भुवि

சில தேவர்களின் கரங்கள் துண்டிக்கப்பட்டன; சிலரின் உயர்ந்த முகங்கள் சிதைக்கப்பட்டன; சிலரின் பக்கங்கள் கிழிக்கப்பட்டன; இவ்வாறு அமரர்களும் போர்க் கோபத்தில் தாக்கப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்தனர்.

Verse 53

विशिखोन्मथितैर्गात्रैर्बहुभिश्छिन्नसन्धिभिः । विवृत्तनयनाः केचिन्निपेतुर्भूतले मृताः

முள் கொண்ட அம்புகளால் கிழிக்கப்பட்டு சிதைந்த உறுப்புகளுடன், பல மூட்டுகள் துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில்—சில தேவர்கள் கண்கள் மேலே உருள, இறந்தவர்களாய் நிலத்தில் விழுந்தனர்.

Verse 54

भूमौ केचित्प्रविविशुः पर्वतानां गुहाः परे । अपरे जग्मुराकाशं परे च विविशुर्जलम्

சிலர் பூமிக்குள் புகுந்தனர்; சிலர் மலைக் குகைகளில் அடைந்தனர். சிலர் ஆகாயத்திற்குச் சென்றனர்; சிலர் நீரில் புகுந்தனர்.

Verse 55

तथा संछिन्नसर्वांगैस्स वीरस्त्रिदशैर्बभौ । परिग्रस्तप्रजावर्गो भगवानिव भैरवः

அவ்வாறு உடல் உறுப்புகள் சிதைந்த முப்பத்துமூன்று தேவர்வீரர்களின் நடுவே அந்த வீரன் ஒளிர்ந்தான்— தானே பகவான் பைரவனெனப் போல; உயிரினங்களின் கூட்டம் அச்சமும் அதிசயமும் கொண்டு பிடிபட்டதுபோல் உறைந்தது.

Verse 56

दग्धत्रिपुरसंव्यूहस्त्रिपुरारिर्यथाभवत् । एवं देवबलं सर्वं दीनं बीभत्सदर्शनम्

திரிபுராரி திரிபுரத்தின் முழு அணிவகுப்பையும் எரித்து சாம்பலாக்கினான் போல, தேவர்களின் முழுப் படையும் மிகுந்த தளர்ச்சியடைந்தது— அதன் தோற்றம் அச்சமூட்டும், இரங்கத்தக்கதுமாயிருந்தது.

Verse 57

गणेश्वरसमुत्पन्नं कृपणं वपुराददे । तदा त्रिदशवीराणामसृक्सलिलवाहिनी

அப்போது கணேசுவரனிடமிருந்து பிறந்த இரங்கத்தக்க, தாழ்ந்ததுபோன்ற ஒரு உருவம் தோன்றியது; அதே வேளையில் முப்பத்துமூன்று தேவர்வீரர்களிடையே இரத்தம் நீர்போல் ஓடும் ஓடை உருவானது.

Verse 58

प्रावर्तत नदी घोरा प्राणिनां भयशंसिनी । रुधिरेण परिक्लिन्ना यज्ञभूमिस्तदा बभौ

அப்போது எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சத்தை அறிவிக்கும் ஒரு கொடிய நதி ஓடத் தொடங்கியது. அந்த வேளையில் யாகபூமி இரத்தத்தில் நனைந்து முழுவதும் சிந்தியதாகத் தோன்றியது.

Verse 59

रक्तार्द्रवसना श्यामा हतशुंभेव कैशिकी । तस्मिन्महति संवृत्ते समरे भृशदारुणे

கைசிகீ கருநிறத்தாள்; அவளது ஆடைகள் இரத்தத்தில் நனைந்திருந்தன; சும்பனை ஏற்கெனவே வதைத்தவள்போல் தோன்றினாள். அந்தப் பெரும் போர் முழுமையாக எழுந்து மிகக் கொடுமையாக நடந்தபோது, அவள் உக்கிர சக்தியாக நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 60

भयेनेव परित्रस्ता प्रचचाल वसुन्धरा । महोर्मिकलिलावर्तश्चुक्षुभे च महोदधिः

பயம் பிடித்ததுபோல் வசுந்தரா நடுங்கி அசைந்தது; அதுபோலவே பேர்கடலும் பெரும் அலைகளும் சுழல்வெள்ளங்களும் கலங்கி கொந்தளித்தது।

Verse 61

पेतुश्चोल्का महोत्पाताः शाखाश्च मुमुचुर्द्रुमाः । अप्रसन्ना दिशः सर्वाः पवनश्चाशिवो ववौ

அக்கினி உல்கைகள் விழுந்தன; கொடிய அபசகுனங்கள் எழுந்தன; மரங்கள் கிளைகளை உதிர்த்தன. எல்லாத் திசைகளும் அசாந்தமாய் தோன்றின; அசிவமான காற்றும் வீசியது।

Verse 62

अहो विधिविपर्यासस्त्वश्वमेधोयमध्वरः । यजमानस्स्वयं दक्षौ ब्रह्मपुत्रप्रजापतिः

அய்யோ, விதியின் புரட்டல் எத்தகையது—இது அச்வமேத யாகமா! இங்கே யஜமானன் தானே தக்ஷன்; பிரம்மாவின் புதல்வன் பிரஜாபதி.

Verse 63

धर्मादयस्सदस्याश्च रक्षिता गरुडध्वजः । भागांश्च प्रतिगृह्णंति साक्षादिंद्रादयः सुराः

தர்மம் முதலிய சபையினர் கருடத்வஜனான பகவான் (விஷ்ணு) அவரால் காக்கப்பட்டனர்; இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தத்தம் ஹவிர்பாகங்களை நேரடியாகப் பெற்றனர்।

Verse 64

तथापि यजमानस्य यज्ञस्य च सहर्त्विजः । सद्य एव शिरश्छेदस्साधु संपद्यते फलम्

எனினும் யஜமானனுக்கும் யாகத்திற்கும்—அதன் ரித்விக்களுடன்—உரிய பலன் உடனே நிகழ்ந்தது: அக்கணமே தலை வெட்டுதல்.

Verse 65

तस्मान्नावेदनिर्दिष्टं न चेश्वरबहिष्कृतम् । नासत्परिगृहीतं च कर्म कुर्यात्कदाचन

ஆகையால், சாஸ்திரம் விதிக்காததும், ஈசனால் புறக்கணிக்கப்பட்டதும், அசத்தியரும் அதர்மிகளும் ஏற்றுக்கொண்டதும் ஆகிய செயலை ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது।

Verse 66

कृत्वापि सुमहत्पुण्यमिष्ट्वा यज्ञशतैरपि । न तत्फलमवाप्नोति भक्तिहीनो महेश्वरे

மிகப் பெரிய புண்ணியங்களைச் செய்தாலும், நூறு யாகங்களைச் செய்தாலும், மகேஸ்வரனிடத்தில் பக்தியற்றவன் அந்தச் செயல்களின் உண்மைப் பலனை அடையான்.

Verse 67

कृत्वापि सुमहत्पापं भक्त्या यजति यश्शिवम् । मुच्यते पातकैः सर्वैर्नात्र कार्या विचारणा

மிகப் பெரிய பாவம் செய்திருந்தாலும், பக்தியுடன் சிவனை வழிபடுகிறவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 68

बहुनात्र किमुक्तेन वृथा दानं वृथा तपः । वृथा यज्ञो वृथा होमः शिवनिन्दारतस्य तु

இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? சிவநிந்தையில் ஈடுபடுகிறவனுக்குத் தானம் வீண், தவம் வீண்; யாகமும் வீண், ஹோமமும் வீணே.

Verse 69

ततः सनारायणकास्सरुद्राः सलोकपालास्समरे सुरौघाः । गणेंद्रचापच्युतबाणविद्धाः प्रदुद्रुवुर्गाढरुजाभिभूताः

அப்போது அந்தப் போரில் நாராயணனுடன், ருத்ரர்களுடன், லோகபாலர்களுடன் கூடிய தேவர்கூட்டம்—கணேந்திரனின் வில்லிலிருந்து பாய்ந்த அம்புகளால் குத்தப்பட்டு—கடுந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு ஓடினர்.

Verse 70

चेलुः क्वचित्केचन शीर्णकेशाः सेदुः क्वचित्केचन दीर्घगात्राः । पेतुः क्वचित्केचन भिन्नवक्त्रा नेशुः क्वचित्केचन देववीराः

எங்கோ சிலர் சிதறிய கூந்தலுடன் அலைந்தனர்; எங்கோ சிலர் நீண்ட உடல்களை நீட்டி அமர்ந்தனர். எங்கோ சிலர் முகம் சிதைந்து விழுந்தனர்; எங்கோ சில தேவவீரர்கள் உரக்கக் கூவினர்.

Verse 71

केचिच्च तत्र त्रिदशा विपन्ना विस्रस्तवस्त्राभरणास्त्रशस्त्राः । निपेतुरुद्भासितदीनमुद्रा मदं च दर्पं च बलं च हित्वा

அங்கே சில திரிதசர்கள் முற்றிலும் சிதைந்தனர்; அவர்களின் ஆடைகள், அணிகலன்கள், ஆயுதங்கள் அனைத்தும் வழுந்தன. உதவியற்ற தன்மை வெளிப்படும் முகபாவத்துடன் அவர்கள் விழுந்தனர்; மயக்கம், அகந்தை, வலிமை என்ற எண்ணத்தைத் துறந்து.

Verse 72

सस्मुत्पथप्रस्थितमप्रधृष्यो विक्षिप्य दक्षाध्वरमक्षतास्त्रैः । बभौ गणेशस्स गणेश्वराणां मध्ये स्थितः सिंह इवर्षभाणाम्

அஜேயனும் அணுகமுடியாதவனுமான அந்த கணேசன் தவறாத ஆயுதங்களால் தக்ஷனின் யாகத்தைச் சிதைத்து சிதறடித்தான். பின்னர் கணங்களின் தலைவர்களிடையே, காளைகளின் நடுவே நிற்கும் சிங்கம்போல் அவன் ஒளிர்ந்தான்.