कालतत्त्वनिर्णयः / Doctrine of Kāla (Time) and Its Subordination to Śiva

Verse 1

मुनय ऊचुः । कालादुत्पद्यते सर्वं कालदेव विपद्यते । न कालनिरपेक्षं हि क्वचित्किंचन विद्यते

முனிவர்கள் கூறினர்—காலத்திலிருந்தே அனைத்தும் தோன்றுகிறது; காலத்தினாலேயே அனைத்தும் அழிகிறது; காலத்திலிருந்து சுதந்திரமானது எங்கும் எதுவும் இல்லை।

Verse 2

यदास्यांतर्गतं विश्वं शश्वत्संसारमण्डलम् । सर्गसंहृतिमुद्राभ्यां चक्रवत्परिवर्तते

இந்தப் பிரபஞ்சம்—நித்திய சம்சார மண்டலம்—அவருள் அடங்கியிருக்கும் போது, படைப்பு-அழிவு என்னும் முத்திரைகளால் அது சக்கரம்போல் சுழல்கிறது.

Verse 3

ब्रह्मा हरिश्च रुद्रश्च तथान्ये च सुरासुराः । यत्कृतां नियतिं प्राप्य प्रभवो नातिवर्तितुम्

பிரம்மா, ஹரி, ருத்ரன் மற்றும் பிற தேவர்-அசுரரும்—அந்த பரமேசுவரன் நிறுவிய நியதியை அடைந்தபின், வல்லமை உடையவர்களாயினும் அதை மீற இயலார்.

Verse 4

भूतभव्यभविष्याद्यैर्विभज्य जरयन् प्रजाः । अतिप्रभुरिति स्वैरं वर्तते ऽतिभयंकरः

கடந்தது, நிகழ்வது, வருவது எனப் பிரித்து அவன் உயிர்களைச் சிதைக்கிறான். தன்னை ‘அதிபிரபு’ என எண்ணி விருப்பம்போல் நடமாடுகிறான்—மிகவும் பயங்கரன்.

Verse 5

क एष भगवान् कालः कस्य वा वशवर्त्ययम् । क एवास्य वशे न स्यात्कथयैतद्विचक्षण

அறிவுடையவரே! இந்தப் போற்றத்தக்க காலன் யார்? அவன் யாரின் ஆட்சிக்குள் இயங்குகிறான்? மேலும் அவன் ஆட்சிக்குள் வராதவர் யார்? தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 6

वायुरुवाच । कालकाष्ठानिमेषादिकलाकलितविग्रहम् । कालात्मेति समाख्यातं तेजो माहेश्वरं परम्

வாயு கூறினார்—காலம், காஷ்டா, நிமேஷம் முதலிய கால அளவுகளால் உருவான வெளிப்படையான வடிவமுடைய அந்தப் பரம மாஹேஸ்வர ஒளியே ‘காலாத்மன்’ எனப் புகழப்படுகிறது—காலத்தின் ஆத்மசொரூபம்.

Verse 7

यदलंघ्यमशेषस्य स्थावरस्य चरस्य च । नियोगरूपमीशस्य बलं विश्वनियामकम्

ஈசனின் ஆணை-வடிவமான, உலகமெங்கும் ஒழுங்கை நடத்தும் அந்த வல்லமை நிலைபேறும் அசையும் அனைத்துயிர்களுக்கும் மீற இயலாதது.

Verse 8

तस्यांशांशमयी मुक्तिः कालात्मनि महात्मनि । ततो निष्क्रम्य संक्रांता विसृष्टाग्रेरिवायसी

காலமே ஆன அந்த மகாத்மனில், அவனது தன்னிலையிலிருந்து அங்கம் மேல் அங்கமாகிய முக்தி நிலைகொள்கிறது; அங்கிருந்து அது வெளிப்பட்டு செல்கிறது—அக்னியிலிருந்து விடப்பட்ட இரும்பு அம்புபோல்.

Verse 9

तस्मात्कालवशे विश्वं न स विश्ववशे स्थितः । शिवस्य तु वशे कालो न कालस्य वशे शिवः

ஆகவே உலகம் காலத்தின் ஆட்சிக்குள் உள்ளது; ஆனால் காலம் உலகத்தின் ஆட்சிக்குள் இல்லை. காலம் சிவனின் அதிகாரத்தில் உள்ளது; சிவன் காலத்தின் அதிகாரத்தில் ஒருபோதும் இல்லை.

Verse 10

यतो ऽप्रतिहतं शार्वं तेजः काले प्रतिष्ठितम् । महती तेन कालस्य मर्यादा हि दुरत्यया

அடக்கமறியாத சார்வ (சிவமய) தேஜஸ் காலத்திலேயே நிலைபெற்றிருப்பதால், காலத்தின் எல்லையும் விதியும் மிகப் பெரிதாய் மீற இயலாததாகிறது.

Verse 11

कालं प्रज्ञाविशेषेण को ऽतिवर्तितुमर्हति । कालेन तु कृतं कर्म न कश्चिदतिवर्तते

சிறப்பான அறிவொளியால் காலத்தை யார் மீற முடியும்? காலத்தால் அமைக்கப்பட்ட கர்மம்—அதன் நியத பலனை—யாரும் தாண்ட இயலாது.

Verse 12

एकच्छत्रां महीं कृत्स्नां ये पराक्रम्य शासति । ते ऽपि नैवातिवर्तंते कालवेलामिवाब्धयः

பெரும் வீரத்தால் முழு பூமியையும் ஒரே குடைக்கீழ் ஆள்பவர்களும் காலம் நிர்ணயித்த எல்லையை மீற முடியாது—அலைவரம்பை கடல்கள் கடக்காததுபோல்।

Verse 13

ये निगृह्येंद्रियग्रामं जयंति सकलं जगत् । न जयंत्यपि ते कालं कालो जयति तानपि

இந்திரியக் கூட்டத்தை அடக்கி உலகமெங்கும் வென்றவர்களும் காலத்தை வெல்ல முடியாது; காலமே அவர்களையும் வென்று விடுகிறது।

Verse 14

आयुर्वेदविदो वैद्यास्त्वनुष्ठितरसायनाः । न मृत्युमतिवर्तंते कालो हि दुरतिक्रमः

ஆயுர்வேதத்தில் தேர்ந்த வைத்தியர்கள் ரசாயனச் சிகிச்சைகளை முறையாகச் செய்தாலும், மரணத்தை மீற முடியாது; ஏனெனில் காலம் கடக்க இயலாதது।

Verse 15

श्रिया रूपेण शीलेन बलेन च कुलेन च । अन्यच्चिंतयते जंतुः कालो ऽन्यत्कुरुते बलात्

செல்வம், அழகு, நற்குணம், வலிமை, குலமரபு இவற்றின் துணையால் உயிர் ஒன்று எண்ணுகிறது; ஆனால் அடக்கமுடியாத காலம் வேறொன்றை நிகழ்த்துகிறது।

Verse 16

अप्रियैश्च प्रियैश्चैव ह्यचिंतितगमागमैः । संयोजयति भूतानि वियोजयति चेश्वरः

விருப்பமற்றதும் விருப்பமானதும் ஆகிய நிகழ்வுகளாலும், எதிர்பாராத வருகை-போகைகளாலும், ஈசுவரன் உயிர்களை இணைக்கவும் பிரிக்கவும் செய்கிறான்।

Verse 17

यदैव दुःखितः कश्चित्तदैव सुखितः परः । दुर्विज्ञेयस्वभावस्य कालास्याहो विचित्रता

ஒருவன் துயரால் வாடும் அதே கணத்தில் மற்றொருவன் இன்புறுகிறான். அஹோ! அறிதற்கு அரிய காலத்தின் இயல்பு எத்தனை விந்தை!

Verse 18

यो युवा स भवेद्वृद्धो यो बलीयान्स दुर्बलः । यः श्रीमान्सो ऽपि निःश्रीकः कालश्चित्रगतिर्द्विजा

இளமை உடையவன் முதுமை அடைகிறான்; வலிமையுள்ளவன் பலவீனமாவான்; செல்வச் சிறப்புடையவனும் ஒளியிழக்கிறான். ஓ இருபிறப்பினரே, காலத்தின் நடை எத்தனை விந்தை!

Verse 19

नाभिजात्यं न वै शीलं न बलं न च नैपुणम् । भवेत्कार्याय पर्याप्तं कालश्च ह्यनिरोधकः

உயர்குலம், நல்லொழுக்கம், வலிமை, திறமை—இவற்றில் எதுவும் தனித்தனியாக ஒரு காரியத்தை நிறைவேற்றப் போதாது; ஏனெனில் காலம் உண்மையிலேயே தடுக்க இயலாதது.

Verse 20

ये सनाथाश्च दातारो गीतवाद्यैरुपस्थिताः । ये चानाथाः परान्नादाः कालस्तेषु समक्रियः

பாடல்-வாத்தியங்களுடன் போற்றப்படும் ஆதரவுள்ள தானதாரர்களாக இருந்தாலும், அல்லது ஆதரவற்றவர்களாய் பிறர் அளிக்கும் அன்னத்தில் வாழ்ந்தாலும்—அனைவர்மீதும் காலம் ஒரே விதமாகச் செயல்படுகிறது.

Verse 21

फलंत्यकाले न रसायनानि सम्यक्प्रयुक्तान्यपि चौषधानि । तान्येव कालेन समाहृतानि सिद्धिं प्रयांत्याशु सुखं दिशंति

தவறான காலத்தில் எடுத்தால் நன்றாகத் தயாரித்த ரசாயனங்களும் மருந்துகளும் பயன் தராது. அதே மருந்துகள் உரிய காலத்தில் சேகரித்து பயன்படுத்தினால் விரைவில் வெற்றி பெற்று நலனையும் சுகத்தையும் அளிக்கும்.

Verse 22

नाकालतो ऽयं म्रियते जायते वा नाकालतः पुष्टिमग्र्यामुपैति । नाकालतः सुखितं दुःखितं वा नाकालिकं वस्तु समस्ति किंचित्

காலத்துக்கு முன் யாரும் இறப்பதில்லை, பிறப்பதுமில்லை; காலத்துக்கு முன் யாரும் உச்ச வளர்ச்சியையும் பெறுவதில்லை. காலத்துக்கு முன் இன்பமோ துன்பமோ வராது—உண்மையில் ‘அகாலம்’ எனும் ஒன்று எதுவும் இல்லை.

Verse 23

कालेन शीतः प्रतिवाति वातःकालेन वृष्टिर्जलदानुपैति । कालेन चोष्मा प्रशमं प्रयाति कालेन सर्वं सफलत्वमेति

காலத்தினாலே குளிர்காற்று தன் பருவத்தில் வீசுகிறது; காலத்தினாலே மேகங்கள் தொடர வான்மழை வருகிறது. காலத்தினாலே வெப்பம் தணிகிறது; காலத்தினாலே அனைத்தும் தக்க கனியை அடைகிறது.

Verse 24

कालश्च सर्वस्य भवस्य हेतुः कालेन सस्यानि भवंति नित्यम् । कालेन सस्यानि लयं प्रयांति कालेन संजीवति जीवलोकः

காலமே எல்லா ‘பவ’த்திற்கும் காரணம். காலத்தினாலே பயிர்கள் எப்போதும் தோன்றுகின்றன; காலத்தினாலே அவை லயமாகின்றன. காலத்தினாலே உயிருலகம் உயிர்ப்புடன் தாங்கப்படுகிறது.

Verse 25

इत्थं कालात्मनस्तत्त्वं यो विजानाति तत्त्वतः । कालात्मानमतिक्रम्य कालातीतं स पश्यति

இவ்வாறு ஆத்மசக்தியாகிய காலத்தின் தத்துவத்தை யதார்த்தமாக அறிந்தவன், கால-ஆத்மபாவத்தைத் தாண்டி காலாதீத சிவனைத் தரிசிக்கிறான்।

Verse 26

न यस्य कालो न च बंधमुक्ती न यः पुमान्न प्रकृतिर्न विश्वम् । विचित्ररूपाय शिवाय तस्मै नमःपरस्मै परमेश्वराय

அந்த பரமேஸ்வர சிவனுக்கு நமஸ்காரம்—அவர்க்கு காலமில்லை; பந்தமும் முக்தியும் இல்லை; அவர் புருஷனும் அல்ல, பிரகிருதியும் அல்ல, இவ்வுலகமும் அல்ல; ஆயினும் வியத்தகு பல வடிவங்களை ஏற்கின்றவர்।