सत्रप्रवृत्तिः — वायोः आगमनं च (Commencement of the Satra and the Arrival of Vāyu)
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், மகாதேவனை வழிபட்டு கொண்டே பல மகரிஷிகள் நீண்டகால யாகமான சத்ரத்தைத் தொடங்கியதை கூறுகிறார். அந்தச் சத்ரம் அதிசயமானது; உலகசிருஷ்டிகரர்களின் ஆதிமூல சிருஷ்டி உந்துதலை ஒத்ததாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் சத்ரம் நிறைவுற்றபின், பிதாமஹன் பிரம்மாவின் ஆணையால் வாயுதேவன் அங்கு வருகிறார். வாயுவின் தத்துவச் சுரூபம் விளக்கப்படுகிறது—அவர் நேரடி அறிவுடையவர், ஆணையால் ஆள்பவர், மருதர்களுடன் தொடர்புடையவர்; பிராணன் முதலிய செயல்களால் உடல் அங்கங்களை இயக்கி, உடலுடன் வாழும் உயிர்களைத் தாங்கி நிலைநிறுத்துகிறார். அணிமா முதலிய சக்திகள், உலகத் தாங்கும் பணி, மேலும் சப்த-ஸ்பரிசம், ஆகாச-யோனி, தேஜஸுடன் தொடர்பு போன்ற நுண்தத்துவ மொழியும் இடம்பெறுகிறது. வாயு ஆசிரமத்தில் நுழைவதைப் பார்த்த ரிஷிகள் பிரம்மவாக்கை நினைத்து மகிழ்ந்து, எழுந்து வணங்கி, அவருக்குப் பெருமைமிக்க ஆசனத்தை அமைக்கிறார்கள்—அடுத்த உபதேசத்திற்கான முன்னுரை உருவாகிறது।
Shlokas
Verse 1
तच्च सत्रं प्रववृते सर्वाश्चर्यं महर्षिणाम्
அப்போது அந்த சத்ர யாகம் தொடங்கியது; அது மகரிஷிகளுக்கெல்லாம் முழுமையான அதிசயமாக அமைந்தது.
Verse 2
विश्वं सिसृक्षमाणानां पुरा विश्वसृजामिव
ஆதியில், பிரபஞ்சத்தை உருவாக்க முனைந்த உலகச் சிருஷ்டிகரர்கள் போல, முழு உலகமும் வெளிப்பட்டது—பிரபஞ்சத்தை வடிப்போர்க்கு தோன்றுவது போலவே.
Verse 3
अथ काले गते सत्रे समाप्ते भूरिदक्षिणे । पितामहनियोगेन वायुस्तत्रागमत्स्वयम्
பின்னர் காலம் கடந்தபின், மிகுந்த தக்ஷிணைகளுடன் நடைபெற்ற அந்த சத்திரம் நிறைவுற்றது; பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஆணையினால் வாயுதேவன் தானே அங்கு வந்தான்।
Verse 4
शिष्यस्स्वयंभुवो देवस्सर्वप्रत्यक्षदृग्वशी । आज्ञायां मरुतो यस्य संस्थितास्सप्तसप्तकाः
அவர் ஸ்வயம்பூ தேவன் (பிரம்மா) அவர்களின் சீடர்; தெய்வீகன்; அனைத்தையும் நேரில் காண்பவர்களையும் அடக்க வல்லவன்; அவரின் ஆணைக்கீழ் மருதர்கள் ஏழு ஏழு குழுக்களாக நிலைத்துள்ளனர்।
Verse 5
प्रेरयञ्छश्वदंगानि प्राणाद्याभिः स्ववृत्तिभिः । सर्वभूतशरीराणां कुरुते यश्च धारणम्
பிராணன் முதலிய இயல்பான செயல்களால் எப்போதும் அங்கங்களை இயக்கி, எல்லா உயிர்களின் உடல்களையும் தாங்கி நிறுத்துவான்—அவனே உள்ளார்ந்த தாங்குபவன்।
Verse 6
अणिमादिभिरष्टाभिरैश्वर्यैश्च समन्वितः । तिर्यक्कालादिभिर्मेध्यैर्भुवनानि बिभर्ति यः
அணிமா முதலிய எட்டு சித்திகளாலும் தெய்வீக ஐஸ்வர்யங்களாலும் நிறைந்தவர்; திர்யக்-காலம் முதலிய தூய தத்துவங்களால் எல்லா உலகங்களையும் தாங்கி நடத்துபவர் அவர்।
Verse 7
आकाशयोनिर्द्विगुणः स्पर्शशब्दसमन्वयात् । तेजसां प्रकृतिश्चेति यमाहुस्तत्त्वचिंतकाः
ஆகாசத்திலிருந்து தோன்றுவதால் இது இரு குணங்களான ஒலி (சப்தம்) மற்றும் தொடுதல் (ஸ்பர்ஷம்) உடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது. தத்துவஞானிகள் இதையே தேஜஸ் (அக்னி) என்பதின் இயல்பு (பிரக்ருதி) என அறிவிக்கின்றனர்।
Verse 8
तमाश्रमगतं दृष्ट्वा मुनयो दीर्घसत्रिणः । पितामहवचः स्मृत्वा प्रहर्षमतुलं ययुः
அவரை ஆசிரமத்திற்குள் வந்தவராகக் கண்ட நீண்ட யாகங்களைச் செய்பவர்கள் ஆகிய முனிவர்கள், பிதாமகர் பிரம்மாவின் வாக்கை நினைந்து அளவிலா மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்।
Verse 9
अभ्युत्थाय ततस्सर्वे प्रणम्यांबरसंभवम् । चामीकरमयं तस्मै विष्टरं समकल्पयन्
அப்போது அனைவரும் எழுந்து நின்று ஆகாயத்தில் பிறந்தவரை வணங்கி, அவருக்காக பொன்னால் ஆன சிறப்பான ஆசனத்தை அமைத்தனர்।
Verse 10
सोपि तत्र समासीनो मुनिभिस्सम्यगर्चितः । प्रतिनंद्य च तान् सर्वान् पप्रच्छ कुशलं ततः
அவரும் அங்கே அமர்ந்து, முனிவர்களால் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டார். பின்னர் அனைவரையும் மரியாதையுடன் வாழ்த்தி அவர்களின் நலத்தை விசாரித்தார்।
Verse 11
वायुरुवाच । अत्र वः कुशलं विप्राः कच्चिद्वृत्ते महाक्रतौ । कच्चिद्यज्ञहनो दैत्या न बाधेरन्सुरद्विषः
வாயு கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! இங்கே நீங்கள் அனைவரும் நலமா? மகாக்ரது (மகாயாகம்) விதிப்படி நடைபெறுகிறதா? யாகத்தை அழிப்போர், தேவர்களை வெறுப்போர் ஆகிய தைத்யர்கள் இடையூறு செய்யவில்லையா?
Verse 12
प्रायश्चित्तं दुरिष्टं वा न कच्चित्समजायत । स्तोत्रशस्त्रगृहैर्देवान् पित्ःन् पित्र्यैश्च कर्मभिः
பிராயச்சித்தமோ, தீய செயலை நீக்கும் பரிகாரமோ எதுவும் தோன்றவில்லையா? (மக்கள்) ஸ்தோத்திரங்களாலும் சாஸ்திர விதிகளாலும், தேவர்களுக்கு ஆலயங்கள் அமைத்தலும், பித்ரு-சம்பந்தமான கர்மங்களாலும் (நிவாரணம் நாடினர்).
Verse 13
कच्चिदभ्यर्च्य युष्माभिर्विधिरासीत्स्वनुष्ठितः । निवृत्ते च महासत्रे पश्चात्किं वश्चिकीर्षितम्
நீங்கள் விதிப்படி அர்ச்சனை செய்து நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதிகளைச் சரியாக அனுஷ்டித்தீர்களா? மேலும் மகாசத்திரம் நிறைவுற்ற பின், இனி நீங்கள் என்ன செய்ய எண்ணுகிறீர்கள்?
Verse 14
इत्युक्ता मुनयः सर्वे वायुना शिवभाविना । प्रहृष्टमनसः पूताः प्रत्यूचुर्विनयान्विताः
சிவபாவம் நிறைந்த வாயு இவ்வாறு கூறியபோது, எல்லா முனிவரும் உள்ளம் மகிழ்ந்து தூய்மையடைந்து, பணிவும் பக்தியும் உடன் மரியாதையாகப் பதிலுரைத்தனர்।
Verse 15
मुनय ऊचुः । अद्य नः कुशलं सर्वमद्य साधु भवेत्तपः । अस्मच्छ्रेयोभिवृद्ध्यर्थं भवानत्रागतो यतः
முனிவர்கள் கூறினர்—இன்று எங்களுக்கெல்லாம் நலம்; இன்று எங்கள் தவம் உண்மையிலே சிறப்பாகப் பலித்தது, ஏனெனில் எங்கள் உத்தம நலன் பெருக நீங்கள் இங்கு வந்துள்ளீர்।
Verse 16
शृणु चेदं पुरावृत्तं तमसाक्रांतमानसैः । उपासितः पुरास्माभिर्विज्ञानार्थं प्रजापतिः
இந்தப் பழங்கதையை கேளுங்கள். எங்கள் மனங்கள் அறியாமை எனும் இருளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தபோது, உண்மையான ஆன்மிக அறிவைப் பெறுவதற்காக முன்பு நாங்கள் பிரஜாபதி (பிரம்மா) அவரை வழிபட்டோம்.
Verse 17
सोप्यस्माननुगृह्याह शरण्यश्शरणागतान् । सर्वस्मादधिको रुद्रो विप्राः परमकारणम्
அப்போது சரணடைந்தவர்களுக்கு அடைக்கலமான அவர் எங்களுக்கு அருள் செய்து கூறினார்—“ஓ விப்ரர்களே! ருத்ரன் அனைத்திற்கும் மேலானவன்; அவனே பரம காரணம்.”
Verse 18
तमप्रतर्क्यं याथात्म्यं भक्तिमानेव पश्यति । भक्तिश्चास्य प्रसादेन प्रसादादेव निर्वृतिः
தர்க்கத்தைக் கடந்த, சொல்லால் அடங்காத அவரது யதார்த்தத் தன்மையை பக்தியுள்ளவன் மட்டுமே உண்மையாகக் காண்கிறான். அந்த பக்தியும் அவரது அருளாலேயே உண்டாகிறது; அதே அருளாலேயே பரம அமைதியும் முக்தியும் கிடைக்கின்றன.
Verse 19
तस्मादस्य प्रसादार्थं नैमिषे सत्रयोगतः । यजध्वं दीर्घसत्रेण रुद्रं परमकारणम्
ஆகையால் அவன் அருளைப் பெற நைமிஷத்தில் சத்திரயோகத்தை முறையாக மேற்கொண்டு, நீண்ட சத்திர யாகத்தால் பரம காரணனான ருத்ரனை வழிபடுங்கள்।
Verse 20
तत्प्रसादेन सत्रांते वायुस्तत्रागमिष्यति । तन्मुखाज्ज्ञानलाभो वस्तत्र श्रेयो भविष्यति
அவன் அருளால் சத்திரத்தின் முடிவில் வாயுதேவர் அங்கே வருவார். அவருடைய வாயிலிருந்தே உங்களுக்கு ஆன்மிக ஞானம் கிடைக்கும்; அதிலேயே உங்கள் உச்ச நன்மை நிறைவேறும்।
Verse 21
इत्यादिश्य वयं सर्वे प्रेषिता परमेष्ठिना । अस्मिन्देशे महाभाग तवागमनकांक्षिणः
பரமேஷ்டி (பிரம்மா) இவ்வாறு ஆணையிட்டதால் நாங்கள் அனைவரும் அனுப்பப்பட்டோம். ஓ மகாபாகா, இந்நாட்டில் உமது வருகையை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கி இருக்கிறோம்।
Verse 22
दीर्घसत्रं समासीना दिव्यवर्षसहस्रकम् । अतस्तवागमादन्यत्प्रार्थ्यं नो नास्ति किंचन
ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் நீண்ட யாகச் சத்திரத்தில் அமர்ந்திருந்தோம். இப்போது உமது வருகையைத் தவிர எங்களுக்கு வேண்டுவது வேறொன்றுமில்லை।
Verse 23
इत्याकर्ण्य पुरावृत्तमृषीणां दीर्घसत्रिणाम् । वायुः प्रीतमना भूत्वा तत्रासीन्मुनिसंवृतः
நீண்ட சத்திரத்தில் ஈடுபட்டிருந்த முனிவர்களின் அந்தப் பழம்பெரும் வரலாற்றை கேட்ட வायु உள்ளம் மகிழ்ந்து, முனிவர்கள் சூழ அங்கேயே அமர்ந்திருந்தான்।
Verse 24
ततस्तैर्मुनिभिः पृष्टस्तेषां भावविवृद्धये । सर्गादि शार्वमैश्वर्यं समासाद वदद्विभुः
பின்னர் அவர்களின் பக்தி-உணர்வு வளர்வதற்காக அந்த முனிவர்கள் கேள்வி எழுப்பினர். அப்போது அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன், படைப்பு முதலியவற்றைச் சார்ந்த சார்வ (சிவ) தெய்வாதிக்கத்தைச் சுருக்கமாக உரைக்கத் தொடங்கினார்।
Frequently Asked Questions
After the sages complete a remarkable satra dedicated to Mahādeva, Vāyu arrives at the āśrama under the injunction of Pitāmaha (Brahmā), prompting formal reception and setting up a teaching encounter.
Vāyu is presented not only as a deity but as the operative principle of prāṇa that animates limbs, sustains embodied beings, and participates in tattva-based cosmological explanation (sound/touch and subtle-element relations).
The text highlights Vāyu’s governance (linked with the Maruts), direct perception and control, prāṇa-functions, sustaining power over bodies, and association with aiśvarya/siddhi categories such as aṇimā, alongside subtle-element/tattva descriptors.