सर्‍वेश्वर-परमकारण-निरूपणम् / The Supreme Lord as the Uncaused Cause

Verse 1

जीवैरेभिरिमांल्लोकान्सर्वानीशो य ईशते

இந்த ஜீவர்களின் மூலம் எல்லா உலகங்களையும் ஆளும் அவர் தான் பரமேசுவரன்.

Verse 2

यस्मात्सर्वमिदं ब्रह्मविष्णुरुद्रेन्द्रपूर्वकम् । सह भूतेन्द्रियैः सर्वैः प्रथमं संप्रसूयते

ஆதியில் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், இந்திரன் முதலியோர் தலைமையிலான இந்த முழு வெளிப்பட்ட ஒழுங்கும்—அனைத்து பூதங்களும் இந்திரியங்களும் உடன்—யாரிடமிருந்து முதன்முதலில் தோன்றுகிறதோ, அவரிடமிருந்தே.

Verse 3

कारणानां च यो धाता ध्याता परमकारणम् । न संप्रसूयते ऽन्यस्मात्कुतश्चन कदाचन

எல்லாக் காரணங்களுக்கும் தாதாவாக இருந்து, பரமகாரணத்தைத் தியானித்து ஆள்பவன்—அவன் எப்போதும் எங்கும் எதிலிருந்தும் பிறப்பதில்லை.

Verse 4

सर्वैश्वर्येण संपन्नो नाम्ना सर्वेश्वरः स्वयम् । सर्वैर्मुमुक्षुभिर्ध्येयश्शंभुराकाशमध्यगः

அனைத்து தெய்வீக ஐஸ்வர்யங்களாலும் நிறைந்தவர் அவரே ‘சர்வேஸ்வரன்’ எனப் பெயர்பெற்றவர். ஆகாயத்தின் நடுவில் நிலைபெறும் ஷம்புவை முமுக்ஷுக்கள் அனைவரும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 5

यो ऽग्रे मां विदधे पुत्रं ज्ञानं च प्रहिणोति मे । तत्प्रसादान्मयालब्धं प्राजापत्यमिदं पदम्

ஆரம்பத்தில் என்னை மகனாக உருவாக்கி, எனக்கு ஞானத்தையும் அளித்தவர்—அவரின் அருளாலே நான் இந்தப் பிராஜாபத்திய பதவியை அடைந்தேன்।

Verse 6

ईशो वृक्ष इव स्तब्धो य एको दिवि तिष्ठति । येनेदमखिलं पूर्णं पुरुषेण महात्मना

ஈசன் மரம்போல் அசையாது, ஒரேவனாய், திவ்ய ஆகாயத்தில் நிலைத்திருக்கிறான்; அந்த மகாத்ம புருஷனால் இவ்வுலகம் முழுதும் பரவி நிறைவடைகிறது।

Verse 7

एको बहूनां जंतूनां निष्क्रियाणां च सक्रियः । य एको बहुधा बीजं करोति स महेश्वरः

பல உடல்பெற்ற உயிர்களிடையே அவரே ஒருவரே நித்திய செயற்படுபவர்; மற்றவர்கள் ஜடம்போல். அவரே ஒருவரே பல வடிவங்களுக்கு விதை-காரணமாய் விரிகிறார்—அவரே மகேஸ்வரன்.

Verse 8

य एको भागवान्रुद्रो न द्वितीयो ऽस्ति कश्चन

அவரே ஒரே பகவான் ருத்ரன்; அவருக்கு இரண்டாவன் எவரும் இல்லை. ஆகவே அவர் பரம அத்விதீயன்.

Verse 9

सदा जनानां हृदये संनिविष्टो ऽपि यः परैः । अलक्ष्यो लक्षयन्विश्वमधितिष्ठति सर्वदा

அவர் எப்போதும் அனைவரின் இதயத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும், வெளிமுகமானோர் அவரைக் காணார். அவர்களுக்கு மறைந்திருந்தும், அவர் நித்திய அந்தர்யாமியாக உலகமெங்கும் ஆட்சி செய்து தாங்குகிறார்.

Verse 10

यस्तु कालात्प्रमुक्तानि कारणान्यखिलान्यपि । अनन्तशक्तिरेवैको भगवानधितिष्ठति

காலத்திலிருந்து விடுபட்டவராய், எல்லாக் காரணங்களின்மேலும்—எந்த விதிவிலக்குமின்றி—அதிஷ்டாதாவாய் இருப்பவர், அளவற்ற சக்தியுடைய ஒரே பகவான் பரமேஸ்வரனே உச்ச ஆளுநர்.

Verse 11

न यस्य दिवसो रात्रिर्न समानो न चाधिकः । स्वभाविकी पराशक्तिर्नित्या ज्ञानक्रिये अपि

அவருக்கு பகலும் இல்லை, இரவும் இல்லை; அவருக்கு இணையானதும் இல்லை, மேலானதும் இல்லை. அவரது பராசக்தி இயல்பாகவே நிலைத்த நித்தியம்; ஞானமும் கிரியையும் அவருள் எப்போதும் நிலைகொள்கின்றன.

Verse 12

यदिदं क्षरमव्यक्तं यदप्यमृतमक्षरम् । तावुभावक्षरात्मानावेको देवः स्वयं हरः

அழிவுடையதும் அவ்யக்தமுமானதும், அமரமும் அக்‌ஷரமுமானதும்—இவ்விரு நிலைகளும் அக்‌ஷரத் தத்துவமே; உண்மையில் ஒரே தேவன்—ஸ்வயம் ஹரன் (சிவன்).

Verse 13

ईशते तदभिध्यानाद्योजनासत्त्वभावनः । भूयो ह्यस्य पशोरन्ते विश्वमाया निवर्तते

அவரைத் தியானித்தால் ஆண்டவன் நேரடியாக அனுபவமாகிறார்; உள்ளம் அவரோடு யோகமடைந்து தூய சத்த்வ நிலையில் நிலைபெறும். அப்போது பந்தப்பட்ட பசுவின் பந்த முடிவில் விஸ்வமாயை விலகி ஒடுங்குகிறது.

Verse 14

यस्मिन्न भासते विद्युन्न सूर्यो न च चन्द्रमाः । यस्य भासा विभातीदमित्येषा शाश्वती श्रुतिः

அந்த பரமத்தில் மின்னல் ஒளிராது; சூரியனும் இல்லை, சந்திரனும் இல்லை. அவன் ஒளியாலேயே இவ்வுலகம் முழுதும் பிரகாசிக்கிறது—இதுவே நித்திய ஸ்ருதி உரை.

Verse 15

एको देवो महादेवो विज्ञेयस्तु महेश्वरः । न तस्य परमं किंचित्पदं समधिगम्यते

ஒரே தேவன் மகாதேவன்—மகேஸ்வரன் என்று அறிய வேண்டும். அவருடைய பரம நிலையைக் குறுகிய அறிவால் யாரும் முழுமையாக அடையவும் உணரவும் இயலாது.

Verse 16

अयमादिरनाद्यन्तस्स्वभावादेव निर्मलः । स्वतन्त्रः परिपूर्णश्च स्वेच्छाधीनश्चराचरः

அவரே ஆதிமூலம்; ஆயினும் அவருக்கு தொடக்கமும் முடிவும் இல்லை; இயல்பாகவே அவர் நிர்மலன். அவர் முழு சுதந்திரமும் பரிபூரணமும் உடையவன்; அசையும் அசையாத உலகமெல்லாம் அவரது சித்தத்திற்கே உட்பட்டது.

Verse 17

अप्राकृतवपुः श्रीमांल्लक्ष्यलक्षणवर्जितः । अयं मुक्तो मोचकश्च ह्यकालः कालचोदकः

அவர் அப்ராக்ருதமான தெய்வீகத் திருமேனி உடையவர்; காணத்தக்க குறி-லட்சணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர். அவர் தாமே முக்தர், முக்தி அளிப்பவரும்; காலத்துக்கு அப்பாற்பட்டவராய் காலத்தின் ஓட்டத்தைத் தூண்டுபவர்.

Verse 18

सर्वोपरिकृतावासस्सर्वावासश्च सर्ववित् । षड्विधाध्वमयस्यास्य सर्वस्य जगतः पतिः

அவர் எல்லா வாசஸ்தலங்களுக்கும் மேலே உறைவார்; ஆயினும் ஒவ்வொரு வாசஸ்தலத்திலும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவர். ஆறுவகை அத்வங்களால் அமைந்த இந்த முழு உலகின் பதி—சர்வஞ்ஞன் சிவபெருமான்.

Verse 19

उत्तरोत्तरभूतानामुत्तरश्च निरुत्तरः । अनन्तानन्तसन्दोहमकरंदमधुव्रतः

அவர் உயர்ந்தவர்களிலும் உயர்ந்த ‘உத்தரன்’; அவருக்கு அப்பால் எதுவும் இல்லாத நிருத்தரத் தத்துவம். அவர் அளவற்ற அளவற்றத்தின் திரள்; அவரது ஆனந்தத் தேனை அருந்தும் மதுவிரத பக்தர்களுக்கு அவர் மகரந்த ரசமாக விளங்குகிறார்.

Verse 20

अखंडजगदंडानां पिंडीकरणपंडितः । औदार्यवीर्यगांभीर्यमाधुर्यमकरालयः

அகண்டமான எண்ணற்ற ஜகதண்டங்களை ஒரே ஒன்றாகச் சேர்த்து ஒருமைப்படுத்துவதில் அவர் பேரறிஞர்; மேலும் தாராளம், தெய்வீக வலிமை, ஆழ்மை, இனிமை ஆகியவற்றின் பேர்கடலாக அவர் விளங்குகிறார்।

Verse 21

नैवास्य सदृशं वस्तु नाधिकं चापि किंचन । अतुलः सर्वभूतानां राजराजश्च तिष्ठति

அவருக்கு ஒப்பானது எதுவும் இல்லை; அவரை விட உயர்ந்ததும் எதுவும் இல்லை. எல்லா உயிர்களிலும் அவர் ஒப்பற்றவர்; அரசர்களின் அரசனாய் நிலைத்திருக்கிறார்।

Verse 22

अनेन चित्रकृत्येन प्रथमं सृज्यते जगत् । अंतकाले पुनश्चेदं तस्मिन्प्रलयमेष्यते

அவருடைய இந்த அதிசயமான, பல்வகை சக்திச் செயலில் முதலில் உலகம் படைக்கப்படுகிறது; காலத்தின் முடிவில் இதே உலகம் மீண்டும் அவருள்ளேயே லயமடைந்து பிரளயத்தை அடைகிறது।

Verse 23

अस्य भूतानि वश्यानि अयं सर्वनियोजकः । अयं तु परया भक्त्या दृश्यते नान्यथा क्वचित्

அனைத்து உயிர்களும் அவரின் ஆளுமைக்குள் உள்ளன; அவரே எல்லாவற்றையும் நியமித்து நடத்துபவர். ஆனால் அவர் பரம பக்தியினாலேயே தரிசனமளிப்பார்; வேறு வழியில் எப்போதும் இல்லை।

Verse 24

व्रतानि सर्वदानानि तपांसि नियमास्तथा । कथितानि पुरा सद्भिर्भावार्थं नात्र संशयः

விரதங்கள், எல்லா தானங்கள், தவங்கள், நியமங்கள்—இவை அனைத்தும் பழங்காலத்தில் சான்றோர் உள்ளார்ந்த பக்தி-பாவத்திற்காக போதித்தவை; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 25

हरिश्चाहं च रुद्रश्च तथान्ये च सुरासुराः । तपोभिरुग्रैरद्यापि तस्य दर्शनकांक्षिणः

‘ஹரி (விஷ்ணு), நானும் ருத்ரனும், மேலும் பிற தேவர்களும் அசுரர்களும்—இன்றும் கடும் தவங்களால் அவருடைய தரிசனத்தை நாடுகின்றோம்.’

Verse 26

अदृश्यः पतितैर्मूढैर्दुर्जनैरपि कुत्सितैः । भक्तैरन्तर्बहिश्चापि पूज्यः संभाष्य एव च

வீழ்ந்தோர், மயங்கியோர், தீயோர், இழிந்தோர் ஆகியோருக்கு அவர் காணப்படார். ஆனால் பக்தர்களுக்கு அவர் உள்ளிலும் வெளியிலும் வணங்கத்தக்கவர்; பக்தியுடன் வேண்டி உரையாடும் நெருக்கமான அனுபவமாகவும் அருள்பவர்.

Verse 27

तदिदं त्रिविधं रूपं स्थूलं सूक्ष्मं ततः परम् । अस्मदाद्यमरैर्दृश्यं स्थूलं सूक्ष्मं तु योगिभिः

இந்தத் தத்துவம் மூவகை ரூபம் உடையது—ஸ்தூலம், ஸூக்ஷ்மம், அதற்கு அப்பாற்பட்ட பரம். ஸ்தூல ரூபம் எம்முதல் தேவர்களுக்கு புலப்படும்; ஸூக்ஷ்ம ரூபம் யோகிகளுக்குப் புலனாகும்.

Verse 28

ततः परं तु यन्नित्यं ज्ञानमानंदमव्ययम् । तन्निष्ठैस्तत्परैर्भक्तैर्दृश्यं तद्व्रतमाश्रितैः

அதற்கும் அப்பால் நித்தியமான தத்துவம் உள்ளது—ஞானமே, ஆனந்தமே, அழிவிலாதது. அந்தப் பரம சிவன், அவரிலே நிலைபெற்று அவரையே சார்ந்தும், அவரது விரத-நியமங்களை அனுஷ்டிக்கும் பக்தர்களுக்கே தரிசனமாகிறான்.

Verse 29

बहुनात्र किमुक्तेन गुह्याद्गुह्यतरं परम् । शिवे भक्तिर्न सन्देहस्तया युक्तो विमुच्यते

இங்கே அதிகம் சொல்ல வேண்டியது என்ன? மறைவினும் மறைவான பரம ரகசியம் இதுவே—சிவபக்தி; இதில் ஐயமில்லை. அந்தப் பக்தியுடன் இணைந்தவன் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 30

प्रसादादेव सा भक्तिः प्रसादो भक्तिसंभवः । यथा चांकुरतो बीजं बीजतो वा यथांकुरः

அந்த பக்தி (பிரபுவின்) பிரசாதத்தாலேயே உண்டாகிறது; பிரசாதமும் பக்தியிலிருந்தே பிறக்கிறது—முளையிலிருந்து விதை, விதையிலிருந்து மீண்டும் முளை போல।

Verse 31

प्रसादपूर्विका एव पशोस्सर्वत्र सिद्धयः । स एव साधनैरन्ते सर्वैरपि च साध्यते

பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) என்பவனுக்கு எங்கும் கிடைக்கும் எல்லா சித்திகளும் (பிரபுவின்) பிரசாதத்தாலேயே முன்புறப்படுகின்றன. இறுதியில், எல்லா சாதனங்களாலும் சாதிக்கப்படுபவனும் அவர் ஒருவரே।

Verse 32

प्रसादसाधनं धर्मस्स च वेदेन दर्शितः । तदभ्यासवशात्साम्यं पूर्वयोः पुण्यपापयोः

தர்மமே சிவனின் அருளைப் பெறும் சாதனம்; அது வேதத்தால் தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது. அந்த வேதவிதித் தர்மத்தை இடைவிடாது பயில்வதால் முன்பிருந்த புண்ணியமும் பாவமும் சமநிலைக்கு வந்து அடங்குகின்றன.

Verse 33

साम्यात्प्रसादसंपर्को धर्मस्यातिशयस्ततः । धर्मातिशयमासाद्य पशोः पापपरिक्षयः

உள் சமநிலையிலிருந்து தெய்வ அருளின் தொடர்பு உண்டாகிறது; அதனால் தர்மம் மேலும் உயர்கிறது. அந்த உயர்ந்த தர்மத்தை அடைந்தபின் கட்டுண்ட ஆன்மா (பசு) வின் பாவங்கள் முழுமையாகக் களையப்படுகின்றன.

Verse 34

एवं प्रक्षीणपापस्य बहुभिर्जन्मभिः क्रमात् । सांबे सर्वेश्वरे भक्तिर्ज्ञानपूर्वा प्रजायते

இவ்வாறு பாவங்கள் களையப்பட்டவருக்கு, பல பிறவிகளின் தொடர்ச்சியில்—உண்மை ஞானம் முன்னோடியாக—சாம்பன், அனைத்திற்கும் ஈசனான சிவனிடத்தில் பக்தி பிறக்கிறது.

Verse 35

भावानुगुणमीशस्य प्रसादो व्यतिरिच्यते । प्रसादात्कर्मसंत्यागः फलतो न स्वरूपतः

பக்தனின் உள்ளநிலைக்கு ஏற்றவாறே ஈசனின் அருள் வெளிப்படுகிறது. அந்த அருளால் கர்மத் துறவு உண்டாகிறது—அது பலன் துறவாகும்; கர்மத்தின் இயல்பைத் துறப்பதல்ல.

Verse 36

तस्मात्कर्मफलत्यागाच्छिवधर्मान्वयः शुभः । स च गुर्वनपेक्षश्च तदपेक्ष इति द्विधा

ஆகவே கர்மபலத் துறவால் சிவதர்மத்துடன் மங்களமான இணைவு உண்டாகிறது. அந்த (சிவதர்மம்) இருவகை—குருவைச் சாராதது, குருவைச் சார்ந்தது.

Verse 37

तत्रानपेक्षात्सापेक्षो मुख्यः शतगुणाधिकः । शिवधर्मान्वयस्यास्य शिवज्ञानसमन्वयः

அச்சூழலில் ‘சாபேக்ஷ’ எனும் சார்ந்த முதன்மை வழி ‘அனாபேக்ஷ’ எனும் சார்பற்றதைக் காட்டிலும் நூறுமடங்கு மேன்மை உடையது. இச் சிவதர்ம மரபு சிவஞான ஒத்திசைவால் நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 38

ज्ञनान्वयवशात्पुंसः संसारे दोषदर्शनम् । ततो विषयवैराग्यं वैराग्याद्भावसाधनम्

ஞானம் உதயமானபோது மனிதன் உலகவாழ்வின் குறைகளை உணர்கிறான். அதனால் விஷயங்களின் மீது வைராக்யம் பிறக்கிறது; வைராக்யத்தால் பாவசாதனை—சிவனில் நிலைத்த பக்தி-தியானநிலை—வளர்கிறது.

Verse 39

भावसिद्ध्युपपन्नस्य ध्याने निष्ठा न कर्मणि । ज्ञानध्यानाभियुक्तस्य पुंसो योगः प्रवर्तते

பாவசித்தி பெற்றவருக்கு நிலைபெறுதல் கர்மங்களில் அல்ல; தியானத்திலே. ஞானமும் தியானமும் ஒன்றாய் கொண்டவரிடத்தில் யோகம் எழுந்து முன்னே செல்கிறது.

Verse 40

योगेन तु परा भक्तिः प्रसादस्तदनंतरम् । प्रसादान्मुच्यते जंतुर्मुक्तः शिवसमो भवेत्

யோகத்தால் பரம பக்தி எழுகிறது; அதன் உடனே (சிவனின்) பிரசாதக் கிருபை கிடைக்கிறது. அந்தக் கிருபையால் ஜீவன் விடுதலை பெறுகிறது; விடுதலையடைந்தவன் சிவனுக்கு ஒப்பான நிலை அடைகிறான்.

Verse 41

अनुग्रहप्रकारस्य क्रमो ऽयमविवक्षितः । यादृशी योग्यता पुंसस्तस्य तादृगनुग्रहः

இங்கே அருளின் வகைகளுக்கு நிலையான வரிசை என்று எதுவும் நோக்கமில்லை. சாதகனின் தகுதி எப்படியோ, அப்படியே பகவான் சிவனின் அருளும் அவனுக்குக் கிடைக்கிறது.

Verse 42

गर्भस्थो मुच्यते कश्चिज्जायमानस्तथापरः । बालो वा तरुणो वाथ वृद्धो वा मुच्यते परः

சிலர் கருவிலேயே விடுதலை அடைகின்றனர்; சிலர் பிறப்புக் கணமே. சிலர் பால்யத்தில், சிலர் யௌவனத்தில், இன்னும் சிலர் முதுமையில் பரம மோக்ஷம் பெறுகின்றனர்.

Verse 43

तिर्यग्योनिगतः कश्चिन्मुच्यते नारको ऽपरः । अपरस्तु पदं प्राप्तो मुच्यते स्वपदक्षये

சிலர் விலங்கு யோனிகளில் விழுந்தாலும் விடுதலை அடைகின்றனர்; சிலர் நரககதியை அடைந்தாலும் விடுபடுகின்றனர். இன்னொருவர் உயர்ந்த பதவியை அடைந்து, அந்தப் பதவியின் புண்ணியம் தீர்ந்தபின் மட்டுமே விடுதலை பெறுகின்றார்.

Verse 44

कश्चित्क्षीणपदो भूत्वा पुनरावर्त्य मुच्यते । कश्चिदध्वगतस्तस्मिन् स्थित्वास्थित्वा विमुच्यते

சிலர் பாதையில் சோர்ந்து மீண்டும் திரும்பினாலும் பின்னர் விடுதலை அடைகின்றனர். சிலர் அதே வழியில் நுழைந்து உறுதியாக நிலைத்து, நிலைத்தும் நகர்ந்தும் இறுதியில் முழுமையான விமோட்சத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 45

तस्मान्नैकप्रकारेण नराणां मुक्तिरिष्यते । ज्ञानभावानुरूपेण प्रसादेनैव निर्वृतिः

ஆகையால் மனிதரின் முக்தி ஒரே வகை என்று கருதப்படாது. அவரவர் ஞானத்தின் அளவும் மனநிலையும் ஏற்ப, சிவனின் அருளாலேயே உண்மையான அமைதியும் விடுதலையும் உண்டாகும்.

Verse 46

तस्मादस्य प्रसादार्थं वाङ्मनोदोषवर्जिताः । ध्यायंतश्शिवमेवैकं सदारतनयाग्नयः

ஆகவே அவரது அருளைப் பெறுவதற்காக, வாக்கும் மனமும் கொண்ட குற்றங்களை விட்டு, எப்போதும் ஒரே சிவனையே தியானிக்க வேண்டும்—நிலையான பக்தியில் ஈடுபட்டு.

Verse 47

तन्निष्ठास्तत्परास्सर्वे तद्युक्तास्तदुपाश्रयाः । सर्वक्रियाः प्रकुर्वाणास्तमेव मनसागताः

அவர்கள் அனைவரும் அவரிடமே உறுதிநிலை கொண்டவர்களாய், அவரையே முழுதும் சார்ந்தவர்களாய், அவரோடு ஒன்றியவர்களாய், அவரிடமே அடைக்கலம் கொண்டவர்களாய் இருந்தனர். எல்லாச் செயல்களையும் செய்தபோதும் மனம் சிவனிலேயே நிலைத்திருந்தது.

Verse 48

दीर्घसूत्रसमारब्धं दिव्यवर्षसहस्रकम् । सत्रांते मंत्रयोगेन वायुस्तत्र गमिष्यति

நீண்ட ஆயத்தத்துடன் தொடங்கப்பட்ட அந்த சத்ர யாகம் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் நீடிக்கும். சத்ரத்தின் முடிவில் மந்திர-யோகத்தின் வல்லமையால் வாயுதேவர் அங்கே (அந்த புனித இடம்/சபை) செல்வார்.

Verse 49

स एव भवतः श्रेयः सोपायं कथयिष्यति । ततो वाराणसी पुण्या पुरी परमशोभना

அவரே உங்களுக்குப் பரம நன்மையையும் அதை அடையும் வழியையும் கூறுவார். அதன் பின் மிகச் சிறப்பொளி கொண்ட புனித நகரமான வாராணசியின் வர்ணனை வருகிறது.

Verse 50

गंतव्या यत्र विश्वेशो देव्या सह पिनाकधृक् । सदा विहरति श्रीमान् भक्तानुग्रहकारणात्

தேவியுடன் பினாகம் தாங்கிய விஸ்வேஸ்வரன் உறையும் அந்தத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கு திருவுடைய ஆண்டவன் பக்தர்களுக்கு அருள் செய்வதற்காக எப்போதும் தங்கி உலாவுகின்றான்.

Verse 51

तत्राश्चर्यं महद्दृष्ट्वा मत्समीपं गमिष्यथ । ततो वः कथयिष्यामि मोक्षोपाय द्विजोत्तमाः

அங்கு அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து நீங்கள் என்னருகே வருவீர்கள். அப்போது, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, நான் உங்களுக்கு மோட்சத்தின் வழியைச் சொல்வேன்.

Verse 52

येनैकजन्मना मुक्तिर्युष्मत्करतले स्थिता । अनेकजन्मसंसारबंधनिर्मोक्षकारिणी

இந்த வழியால் ஒரே பிறவியிலேயே முக்தி உங்கள் கரத்தளத்தில் இருப்பதுபோல் கிடைக்கும்; இது பல பிறவிகளின் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிப்பது.

Verse 53

एतन्मनोमयं चक्रं मया सृष्टं विसृज्यते । यत्रास्य शीर्यते नेमिः स देशस्तपसश्शुभः

என்னால் படைக்கப்பட்ட இந்த மனோமயச் சக்கரம் இப்போது விடப்பட்டு இயக்கப்படுகிறது; இதன் நெமி எங்கு தேய்ந்து உடைகிறதோ, அந்த இடம் தவத்திற்கு மங்களகரமானது.

Verse 54

इत्युक्त्वा सूर्यसंकाशं चक्रं दृष्ट्वा मनोमयम् । प्रणिपत्य महादेवं विससर्ज पितामहः

இவ்வாறு கூறி, பிதாமஹன் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் மனோமயச் சக்கரத்தை கண்டான்; பின்னர் மகாதேவருக்கு வணங்கி அதை அனுப்பினான்.

Verse 55

ते ऽपि हृष्टतरा विप्राः प्रणम्य जगतां प्रभुम् । प्रययुस्तस्य चक्रस्य यत्र नेमिरशीर्यत

அந்த பிராமண முனிவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உலகங்களின் ஆண்டவரை வணங்கி, அந்த தெய்வச் சக்கரத்தின் விளிம்பு உடைந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 56

चक्रं तदपि संक्षिप्तं श्लक्ष्णं चारुशिलातले । विमलस्वादुपानीये निजपात वने क्वचित्

அந்தச் சக்கரமும் சுருங்கிய நிலையில் எங்கோ ஒரு காட்டில் விழுந்தது—தூயதும் இனிய சுவையுடைய நீர் உள்ள இடத்தில், மென்மையான அழகிய கற்பலகையின் மேல்.

Verse 57

तद्वनं तेन विख्यातं नैमिषं मुनिपूजितम् । अनेकयक्षगंधर्वविद्याधरसमाकुलम्

அதனால் அந்த வனம் ‘நைமிஷம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; முனிவர்கள் போற்றிப் பூஜிக்கும் தலம்; பல யக்ஷர், கந்தர்வர், வித்யாதரர் கூட்டம் நிறைந்தது.

Verse 58

अष्टादश समुद्रस्य द्वीपानश्नन्पुरूरवाः । विलासवशमुर्वश्या यातो दैवेन चोदितः

தெய்வத் தூண்டுதலால் புரூரவஸ் கடலின் பதினெட்டு தீவுகளில் அலைந்தான்; ஊர்வசியின் விளையாட்டு-விலாச மாயையில் மயங்கி அவன் உதவியின்றி வசப்பட்டான்।

Verse 59

अक्रमेण हरन्मोहाद्यज्ञवाटं हिरण्मयम् । मुनिभिर्यत्र संक्रुद्धैः कुशवज्रैर्निपातितः

மயக்கத்தால் ஒழுங்கின்றி அவன் பொன்னான யாகவேதியை எடுத்துச் சென்றான்; அங்கே கோபமுற்ற முனிவர்கள் குசை-புல் வஜ்ரங்களால் தாக்கி அவனை வீழ்த்தினர்।

Verse 60

विश्वं सिसृक्षमाणा वै यत्र विश्वसृजः पुरा । सत्रमारेभिरे दिव्यं ब्रह्मज्ञा गार्हपत्यगाः

அங்கே பழங்காலத்தில் உலகை உருவாக்க விரும்பிய உலகப் படைப்பாளர்கள் (பிரஜாபதிகள்) தெய்வீக சத்ர யாகத்தைத் தொடங்கினர்; பிரம்மஞானிகள், கார்ஹபத்ய அக்னியில் நிலைபெற்று, படைப்புப் பணிக்காக அதை ஆரம்பித்தனர்।

Verse 61

ऋषिभिर्यत्र विद्वद्भिः शब्दार्थन्यायकोविदैः । शक्तिप्रज्ञाक्रियायोगैर्विधिरासीदनुष्ठितः

அங்கே அறிவுமிக்க ரிஷிகள்—சொல்-பொருள் நியாயத்தைத் துல்லியமாக அறிந்து தர்க்கத்தில் தேர்ந்தவர்கள்—சக்தி, பிரஞ்ஞை, கிரியாயோகம் ஆகியவற்றால் துணைபெற்று விதிப்படி சடங்குகளை நிறைவேற்றினர்।

Verse 62

यत्र वेदविदो नित्यं वेदवादबहिष्कृतान् । वादजल्पबलैर्घ्नंति वचोभिरतिवादिनः

எங்கே வேதத்தை அறிந்தோர் எப்போதும் வேதமார்க்கத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டவர்களை வாதமும் வாக்குக் கலகமும் எனும் வலிமையால் அடக்குகின்றாரோ; அங்கே மிகுந்த வாதிகள் சொல்வலிமையாலேயே தோற்கடிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 63

स्फटिकमयमहीभृत्पादजाभ्यश्शिलाभ्यः प्रसरदमृतकल्पस्स्वच्छपानीयरम्यम् । अतिरसफलवृक्षप्रायमव्यालसत्त्वं तपस उचितमासीन्नैमिषं तन्मुनीनाम्

மலைகளின் அடிவாரத்தில் பிறந்த சபடிகமயப் பாறைகளிலிருந்து அமிர்தம் போன்ற தூய நீர் பெருகியது—தெளிவு, இனிமை, குடிக்க இனிது. அங்கே மிகுந்த சுவைமிக்க கனிகளால் நிறைந்த மரங்கள் பெருகி இருந்தன; பாம்புகளும் தீங்கிழைக்கும் உயிர்களும் இல்லை. அத்தகைய நைமிஷம் முனிவர்களின் தவத்திற்கு மிகச் சிறந்த இடமாக இருந்தது.