त्रिमूर्तिसाम्यं तथा महेश्वरस्य परमार्थकारणत्वम् | Equality of the Trimūrti and Maheśvara as the Supreme Cause
இந்த அதிகாரத்தில் வாயு, ஷைவ சிருஷ்டி-கோட்பாடும் தத்துவமும் விளக்குகிறார். முன்னிருந்த அவ்யக்தத்திலிருந்து இறைவனின் ஆணையால் புத்தி முதலியவை வரிசையாகத் தோன்றுகின்றன; அவற்றின் பரிணாமத்திலிருந்து ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமஹன் (பிரம்மா) காரண-காரிய நிர்வாகிகளாக வெளிப்படுகின்றனர். தெய்வத் தத்துவத்தின் அனைத்துலகப் பரவல், தடையற்ற சக்தி, ஒப்பற்ற ஞானம், சித்திகள் ஆகியவை கூறப்பட்டு, சிருஷ்டி-ஸ்திதி-ப்ரளயம் என்ற மூன்று செயல்களிலும் மகேஸ்வரனே பரம காரணமும் அரசாதிபதியும் எனத் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது. பின்னர் ஒரு சுழற்சியில் ஸர்கம், ரக்ஷை, லயம் என்ற ஆட்சி முறைகள் த்ரிமூர்த்திகளுக்குத் தனித்தனியாக ஒதுக்கப்பட்டு, அவர்கள் பரஸ்பரம் தோன்றி, ஒருவரை ஒருவர் தாங்கி, ஒற்றுமையால் வளர்வார்கள் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ஒருவரின் ஸ்துதி மற்றவரின் ஈஸ்வரத்துவத்தை குறைக்காது என்று கூறி பிரிவினைச் சிறப்புரிமை மறுக்கப்படுகிறது; த்ரிதேவரை நிந்திப்போர் ஆசுர/அமங்கல நிலையை அடைவார்கள் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் மகேஸ்வரன் திரிகுணாதீதன், சதுர்வ்யூஹ ரூபன், அனைத்திற்கும் ஆதாரமான ஆதாரம், லீலையால் உலகை நடத்தும் கர்த்தா, பிரக்ருதி-புருஷம் மற்றும் த்ரிமூர்த்தியின் அந்தராத்மா என நிறுவப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
वायुरुवाच । पुरुषाधिष्ठितात्पूर्वमव्यक्तादीश्वराज्ञया । बुद्ध्यादयो विशेषांता विकाराश्चाभवन् क्रमात्
வாயு கூறினார்—புருஷன் ஆதிஷ்டானமாகப் புகுவதற்கு முன், ஈசுவரன் ஆணையால் அவ்யக்தத்திலிருந்து புத்தி முதலியவை தொடங்கி விசேஷம் (ஸ்தூல தத்துவங்கள்) வரை மாற்றங்கள் வரிசையாக தோன்றின.
Verse 2
ततस्तेभ्यो विकारेभ्यो रुद्रो विष्णुः पितामहः । कारणत्वेन सर्वेषां त्रयो देवाः प्रजज्ञिरे
பின்னர் அந்த விகாரங்களிலிருந்து ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமஹன் (பிரம்மா) வெளிப்பட்டனர்; எல்லா உலகங்களுக்கும் உயிர்களுக்கும் காரணத் தத்துவங்களாக இம்மூன்று தேவர்கள் தோன்றினர்।
Verse 3
सर्वतो भुवनव्याप्तिशक्तिमव्याहतां क्वचित् । ज्ञानमप्रतिमं शश्वदैश्वर्यं चाणिमादिकम्
அவருடைய சக்தி எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்துலகங்களையும் ஊடுருவி எங்கும் தடையுறாது; அவருடைய ஞானம் ஒப்பற்றது; மேலும் அணி்மா முதலான யோகசித்திகளுடன் கூடிய தெய்வீக ஐஸ்வரியம் என்றும் நிலைத்துள்ளது।
Verse 4
सृष्टिस्थितिलयाख्येषु कर्मसु त्रिषु हेतुताम् । प्रभुत्वेन सहैतेषां प्रसीदति महेश्वरः
படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு எனும் மூன்று செயல்களிலும் மகாதேவன் உள்ளார்ந்த காரணமாகின்றான்; அவற்றின் சக்திகளின் மீது ஆட்சியுடன் மகேஸ்வரன் அருளுடன் தலைமை வகிக்கின்றான்.
Verse 5
कल्पान्तरे पुनस्तेषामस्पर्धा बुद्धिमोहिनाम् । सर्गरक्षालयाचारं प्रत्येकं प्रददौ च सः
கல்பாந்தத்தில், அறிவு மயங்கிப் போட்டியுற்றவர்களுக்கு, அவர் மீண்டும் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக படைப்பு, காப்பு, அழிவு மற்றும் ஆச்சார நெறிகளை உரியவாறு அளித்தார்.
Verse 6
एते परस्परोत्पन्ना धारयन्ति परस्परम् । परस्परेण वर्धंते परस्परमनुव्रताः
இவை ஒன்றொன்றிலிருந்து தோன்றி ஒன்றொன்றைத் தாங்குகின்றன; ஒன்றினால் ஒன்று வளர்கின்றன; ஒன்றின் நெறியை ஒன்று பின்பற்றி இணைந்தே செல்கின்றன.
Verse 7
क्वचिद्ब्रह्मा क्वचिद्विष्णुः क्वचिद्रुद्रः प्रशस्यते । नानेन तेषामाधिक्यमैश्वर्यं चातिरिच्यते
சில இடங்களில் பிரம்மா போற்றப்படுகிறார்; சில இடங்களில் விஷ்ணு; சில இடங்களில் ருத்ரன். ஆனால் இதனால் அவர்களில் யாருக்கும் மேல்மை அல்லது அதிக ஈசுவரியம் உண்மையில் நிறுவப்படுவதில்லை.
Verse 8
मूर्खा निंदंति तान्वाग्भिः संरंभाभिनिवेशिनः । यातुधाना भवंत्येव पिशाचाश्च न संशयः
கோபமும் பிடிவாதமும் கொண்ட மூடர்கள் கடுமையான சொற்களால் அத்தகைய பக்தர்களை இகழ்கிறார்கள்; அவர்கள் நிச்சயமாக யாதுதானர், பிசாசுகள் போன்றவர்களாகவே ஆகிறார்கள்—சந்தேகமில்லை.
Verse 9
देवो गुणत्रयातीतश्चतुर्व्यूहो महेश्वरः । सकलस्सकलाधारशक्तेरुत्पत्तिकारणम्
மகாதேவன் முக்குணங்களையும் கடந்தவன். மகேஸ்வரனாக நான்கு தெய்வ வெளிப்பாடுகளாகத் தோன்றினாலும் அவர் முழுமையானவன்; எல்லா தத்துவங்களுக்கும் ஆதாரம், சக்தி எழுவதற்குக் காரணமாகி படைப்பை விரிக்கிறான்.
Verse 10
सोयमात्मा त्रयस्यास्य प्रकृतेः पुरुषस्य च । लीलाकृतजगत्सृष्टिरीश्वरत्वे व्यवस्थितः
அவனே பரமாத்மா; இந்த மும்மையும், பிரகிருதியும் புருஷனும் ஆகியவற்றின் ஈசுவரனாக நிலைபெற்றவன். அவனுடைய தெய்வ லீலையாலே உலகப் படைப்பு நிகழ்கிறது.
Verse 11
यस्सर्वस्मात्परो नित्यो निष्कलः परमेश्वरः । स एव च तदाधारस्तदात्मा तदधिष्ठितः
எல்லாவற்றிற்கும் மேலான, நித்திய, நிஷ்கல, பரமேஸ்வரன்—அவனே அதற்குத் தாங்கு, அவனே அதன் ஆத்மா, அவனிலேயே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது.
Verse 12
तस्मान्महेश्वरश्चैव प्रकृतिः पुरुषस्तथा । सदाशिवभवो विष्णुर्ब्रह्मा सर्वशिवात्मकम्
ஆகையால் மகேசுவரனே பிரகிருதியும் புருஷனும் ஆவான். சதாசிவனிடமிருந்து விஷ்ணுவும் பிரம்மாவும் தோன்றுகின்றனர்—எல்லாம் சிவமயமே.
Verse 13
प्रधानात्प्रथमं जज्ञे वृद्धिः ख्यातिर्मतिर्महान् । महत्तत्त्वस्य संक्षोभादहंकारस्त्रिधा ऽभवत्
பிரதானத்திலிருந்து முதலில் மகத்தத்துவம் தோன்றியது; அதையே விருத்தி, க்யாதி, மதி என்றும் கூறுவர். அந்த மகத்தத்துவத்தின் கலக்கத்தால் அகங்காரம் மூவகையாக ஆனது।
Verse 14
अहंकारश्च भूतानि तन्मात्रानींद्रियाणि च । वैकारिकादहंकारात्सत्त्वोद्रिक्तात्तु सात्त्विकः
அகங்காரத்திலிருந்து பூதங்கள், தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள் தோன்றுகின்றன. சத்துவம் மேலோங்கிய வைகாரிக அகங்காரத்திலிருந்து சாத்த்விகத் தத்துவம் வெளிப்படுகிறது।
Verse 15
वैकारिकः स सर्गस्तु युगपत्संप्रवर्तते । बुद्धीन्द्रियाणि पञ्चैव पञ्चकर्मेंद्रियाणि च
அந்த வைகாரிக (சாத்த்விக) தத்துவத்திலிருந்து படைப்பு ஓட்டம் ஒரே நேரத்தில் தொடங்குகிறது; ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும் சேர்ந்து வெளிப்படுகின்றன।
Verse 16
एकादशं मनस्तत्र स्वगुणेनोभयात्मकम् । तमोयुक्तादहंकाराद्भूततन्मात्रसंभवः
அங்கே பதினொன்றாம் தத்துவமாக மனம் தோன்றுகிறது; அது தன் இயல்பால் ஞானமும் கர்மமும் இரண்டையும் உடையது. தமஸுடன் கூடிய அகங்காரத்திலிருந்து தன்மாத்திரங்களும் பூதங்களும் வெளிப்படுகின்றன।
Verse 17
भूतानामादिभूतत्वाद्भूतादिः कथ्यते तु सः । भूतादेश्शब्दमात्रं स्यात्तत्र चाकाशसंभवः
எல்லாப் பூதங்களுக்கும் ஆதிப் பூதமாக இருப்பதால் அவன் ‘பூதாதி’ என அழைக்கப்படுகிறான். ‘பூதாதி’ என்பது சாரத்தில் பெயர்மாத்திரமே; அந்த நுண்தத்துவத்திலிருந்து ஆகாசம் தோன்றுகிறது.
Verse 18
आकाशात्स्पर्श उत्पन्नः स्पर्शाद्वायुसमुद्भवः । वायो रूपं ततस्तेजस्तेजसो रससंभवः
ஆகாசத்திலிருந்து ஸ்பர்ஷ தன்மாத்திரை தோன்றுகிறது; ஸ்பர்ஷத்திலிருந்து வாயு பிறக்கிறது. வாயுவிலிருந்து ரூபத் தத்துவம், அதிலிருந்து தேஜஸ் (அக்னி) வெளிப்படுகிறது; தேஜஸிலிருந்து ரச தன்மாத்திரை உண்டாகிறது.
Verse 19
रसादापस्समुत्पन्नास्तेभ्यो गन्धसमुद्भवः । गन्धाच्च पृथिवी जाता भूतेभ्योन्यच्चराचरम्
ரசத்திலிருந்து ஆபஸ் (நீர்) தோன்றின; அந்த நீரிலிருந்து கந்தத் தத்துவம் வெளிப்பட்டது. கந்தத்திலிருந்து ப்ருதிவி (பூமி) பிறந்தது; பூதங்களிலிருந்து மற்ற எல்லா சராசரங்களும் வெளிப்பட்டன.
Verse 20
पुरुषाधिष्ठितत्वाच्च अव्यक्तानुग्रहेण च । महदादिविशेषान्ता ह्यण्डमुत्पादयन्ति ते
புருஷன் (பரமேஸ்வரன்) அதிஷ்டானமாக இருப்பதாலும், அவ்யக்தத்தின் அருள்சார்ந்த துணையாலும், மகத் முதலானவை முதல் விசேஷத் தத்துவங்கள் வரை அவை அனைத்தும் சேர்ந்து பிரபஞ்ச முட்டை (அண்டம்) உருவாக்குகின்றன.
Verse 21
तत्र कार्यं च करणं संसिद्धं ब्रह्मणो यदा । तदंडे सुप्रवृद्धो ऽभूत्क्षेत्रज्ञो ब्रह्मसंज्ञितः
அந்த (பிரபஞ்ச ஒழுங்கில்) பிரம்மாவின் காரியம் (வெளிப்பட வேண்டிய உலகம்) மற்றும் கரணம் (படைப்புக் கருவிகள்) முழுமையாக நிறைவேறியபோது, அந்த அண்டத்திற்குள் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் முழுவளர்ச்சியடைந்து ‘பிரம்மா’ என்ற நாமத்தால் அறியப்பட்டான்.
Verse 22
स वै शरीरी प्रथमः स वै पुरुष उच्यते । आदिकर्ता स भूतानां ब्रह्माग्रे समवर्तत
அவரே முதற் சரீரி; ஆகவே அவர் ‘புருஷன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். அவர் எல்லா உயிர்களின் ஆதிகர்த்தா; பிரம்மாவுக்கும் முன்பே இருந்து படைப்பின் முன்னணியில் நிலைத்தவர்.
Verse 23
तस्येश्वरस्य प्रतिमा ज्ञानवैराग्यलक्षणा । धर्मैश्वर्यकरी बुद्धिर्ब्राह्मी यज्ञे ऽभिमानिनः
அந்த ஈசுவரனின் பிரதிமை ஞானமும் வைராக்யமும் எனும் இலக்கணங்களால் விளங்குகிறது. யாகத்தின் அதிஷ்டாத்ரியாகிய பிராஹ்மீ புத்தி தர்மத்தையும் தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தையும் அளிக்கிறது.
Verse 24
अव्यक्ताज्जायते तस्य मनसा यद्यदीप्सितम् । वशी विकृत्वात्त्रैगुण्यात्सापेक्षत्वात्स्वभावतः
அவ்யக்தத்திலிருந்து அந்த உடலுடையவனுக்கு மனம் விரும்புவது எதுவோ அது தோன்றுகிறது. ஆனால் ஜீவன் உண்மையில் வசியன் அல்ல; இயல்பாகவே மாற்றமுடையவன், முக்குணமயன், சார்புடையவன்; ஆகவே கட்டுப்பாட்டிற்குள் வருகின்றான்.
Verse 25
त्रिधा विभज्य चात्मानं त्रैलोक्ये संप्रवर्तते । सृजते ग्रसते चैव वीक्षते च त्रिभिस्स्वयम्
தன் சொரூபத்தை மும்மடங்காகப் பிரித்து, மூவுலகிலும் எங்கும் செயல்படுகின்றான். அந்த மூன்று சக்திகளாலேயே அவன் தானே படைக்கிறான், ஒடுக்குகிறான், மேலும் அனைத்தையும் நோக்கி ஆள்கிறான்.
Verse 26
चतुर्मुखस्तु ब्रह्मत्वे कालत्वे चांतकस्स्मृतः । सहस्रमूर्धा पुरुषस्तिस्रोवस्थास्स्वयंभुवः
பிரம்மத்துவ நிலையில் அவர் நான்முகன் என நினைக்கப்படுகிறார்; காலத்துவ நிலையில் ‘அந்தகன்’ (முடிவுசெய்வான்) என அழைக்கப்படுகிறார். புருஷரூபத்தில் அவர் ஆயிரத் தலை கொண்ட புருஷன்; ஸ்வயம்பூ ரூபத்தில் அவர் தானே மூன்று நிலையிலும் நிலைகொள்கிறான்.
Verse 27
सत्त्वं रजश्च ब्रह्मा च कालत्वे च तमो रजः । विष्णुत्वे केवलं सत्त्वं गुणवृद्धिस्त्रिधा विभौ
பிரம்மத்துவத்தில் சத்துவமும் ரஜஸும் உள்ளன; காலத்துவத்தில் தமஸும் ரஜஸும் உள்ளன. விஷ்ணுத்துவத்தில் சத்துவம் மட்டுமே. இவ்வாறு அனைத்திலும் வியாபித்த இறைவனில் குணங்களின் மேலோங்கல் மூவகை.
Verse 28
ब्रह्मत्वे सृजते लोकान् कालत्वे संक्षिपत्यपि । पुरुषत्वे ऽत्युदासीनः कर्म च त्रिविधं विभोः
பிரம்மத்துவம் ஏற்றபோது அவர் உலகங்களைப் படைக்கிறார்; காலத்துவம் ஏற்றபோது அவற்றைச் சுருக்கி லயிக்கச் செய்கிறார். பரம புருஷனாக இருப்போது அவர் முற்றிலும் பற்றற்றவனாய் நிற்கிறார். இவ்வாறு விபுவின் செயல் மூவகை.
Verse 29
एवं त्रिधा विभिन्नत्वाद्ब्रह्मा त्रिगुण उच्यते । चतुर्धा प्रविभक्तत्वाच्चातुर्व्यूहः प्रकीर्तितः
இவ்வாறு மூவகை வேறுபாட்டால் பிரம்மா ‘மூன்று குணங்களுடையவன்’ எனக் கூறப்படுகிறான்; மேலும் நான்கு வகையாகப் பிரிக்கப்பட்டதனால் ‘சாதுர்வ்யூஹம்’ எனப் புகழப்படுகிறான்.
Verse 30
आदित्वादादिदेवो ऽसावजातत्वादजः स्मृतः । पाति यस्मात्प्रजाः सर्वाः प्रजापतिरिति स्मृतः
அவர் ஆதியாதலால் ‘ஆதிதேவன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்; பிறவியில்லாததால் ‘அஜன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார். எல்லா உயிர்களையும் காத்தருள்வதால் ‘ப்ரஜாபதி’ எனவும் நினைக்கப்படுகிறார்.
Verse 31
हिरण्मयस्तु यो मेरुस्तस्योल्बं सुमहात्मनः । गर्भोदकं समुद्राश्च जरायुश्चाऽपि पर्वताः
பொன்னிறமான மேரு மலை, அந்தப் பரம மகாத்மையான பிரபஞ்சப் புருஷனின் ‘உல்பம்’ (வெளிப்புறக் கட்டு/அவயவம்) ஆகும். கர்போதக நீர்கள் கடல்களாயின; மலைகள் அவனைச் சூழ்ந்த ‘ஜராயு’ (உறை/படலம்) போல ஆனன.
Verse 32
तस्मिन्नंडे त्विमे लोका अंतर्विश्वमिदं जगत् । चंद्रादित्यौ सनक्षत्रौ सग्रहौ सह वायुना
அந்த பிரபஞ்ச-அண்டத்தினுள் இவ்வுலகங்கள்—இந்த முழு உள்பிரபஞ்சம்—அடங்கியுள்ளது: சந்திரனும் சூரியனும், நட்சத்திரங்களுடன், கிரகங்களுடன், மேலும் எங்கும் இயங்கும் வாயுவும் உடன்।
Verse 33
अद्भिर्दशगुणाभिस्तु बाह्यतोण्डं समावृतम् । आपो दशगुणेनैव तेजसा बहिरावृताः
வெளிப்புறத்தில் அந்த அண்டம் பத்துமடங்கு நீரால் சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த நீரும் மீண்டும் வெளிப்புறத்தில் பத்துமடங்கு தீ-தேஜஸால் சூழப்பட்டுள்ளது।
Verse 34
तेजो दशगुणेनैव वायुना बहिरावृतम् । आकाशेनावृतो वायुः खं च भूतादिनावृतम्
தீ-தேஜஸ் வெளிப்புறத்தில் பத்துமடங்கு வாயுவால் சூழப்பட்டுள்ளது; வாயு ஆகாயத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த ஆகாயமும் பூதாதி தத்துவத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது।
Verse 35
भूतादिर्महता तद्वदव्यक्तेनावृतो महान् । एतैरावरणैरण्डं सप्तभिर्बहिरावृतम्
ஸ்தூல பூதத் தத்துவங்கள் மகத் (புத்தித் தத்துவம்) ஆல் மூடப்பட்டுள்ளன; மகத் மீண்டும் அவ்யக்தம் (பிரகృతి) ஆல் ஆவரிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு பிரம்மாண்டம் வெளிப்புறமாக இந்த ஏழு ஆவரணங்களால் முழுதும் சூழப்பட்டுள்ளது.
Verse 36
एतदावृत्त्य चान्योन्यमष्टौ प्रकृतयः स्थिताः । सृष्टिपालनविध्वंसकर्मकर्त्र्यो द्विजोत्तमाः
இந்த ஆவரணங்கள் ஒன்றையொன்று மூடிக்கொண்டு எட்டு பிரகிருதிகள் நிலைத்துள்ளன, ஓ த்விஜோத்தமா. அவையே படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகிய செயல்களின் இயக்க சக்திகளாக உள்ளன.
Verse 37
एवं परस्परोत्पन्ना धारयंति परस्परम् । आधाराधेयभावेन विकारास्तु विकारिषु
இவ்வாறு பரஸ்பர சார்பில் தோன்றியவை ஒன்றை ஒன்று தாங்குகின்றன. ஆதார–ஆதேய உறவினால் மாற்றங்கள் தத்தம் மாற்றக் காரணங்களில் நிலைகொள்கின்றன.
Verse 38
कूर्मोंगानि यथा पूर्वं प्रसार्य विनियच्छति । विकारांश्च तथा ऽव्यक्तं सृष्ट्वा भूयो नियच्छति
ஆமை முதலில் தன் அங்கங்களை விரித்து பின்னர் மீண்டும் உள்ளே இழுப்பதுபோல், அவ்யக்தம் படைப்பில் மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தி மீண்டும் அவற்றைத் தன்னுள்ளே அடக்கிக் கொள்கிறது.
Verse 39
अव्यक्तप्रभवं सर्वमानुलोम्येन जायते । प्राप्ते प्रलयकाले तु प्रतिलोम्येनुलीयते
இந்த முழு உலகமும் அவ்யக்தத்திலிருந்து ஒழுங்கான வரிசையில் தோன்றுகிறது; பிரளய காலம் வந்தால் அது எதிர்வரிசையில் மீண்டும் அவ்யக்தத்திலேயே லயமாகிறது.
Verse 40
गुणाः कालवशादेव भवंति विषमाः समाः । गुणसाम्ये लयो ज्ञेयो वैषम्ये सृष्टिरुच्यते
காலத்தின் ஆட்சியால் குணங்கள் சமநிலையோ அல்லது சமநிலையின்மையோ அடைகின்றன. குணசாம்யத்தில் லயம் என அறிய வேண்டும்; வைஷம்யத்தில் ஸ்ருஷ்டி என கூறப்படுகிறது.
Verse 41
तदिदं ब्रह्मणो योनिरेतदंडं घनं महत् । ब्रह्मणः क्षेत्रमुद्दिष्टं ब्रह्मा क्षेत्रज्ञ उच्यते
இந்த மகத்தான, திடமான பிரஹ்மாண்டமே பிரம்மாவின் யோனி (உற்பத்தி மூலமாகும்). இதுவே பிரம்மாவின் க்ஷேத்ரம் என அறிவிக்கப்பட்டது; பிரம்மா க்ஷேத்ரஜ்ஞன் என அழைக்கப்படுகிறார்.
Verse 42
इतीदृशानामण्डानां कोट्यो ज्ञेयाः सहस्रशः । सर्वगत्वात्प्रधानस्य तिर्यगूर्ध्वमधः स्थिताः
இத்தகைய அண்டங்களின் (பிரபஞ்சங்களின்) ஆயிரமாயிரம் கோடிகள் உள்ளன என்று அறிய வேண்டும். பிரதானம் அனைத்திலும் பரவியிருப்பதால் அவை குறுக்காகவும் மேலாகவும் கீழாகவும் எங்கும் நிலைகொண்டுள்ளன।
Verse 43
तत्र तत्र चतुर्वक्त्रा ब्रह्माणो हरयो भवाः । सृष्टा प्रधानेन तथा लब्ध्वा शंभोस्तु सन्निधिम्
இங்கே அங்கே பிரதானத்தால் நான்முகப் பிரம்மாக்களும், ஹரி (விஷ்ணு)களும், பவ (ருத்ர)ர்களும் படைக்கப்பட்டனர். இவ்வாறு தோன்றி அவர்கள் சம்பு (சிவன்) அவர்களின் புனித சன்னிதியை அடைந்தனர்।
Verse 44
महेश्वरः परोव्यक्तादंडमव्यक्तसंभवम् । अण्डाज्जज्ञे विभुर्ब्रह्मा लोकास्तेन कृतास्त्विमे
மகேஸ்வரன் அவ்யக்தத்திற்கும் மேலானவன்; அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றும் பிரபஞ்ச அண்டத்தை அவர் வெளிப்படுத்தினார். அந்த அண்டத்திலிருந்து அனைத்திலும் வியாபித்த பிரம்மா பிறந்தார்; அவராலேயே இவ்வுலகங்கள் அமைக்கப்பட்டன।
Verse 45
अबुद्धिपूर्वः कथितो मयैष प्रधानसर्गः प्रथमः प्रवृतः । आत्यंतिकश्च प्रलयोन्तकाले लीलाकृतः केवलमीश्वरस्य
இந்த முதல் பிரதானஸர்கத்தை நான் அவுத்திபூர்வமாக (கணக்கிடும் சிந்தனை இன்றி) உரைத்தேன். மேலும் கல்பாந்தத்தில் நிகழும் ஆத்தியந்திகப் பிரளயம் உண்மையில் ஈசுவரனுடைய லீலையே ஆகும்.
Verse 46
यत्तत्स्मृतं कारणमप्रमेयं ब्रह्मा प्रधानं प्रकृतेः प्रसूतिः । अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्यं शुक्लं सुरक्तं पुरुषेण युक्तम्
அளவிட இயலாத காரணத் தத்துவம் ஸ்மிருதியில் பிரம்மம், பிரதானம், பிரகிருதியின் பிரசவ-ஹேது என நினைவுகூரப்படுகிறது; அது ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றது, அனந்த வீரியமுடையது; அது சுக்லம் என்றும் சுரக்தம் என்றும் கூறப்பட்டு, புருஷனுடன் இணைந்துள்ளது.
Verse 47
उत्पादकत्वाद्रजसोतिरेकाल्लोकस्य संतानविवृद्धिहेतून् । अष्टौ विकारानपि चादिकाले सृष्ट्वा समश्नाति तथांतकाले
ரஜோகுணம் உற்பத்திச் சக்தியால் மேலோங்கி இருப்பதால் உலகின் தொடர்ச்சிக்கும் சந்ததி வளர்ச்சிக்கும் காரணமாகிறது. ஆதியில் அது எட்டு விகாரங்களையும் படைத்து, காலாந்தத்தில் அவற்றையே அதுபோல விழுங்கி லயத்தில் சேர்க்கிறது.
Verse 48
प्रकृत्यवस्थापितकारणानां या च स्थितिर्या च पुनः प्रवृत्तिः । तत्सर्वमप्राकृतवैभवस्य संकल्पमात्रेण महेश्वरस्य
பிரகிருதியில் நிறுவப்பட்ட காரணங்களின் நிலைவும் அவற்றின் மீளச் செயல்பாடும்—இவை அனைத்தும் பொருட்கடந்த (அப்ராக்ருத) வைபவம் உடைய மகேஸ்வரனின் சங்கல்பமாத்திரத்தாலேயே நிகழ்கின்றன.
Frequently Asked Questions
A doctrinal cosmogonic account: from avyakta and subsequent evolutes (e.g., buddhi), the three deities—Rudra, Viṣṇu, and Brahmā—arise as causal administrators, and Maheśvara assigns them the distinct cosmic functions of creation, protection, and dissolution across cycles.
The chapter aligns Sāṃkhya-like categories (avyakta, buddhi, vikāra, guṇas) with a Shaiva theism in which Maheśvara is both beyond the guṇas and the inner self of prakṛti–puruṣa, making cosmology a revelation of non-competitive, unitary divine causality.
Maheśvara is presented as guṇatrayātīta, as caturvyūha, as the source of universal pervasion and unobstructed śakti, and as the līlā-kartṛ (playful author) behind the world-process, while the Trimūrti are highlighted as mutually sustaining functional manifestations.