मन्वन्तर-कल्प-प्रश्नोत्तरम् / Discourse on Manvantaras, Kalpas, and Re-creation

Verse 1

मुनय ऊचुः । मन्वंतराणि सर्वाणि कल्पभेदांश्च सर्वशः । तेष्वेवांतरसर्गं च प्रतिसर्गं च नो वद

முனிவர்கள் கூறினர்—“அனைத்து மன்வந்தரங்களையும், கல்பங்களின் எல்லா வகை வேறுபாடுகளையும் முழுமையாகச் சொல்லுங்கள். அவற்றின் உள்ளேயுள்ள அந்தரஸர்க்கமும் பிரதிஸர்க்கமும் எங்களுக்குத் தெரிவியுங்கள்.”

Verse 2

वायुरुवाच । कालसंख्याविवृत्तस्य परार्धो ब्रह्मणस्स्मृतः । तावांश्चैवास्य कालोन्यस्तस्यांते प्रतिसृज्यते

வாயு கூறினார்—“காலக் கணக்கின் விரிவில் ‘பரார்த்தம்’ என்பது பிரம்மாவின் அளவாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதே அளவுடைய இன்னொரு காலமும் உண்டு; அதன் முடிவில் மீண்டும் படைப்பு வெளிப்படுகிறது.”

Verse 3

दिवसे दिवसे तस्य ब्रह्मणः पूर्वजन्मनः । चतुर्दशमहाभागा मनूनां परिवृत्तयः

அந்த பிரம்மாவின் முந்தைய வெளிப்பாட்டு சுழற்சியில், நாள்தோறும் மனுக்களின் பதினான்கு மகத்தான பரம்பரைகள் ஒழுங்காகச் சுழன்றன.

Verse 4

अनादित्वादनंतत्वादज्ञेयत्वाच्च कृत्स्नशः । मन्वंतराणि कल्पाश्च न शक्या वचनात्पृथक्

இது ஆதியற்றது, முடிவற்றது, முழுமையாக அறிய இயலாதது; ஆகையால் மன்வந்தரங்களும் கல்பங்களும் வாக்கால் தனித்தனியாகப் பிரித்து எண்ணிக் கூற இயலாது.

Verse 5

उक्तेष्वपि च सर्वेषु शृण्वतां वो वचो मम । किमिहास्ति फलं तस्मान्न पृथक्वक्तुमुत्सहे

எல்லாம் கூறியபின்பும், கேட்பவர்களே, என் சொற்களை கேளுங்கள்—இங்கே தனியாகச் சொல்லத்தக்க பலன் என்ன உள்ளது? ஆகவே நான் வேறு பலனைச் சொல்லத் துணியேன்.

Verse 6

य एव खलु कल्पेषु कल्पः संप्रति वर्तते । तत्र संक्षिप्य वर्तंते सृष्टयः प्रतिसृष्टयः

கல்பங்களுள் இப்போது நடைபெறும் கல்பமே இங்கே கூறப்படுகிறது; அந்தக் கல்பத்தில் படைப்பு மற்றும் மறுபடைப்பு நிகழ்வுகள் சுருக்கமாக நடைபெறுகின்றன.

Verse 7

यस्त्वयं वर्तते कल्पो वाराहो नाम नामतः । अस्मिन्नपि द्विजश्रेष्ठा मनवस्तु चतुर्दश

இப்போது நடைபெறும் இந்தக் கல்பம் பெயரால் ‘வாராஹ கல்பம்’ எனப்படுகிறது; இதில் கூட, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்.

Verse 8

स्वायंभुवादयस्सप्त सप्त सावर्णिकादयः । तेषु वैवस्वतो नाम सप्तमो वर्तते मनुः

ஸ்வாயம்புவ முதலிய ஏழு மனுக்கள்; சாவர்ணி முதலிய மேலும் ஏழு; அவர்களில் ‘வைவஸ்வத’ எனப்படும் மனு ஏழாவது, இப்போது ஆட்சி செய்பவர்.

Verse 9

मन्वंतरेषु सर्वेषु सर्गसंहारवृत्तयः । प्रायः समाभवंतीति तर्कः कार्यो विजानता

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் படைப்பு மற்றும் பிரளயத்தின் நடைமுறைகள் பெரும்பாலும் ஒரேபோல மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கின்றன; ஆகவே விவேகமுள்ள ஞானி நியாயமான தற்கத்தால் அவற்றை உணர வேண்டும்।

Verse 10

पूर्वकल्पे परावृत्ते प्रवृत्ते कालमारुते । समुन्मूलितमूलेषु वृक्षेषु च वनेषु च

முன்னைய கல்பம் ஒழிந்தபோது, காலமெனும் காற்று வீசத் தொடங்கியது; அப்போது வனங்களிலும் மரங்களிலும் வேர்கள் பிடுங்கப்பட்டு, காடுகள் சிதறின.

Verse 11

जगंति तृणवक्त्रीणि देवे दहति पावके । वृष्ट्या भुवि निषिक्तायां विवेलेष्वर्णवेषु च

தெய்வீக அগ্নி எரிந்து தகிக்கும்போது, உயிர்கள் உலர்ந்த புல் வாயில் நிரம்பியதுபோல் துன்புற்று எரிந்து அழிகின்றன; மேலும் மழை பூமியில் பொழியும்போதும், பெரும் பிளவுகளிலும் கடல்களிலும் கூட, அந்த நிலைகளின் வலிமையால் எல்லா உயிர்களும் அலைக்கழிக்கப்படுகின்றன।

Verse 12

दिक्षु सर्वासु मग्नासु वारिपूरे महीयसि । तदद्भिश्चटुलाक्षेपैस्तरंगभुजमण्डलैः

எல்லாத் திசைகளும் மூழ்கி, மாபெரும் பூமி எங்கும் நீரால் நிரம்பியபோது, அந்த நீர் அமைதியில்லா வீச்சுகளோடும், கரங்களைச் சுற்றும் வட்டம்போன்ற அலைவளையங்களோடும் எல்லாத் திசைகளிலும் பொங்கி பரவியது।

Verse 13

प्रारब्धचण्डनृत्येषु ततः प्रलयवारिषु । ब्रह्मा नारायणो भूत्वा सुष्वाप सलिले सुखम्

கடுமையான நடனம் தொடங்கி, பின்னர் பிரளய நீர் எங்கும் பரவியபோது, பிரம்மா நாராயண ரூபம் கொண்டு அந்த நீர்மேல் அமைதியாக இன்புற உறங்கினார்।

Verse 14

इमं चोदाहरन्मंत्रं श्लोकं नारायणं प्रति । तं शृणुध्वं मुनिश्रेष्ठास्तदर्थं चाक्षराश्रयम्

இவ்வாறு நாராயணனை நோக்கி இந்த மந்திர-ச்லோகத்தை உச்சரித்து, முனிவரே சிறந்தவர்களே, இதைக் கேளுங்கள்; மேலும் அழியாத அక్షரங்களை ஆதாரமாகக் கொண்ட அதன் பொருளையும் கேளுங்கள்।

Verse 15

आपो नारा इति प्रोक्ता आपो वै नरसूनवः । अयनं तस्य ता यस्मात्तेन नारायणः स्मृतः

நீர்கள் ‘நாரா’ என அழைக்கப்படுகின்றன; உண்மையில் நீர்கள் நரனின் புதல்வர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன. அந்த நீர்களே அவரின் ‘அயனம்’—தங்குமிடம்—ஆக இருப்பதால் அவர் ‘நாராயணன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 16

शिवयोगमयीं निद्रां कुर्वन्तं त्रिदशेश्वरम् । बद्धांजलि पुटास्सिद्धा जनलोकनिवासिनः

ஜனலோகத்தில் வாழும் சித்தர்கள், கைகூப்பி, தேவர்களின் ஈசனை சிவயோகமயமான நித்திரையில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டனர்—அது சாதாரண உறக்கம் அல்ல, உள்நோக்கிய யோக சமாதி.

Verse 17

स्तोत्रैः प्रबोधयामासुः प्रभातसमये सुराः । यथा सृष्ट्यादिसमये ईश्वरं श्रुतयः पुरा

விடியற்காலத்தில் தேவர்கள் ஸ்தோத்திரங்களால் இறைவனை எழுப்பினர்; படைப்பின் ஆதிக்காலத்தில் முன்பு ஸ்ருதிகள் (வேதங்கள்) புகழ்ச்சியால் ஈச்வரனை எழுப்பியதுபோல்.

Verse 18

ततः प्रबुद्ध उत्थाय शयनात्तोयमध्यगात् । उदैक्षत दिशः सर्वा योगनिद्रालसेक्षणः

பின்னர் அவர் விழித்தெழுந்து தங்கிய இடத்திலிருந்து எழுந்து நீரின் நடுவே சென்றார். யோகநித்திரையின் மந்தமான பார்வையுடன் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கினார்.

Verse 19

नापश्यत्स तदा किंचित्स्वात्मनो व्यतिरेकि यत् । सविस्मय इवासीनः परां चिंतामुपागमत्

அப்போது அவன் தன் ஆத்மாவிலிருந்து வேறான எதையும் காணவில்லை. வியப்புற்றவனென அமர்ந்து, பின்னர் ஆழ்ந்த பரம சிந்தனையில் புகுந்தான்.

Verse 20

क्व सा भगवती या तु मनोज्ञा महती मही । नानाविधमहाशैलनदीनगरकानना

அந்த பகவதியான, மனம்கவரும், விரிந்த பூமி எங்கே—பலவகை மாபெரும் மலைகள், நதிகள், நகரங்கள், காடுகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டது?

Verse 21

एवं संचिंतयन्ब्रह्मा बुबुधे नैव भूस्थितिम् । तदा सस्मार पितरं भगवंतं त्रिलोचनम्

இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தும் பிரம்மா நிலத்தின் உண்மை நிலையைக் அறியவில்லை. அப்போது அவர் தந்தையான பகவான் திரிலோசனன் சிவனை நினைவு கூர்ந்தார்.

Verse 22

स्मरणाद्देवदेवस्य भवस्यामिततेजसः । ज्ञातवान्सलिले मग्नां धरणीं धरणीपतिः

தேவர்களின் தேவனாகிய அளவற்ற ஒளிமிக்க பவனை நினைத்தவுடன், தாரணிபதி பூமி நீரில் மூழ்கியதை அறிந்தான்.

Verse 23

ततो भूमेस्समुद्धारं कर्तुकामः प्रजापतिः । जलक्रीडोचितं दिव्यं वाराहं रूपमस्मरत्

அப்போது பிரஜாபதி, பூமியை உயர்த்தி மீட்க விரும்பி, நீரில் விளையாடத் தகுந்த தெய்வீக வராக ரூபத்தை மனத்தில் நினைத்தார்।

Verse 24

महापर्वतवर्ष्माणं महाजलदनिःस्वनम् । नीलमेघप्रतीकाशं दीप्तशब्दं भयानकम्

அவருடைய உடல் மகாபர்வதம்போல் பேரளவு; மகா இடிமேகத்தின் கர்ஜனைபோல் முழங்கியது. நீலமழைமேகம்போல் தோன்றி, தீவிரமான அச்சமூட்டும் ஒலியால் பயம் எழுப்பியது.

Verse 25

पीनवृत्तघनस्कंधपीनोन्नतकटीतटम् । ह्रस्ववृत्तोरुजंघाग्रं सुतीक्ष्णपुरमण्डलम्

அவருடைய தோள்கள் நிறைந்தும் வட்டமுமாகக் கெட்டியாக இருந்தன; இடுப்பும் இடுப்புத் தளமும், இடுப்புப் பகுதியும் உறுதியாய் அகலமாய் உயர்ந்திருந்தன. தொடையும் கால் பகுதியும் குறுகியதாயினும் அழகாக வட்டமாய், முன்புறம் கூர்மையான தெளிவான வட்டவடிவ வரையறையுடன் இருந்தது.

Verse 26

पद्मरागमणिप्रख्यं वृत्तभीषणलोचनम् । वृत्तदीर्घमहागात्रं स्तब्धकर्णस्थलोज्ज्वलम्

அவர் பத்மராக மணிபோல் ஒளிர்ந்தார்; அவரது கண்கள் வட்டமும் அச்சமூட்டுவனவும். அவரது பேருடல் வட்டவடிவத் தன்மையுடன் நீளமாய், காதுப் பகுதி உறுதியாக நின்று பிரகாசித்தது.

Verse 27

उदीर्णोच्छ्वासनिश्वासघूर्णितप्रलयार्णवम् । विस्फुरत्सुसटाच्छन्नकपोलस्कंधबंधुरम्

அவருடைய வலிமையான உச்சுவாச-நிச்சுவாசங்களால் பிரளயக் கடலும் சுழலத் தொடங்கியது. துடிக்கும் அழகிய ஜடைகளால் மூடப்பட்ட அவரது கன்னங்களும் தோள்களும் மிக மனோகரமாக இருந்தன.

Verse 28

मणिभिर्भूषणैश्चित्रैर्महारत्नैःपरिष्कृतम् । विराजमानं विद्युद्भिर्मेघसंघमिवोन्नतम्

பலவகை மணிகளாலும் விசித்திர ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மகாரத்தினங்களால் நன்கு புனையப்பட்ட அவர் உயர்ந்து நின்றார்; மேகக் கூட்டத்தில் மின்னல்போல் ஒளிர்ந்து விளங்கினார்.

Verse 29

आस्थाय विपुलं रूपं वाराहममितं विधिः । पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविवेश रसातलम्

விதாதா பிரம்மா அளவற்ற, விரிந்த வராகரூபம் ஏற்று, பூமியை உயர்த்துவதற்காக ரசாதலத்தில் புகுந்தார்।

Verse 30

स तदा शुशुभे ऽतीव सूकरो गिरिसंनिभः । लिंगाकृतेर्महेशस्य पादमूलं गतो यथा

அப்போது மலைபோன்ற அந்தப் பன்றி மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கியது; லிங்கரூப மகேசனின் பாதமூலத்திற்கே சென்றதுபோல் இருந்தது।

Verse 31

ततस्स सलिले मग्नां पृथिवीं पृथिवींधरः । उद्धृत्यालिंग्य दंष्ट्राभ्यामुन्ममज्ज रसातलात्

பின்னர் பூமிதாரகன் நீரில் மூழ்கிய பூமியை தந்தங்களால் தூக்கி அணைத்து, ரசாதலத்திலிருந்து மேலே எழுந்தான்।

Verse 32

तं दृष्ट्वा मुनयस्सिद्धा जनलोकनिवासिनः । मुमुदुर्ननृतुर्मूर्ध्नि तस्य पुष्पैरवाकिरन्

அவரைக் கண்ட ஜனலோக வாசிகளான সিদ্ধ முனிவர்கள் பேரானந்தம் கொண்டனர்; நடனமாடி, பக்தியுடன் அவரது தலையில் மலர்களைச் சிதறினர்।

Verse 33

वपुर्महावराहस्य शुशुभे पुष्पसंवृतम् । पतद्भिरिव खद्योतैः प्राशुरंजनपर्वतः

மகாவராகனின் உடல் மலர்களால் மூடப்பட்டு ஒளிர்ந்தது; பறக்கும் மின்மினிகளால் மின்னும் பிராசுரஞ்சன மலைபோல்।

Verse 34

ततः संस्थानमानीय वराहो महतीं महीम् । स्वमेव रूपमास्थाय स्थापयामास वै विभुः

பின்னர் வல்லமைமிகு வராகன், மகத்தான பூமியை அவளுக்குரிய இடத்திற்குக் கொண்டு வந்து, தன் தெய்வீக ரூபத்தையே ஏற்று, அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன் அவளை உறுதியாக நிறுவினான்।

Verse 35

पृथिवीं च समीकृत्य पृथिव्यां स्थापयन्गिरीन् । भूराद्यांश्चतुरो लोकान् कल्पयामास पूर्ववत्

பின்னர் பூமியைச் சமப்படுத்தி, அதன்மேல் மலைகளை நிறுவி, ‘பூः’ முதலான நான்கு லோகங்களையும் முன்புபோல அமைத்தான்।

Verse 36

इति सह महतीं महीं महीध्रैः प्रलयमहाजलधेरधःस्थमध्यात् । उपरि च विनिवेश्य विश्वकर्मा चरमचरं च जगत्ससर्ज भूयः

இவ்வாறு பிரளயத்தின் மாபெரும் நீர்க்கடலின் கீழ்நிலை நடுப்பகுதியிலிருந்து மலைகளுடன் கூடிய விசாலமான பூமியை உயர்த்தி மேலே நிறுவி, விஸ்வகர்மா மீண்டும் அசையும்-அசையாத அனைத்துலகையும் படைத்தான்।