दक्षस्य रुद्रनिन्दा-निमित्तकथनम् / The Cause of Dakṣa’s Censure of Rudra
அத்தியாயம் 18ல் ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—தக்ஷனின் மகளான சதி (தாட்சாயணி) பின்னர் மேனையின் மூலம் ஹிமவானின் மகளாக எவ்வாறு ஆனாள், மகாத்மா தக்ஷன் ருத்ரனை ஏன் நிந்தித்தான், சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் பவனின் சாபத்துடன் தக்ஷனின் பிறப்பு எவ்வாறு தொடர்புடையது என்று. வாயு பதிலளித்து, தக்ஷனின் குறுகிய மனம் (லகு-சேதஸ்) மற்றும் விவேகக் குறைவு தர்ம-யாகத் தவறாக தேவர்களின் சமுதாயத்தை ‘மாசுபடுத்துகிறது’ எனக் கூறுகிறார். நிகழ்வு ஹிமவானின் சிகரத்தில்—தேவர், அசுரர், சித்தர், மகரிஷிகள் தேவியுடன் ஈசான தரிசனத்திற்காக கூடுகின்றனர்; தக்ஷனும் தன் மகள் சதியையும் மருமகன் ஹரனையும் காண வருகிறான். ஆனால் தேவியின் மகள்தன்மையைத் தாண்டிய பரமத் தெய்வீக நிலையை அறியாத அவனது அறியாமை பகையாக உறுதியாகிறது; விதியுடன் சேர்ந்து அது தீக்ஷை பெற்ற யாகக் கர்மத்திலும் பவனுக்கு உரிய மரியாதை செய்ய மறுக்கச் செய்கிறது. இவ்வாறு அத்தியாயம் பின்வரும் யாகப் பிளவுக்கான காரணத்தை நிறுவுகிறது—சிவனின் தத்துவ முதன்மை, யாகத்தில் அகங்காரத்தின் அபாயம், மற்றும் அபராதத்தால் உலகக் கலக்கம் ஏற்படும் கர்மநியாயம்।
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । देवी दक्षस्य तनया त्यक्त्वा दाक्षायणी तनुम् । कथं हिमवतः पुत्री मेनायामभवत्पुरा
ரிஷிகள் கூறினர்—தக்ஷனின் மகளான தேவி தாட்சாயணீ தன் உடலைத் துறந்த பின், முன்பு மேனையின் கருவில் பிறந்து ஹிமவானின் மகளாக எவ்வாறு ஆனாள்?
Verse 2
कथं च निन्दितो रुद्रो दक्षेण च महात्मना । निमित्तमपि किं तत्र येन स्यान्निंदितो भवः
மேலும் மகாத்மா தக்ஷன் ருத்ரனை எவ்வாறு நிந்தித்தான்? அங்கு எந்த காரணத்தால் பவன் (சிவன்) பழிக்கப்பட்டார்?
Verse 3
उत्पन्नश्च कथं दक्षो अभिशापाद्भवस्य तु । चाक्षुषस्यांतरे पूर्वं मनोः प्रब्रूहि मारुत
ஏ மாருதா (வாயுவே)! பவனாகிய சிவனுடன் தொடர்புடைய சாபத்தினால் தக்ஷன் மீண்டும் எவ்வாறு பிறந்தான்? சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில், வைவைஸ்வத மனுவுக்கு முன்பு, இதை எனக்கு விளக்குவாயாக।
Verse 4
वायुरुवाव । शृण्वंतु कथयिष्यामि दक्षस्य लघुचेतसः । वृत्तं पापात्प्रमादाच्च विश्वामरविदूषणम्
வாயு கூறினார்—கேளுங்கள்; சிற்றறிவுடைய தக்ஷனுடைய நிகழ்வை நான் உரைப்பேன். அது பாவமும் அலட்சியமும் காரணமாகப் பிறந்து, தேவர்களுக்கு அவமானம் விளைவித்து, உலகத் தர்ம ஒழுங்கைச் சிதைத்தது।
Verse 5
पुरा सुरासुराः सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः । कदाचिद्द्रष्टुमीशानं हिमवच्छिखरं ययुः
முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள், பரமரிஷிகள் அனைவரும் ஒருமுறை ஈசானனைத் தரிசிக்க இமவான் சிகரத்திற்குச் சென்றனர்।
Verse 6
तदा देवश्च देवी च दिव्यासनगतावुभौ । दर्शनं ददतुस्तेषां देवादीनां द्विजोत्तमाः
அப்போது தேவனும் தேவியும் திவ்ய ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, தேவர்கள் முதலியோருக்கு தம் திருத்தரிசனத்தை அருளினர்।
Verse 7
तदानीमेव दक्षो ऽपि गतस्तत्र सहामरैः । जामातरं हरं द्रष्टुं द्रष्टुं चात्मसुतां सतीम्
அதே வேளையில் தக்ஷனும் தேவர்களுடன் அங்கே சென்றான்—தன் மருமகன் ஹரன் (சிவன்) ஐக் காணவும், தன் மகள் சதியையும் காணவும்।
Verse 8
तदात्मगौरवाद्देवो देव्या दक्षे समागते । देवादिभ्यो विशेषेण न कदाचिदभूत्स्मृतिः
தன் இயல்பான மகிமைமரியாதையைப் பேணும் பொருட்டு, தேவி தக்ஷனின் யாகசபைக்கு வந்தபோது, தேவர்கள் முதலியோர் முன்னிலையில் குறிப்பாக, ஆண்டவன் ஒருபோதும் வெளிப்படையான அறிமுகமோ நெருக்கமோ காட்டவில்லை।
Verse 9
तस्य तस्याः परं भावमज्ञातुश्चापि केवलम् । पुत्रीत्येवं विमूढस्य तस्यां वैरमजायत
அவளின் உன்னதமான உள்ளார்ந்த இயல்பை அறிய இயலாமல், அவளை வெறும் ‘(என்) மகள்’ என்ற அளவிலேயே அறிந்தான்; இவ்வாறு மயக்கமுற்ற அவனுக்குள் அவள்மீது பகை உணர்வு எழுந்தது।
Verse 10
ततस्तेनैव वैरेण विधिना च प्रचोदितः । नाजुवाह भवं दक्षो दीक्षितस्तामपि द्विषन्
பின்னர் அதே பகைமையாலும் விதியின் தூண்டுதலாலும் உந்தப்பட்ட தக்ஷன், யாகத் தீட்சை பெற்றிருந்தும், பவனை (சிவனை) அழைக்கவில்லை; அவளை (சதியை) வெறுத்து அவளையும் அழைக்கவில்லை।
Verse 11
अन्याञ्१ आमातरस्सर्वानाहूय स यथाक्रमम् । शतशः पुष्कलामर्चाञ्चकार च पृथक्पृथक्
பின்னர் அவன் மற்ற எல்லா அமைச்சர்களையும் முறையே அழைத்து, ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக நூற்றுக்கணக்கான முறை நிறைவான ஆராதனைகளை ஏற்பாடு செய்தான்।
Verse 12
तथा तान्संगताञ्छ्रुत्वा नारदस्य मुखात्तदा । ययौ रुद्राय रुद्राणी विज्ञाप्य भवनं पितुः
நாரதரின் வாய்மொழியால் அவ்வாறு நிகழ்ந்த அனைத்தையும் கேட்ட ருத்ராணி, தந்தையின் இல்லத்துக்கு அறிவித்து, பின்னர் பகவான் ருத்ரரிடம் சென்று அந்த நிகழ்வை பணிவுடன் அறிவித்தாள்।
Verse 13
अथ संनिहितं दिव्यं विमानं विश्वतोमुखम् । लक्षणाढ्यं सुखारोहमतिमात्रमनोहरम्
அப்போது அருகிலேயே ஒரு தெய்வீக விமானம் தோன்றியது; அது எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கியது, மங்கள லக்ஷணங்களால் நிறைந்தது, ஏறுவதற்கு எளிதானது, மனதை மிகுந்த அளவில் கவர்வது.
Verse 14
तप्तजांबूनदप्रख्यं चित्ररत्नपरिष्कृतम् । मुक्तामयवितानाग्न्यं स्रग्दामसमलंकृतम्
அது காய்ந்த ஜாம்பூநதத் தங்கம்போல் ஒளிர்ந்து, பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; முத்துமயமான சிறந்த விதானத்தால் பிரகாசித்து, மாலைகளும் தொரணங்களும் கொண்டு அழகுறச் சீரமைந்தது.
Verse 15
तप्तकंचननिर्व्यूहं रत्नस्तंभशतावृतम् । वज्रकल्पितसोपानं विद्रुमस्तंभतोरणम्
அது உருக்கப்பட்ட பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஒரு அற்புதமான அமைப்பு, நூற்றுக்கணக்கான ரத்தினத் தூண்களால் சூழப்பட்டது; அதன் படிக்கட்டுகள் வைரத்தைப் போன்றது, அதன் வாயில்கள் பவளத் தூண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.
Verse 16
पुष्पपट्टपरिस्तीर्णं चित्ररत्नमहासनम् । वज्रजालकिरच्छिद्रमच्छिद्रमणिकुट्टिमम्
அந்த மகாசனம் மலர்த் துணியால் விரிக்கப்பட்டு, பலவகை ரத்தினங்களால் ஒளிர்ந்தது; வைர வலைபோன்ற பிரகாசக் காவலால் பாதுகாக்கப்பட்டு, குறையற்ற முழுமையான மணிகள் பதித்த தரையில் நிலைத்திருந்தது।
Verse 17
मणिदंडमनोज्ञेन महावृषभलक्ष्मणा । अलंकृतपुरोभागमब्भ्रशुब्भ्रेण केतुना
அதன் முன்புறம் இனிய மணித் தண்டால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அதில் மகா வृषபத்தின் குறி பொறிக்கப்பட்டிருந்தது; மேகம்போல் வெண்மையாக ஒளிரும் கொடியாலும் அது மிளிர்ந்தது।
Verse 18
रत्नकंचुकगुप्तांगैश्चित्रवेत्रकपाणिभिः । अधिष्ठितमहाद्वारमप्रधृष्यैर्गुणेश्वरैः
மகா வாயில் அசைக்க முடியாத சிவகணத் தலைவர்களால் காவலிடப்பட்டது; அவர்களின் உடல்கள் ரத்தினம் பதித்த கவசங்களால் மூடப்பட்டு, கைகளில் வண்ணமயமான அற்புதத் தண்டுகள் இருந்தன।
Verse 19
मृदंगतालगीतादिवेणुवीणाविशारदैः । विदग्धवेषभाषैश्च बहुभिः स्त्रीजनैर्वृतम्
அது பல பெண்களால் சூழப்பட்டிருந்தது—மிருதங்கம், தாளம், பாடல், மேலும் வேணு-வீணை கலைகளில் தேர்ந்தவர்கள்; நுட்பமான ஆடை அலங்காரமும் பண்பட்ட பேச்சுத் திறனும் உடையவர்கள்।
Verse 20
आरुरोह महादेवी सह प्रियसखीजनैः । चामारव्यञ्जनं तस्या वज्रदंडमनोहरे
மகாதேவி தன் பிரிய தோழியருடன் ஏறி அமர்ந்தாள். அவளுக்காக வஜ்ரத் தண்டைப் போல் அழகிய கைப்பிடியுள்ள சாமர விசிறிகள் அசைக்கப்பட்டன।
Verse 21
गृहीत्वा रुद्रकन्ये द्वे विवीजतुरुभे शुभे । तदाचामरयोर्मध्ये देव्या वदनमाबभौ
அப்போது ருத்ரனின் இரு மங்கள மகள்கள் சாமரங்களை எடுத்துக் கொண்டு மெதுவாக வீசினர். அந்த நேரம் இரு சாமரங்களின் நடுவே தேவியின் முகம் ஒளியுடன் பிரகாசித்தது।
Verse 22
अन्योन्यं युध्यतोर्मध्ये हंसयोरिव पंकजम् । छत्रं शशिनिभं तस्याश्चूडोपरि सुमालिनी
அவர்கள் இருவரின் போட்டியின் நடுவே—இரு அன்னங்களுக்கிடையில் தாமரை போல—தேவியின் சிகைமேல் நிலவுபோல் ஒளிரும், அழகால் மாலையணிந்த குடை தோன்றியது।
Verse 23
धृतमुक्तापरिक्षिप्तं बभार प्रेमनिर्भरा । तच्छत्रमुज्ज्वलं देव्या रुरुचे वदनोपरि
அன்பால் நிறைந்த தேவி முத்துமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ஒளிமிக்க குடையைத் தாங்கினாள். அந்த பிரகாசமான குடை தேவியின் முகத்தின் மேல் மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது।
Verse 24
उपर्यमृतभांडस्य मंडलं शशिनो यथा । अथ चाग्रे समासीना सुस्मितास्या शुभावती
அமுதப் பாத்திரத்தின் மேல் நிலவின் வட்டம் எவ்வாறு ஒளிர்கின்றதோ, அவ்வாறே மங்கலமுடையவள், மென்முறுவலால் ஒளிவிடும் முகத்துடன் முன்னே அமர்ந்தாள்.
Verse 25
अक्षद्यूतविनोदेन रमयामास वै सतीम् । सुयशाः पादुके देव्याश्शुभे रत्नपरिष्कृते
பாசாட்டமும் விளையாட்டு-வினோதமும் கொண்டு அந்தப் புகழ்மிக்கவன் சதீதேவியை மகிழ்வித்தான். தேவியின் மங்களமான பாதுகைகள் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிறப்பால் புகழ்பெற்றன.
Verse 26
स्तनयोरंतरे कृत्वा तदा देवीमसेवतः । अन्या कांचनचार्वंगी दीप्तं जग्राह दर्पणम्
அப்போது அதை தேவியின் மார்புகளுக்கிடையில் வைத்து அவன் தேவியைப் பணிந்துச் சேவித்தான். அதே வேளையில், பொன்னிறமும் அழகிய அங்கங்களும் உடைய மற்றொரு கன்னி ஒளிவிடும் கண்ணாடியை எடுத்தாள்.
Verse 27
अपरा तालवृन्तं च परा तांबूलपेटिकाम् । काचित्क्रीडाशुकं चारु करे ऽकुरुत भामिनी
ஒருத்தி தாளஇலை விசிறியை ஏந்தினாள்; மற்றொருத்தி தாம்பூலப் பெட்டியைக் கொண்டாள்; இன்னொரு அழகி விளையாட்டிற்கான இனிய கிளியைத் தன் கையில் எடுத்தாள்—அனைவரும் நயமான சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.
Verse 28
काचित्तु सुमनोज्ञानि पुष्पाणि सुरभीणि च । काचिदाभरणाधारं बभार कमलेक्षणा
ஒரு தாமரைநயனாள் இனிய மணமுள்ள மலர்களை ஏந்தினாள்; மற்றொருத்தி ஆபரணங்களை வைக்கத் தகுந்த தாங்குப் பாத்திரத்தை எடுத்துச் சென்றாள்.
Verse 29
काचिच्च पुनरालेपं सुप्रसूतं शुभांजनम् । अन्याश्च सदृशास्तास्ता यथास्वमुचितक्रियाः
சில பெண்கள் மீண்டும் மணமுள்ள லேபனங்களையும் மங்களமான அஞ்சனத்தையும் தயாரித்தனர்; மற்றவர்களும் தத்தம் உரிய பணிகளைச் செய்தனர்.
Verse 30
आवृत्त्या तां महादेवीमसेवंत समंततः । अतीव शुशुभे तासामंतरे परमेश्वरी
அவர்கள் மகாதேவியைச் சூழ்ந்து எல்லாத் திசைகளிலும் பணிவிடை செய்தனர்; அவர்களிடையே நின்ற பரமேஸ்வரி அளவற்ற ஒளியுடன் மிகுந்து விளங்கினாள்।
Verse 31
तारापरिषदो मध्ये चंद्रलेखेव शारदी । ततः शंखसमुत्थस्य नादस्य समनंतरम्
நட்சத்திரங்களின் அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவே அவள் சரத்காலச் சந்திரக் கலையைப் போல ஒளிர்ந்தாள். அதன்பின் உடனே சங்கை எழுப்பிய நாதம் கேட்டது।
Verse 32
प्रास्थानिको महानादः पटहः समताड्यत । ततो मधुरवाद्यानि सह तालोद्यतैस्स्वनैः
புறப்பாட்டுக் காலத்தில் பேரொலி எழுப்பும் படஹம் அடிக்கப்பட்டது. பின்னர் தாளமிட்டு உயர்த்தி இசைத்த தாளங்களின் ஒலியுடன் இனிய வாத்தியங்கள் முழங்கின।
Verse 33
अनाहतानि सन्नेदुः काहलानां शतानि च । सायुधानां गणेशानां महेशसमतेजसाम्
யாரும் அடிக்காமலேயே நூற்றுக்கணக்கான போர் காஹளங்கள் தாமே முழங்கின. மகேசனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் ஆயுதம் தாங்கிய கணேசர் படைகள் வலிமையுடன் கூடின.
Verse 34
सहस्राणि शतान्यष्टौ तदानीं पुरतो ययुः । तेषां मध्ये वृषारूढो गजारूढो यथा गुरुः
அப்போது முன்னிலையில் எட்டு இலட்சம் பேர் சென்றனர். அவர்களிடையே வृषபாரூடராகிய ஆண்டவர்—யானைமேல் அமர்ந்த மதிப்பிற்குரிய குருவைப் போல, எல்லோரையும் மீறிய மகிமையுடன் இருந்தார்.
Verse 35
जगाम गणपः श्रीमान् सोमनंदीश्वरार्चितः । देवदुंदुभयो नेदुर्दिवि दिव्यसुखा घनाः
அப்போது சோமன், நந்தி, ஈசுவரன் ஆகியோரால் முறையாக ஆராதிக்கப்பட்ட புகழ்மிக்க கணபன் (கணேசன்) புறப்பட்டுச் சென்றான். விண்ணில் தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; மேகங்கள் தெய்வீக இன்பம் தரும் மழையைப் பொழிந்தன.
Verse 36
ननृतुर्मुनयस्सर्वे मुमुदुः सिद्धयोगिनः । ससृजुः पुष्पवृष्टिं च वितानोपरि वारिदाः
அனைத்து முனிவரும் நடனம் ஆடினர்; சித்த யோகிகள் பேரானந்தம் கொண்டனர். மேலிருந்த விதானத்தின் மீது மேகங்கள் மலர்மழையையும் பொழிந்தன.
Verse 37
तदा देवगणैश्चान्यैः पथि सर्वत्र संगता । क्षणादिव पितुर्गेहं प्रविवेश महेश्वरी
அப்போது வழியெங்கும் பிற தேவர்கணங்களுடன் சேர்ந்த மகேஸ்வரி, ஒரு கணத்தில் தந்தையின் இல்லத்தில் நுழைந்ததுபோல் ஆனாள்.
Verse 38
तां दृष्ट्वा कुपितो दक्षश्चात्मनः क्षयकारणात् । तस्या यवीयसीभ्यो ऽपि चक्रे पूजाम सत्कृताम्
அவளைப் பார்த்ததும் தக்ஷன் கோபமுற்றான்; அவளையே தன் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என எண்ணினான். ஆயினும் அவளின் இளைய சகோதரிகளுக்குக் கூட மரியாதை நிறைந்த முறையான பூஜையை ஏற்பாடு செய்தான்.
Verse 39
तदा शशिमुखी देवी पितरं सदसि स्थितम् । अंबिका युक्तमव्यग्रमुवाचाकृपणं वचः
அப்போது சந்திரமுகி தேவியான அம்பிகை, சபையில் அமர்ந்திருந்த தந்தையை நோக்கி, பொருத்தமானதும் அமைதியானதும் மரியாதைமிக்கதுமான சொற்களை மனம் கலங்காது உரைத்தாள்।
Verse 40
देव्युवाच । ब्रह्मादयः पिशाचांता यस्याज्ञावशवर्तिनः । स देवस्सांप्रतं तात विधिना नार्चितः किल
தேவி கூறினாள்—அன்பனே! பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் முதல் பிசாசுகள் வரை அனைவரும் யாருடைய ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்களோ, அந்தத் தேவனே இப்போது விதிமுறையின்படி வழிபடப்படவில்லை போலிருக்கிறது.
Verse 41
तदास्तां मम ज्यायस्याः पुत्र्याः पूजां किमीदृशीम् । असत्कृतामवज्ञाय कृतवानसि गर्हितम्
அது இருக்கட்டும்; என் மூத்தவளின் மகளுக்கு நீ செய்த வழிபாடு எப்படிப்பட்டது? அவளை அவமதித்து இகழ்ந்ததால் நீ பழிக்கத்தக்க செயலைச் செய்தாய்.
Verse 42
एवमुक्तो ऽब्रवीदेनां दक्षः क्रोधादमर्षितः । त्वत्तः श्रेष्ठा विशिष्टाश्च पूज्या बालाः सुता मम
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் கோபத்தால் பொறுக்க முடியாத தக்ஷன் அவளிடம் சொன்னான்—“உன்னைவிட மேன்மையும் சிறப்பும் உடைய, வணங்கத்தக்க என் இளைய மகள்களே.”
Verse 43
तासां तु ये च भर्तारस्ते मे बहुमता मुदा । गुनैश्चाप्यधिकास्सर्वैर्भर्तुस्ते त्र्यंबकादपि
அவர்களுடைய கணவர்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சியுடன் மிகுந்த மதிப்பிற்குரியவர்கள்; எல்லா நற்குணங்களிலும் அவர்கள் தங்கள் கணவர் திரியம்பகன் (பகவான் சிவன்) விடவும் மேலானவர்கள்.
Verse 44
स्तब्धात्मा तामसश्शर्वस्त्वमिमं समुपाश्रिता । तेन त्वामवमन्ये ऽहं प्रतिकूलो हि मे भवः
நீ மந்தமான மனத்துடன் தாமஸ குணமுடைய இந்த சர்வனைச் சரணடைந்தாய்; ஆகவே நான் உன்னை அலட்சியம் செய்கிறேன், ஏனெனில் பவனாகிய (சிவன்) எனக்கு உண்மையிலேயே எதிரியானவன்.
Verse 45
तथोक्ता पितरं दक्षं क्रुद्धा देवी तमब्रवीत् । शृण्वतामेव सर्वेषां ये यज्ञसदसि स्थिताः
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தேவி கோபமுற்று தந்தை தக்ஷனை நோக்கி உரைத்தாள்—யாகசபையில் நின்ற அனைவரும் கேட்கும் முன்னிலையில்।
Verse 46
अकस्मान्मम भर्तारमजाताशेषदूषणम् । वाचा दूषयसे दक्ष साक्षाल्लोकमहेश्वरम्
தக்ஷா! காரணமின்றி நீ உன் சொற்களால் என் கணவர்-பிரபுவை—எந்தக் குறையும் எப்போதும் எழாதவரை—சாட்சாத் லோகமஹேஸ்வரனாகிய மகாதேவனை—தூஷிக்கிறாய்।
Verse 47
विद्याचौरो गुरुद्रोही वेदेश्वरविदूषकः । त एते बहुपाप्मानस्सर्वे दंड्या इति श्रुतिः
வித்யையைத் திருடுபவன், குருவுக்கு துரோகம் செய்பவன், வேதங்களின் ஈஸ்வரனை இகழ்பவன்—இவர்கள் பல பாவங்களால் நிறைந்தோர்; ‘அனைவரும் தண்டிக்கப்படத் தகுவர்’ என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது।
Verse 48
तस्मादत्युत्कटस्यास्य पापस्य सदृशो भृशम् । सहसा दारुणो दंडस्तव दैवाद्भविष्यति
ஆகையால் உன் இந்த மிகக் கொடிய பாவத்திற்குச் சமமான கடுமையான தண்டனை, தெய்வ விதியினால், திடீரென உன்னை வந்து அடையும்।
Verse 49
त्वया न पूजितो यस्माद्देवदेवस्त्रियंबकः । तस्मात्तव कुलं दुष्टं नष्टमित्यवधारय
தேவர்களின் தேவனான திரியம்பகனை நீ வழிபடாததால், உறுதியாக அறிந்துகொள்—உன் குலம் கெடுபடிந்து அழிவை அடையும்।
Verse 50
इत्युक्त्वा पितरं रुष्टा सती संत्यक्तसाध्वसा । तदीयां च तनुं त्यक्त्वा हिमवंतं ययौ गिरिम्
இவ்வாறு கூறி சதி தந்தையின்மேல் சினந்து, அச்சமின்றி; அந்தக் குலத்தினுடைய உடலைத் துறந்து ஹிமவான் மலையை நோக்கிச் சென்றாள்।
Verse 51
स पर्वतपरः श्रीमांल्लब्धपुण्यफलोदयः । तदर्थमेव कृतवान् सुचिरं दुश्चरं तपः
அவன் மலையையே பரம ஆசனமாகக் கொண்டு, செல்வஒளியுடன் முன்னைப் புண்ணியப் பயன் உதயமடைந்து; அதற்காகவே நீண்ட காலம் கடுந்தவம் செய்தான்।
Verse 52
तस्मात्तमनुगृह्णाति भूधरेश्वरमीश्वरी । स्वेच्छया पितरं चक्रे स्वात्मनो योगमायया
ஆகையால் ஈஸ்வரி பூதரேஸ்வரனுக்கு அருள் செய்தாள்; தன் ஆத்ம யோகமாயையால், தன்னிச்சையாக அவனைத் தன் தந்தையாக்கினாள்।
Verse 53
यदा गता सती दक्षं विनिंद्य भयविह्वला । तदा तिरोहिता मंत्रा विहतश्च ततो ऽध्वरः
சதி அச்சத்தால் நடுங்கி தக்ஷனை நிந்தித்து சென்றபோது, மந்திரங்கள் மறைந்தன; அந்நேரமுதல் யாகம் தடைபட்டு அழிந்தது।
Verse 54
तदुपश्रुत्य गमनं देव्यास्त्रिपुरुमर्दनः । दक्षाय च ऋषिभ्यश्च चुकोप च शशाप तान्
தேவியின் புறப்பாட்டைச் செய்தியாகக் கேட்ட திரிபுரமர்த்தனன் சிவன் சினந்தான்; தக்ஷனையும் ரிஷிகளையும் கோபித்து அவர்களைச் சபித்தான்।
Verse 55
यस्मादवमता दक्षमत्कृते ऽनागसा सती । पूजिताश्चेतराः सर्वाः स्वसुता भर्तृभिः सह
தக்ஷனின் விருப்பத்தால் அங்கே குற்றமற்ற சதி அவமதிக்கப்பட்டதால், அவனுடைய மற்ற எல்லா மகள்களும் தங்கள் கணவர்களுடன் சேர்ந்து முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டு மரியாதை பெற்றனர்.
Verse 56
वैवस्वते ऽंतरे तस्मात्तव जामातरस्त्वमी । उत्पत्स्यंते समं सर्वे ब्रह्मयज्ञेष्वयोनिजाः
ஆகையால் வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் உன் இம்மருமக்கள் அனைவரும் ஒன்றாகப் பிரம்மயஜ்ஞங்களில் அயோனிஜராக (கருப்பையில் பிறவாதவர்களாக) வெளிப்படுவர். இத்தெய்வ வெளிப்பாட்டால் தர்மப் பாதுகாப்பும், உயிர்களின் முக்தி-பரிபக்குவமும் நோக்கி இறைவனின் ஆணை நிறைவேறும்.
Verse 57
भविता मानुषो राजा चाक्षुषस्य त्वमन्वये । प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश्चापि प्रचेतसः
நீ சாக்ஷுஷ வம்சத்தில் மனித அரசனாகப் பிறப்பாய்; பிராசீனபர்ஹிஷின் பேரனாகவும், பிரசேதஸின் மகனாகவும் இருப்பாய்.
Verse 58
अहं तत्रापि ते विघ्नमाचरिष्यामि दुर्मते । धर्मार्थकामयुक्तेषु कर्मस्वपि पुनः पुनः
ஏ துர்மதி! அங்கேயும் நான் உனக்குப் பலமுறை தடைகளை ஏற்படுத்துவேன்—தர்மம், அர்த்தம், காமம் நோக்கி செய்யும் செயல்களிலும் கூட.
Verse 59
तेनैवं व्याहृतो दक्षो रुद्रेणामिततेजसा । स्वायंभुवीं तनुं त्यक्त्वा पपात भुवि दुःखितः
அளவிலா ஒளியுடைய ருத்ரன் இவ்வாறு கூறியபோது, தக்ஷன் தன் ஸ்வாயம்புவ உடலைத் துறந்து துயரத்தில் ஆழ்ந்து பூமியில் விழுந்தான்.
Verse 60
ततः प्राचेतसो दक्षो जज्ञे वै चाक्षुषे ऽन्तरे । प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश्चैव प्रचेतसाम्
பின்னர் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் பிரசேதஸரிடமிருந்து தக்ஷன் பிறந்தான். அவன் பிராசீனபர்ஹிஷின் பேரனும், பிரசேதஸரின் மகனுமாக இருந்தான்.
Verse 61
भृग्वादयो ऽपि जाता वै मनोर्वैवस्वतस्य तु । अंतरे ब्रह्मणो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस्तनुम्
உண்மையாகவே ப்ருகு முதலிய முனிவர்களும் வைவர்ஸ்வத மனுவின் மன்வந்தரத்தில் பிறந்தனர்—பிரம்மாவின் யாகத்தின் இடைக்காலத்தில், (தெய்வம்) வாருணீ வடிவம் தாங்கியிருந்த போது।
Verse 62
तदा दक्षस्य धर्मार्थं यज्ञे तस्य दुरात्मनः । महेशः कृतवान्विघ्नं मना ववस्वते सति
அப்போது தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் பொருட்டு, தீய மனத்தையுடைய தக்ஷனின் யாகத்தில் மகேசன் தன் சங்கல்பமட்டுமே கொண்டு தடையை ஏற்படுத்தினார்—விவஸ்வான் (சூரியன்) சாட்சியாய் இருந்தபோது।
Frequently Asked Questions
It sets the narrative cause for the Dakṣa–Rudra rupture: Dakṣa’s failure to recognize Devī’s supreme status and his consequent enmity toward Bhava/Hara, forming the groundwork for later sacrificial conflict.
It symbolizes avidyā (limited cognition) that reduces the transcendent Śakti to a social identity, producing theological misrecognition; this misrecognition becomes aparādha, which then destabilizes ritual and cosmic harmony.
Śiva is referenced through multiple epithets—Rudra, Hara, Bhava, and Īśāna—underscoring his multi-aspect sovereignty and the doctrinal point that disrespect to any form is disrespect to the Supreme.