मनु-शतरूपा-प्रसूतिः तथा दक्षकन्याविवाहाः (Manu–Śatarūpā, Prasūti, and the Marriages of Dakṣa’s Daughters)
இந்த अध्यாயத்தில் படைப்பு‑வம்ச வரிசை தொடர்ந்து கூறப்படுகிறது. வாயு, பிரஜாபதி ஈசுவரனிடமிருந்து ‘சாஶ்வதீ பரா சக்தி’ பெற்றதும், மைதுனப் பிரபவமான (இணை) படைப்பை உருவாக்க விரும்பியதும் விளக்குகிறார். படைப்பாளர் அரை ஆண்‑அரை பெண் என வெளிப்படுகிறார்; பெண்‑அரை ‘சதரூபா’ ஆகத் தோன்றுகிறது. பிரம்மா ‘விராஜ்’ ஐப் படைக்கிறார்; ஆண் தத்துவம் ‘ஸ்வாயம்புவ மனு’ என அடையாளம் பெறுகிறது. சதரூபா கடும் தவம் செய்து மனுவை கணவராக ஏற்கிறாள். அவளிடமிருந்து பிரியவ்ரத, உத்தானபாத என்ற இரு புதல்வர்கள்; ஆகூதி, பிரசூதி என்ற இரு புதல்விகள் பிறக்கின்றனர். மனு பிரசூதியை தக்ஷனுக்கும், ஆகூதியை ருசிக்கும் மணம் செய்து வைக்கிறார்; ஆகூதியிலிருந்து யஜ்ஞன் மற்றும் தக்ஷிணா பிறந்து உலகத் தர்ம ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துகின்றனர். தக்ஷனுக்கு இருபத்துநான்கு மகள்கள்—ஸ்ரத்தா, லக்ஷ்மீ, த்ருதி, புஷ்டி, துஷ்டி, மேதா, கிரியா, புத்தி, லஜ்ஜா, வபுஃ, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி முதலியோர்—என்று கூறப்படுகிறது. தர்மன் தாக்ஷாயணிகளை மனைவிகளாக ஏற்கிறார்; க்யாதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமா, அனசூயா, ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா முதலியோரும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். ப்ருகு, மரீசி, அங்கிரஸ், புலஹ, க்ரது, புலஸ்த்ய, அத்ரி, வசிஷ்ட, பாவக, பித்ருக்கள் முதலியோர் இவர்களை மணந்து பல வம்சங்களைப் பெருக்குகின்றனர். தர்மத்துடன் இணைந்த சந்ததி சுகத்தைத் தரும்; அதர்மத்துடன் இணைந்தது துஃഖம்‑ஹிம்சைக்கு காரணம் என இந்த வம்சகதை நெறி‑பிரபஞ்ச காரணத்தை உணர்த்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
स्वायंभुवसुतायां तु प्रसूत्यां लोकमातरः
ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மகளான பிரசூதியிலிருந்து உலகமாதர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 3
विराजमसृजद्ब्रह्मा सो ऽर्धन पुरुषो ऽभवत् । स वै स्वायंभुवः पूर्वं पुरुषो मनुरुच्यते । सा देवी शतरूपा तु तपः कृत्वा सुदुश्चरम् । भर्तारं दीप्तयशसं मनुमेवान्वपद्यत
பிரம்மா விராஜனைப் படைத்தார்; அவனே ஆதிப் புருஷனானான். அந்த முதற்புருஷனே ஸ்வாயம்புவ மனு என அழைக்கப்படுகிறான். தேவி சதரூபா மிகக் கடினமான தவம் செய்து, ஒளிமிகு புகழுடைய மனுவையே கணவராக ஏற்றாள்.
Verse 5
तस्मात्तु शतरूपा सा पुत्रद्वयमसूयत । प्रियव्रतोत्तानपादौ पुत्रौ पुत्रवतां वरौ । कन्ये द्वे च महाभागे याभ्यां जातास्त्विमाः प्रजाः । आकूतिरेका विज्ञेया प्रसूतिरपरा स्मृता
அதன்பின் சதரூபா இரண்டு புதல்வர்களை ஈன்றாள்—பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன்—புதல்வர்பேறு பெற்றோரில் சிறந்தோர். மேலும் இரண்டு மகாபாக்கிய மகளிரையும் பெற்றாள்; அவர்களாலே இப்பிரஜைகள் விரிந்தன. அவர்களில் ஒருத்தி ஆகூதி என அறியப்பட வேண்டும்; மற்றொருத்தி பிரசூதி என நினைவுகூரப்படுகிறாள்.
Verse 7
स्वायंभुवः प्रसूतिं च ददौ दक्षाय तां प्रभुः । रुचेः प्रजापतिश्चैव चाकूतिं समपादयत् । आकूत्यां मिथुनं जज्ञे मानसस्य रुचेः शुभम् । यज्ञश्च दक्षिणा चैव याभ्यां संवर्तितं जगत्
ஸ்வாயம்புவப் பிரபு (மனு) தக்ஷனுக்கு பிரசூதியை அளித்தார்; பிரஜாபதி ருசி ஆகூதியை ஏற்றார். ஆகூதியில் மனஸ்புத்திரன் ருசியால் ஒரு மங்கள ஜோடி பிறந்தது—யஜ்ஞன் மற்றும் தக்ஷிணா—அவர்களால் உலகின் ஒழுங்கும் தொடர்ச்சியும் இயக்கப்பட்டது।
Verse 9
चतस्रो विंशतिः कन्या दक्षस्त्वजनयत्प्रभुः । श्रद्धा लक्ष्मीर्धृतिः पुष्टिस्तुष्टिर्मेधा क्रिया तथा । बुद्धिर्लज्जा वपुः शांतिस्सिद्धिः कीर्तिस्त्रयोदशी
பிரபு தக்ஷன் இருபத்துநான்கு மகள்களைப் பெற்றான்—ஸ்ரத்தா, லக்ஷ்மீ, த்ருதி, புஷ்டி, துஷ்டி, மேதா, கிரியா; மேலும் புத்தி, லஜ்ஜா, வபுஃ, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி—இவை இங்கே பதின்மூன்று எனப் பெயரிடப்பட்டுள்ளன।
Verse 11
पत्न्यर्थं प्रतिजग्राह धर्मो दाक्षायणीः प्रभुः । ताभ्यः शिष्टा यवीयस्य एकादश सुलोचनाः । ख्यातिः सत्यर्थसंभूतिः स्मृतिः प्रीतिः क्षमा तथा । सन्नतिश्चानसूया च ऊर्जा स्वाहा स्वधा तथा
மனைவியரை ஏற்கும் பொருட்டு ஆண்டவன் தர்மன் தக்ஷனின் புதல்வியரை ஏற்றுக் கொண்டான். அவர்களில் இளையவளிடமிருந்து பதினொன்று அழகிய கண்களையுடைய மகள்கள் பிறந்தனர்—க்யாதி, சத்யார்த்த-ஸம்பூதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமா, ஸன்னதி, அனசூயா, ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா।
Verse 13
भृगुश्शर्वो मरीचिश्च अंगिराः पुलहः क्रतुः । पुलस्त्यो ऽत्रिर्विशिष्ठश्च पावकः पितरस्तथा । ख्यात्याद्या जगृहुः कन्यामुनयो मुनिसत्तमाः । कामाद्यास्तु यशोंता ये ते त्रयोदश सूनवः
பிருகு, சர்வன், மரீசி, அங்கிரஸ், புலஹன், க்ரது, புலஸ்த்யன், அத்ரி, வசிஷ்டன், பாவகன் மற்றும் பித்ருக்கள்—இம்முனிவரேந்தர்கள் க்யாதி முதலிய கன்னியரை மனைவியராக ஏற்றனர். அவர்களிடமிருந்து காமன் முதலாக யசஸ் வரை பதின்மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 15
धर्मस्य जज्ञिरे तास्तु श्रद्धाद्यास्सुसुखोत्तराः । दुःखोत्तराश्च हिंसायामधर्मस्य च संततौ । निकृत्यादय उत्पन्नाःपुत्राश्च धर्मलक्षणाः । नैषां भार्याश्च पुत्रा वा सर्वे त्वनियमाः स्मृताः
தர்மனிடமிருந்து ஸ்ரத்தா முதலிய, நல்வாழ்வும் இன்பமும் தரும் சந்ததி பிறந்தது. ஆனால் அதர்மனின் வம்சத்தில் ஹிம்சையின் வழி நிக்ருதி முதலிய துன்பமுடிவுடைய சந்ததி தோன்றியது; அவர்களின் புதல்வர்களும் அதர்மலட்சணமே உடையவர்கள். இவர்களுக்கு மனைவியோ புதல்வரோ ஒழுங்குபட்டவர்களெனக் கருதப்படார்; அனைவரும் கட்டுப்பாடின்றி வாழ்வோர் என ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன.
Verse 17
स एष तामसस्सर्गो जज्ञे धर्मनियामकः । या सा दक्षस्य दुहिता रुद्रस्य दयिता सती । भर्तृनिन्दाप्रसंगेन त्यक्त्वा दाक्षायिणीं तनुम् । दक्षं च दक्षभार्यां च विनिंद्य सह बन्धुभिः
இவ்வாறு தர்மத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் தாமஸப் படைப்பு தோன்றியது. அவள்—தக்ஷனின் மகளும் ருத்ரனின் அன்புத் துணைவியுமான சதி—கணவனை இகழ்ந்த நிகழ்வில் தாக்ஷாயணீ உடலைத் துறந்து, தக்ஷனையும் தக்ஷப் பெண்ணையும் உறவினருடன் கண்டித்து, அதை விட்டாள்।
Verse 19
सा मेनायामाविरभूत्पुत्री हिमवतो गिरेः । रुद्रस्तु तां सतीं दृष्ट्वा रुद्रांस्त्वात्मसमप्रभान् । यथासृजदसंख्यातांस्तथा कथितमेव च । भृगोः ख्यात्यां समुत्पन्ना लक्ष्मीर्नारायणप्रिया
அவள் மேனையின் கருவில் இருந்து, மலைராஜன் ஹிமவத்தின் மகளாக வெளிப்பட்டாள். ருத்ரன் அந்த சதியைப் பார்த்ததும், தன் ஒளிக்குச் சமமான எண்ணற்ற ருத்ரர்களை உருவாக்கினான்—முன்னரே கூறியபடி. அதுபோல, ப்ருகுவின் துணை க்யாதியிடமிருந்து நாராயணப் பிரியையான லக்ஷ்மி பிறந்தாள்।
Verse 21
देवौ धातृविधातारौ मन्वंतरविधारिणौ । तयोर्वै पुत्रपौत्राद्याश्शतशो ऽथ सहस्रशः । स्वायंभुवे ऽंतरे नीताः सर्वे ते भार्गवा मताः । मरीचेरपि संभूतिः पौर्णमासमसूयत
தாத்ரு, விதாத்ரு எனும் இரு தெய்வீக சக்திகள் மன்வந்தரங்களைத் தாங்கி ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. அவர்களிடமிருந்து மகன், பேரன் முதலியோர் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் தோன்றினர். ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் அனைவரும் பார்கவ வம்சத்தவரெனக் கருதப்பட்டனர். மரீசியிடமிருந்தும் சந்ததி பிறந்தது; பௌர்ணமாசி பெற்றெடுத்தாள்.
Verse 23
कन्याचतुष्टयं चैव महीयांसस्तदन्वयाः । येषां वंशे समुत्पन्नो बहुपुत्रस्य कश्यपः । स्मृतिश्चांगिरसः पत्नी जनयामास वै सुतौ । आग्नीध्रं शरभञ्चैव तथा कन्याचतुष्टयम्
அந்த வம்சத்தில் நான்கு கன்னியரும் பிறந்தனர்; அதே பரம்பரையில் பெருமைமிக்க சந்ததியரும் தோன்றினர். அவர்களுடைய குலத்தில் பல புதல்வரின் தந்தையெனப் புகழ்பெற்ற கश्यபர் பிறந்தார். அங்கிரா முனிவரின் மனைவி ஸ்ம்ருதி உண்மையிலே இரண்டு மகன்கள்—ஆக்நீத்ரன், சரபன்—மற்றும் நான்கு கன்னியரையும் பெற்றெடுத்தாள்.
Verse 25
तदीयाः पुत्रपौत्राश्च येतीतास्ते सहस्रशः । प्रीत्यां पुलस्त्यभार्यायां दन्तोग्निरभवत्सुतः । पूर्वजन्मनि योगस्त्यस्स्मृतः स्वायंभुवे ऽंतरे । तत्संततीया बहवः पौलस्त्या इति विश्रुताः । क्षमा तु सुषुवे पुत्रान्पुलहस्य प्रजापतेः
அவர்களின் மகன்களும் பேரன்களும்—காலத்தின் ஓட்டத்தில் மறைந்தவர்கள்—ஆயிரக்கணக்கில் இருந்தனர். புலஸ்த்யரின் மனைவி ப்ரீதியிடத்தில் ‘தந்தோக்னி’ எனும் மகன் பிறந்தான். ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் முன்னொரு பிறவியில் அவன் ‘யோகஸ்த்ய’ என நினைவுகூரப்படுகிறான். அவன் சந்ததியினர் பலர் ‘பௌலஸ்த்யர்’ என்று புகழ்பெற்றனர். மேலும் பிரஜாபதி புலஹரின் மனைவி க்ஷமாவும் புதல்வர்களை பெற்றாள்.
Verse 27
कर्दमश्च सुरिश्चैव सहिष्णुश्चेति ते त्रयः । त्रेताग्निवर्चसस्सर्वे येषां वंशः प्रतिष्ठितः । क्रतोः क्रतुसमान्भार्या सन्नतिस्सुषुवे सुतान् । नैषां भार्याश्च पुत्राश्च सर्वे ते ह्यूर्ध्वरेतसः
கர்தமன், சுரி, சகிஷ்ணு—இம்மூவரும் திரேதா யுகத்தின் புனித அக்கினிகளைப் போல ஒளிவீசியவர்கள்; அவர்களால் அந்த வம்சம் உறுதியாக நிலைபெற்றது. க்ரதுவின் மனைவி சன்னதி—க்ரதுவுக்கு ஒப்பான தகுதியுடையவள்—மகன்களைப் பெற்றாள். ஆனால் அந்த மகன்களுக்கு மனைவியும் சந்ததியும் இல்லை; ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் ஊர்த்வரேதஸ்—பிரம்மச்சரியத் தவத்தால் வீரியத்தைச் சேமித்தவர்கள்।
Verse 29
षष्टिस्तानि सहस्राणि वालखिल्या इति स्मृताः । अनूरोरग्रतो यांति परिवार्य दिवाकरम् । अत्रेर्भार्यानुसूया च पञ्चात्रेयानसूयत । कन्यकां च श्रुतिं नाम माता शंखपदस्य च
அவர்கள் அறுபதாயிரம் எண்ணிக்கையுடைய ‘வாலகில்யர்கள்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்; சூரியனைச் சூழ்ந்து, அவரது தொடையின் முன்புறத்தில் முன்னே முன்னே செல்கின்றனர். அத்ரியின் மனைவி அனசூயை ஐந்து ஆத்திரேய புதல்வர்களை பெற்றாள்; மேலும் ‘ஸ்ருதி’ என்றொரு கன்னியையும் பெற்றாள்; அவள் சங்கபதனின் தாயானாள்.
Verse 31
सत्यनेत्रश्च हव्यश्च आपोमूर्तिश्शनैश्चरः । सोमश्च पञ्चमस्त्वेते पञ्चात्रेयाः प्रकीर्तिताः । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च ह्यात्रेयाणां महात्मनाम् । स्वायंभुवे ऽंतरे ऽतीताः शतशो ऽथ सहस्रशः
சத்தியநேத்ரன், ஹவ்யன், ஆபோமூர்த்தி, சனைச்சரன், ஐந்தாவதாக சோமன்—இவர்களே ஐந்து ‘ஆத்திரேயர்கள்’ எனப் புகழப்படுகின்றனர். அந்த மகாத்மா ஆத்திரேயர்களின் புதல்வரும் பேரரும் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் காலத்தால் கடந்தனர்.
Verse 33
ऊर्जायां तु वसिष्ठस्य पुत्रा वै सप्त जज्ञिरे । ज्यायसी च स्वसा तेषां पुंडरीका सुमध्यमा । रजो गात्रोर्ध्वबाहू च सवनश्चानयश्च यः । सुतपाश्शुक्र इत्येते सप्त सप्तर्षयः स्मृताः
ஊர்ஜையிடமிருந்து வசிஷ்டருக்கு ஏழு புதல்வர்கள் பிறந்தனர். அவர்களின் மூத்த சகோதரி ஜ்யாயஸீ; மேலும் மெலிந்த இடையுடைய புண்டரீகாவும் (பிறந்தாள்). ரஜோ, காத்ர, ஊர்த்வபாஹு, ஸவன, அனய, ஸுதபா, சுக்ர—இவர்களே ஏழு சப்தரிஷிகள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.
Verse 35
गोत्राणि नामभिस्तेषां वासिष्ठानां महात्मनाम् । स्वायंभुवे ऽंतरे ऽतीतान्यर्बुदानि शतानि च । इत्येष ऋषिसर्गस्तु सानुबंधः प्रकीर्तितः । समासाद्विस्तराद्वक्तुमशक्यो ऽयमिति द्विजाः
அந்த மகாத்மா வாசிஷ்டர்களின் கோத்திரங்களும் பெயர்களும், அவர்களின் தொடர்பும் பரம்பரையும் உடன் இவ்வாறு கூறப்பட்டன. ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் எண்ணற்ற அர்புதங்களும், நூற்றுக் கணக்கான அர்புதங்களும் கடந்துவிட்டன. ஆகவே, ஓ இருபிறப்பினரே, இந்த ரிஷி-ஸ்ருஷ்டியைச் சுருக்கமாக மட்டுமே சொல்ல இயலும்; விரிவாக உரைப்பது இயலாது.
Verse 37
यो ऽसौ रुद्रात्मको बह्निब्रह्मणो मानसस्सुतः । स्वाहा तस्य प्रिया लेभे पुत्रांस्त्रीनमितौजसः । पावकः पवमानश्च शुचिरित्येष ते त्रयः । निर्मंथ्यः पवमानस्स्याद्वैद्युतः पावकस्स्मृतः
ருத்ராத்மகனாகிய அந்த அக்னி, பிரம்மாவின் மனப்புதல்வன்; அவன் ஸ்வாஹாவைத் தன் பிரியையாகப் பெற்றான். அவனிடமிருந்து அளவற்ற தேஜஸுடைய மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—பாவகன், பவமானன், சுசி—இம்மூவர். இவர்களில் மந்தனத்தால் உண்டான அக்னி ‘பவமான’ எனவும், மின்னால் உண்டான அக்னி ‘பாவக’ எனவும் நினைக்கப்படுகிறது.
Verse 39
सूर्ये तपति यश्चासौ शुचिः सौर उदाहृतः । हव्यवाहः कव्यवाहः सहरक्षा इति त्रयः । त्रयाणां क्रमशः पुत्रा देवपितृसुराश्च ते । एतेषां पुत्रपौत्राश्च चत्वारिंशन्नवैव ते
சூரியனில் தபித்து ஒளிரும் அந்தத் தேஜஸ்வி ‘சுசி’ என்றும் ‘சௌர’ என்றும் கூறப்படுகிறார். அவரிடமிருந்து ஹவ்யவாஹ, கவ்யவாஹ, சஹரக்ஷா என மூவர் தோன்றினர். அந்த மூவரின் புதல்வர்கள் முறையே தேவர்கள், பித்ருக்கள், சுரர்கள் ஆனார்கள். அவர்களின் புதல்வர்-பேரர்கள் மொத்தம் நாற்பத்தொன்பது (49) எனப் புகழப்படுகின்றனர்.
Verse 41
काम्यनैमित्तिकाजस्रकर्मसु त्रिषु संस्थिताः । सर्वे तपस्विनो ज्ञेयाः सर्वे व्रतभृतस्तथा । सर्वे रुद्रात्मकश्चैव सर्वे रुद्रपरायणाः । तस्मादग्निमुखे यत्तद्धुतं स्यादेव केनचित्
காம்யம், நைமித்திகம், ஆஜஸ்ரம் எனும் மூன்று வகை கர்மங்களில் அவர்கள் நிலைபெற்றுள்ளனர். அனைவரும் தபஸ்விகள்; அனைவரும் விரதம் தாங்கியவர்கள். அனைவரும் ருத்ராத்மகர்கள்; அனைவரும் ருத்ரபராயணர்கள். ஆகவே யாரேனும் அக்னியின் வாயில் செலுத்தும் ஆஹுதி, உண்மையில் ருத்ரனுக்கே அர்ப்பணமாகிறது.
Verse 43
तत्सर्वं रुद्रमुद्दिश्य दत्तं स्यान्नात्र संशयः । इत्येवं निश्चयोग्नीनामनुक्रांतो यथातथम् । नातिविस्तरतो विप्राः पितॄन्वक्ष्याम्यतः परम् । यस्मात्षडृतवस्तेषां स्थानं स्थानाभिमानिनाम्
அவை அனைத்தும் ருத்ரனை நோக்கி அளிக்கப்படுவதே; இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு புனித அக்கினிகளின் குறித்த உறுதியான ஒழுங்கு யதார்த்தமாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது. இனி, ஓ விப்ரர்களே, மிக விரிவாகாமல் பித்ருக்களைப் பற்றி கூறுவேன்; ஏனெனில் ஆறு ऋதுக்கள் அவர்களின் வாசஸ்தலங்கள், ஒவ்வொரு நிலையையும் தம் நிலையெனக் கருதும் அதிபதிகள் ஆள்கின்றனர்.
Verse 45
ऋतवः पितरस्तस्मादित्येषा वैदिकी श्रुतिः । युष्मादृतुषु सर्वे हि जायंते स्थास्नुजंगमा । तस्मादेते पितर आर्तवा इति च श्रुतम् । एवं पितॄणामेतेषामृतुकालाभिमानिनाम्
ஆகவே வேதச் சுருதி கூறுகிறது—“ருதுக்கள் (பருவங்கள்) பித்ருக்களே.” நீங்கள் ருதுரூபமாக இருப்பதால் நிலைபேறு-இயங்கும் எல்லா உயிர்களும் பிறக்கின்றன. எனவே இப் பித்ருக்கள் ‘ஆர்தவ’ எனவும் அழைக்கப்படுகின்றனர் என்று சுருதி கூறும். இவ்வாறு இவர்கள் ருதுகாலத்தின் அதிபதிகளென அறியப்படுகின்றனர்।
Verse 47
आत्मैश्वर्या महात्मानस्तिष्ठंतीहाब्भ्रसंगमात् । आग्निष्वात्ता बर्हिषदः पितरो द्विविधाः स्मृताः । अयज्वानश्च यज्वानः क्रमात्ते मृहमेधिनः । स्वधासूत पितृभ्यश्च द्वे कन्ये लोकविश्रुते
இங்கே மேகங்கள் கூடும் இடத்தில், தம் சொந்த ஐஸ்வரியத்துடன் மகாத்ம பித்ருக்கள் தங்குகின்றனர். பித்ருக்கள் இருவகை என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகின்றனர்—ஆக்நிஷ்வாத்தர், பர்ஹிஷதர். வரிசையாக அவர்கள் இல்லறத்தாரில் யாகம் செய்யாதோர், யாகம் செய்யுமோர் எனவும் சொல்லப்படுகின்றனர். மேலும் பித்ருக்களிடமிருந்து ஸ்வதா பிறந்தாள்; உலகில் புகழ்பெற்ற இரு கன்னியரும் பிறந்தனர்।
Verse 49
मेनां च धरणीं चैव याभ्यां विश्वमिदं धृतम् । अग्निष्वात्तसुता मेना धरणी बर्हिषत्सुता । मेना हिमवतः पत्नी मैनाकं क्रौंचमेव च । गौरीं गंगां च सुषुवे भवांगाश्लेषपावनीम्
மேனா மற்றும் தரணி—இருவராலும் இவ்வுலகம் தாங்கப்படுகிறது. மேனா ஆக்நிஷ்வாத்தரின் மகள்; தரணி பர்ஹிஷதரின் மகள். மேனா ஹிமவானின் மனைவியாகி மைநாகன், க்ரௌஞ்சன் ஆகியோரைப் பெற்றாள்; மேலும் கௌரியையும் கங்கையையும் பெற்றாள்—பவனாகிய சிவனின் திருமேனி-ஸ்பரிசத்தால் புனிதம் அளிக்கும் கங்கை।
Verse 51
मेरोस्तु धरणी पत्नी दिव्यौषधिसमन्वितम् । मंदरं सुषुवे पुत्रं चित्रिसुन्दरकन्धरम् । स एव मंदरः श्रीमान्मेरुपुत्रस्तपोबलात् । साक्षाच्छ्रीकंठनाथस्य शिवस्यावसथं गतः
மேருவின் மனைவி தரணி, தெய்வீக மருந்துச் செடிகளால் நிறைந்த, அற்புத அழகிய உருவமுடைய மந்தரன் எனும் மகனைப் பெற்றாள். அந்தப் புகழ்மிக்க மேருபுத்திரன் மந்தரன், தவவலிமையால் நேரே நீலகண்டநாதன் சிவனின் பரம வாசஸ்தலத்தை அடைந்தான்।
Verse 53
सासूता धरणी भूयस्त्रिंशत्कन्याश्च विश्रुताः । वेलां च नियतिं चैव तृतीयामपि चायतिम् । आयतिर्नियतिश्चैव पत्न्यौ द्वे भृगुपुत्रयोः । स्वायंभुवे ऽंतरे पूर्वं कथितस्ते तदन्वयः
அந்த தரணி மீண்டும் தாயானாள்; அவளுக்கு புகழ்பெற்ற முப்பது மகள்கள் பிறந்தனர். அவர்களில் வேளா, நியதி, மேலும் மூன்றாவதாக ஆயதி. ஆயதியும் நியதியும் ப்ருகுவின் புதல்வர்களின் இரு மனைவிகளாயினர். அவர்களின் வம்சம் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் முன்பே உனக்குச் சொல்லப்பட்டது।
Verse 55
सुषुवे सागराद्वेला कन्यामेकामनिंदिताम् । सवर्णां नाम सामुद्रीं पत्नीं प्राचीनबर्हिषः । सामुद्री सुषुवे पुत्रान्दश प्राचीनबर्हिषः । सर्वे प्राचेतसा नाम धनुर्वेदस्य पारगाः
கடலிலிருந்து வேலா குற்றமற்ற ஒரே கன்னியைப் பெற்றாள். அவளுக்கு ‘சவர்ணா’ என்று பெயர்; ‘சாமுத்ரீ’ என்றும் புகழப்பட்டு, ப்ராசீனபர்ஹிஷின் மனைவியாக ஆனாள். சாமுத்ரீ ப்ராசீனபர்ஹிஷுக்கு பத்து புதல்வர்களைப் பெற்றாள்; அவர்கள் அனைவரும் ‘ப்ராசேதஸர்’ என அழைக்கப்பட்டு, தனுர்வேதத்தில் பேரறிவாளர்கள்.
Verse 57
येषां स्वायंभुवे दक्षः पुत्रत्वमगमत्पुरा । त्रियम्बकस्य शापेन चाक्षुषस्यांतरे मनोः । इत्येते ब्रह्मपुत्राणां धर्मादीनाम्महात्मनाम् । नातिसंक्षेपतो विप्रा नाति विस्तरतः क्रमात्
பிரம்மபுத்திரர்களான தர்மாதி மகாத்மர்களுள் தக்ஷன் முன்பு ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் புதல்வனாகும் நிலையை அடைந்தான்; மேலும் த்ரியம்பகன் (சிவன்) அளித்த சாபத்தால் சாக்ஷுஷ மனுவின் இடைக்காலத்திலும் மீண்டும் புதல்வநிலையைப் பெற்றான். ஆகவே, ஓ விப்ரர்களே, இப் பிரம்மபுத்திரர்களின் வரலாற்றை நான் முறையாக—அதிகச் சுருக்கமுமல்ல, அளவுக்கு மீறிய விரிவுமல்ல—கூறினேன்.
Verse 59
वर्णिता वै मया वंशा दिव्या देवगणान्विताः । क्रियावंतः प्रजावंतो महर्धिभिरलंकृताः । प्रजानां संनिवेशो ऽयं प्रजापतिसमुद्भवः । न हि शक्यः प्रसंख्यातुं वर्षकोटिशतैरपि
தேவகணங்களுடன் கூடிய அந்த தெய்வீக வம்சங்களை நான் வர்ணித்தேன்—யாகாதி கர்மங்களில் ஈடுபட்டோர், சந்ததியால் செழித்தோர், மகத்தான ஐஸ்வர்யங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டோர். உயிர்களின் இந்தப் பெரும் ஒழுங்கமைப்பு ப்ரஜாபதிகளிலிருந்து தோன்றியது; நூறு கோடி ஆண்டுகளாலும் இதை எண்ணி முடிக்க இயலாது.
Verse 61
राज्ञामपि च यो वंशो द्विधा सो ऽपि प्रवर्तते । सूर्यवंशस्सोमवंश इति पुण्यतमः क्षितौ । इक्ष्वाकुरम्बरीषश्च ययातिर्नाहुषादयः । पुण्यश्लोकाः श्रुता ये ऽत्र ते पि तद्वंशसंभवाः
அரசர்களின் வம்சமும் இருவகையாகப் பரவுகிறது—சூரியவம்சம், சோமவம்சம்—இவை பூமியில் மிகப் புண்ணியமானவை எனக் கருதப்படுகின்றன. இக்ஷ்வாகு, அம்பரீஷன், யயாதி, நஹுஷன் முதலியோர்—இங்கு புண்ணியப் புகழுடன் கேட்கப்படுபவர்கள்—அவர்களும் அவ்வம்சங்களிலிருந்தே பிறந்தவர்கள்.
Verse 63
अन्ये च राजऋषयो नानावीर्यसमन्विता । किं तैः फलमनुत्क्रांतैरुक्तपूर्वैः पुरातनैः । किं चेश्वरकथा वृत्ता यत्र तत्रान्यकीर्तनम् । न सद्भिः संमतं मत्वा नोत्सहे बहुभाषितुम्
மேலும் பல ராஜரிஷிகள் பலவகை வீரியத்துடன் இருந்தனர். ஆனால் முன்பே சொல்லப்பட்டு, பந்தத்தைக் கடக்கச் செய்யாத அந்தப் பழைய விஷயங்களை மீண்டும் கூறுவதால் என்ன பயன்? மேலும் ஈஸ்வரக் கதை நடைபெறும் இடமெல்லாம் பிறரின் புகழைப் பாடுவதால் என்ன பொருள்? இது சத்புருஷர்களுக்கு ஏற்றதல்ல என அறிந்து, நான் அதிகமாகப் பேச விரும்பவில்லை.
Verse 65
प्रसंगादीश्वरस्यैव प्रभावद्योतनादपि । सर्गादयो ऽपि कथिता इत्यत्र तत्प्रविस्तरैः
இங்கு படைப்பு முதலிய விவரங்களும் ஆண்டவனின் மகிமையை வெளிப்படுத்துவதற்காகவே, இடைச்சொல்லாகக் கூறப்பட்டன; ஆகவே அவை உரிய விரிவுகளுடன் அதே பொருளில் உணரப்பட வேண்டும்.
Frequently Asked Questions
The paired manifestation leading to Manu and Śatarūpā, their children (Priyavrata, Uttānapāda, Ākūti, Prasūti), and the subsequent marital-genealogical distribution through Dakṣa and Ruci that stabilizes cosmic order (including Yajña and Dakṣiṇā).
Genealogy encodes metaphysics: śakti enables differentiation into complementary principles, and the resulting marriages assign cosmic functions (virtues, ritual powers, sages) to maintain ṛta/dharma—turning lineage into a symbolic ontology.
Śatarūpā as the feminine manifestation from the creator’s half; Manu as the primordial human/progenitor; and Dakṣa’s daughters as personified qualities and ritual agencies (e.g., Śraddhā, Lakṣmī, Svāhā, Svadhā) distributed among dharmic and ṛṣi lineages.